zaterdag 25 mei 2024

Villeneuve les Beziers 2

Het belooft een prachtige dag te worden, want het is a) mooi weer en b) de strijd om de Pole position in Monaco wordt een ware thriller. I Love It!

Wij stappen vanmorgen op de fiets om Beziers te bezoeken. Door Béziers stromen de Orb en het Canal du Midi en pal langs die laatste fietsen wij de 7 kilometer naar Beziers. Dit kanaal is ontworpen en gegraven door, natuurlijk geholpen door nog een paar mannetjes, Pierre-Paul Riquet. Zijn standbeeld komen we pontificaal tegen op de markt van nog het echte brocante. Niet die enorme troep die we in El Verger tegenkomen. Nee, mooi spul uit "den ouden Doos."





Vanaf dit standbeeld wandelen we rechtstreeks, over de brocante markt, richting het Theatre le Municipal.


We kunnen rustig stellen, dat Beziers een bijzondere mooie stad is, met prachtige gebouwen en waanzinnig mooie smalle straten. Bij de foto rechtsboven, zo'n smal straatje, word ik, terwijl ik de foto zal nemen, gepasseerd door een heerschap. Als ik nog steeds met mijn fototoestel in aanslag sta, roept zijn vriendin hem in paniek terug.... foto, foto... roept ze een paar keer. Kennelijk had meneer hoge nood en dacht Ah ha, een smal straatje... maar in dit geval was zijn geval op de eeuwige plaat vastgelegd. Hij keert dan ook op zijn schreden terug.

Geen kerk vandaag? Ik hoor jullie denken.... wat denk jezelf..


Eigenlijk is het niet een echte kerk, volgens Ali, want het is een Chapelle des Penitents. (en vergeet die laatste T even niet bij het opzoeken.)

Ik probeer Ali wijs te maken, dat dit in vroeger tijden mensen waren, die zich nooit wasten en daarom Penitents genoemd werden, waar weer het woord Penetrant van is afgeleid.

Maar eigenlijk is  Chapelle Des Penitents, de Kapel der Berouwvolle.

Nu gaan we racen.

vrijdag 24 mei 2024

Villeneuve les Beziers 1

Waar zal ik een beginnen. Gistermiddag lopen we nog even naar Le Llac, om de camping toch nog een beetje eer aan te doen, want dat geklaag ook altijd. 


Op het wel erg blauwe meer wordt er op dit moment geoefend met roeiboten, je weet wel de 8 met, of 8 zonder stuurman, of dat laatste bestaat, ik betwijfel het. Maar ik zie dat ik daar nu net geen foto van heb....

Ali ontdekt het geluid van een specht, pal boven ons, maar als we op zoek gaan naar die vogel zonder hoofdpijn (sla zelf maar eens een paar keer met je hoofd tegen een muur) ontdekken we dat het helemaal niet een Specht is. Het is een stel jonge klepperende ooievaars, die de aandacht van hun ouders opeisen.

Vandaag gaat het de grens over en heeft Ali een bescheiden afstand uitgezocht van rond de 200 km.

Als we de grens zijn gepasseerd, komt het met bakken uit de hemel zetten. Hier doet Ali een poging om de Etange de La Berre te fotograferen, maar haar fototoestel is leeg, de accu dan en dit is haar telefoon camera. De ETA (Estimeted Time of Arrival) is 11.15 uur en eigenlijk vind ik dat een beetje zonde. De hele dag ligt dan nog voor je en kun je, als je wilt, nog een hele slag maken. Ik gooi het in de/het groep(je). Voor mij alleen maar een "kreet" voor Ali zit daar een hele uitzoekerij aan vast. Waar is nog een camping, staan daar niet teveel bomen, is het niet te ver rijden...... et cetera, enzovoort, enzo.

Als ik dan ook nog even "drop" dat Monaco dit weekeinde op het programma staat, neemt ze direct een besluit! "We hebben geen haast, als de plek in Villeneuve goed is qua ontvangst, blijven we daar 3 dagen gaan we maandag verder."  Ja kijk, wie ben ik dan!

