woensdag 15 september 2021

Sneek 3

Vandaag zou dit, bij mooi weer, ons onderkomen zijn geweest ware het niet dat de werkelijkheid iets weerbarstiger is. We zijn uitgenodigd bij mijn schoonzuster en zwager, hoewel, als ik de genealogie strikt volg kan ik beter zeggen 'de zus van mijn vriendin', oftewel de familie Vriesema. Sjoerd is een Efendiloog in hart en nieren en daar kan hij zeer smakelijk over vertellen. Wat nog wel vermeldenswaardig is het feit, dat hij hiervoor Cum Laude is geslaagd. Het is alweer tijden geleden, dat we elkaar echt hebben gesproken, maar dat wordt vandaag ruimschoots ingehaald. Herinneringen, over en weer, worden weer smaakvol gedeeld. Het lukt mij dan ook niet om ook maar iets samenhangend over deze dag te vertellen. Maar op de koffie komen en om 4 uur weer weggaan spreekt voor zich.  Om een voorbeeld te geven over de kennis van Sjoerd van Sneek en haar inwoners. Gisteren raak ik in gesprek met een voor mij wildvreemde meneer. We kletsen zo een half uur weg, terwijl Hoofd-nieuwe kleding winkel in winkel uit loopt. Ik vertel dit, tussen neus en lippen, aan Sjoerd en wat ik zoal met de man bespreek. "Oh", zegt Sjoerd, "dat is vast Hans van der Meulen geweest, die ken ik wel en daar kom ik ook wel thuis!" Hij begint de man te beschrijven en met die informatie zoek ik op Internet.

Sneek - De 80-jarige Hans van de Meulen uit Sneek en zijn één jaar jongere vrouw Thea zetten zich al sinds 1981 in voor de Nederlandse Cystic Fibrosis Stichting. Deze stichting zet zich in voor onderzoek naar een medicijn voor deze ziekte, beter bekend onder de naam ‘taaislijm ziekte’. In die periode brachten ze meer dan € 240.000 bij elkaar voor de Stichting met het verzamelen en verkopen van verzamelwaardige artikelen, zoals postzegels, Donald Ducks, DE-punten enzovoorts.

Ik ben met stomheid geslagen, A; over zoveel kennis van Sjoerd over de Snekers, B; over zoveel toeval. 
Het inwonertal van Sneek bedraagt op 1 jan. 2021 ruim 33 duizend inwoners! Hoe groot is dan de kans dat ik in gesprek raak met juist deze man? Ik moet er maar niet te lang over nadenken.

Het is weer een genoeglijke en onderhoudende dag geweest. 



 

dinsdag 14 september 2021

Sneek 2

Gisteren in de namiddag bezoeken we mijn broer en zijn vrouw. Bij beiden zijn gezondheidsproblemen geconstateerd. Zonder in de details te treden wil ik wel het volgende zeggen. Geniet, ook in de nadagen van het leven, zoveel als mogelijk is, want in de herfst van het leven, als je afhankelijk wordt van anderen, hoe lief en voorkomend ze ook zijn, is niet te benijden.


Vandaag lopen we richting binnenstad van Sneek en dat is best wel een uitdaging voor mijn nieuwe knie, maar ik zet door. Langs het zwembad, waaromheen nu allerlei sportscholen en fysiotherapeuten zijn gevestigd. Het is een geheel nieuw plein geworden, zo achter de voetbalvelden van LSC.
Langs de 1e Oosterhamrikkade, waar ik het niet kan laten een foto te maken van het appartement, waar de schoonouders woonden.



Natuurlijk begint het allemaal op het Oosterdijk, waar het ons opvalt dat er zeer veel kleding winkels bijgekomen zijn. Ook de telefonie winkels lijken als paddenstoelen uit de grond te komen. Ook in Sneek heeft corona zijn littekens achtergelaten. Hier en daar zijn er lege winkelpanden, die als rotte kiezen in een gezond gebit het aanzicht van de straat aantasten.



Het Oude Vat is er wel nog steeds. Vroeger verzamelden Groninger vissers zich op deze hoek, om later op de dag alle gevangen vis daar neer te gooien en te tellen. Het stonk er dan altijd verschrikkelijk.