In de receptie van de camping, geen strakke jonge dames, maar een paar op leeftijd (hoor opa) zijnde dames, die ook nog eens humor hebben en de Engelse taal machtig zijn. 

We stellen de camper op de aangewezen plek, rijden wat naar achteren, dan weer naar voren. Dit allemaal voor de ontvangst van de Satelliet, om daarna nog een paar keer de kegjes onder de voorwielen te verbeteren, maar dan staan we ook!


We wandelen vanmiddag nog even het stadje in, je moet toch in beweging blijven, nietwaar. Het eerste wat we tegenkomen is één van de 120 sluisjes van het Canal Du Midi. Letterlijk betekent dat Kanaal van het Zuiden. Het is een 250 km lang kanaal door Frankrijk tussen Toulouse en de Middellandse Zee. Ik wist dat ik overdreef met het aantal sluizen, maar het zijn in werkelijkheid 86.


We wachten even tot deze hampelmannen zijn geschut. Ik weet nu ook waar het woord schutten vandaan komt, namelijk "Geschutter." Mijn hemel wat stelletje...... mevrouw, die voorop staat met een stukje touw in haar handen heeft geen idee wat ze moet doen. De mannen, bij het stuurwiel laten haar ook heerlijk modderen. De rest van het touwtje ligt als macramé achter haar en als ze het touw om de bolder wil gooien flikkert het hele zootje bijkans de sluis in. Ondertussen vraagt de "schipper" om applaus van de mensen aan de kant, omdat hij de boot in de sluis heeft gekregen. Dat hij bijkans dwars in de sluis ligt boeit hem ten gene dele. Onderste foto, geen wonder dat de stootrand deels compleet verdwenen is.

Is er trouwens beter vermaak dan leedvermaak, ik denk het niet. Ook is er iets van "beste Stuurlui" en hun huidige positie.

In de Spar wil ik een paar biertjes kopen, maar € 3,50 voor een blikje bier is me wat te gortig dus neem ik maar druivensap, maar dan gefermenteerd.


donderdag 23 mei 2024

Porqueres 2

Het heeft volgens mij de hele nacht geregend, maar door de opstelling van de camper is er geen druppel naar binnen gekomen.

De koorts is gezakt, blijft alleen nog het snotverkouden gevoel over. Je kent dat wel, alsof je met watten in je hoofd rondloopt. "Even" een examen doen lijkt op het beklimmen van een rijstebrij berg. Maar ik kom er....  vraag niet hoe.

Oke, over deze camping. Wat zal ik ervan zeggen zonder al te negatief over te komen. Het is een Familiecamping, wat inhoudt dat het afgeladen is met aftandse caravans met dito voortent. Op dit moment is 10 % van de eigenlijke bewoners aanwezig, wat een sinister gevoel geeft. Wij mogen er, met onze camper, een beetje tussenin staan, tja... De plekken zijn niet van elkaar afgeschermd door bijvoorbeeld een haag, dus je moet wel met je buren overweg kunnen, want je staat pal tegen elkaar aan. Verder staat de camping vol met houten huisjes.

Het heeft allemaal een hoog Hubo gehalte. Wat een leuk voorbeeld is van "ieder voor zich en God voor ons allen" is bovenstaande foto. Deze kraan is aangesloten op het waternetwerk van de camping. De eigenaar van dit bouwwerk vindt het toch noodzakelijk om aan te geven dat dit geen drinkwater is en in wel 4 verschillende talen. Let ook even op het tentje ernaast, met zowel een rollator als ook een scootmobiel. Dus heel hard zal de bewoner wel niet achter je aankomen als je van zijn kraan een slokje water neemt.

De omgeving; 

Terwijl ik binnenblijf gaat Ali op onderzoek uit en is dolenthousiast.


Want als ze de camping afloopt stuit ze op dit kerkje Santa Maria de Porqueres. Dit is een Romaanse kerk uit de 12e eeuw. Ze wil ook binnen nog een paar foto's nemen, maar belandt in een ondoordringbare duisternis. 


Op de hoek van het weggetje, wat naar de kerk leidt, woont kennelijk meneer pastoor in dit riante optrekje, geflankeerd door statige pijnbomen. Ach ja, waarom zou je het voor minder doen, nietwaar.
Bij nader onderzoek blijkt dat dit het Castell de Porqueres te zijn. Het wordt al in 957 in kronieken vermeld.

Morgen maken we de oversteek naar Frankrijk.


woensdag 22 mei 2024

Porqueres 1


Zo, dit is me het dagje wel. Vanmorgen word ik wakker met lichte koorts en het gevoel van een "schutteldouk." Voor vandaag liggen er 275 kilometers voor de wielen en ik kies ervoor om die toch maar aan te vallen. Barcelona is altijd wel een dingetje, maar als het goed is gaan we daar met een boog omheen, als de navigatie zijn werk goed doet. Daar kom ik later nog op terug.


Even voor negenen draaien we de rotonde voor de camping rond en vangen we de rit aan.

Maar alvorens we daar verslag van doen, wil Ali deze foto nog op de blog. Dit rijstveld ligt pal achter de camping en we zou daar de afgelopen 2 dagen uitzicht op kunnen hebben, maar dan hadden we de camper een stukje moeten verplaatsen. We doen het met de foto, ook mooi.

De zon neemt uitgebreid en zeer uitbundig afscheid van ons en wij beloven plechtig dat we hier nog eens terug komen.

Ali kan onderweg nog net op tijd deze VW Kever vastleggen. Je ziet ze nog maar heel weinig.

Ik heb kennelijk laten vallen dat ik wel eens iets meer de binnenlanden in zou willen. Daar heeft Ali deze camping op uitgezocht. Dat blijkt ook een teken voor de TomTom te zijn om ons een compleet andere weg te laten kiezen, waardoor we pardoes op een doodlopende weg belanden.

De camping heet Le Llac, het is dan ook niet verwonderlijk dat het ook daadwerkelijk aan het meer ligt. 

Oh, ja, ik heb nog een filmpje waarin een vrachtwagen, pal voor onze neus, op een auto van wegwerkers knalt, terwijl er een immens grote pijl staat te knipperen. Ik kan de brokstukken nog maar juist ontwijken. De reden waarom deze niet op de blog staat is het volgende; 

Overal staan bomen, dus de satelliet is hier niet bruikbaar. Maar gelukkig hebben wij onze Spaanse 5G nog, waar nog 110 GB op staat, dus die gaan we mooi de komende dagen opgebruiken.
Maar een verbinding maken, Ho maar, we kunnen het vergeten. Dus wandel ik naar de receptie met de vraag of ze weet waar een zendmast voor de 5, 4 en 3G staat. Nee, dat hebben we hier niet, is het droge antwoord. Maar ik kan U voor een uurtje Wlan geven, kunt U kijken of dat werkt. Ik moet mij verbijten, om niet iets heel lulligs te zeggen. Dus, een fotootje naar de blog uploaden duurt een paar minuten, laat staan dat ik een filmpje upload. Vandaar...... O ja, ik voel mij nog steeds SHIT.


dinsdag 21 mei 2024

L' Ampolla 2

Op dit moment komt de regen met bakken neer. Kennelijk is, wat ons gisteren is beloofd, iets vertraagt en krijgen we het nu.

Maar wat is het eerste deel van de dag geweldig. Harde wind, dat dan wel weer, maar een heerlijk zonnetje. Ali wil de fietsen van de camper, om een stuk te gaan fietsen langs en door het "Parc Naturel del Delta l'Ebre." Honderden Flamingo's zijn hier te zien, volgens de overlevering van een buurvrouw uit Noordwijk. Ze vertelt ons, met een heerlijk Amsterdams accent, eerst maar even, dat we de camper naar voren moeten zetten voor een betere satelliet ontvangst. Willen we iets weten, dan kom je langs.


Eerst maar even iets over de sportvissers alhier. Ze zetten hun hengel met een lijmtang vast aan de kademuur, want het is hier niet zandstrand, maar enorme keien en daar breek je de bonken op. We hebben ze overigens niet op een vangst kunnen betrappen.

Ali gaat vanmorgen van de Noordwijkse een route halen en schrijft dat op een landkaart. Hier, op dit bord, wordt aangegeven wat je zoal aan gevogelte kunt aantreffen, maar ja, het is nu geen broedseizoen meer. Dus onze vangst blijft bij wat eenden, reigers, hier en daar een jagende sperwer en 2 hele grote zwarte vogels, met fel rood/oranje poten. Misschien komen we er nog achter wat dat zijn geweest. Nee, geen foto.

Maar het is me hier een partij mooi, zeker als we hier saampjes op de fiets doorheen trekken.

Deze foto's zijn overigens genomen vanuit een kijk hut, pal aan het water, anders kom je er niet zo dicht bij.

Hier en daar stuit je op een overgang door de rijstvelden, maar dan is er vlakbij wel een loopbruggetje die je daar overheen helpt.

Sommige kijkhutten zijn echt groot. Deze is met behulp van betonnen hulpstukken tot 3 verdiepingen hoog.

Deze in bloei staande cactus is aan zijn vensterbank potje ontgroeid, zie op de achtergrond nog een deel van de kijk hut. Bij cactussen moet ik altijd aan mijn moeder denken, die alleen cactussen in leven kon houden. Zelfs die leden enorm onder het regiem van mijn moeder, want alle restjes thee en koffie werden in de dichtstbijzijnde cactus gemieterd. Totdat ze een beetje zuur gingen ruiken......

Na de fiets-ontdekkingsreis fietsen we nog even door naar het stadje, waar ik onderweg deze foto neem van dit bronzen beeld, welke de auteur Adria VI moet voorstellen. Dit werk is uit het jaar 2000.

Ali ontdekt een Spar en daar worden nog even de noodzakelijke boodschappen gedaan, zoals brood, chips en koekjes.

Om twee uur gaan we eten in het restaurant, hier nabij de camping. Het is er zo druk, dat we vriendelijk worden verzocht nog even een drankje te doen, want ze houden het in de keuken niet meer bij. Half drie mogen we aan tafel. Ali neemt mosselen, als voorafje, ik neem linguine met garnalen. Hoofdgerecht een hele Dorade en als nagerecht carpaccio van ananas en ik een dubbele mascarpone.

Het is allemaal grote klasse en een verfrissende bediening, ondanks de drukte, waarbij de 2 koppige bediening zich het vuur uit de sloffen loopt.

Wat een groot gevoel van voldoening kan er toch over je heenkomen, na zo'n geslaagde dag en dan krijgen we nog een deel.



maandag 20 mei 2024

L' Ampolla 1

 Even voor negenen rijden we camping Rio-Mar af, nadat Ronald nog even een handje komt nemen.

Het is altijd weer even wennen, zeker nu ik een aantal weken in een bijna nieuwe auto heb gereden. Ik schrik dan ook als ik voor de eerste keer de rem intrap en de camper bijna geen vaart mindert... Ai, dat is lesje nummero uno. Afstand bewaren en ruim van tevoren remmen. Ik denk dat de remtrommels nog vol met stuifzand zitten, net zoals in de camper alles onder het zand zit. Het is leuk, zo vlak aan he strand te staan, "maar ieder voordeel heb z'n nadeel" zei eens een groot filosoof. Oh, ja, let even op de mooie wolkenpartijen boven de bergen, "alsof er sneeuw bovenop de bergen ligt."

Herhaaldelijk komen we deze matrix tegen, die ons waarschuwt dat wij vanaf een helikopter gecontroleerd worden op onze snelheid.

Misschien is het ook een idee om dit soort fratsen af te straffen. Wat wil het geval. De rechter vrachtwagen wil naar de linker baan, omdat zijn baan, het gaat van 3 naar 2 banen, ophoudt. Gelukkig kijkt hij in zijn spiegels, want meneer van de linker vrachtwagen verhindert dat. Deze laatste begint aan een inhaalmanoeuvre die kilometers lang zal gaan duren. Er vormt zich een lange rij auto's achter deze grappenmaker, want de rij loopt ver achter ons door. Het is dat de rechter chauffeur maar besluit om te gaan remmen, anders hadden we met z'n allen nu nog achter deze piraat gereden.


Dit beeld verbaast ons ten ene male. Wat doet een rij bomen van 18 stuks (nee, je hoeft niet na te tellen) zo midden in het Spaanse land. Of het moet zo zijn dat deze bomen een geboorte geschenk zijn, zoals in Turkije vroeger het geval was. Bij de geboorte van een zoon schonk iedereen een populier. Zodra hij op huwbare leeftijd was, de bomen volgroeid waren en hij er een huis van kon bouwen voor zijn aanstaande bruid.


Soms zit het mee, soms zit het tegen. Zo hadden wij een kamer gereserveerd in het Biarritz hotel. Blijkt er geen kamer meer vrij te zijn, dus rijden we maar door naar de camping in L'Ampolla, waar Stephanie al op ons zit te wachten 

Vlak bij de camping liggen Sawa's oftewel rijstvelden. Omdat rijst in het water groeit is de waterhuishouding zeer belangrijk. Het onder water zetten van de rijstvelden heeft ook als voordeel  weinig onkruidbestrijding.

Dit is even voor het beeld, waar we nu in Spanje zitten. Dit gebied is tevens een delta van de rivier de L' Ebre. Dit is de langste rivier van Spanje die geheel in Spanje stroomt. Natuurlijk is hier ook een Parc Naturel del Delta de l'Ebre.

zondag 19 mei 2024

Rio-Mar 60

Max wint in Imola, na een toch nog spannende eindstrijd. Voor de rest van de dag die in het teken van vertrek staat, is het verder opruimen en vooral....

het schoonmaken van het dak. Want je wilt toch niet met een vies dak door Spanje rijden, zo is de gedachte van Ali. (Redactie: gaat vooral om de 2 zonnepanelen die schoon meer opbrengen.) Dus mag ik een ladder halen bij Louis, zodat ze er goed bij kan.

Het windscherm, de tafel en stoelen, op de achtergrond, moeten ook nog naar achteren gebracht worden, zodat alles er weer uitziet zoals wij het aantroffen. De buurman zit wel even gek te kijken, als wij het scherm weghalen, want nu zit hij weer open en bloot "te kijk." Nu kun je sowieso beter maar niet een gesprek met hem aangaan, want van hem afkomen is nog wel een dingetje.

Duitsers zijn gek op spreuken op hun camper, maar deze camper staat toch echt stil en die "Flamme seines Lebens" heeft een hoog Henk Wijngaard gehalte. tja...

Terwijl ik naar de Formule 1 race in Imola zit te kijken, neemt Ali nog even een laatste foto van het strand. Er was voor vandaag regen voorspeld en zo ziet dat er hier dan uit.... licht bewolkt en zonnig.

Morgen gaan we richting Stephanie......

zaterdag 18 mei 2024

Rio-Mar 59

Mensen wat is het hier prachtig weer. Je zou bijna verlangen naar een regenbuitje. Vanmorgen was het om 8 uur al weer 19 graden en eten we, zowel in de ochtend als des avonds, lekker buiten.

Natuurlijk wordt de afwas ook buiten gedaan. 

Vandaag is het opruimen geblazen, want onze gebeden zijn verhoord en we krijgen morgen regen, tenminste dat voorspelt onze voortreffelijke weer-app. We hebben een nieuwe en die is akelig accuraat.

Op de markt, gisteren in Oliva, zagen we kersen liggen, maar het was er zo druk bij die kraam dat we er vanaf hebben gezien. Vanmorgen ontdekken we de prijs van een bakje kersen. Nou, dan "wordt het moeilijk kersen eten." Zo luidt het spreekwoord, zeker voor € 4.49 per 500 gram. We doen het wel met aardbeien voor € 1,49.

Ik ben laat met de Blog want we hoorden dat er in ons reisdoel, nog Pinksteren wordt gevierd en dat alle campings tjokvol zitten in de regio Tarragona-Barcelona. Dus bel ik "even" om te checken of er nog een plekje is.

Dat is er, maaarrr dan moeten we wel "even" reserveren. Gelukkig spreekt het meiske Stephanie Engels maar dan met zo'n heerlijk Spaans accent. Nou, nou, dat heeft wat voeten in de aarde al was het alleen al om een email adres over te seinen. Dat lukt niet, dus wil ik haar een Email zenden, maar die staat nergens op hun website. Daar gaan we weer met spellen. De a, i en e worden lekker door elkaar gemixt en de verzonden Email wordt dan ook geblokt. "Waarom is het toch zo moeilijk om een plek te reserveren" vraag ik aan Stephanie. "Omdat het leven soms erg moeilijk is, meneer" antwoordt het meiske lachend. Maar ook zij geeft het uiteindelijk op. Ik moet beloven dat we ECHT komen, dan mogen we bij aankomst betalen. Ze is er maandag tot 14.30 uur en ik heb beloofd heel hard Stephanie te roepen in de receptie, als we maandag aankomen. 


vrijdag 17 mei 2024

Rio-Mar 58

Terwijl het in de camper nu ruim 31 graden is, zal ik toch maar even een Blog voor jullie maken. Dit om maar even duidelijk te maken dat ik "veel" voor jullie lezers over heb. Komt natuurlijk ook bij dat over 20 minuten de 2e vrije training van de Formule 1 in Imola Italie begint, maar dit terzijde....

Vanmorgen gaat het naar Oliva, anders verbreken we de traditie van het naar de markt gaan en dat is voor oude mensen niet goed. Vastigheid, dat moeten mensjes op deze leeftijd hebben. 

Eerst maar een café con leche en een solo bij El Loc om dan de markt over proberen te komen. Bij El Loc is het al druk, dus belanden we helemaal achteraan bij een leeg tafeltje. Niks aan, wat zei ik ook alweer over vastigheid en oude mensen? Dus blijft het bij één kopje. (Even, ik heb ontdekt hoe ik een é moet typen in plaats van ergens kopiëren en dan plakken, heerlijk.) Ja, die drukte, het is bijna niet te doen. Hoeveel dames ook wel niet met zo'n boodschappentas op wieltjes rondlopen, het kost je bijkans je schenen. Want ja, die dames zijn gefocust op de koopjes en niet op een dromerige oude kerel die verplicht de markt over gaat. en alleen oog heeft voor "jonggoed."

Oh ja, de nieuwe Spar is eindelijk open en dat wordt uitbundig gevierd. De oude was gesitueerd aan de overkant, waar het busje vanaf de camping altijd stopte en ons ook weer oppikte. We nemen er even een kijkje en het moet gezegd, het ziet er goed uit.

Ali heeft al jaren de wens om ook eens koffie te drinken bij de patisserie op weg naar de markt. Deze keer lukt het haar en ze kiest dan ook het "lekkerste gebakje wat ze ooit heeft gehad" uit. Jammer geen foto van de gelukzalige uitstraling van haar gezicht als ze het ding oppeuzelt. Ikzelf houd het bij een cortada con tomate, want ik eet al een tijdje geen zoetigheid meer.

Goh, ja, op de markt proberen ze dit shirt van een Nederlandse supermarktketen te verkopen. Ik zal de verkoper maar niet vragen hoeveel ik betaald krijg om het te dragen.

We moeten, als we terugkomen werkelijk strak staan van de vitaminen, want iedere dag worden voor elk 2 sinaasappels uitgeperst.

Zo, nu de tweede F1 training

donderdag 16 mei 2024

Rio-Mar 57

 Gisteravond, het is warm in de camper, maakt Ali nog even een ronde over de camping.

Op haar ronde maakt ze deze foto en daar zit een heel verhaal aan vast wat ik nog van haar moet horen. "Dit is een Zwitsers- en een Zweeds gezin, waarvan de kinderen hier in Spanje naar school gaan. Het verhaal is korter dan ik dacht.... De Zweden staan hier nu bijna een jaar, maar moeten binnenkort wel weer naar Zweden terug, want de kinderen worden leerplichtig.

Vanmorgen, in alle vroegte schiet Ali deze fantastische zonsopgang. De crepusculaire stralen zijn hier prachtig te zien. Ha, ha, is het niet een prachtig woord "Crepusculair." Ik kom het tegen als ik opzoek of het woord Jacobsladders wel bestaat en dat het niet een bedenksel van mijzelf is. Maar oké, de foto is in ieder geval spectaculair.

Vanmorgen rijd ik, met de bus van Ronald, hem naar het ziekenhuis. Zijn laatste krammen moeten verwijderd worden, die na zijn zware operatie gezet zijn. Het is een tegenvaller voor Ronald, want de wond is nog niet voldoende geheeld en hij moet aanstaande maandag terugkomen. Hij kan, nog niet, zelf auto rijden, dus daar zal hij weer iemand voor moeten zoeken, omdat wij maandagochtend op tijd vertrekken.

De caravan van Ellen en Cor is zojuist door El Verger Parking opgehaald om daar tot september opgeslagen te worden. De schokdemper van de dissel is kennelijk kapot, want de caravan geeft een knal als de bestuurder afremt of stopt.

Oke, ondanks dat het nu in de camper 30 graden is, pak ik de studie maar weer op. Buiten in de brandende zon, is het nog warmer en hier waait het tenminste nog een beetje door.

Het wordt leeg om ons heen, tenminste, wat de Nederlanders betreft.



woensdag 15 mei 2024

Rio-Mar 56

Ik weet eigenlijk niet of het volgende een goed, of een slecht teken is. 

De laatste weken ben ik bezig allerlei Radio Zendexamens te maken om daarna de antwoorden na te kijken op fouten. Ik moet zeggen, "ik maak er nogal een paar." Nu haal ik 62%, terwijl ik 70% goed moet hebben. Van de uitleg leer ik dan weer, om vervolgens een volgend examen te gaan maken. Er zijn fouten die mij enigszins irriteren, omdat ze er simpel uitzien, maar ik het niet goed beredeneer en weer tot een fout antwoord kom.

Vannacht heb ik, in mijn slaap,  deze opgave "bij de kop" en vol goede moed sla ik aan het rekenen. Ik denk dat ik een keer of 6 de berekening maak en iedere keer tot een ander antwoord kom. Als ik echt wakker wordt ben ik staat om van bed te gaan en de boeken erbij te halen, maar ik verman mij en val weer in slaap.

Maar even een ander verhaal.

Ali kijkt de laatste tijd een beetje "briek" de wereld in, omdat ze ze dacht op een (wc) bril te gaan zitten en het haar (kijk) bril bleek te zijn. Het vervelende is, dat het achter haar oor pijn gaat doen, dus op naar Oliva voor de "Optico."

Natuurlijk drinken we eerst een kopje koffie bij El Lloc en om uit te zoeken waar een "Optico" zit. Geloof het of niet, als je goed kijkt zit er een opticien pal naast El Loc. (Rechts van Ali zie je hun logo.) Echter, het pand waar dit logo op staat is NIET Mompto-Optica, dus stappen we een verkeerd pand binnen. Een chic kantoor, wat op geen enkele manier een associatie heeft met een opticien. Het zit ernaast, zegt een typende juffrouw, alsof dit dagelijks gebeurt.

Binnen bij Mompto, ( whats in a name) overhandigt Ali haar bril, die wordt naar achteren gebracht en wij worden gevraagd even te wachten. Een enkele minuut later komt de bril weer terug, met een gezouten rekening van € 1,-.  Ali is weer gelukkig en ervaart geen pijn meer, tenzij het over het naderende vertrek gaat.


Cor en Ellen zijn al druk in de weer om hun zaakjes op te ruimen, want morgenvroeg wordt hun Tabbert voor de opslag opgehaald. Vorige keer ging dat met een hoop stampij, hopelijk gaat het deze keer met iets meer rust. Ellen is hier de afdekkingsdoek van het zand aan het verwijderen, die met lange schroeven in de grond zijn vastgemaakt. Datzelfde staat ook ons binnenkort te wachten.

Maar we hebben nog een paar dagen.