Hoogste tijd voor een kopje koffie en dat doen we naast "de Wip", tenminste, zo noemden wij dat vroeger. Hier werd tijdens de Sneekweek over het water een podium gebouwd, waar dan artiesten optraden.
Le Provence, zo het heet het etablissement waar zelfs de Espresso goed smaakt en het Friese Dumke niet mag ontbreken.

Scharnestraat 5 in Sneek. Hier liggen voor mij zeer dierbare herinneringen. Tijdens de kermis mocht ik een paar nachtjes bij Opa en Oma logeren en sliep ik op zolder op een, hoe kan het ook anders,  "Kermisbed". Dit betekende niets meer of minder dan een matras op de zoldervloer. Nog levendig herinner ik mij, na een avond op de kermis, dat ik in slaap viel met de geluiden van diezelfde kermis. Dit omdat het Martiniplein, waar de kermis werd gehouden,  vlak achter de Scharnestraat was.
Jaren geleden stond de deur van het huisje open en liep ik naar binnen. Er was een T-shirt winkeltje in gevestigd. "Ja, mijn Opa en Oma woonden hier vroeger" meldde ik, hopend op een "Goh wat leuk". Maar het ontnuchterende antwoord luidde, "U bent misschien wel de twintigste, die dit verhaal vertelt, als het er niet wel 30 zijn geweest". Ik voelde een steek in mijn hart over deze "ontering" van "mijn" herinnering en zag in gedachten Opa voor het raam,  in zijn rookstoel zitten, met naast zich een grote koperen pot, wat later een kwispedoor bleek te zijn."

Veel later realiseerde ik mij dat het huisje, uit 1930, een veel langere geschiedenis heeft gehad dan ik mij toen voorstelde en dat ook mijn Opa en Oma "maar" passanten waren. Maar een dergelijke ervaring heeft een zeer ontnuchterende uitwerking.

We verlengen ons verblijf in Sneek met 4 nachten, al moeten we daarvoor wel een aantal keer verhuizen!


maandag 13 september 2021

Sneek 1

Vandaag gaat het naar Sneek, geboorteplaats van ons beiden,. De camperplaats wordt Amicitia, achter het buffet restaurant Sowieso.


Het is toch wel grappig om vanaf Akkrum richting Sneek te rijden en geen herinnering te hebben aan dit weggetje. Vanaf het water kunnen wij het dromen, maar ja die slietoage he.  Het Friese land is en blijft prachtig. Vanaf Offingawier weet Hoofd-route alweer de weg, terwijl ik nog het gevoel heb in het buitenland te rijden.

Als we de, volledig verlaten, camperplaats oprijden beneemt ons allebeide het gevoel van "desolatie". Het eens zo vriendelijke plekje, is veranderd in een niet onderhouden parkeerplaats, waar bomen, struiken en onkruid de plekken overwoekeren. De triestheid druipt ervan af en als ik de camper op een plekje heb neergezet, kijken we elkaar aan. "Dit gaat hem niet worden, zeker?" peil ik het gemoed van Hoofd-gezelligheid. "Ik wil hier weg, we gaan naar de Domp!"

Tien minuten later, na wat zoeken, staan we voor de gesloten slagboom van de Jachthaven de Domp 2, maar daar kunnen we niet met de camper op! Bij de Domp 1 aangekomen, hangt daar een groot plakkaat op de slagboom, "Alle camper plaatsen gereserveerd!" Voor alle zekerheid meld ik mij nog even bij de receptie. Een vriendelijk jonge dame meldt mij dat er nog plekjes zijn. Morrend wordt het plakkaat van de slagboom gehaald. Het humeur van deze meneer is niet opperbest, terwijl het hele personeel aan het gebak zit. We krijgen nr. 15 toegewezen, maar bij aankomst is die nog bezet. Ik zet het voertuig op 17 en meld mij weer bij de receptie. "Nee nr. 17 dat kan niet, die is gereserveerd", "maar 15 is bezet!", "Ja, die gaat vandaag weg". Ik noem nog wat nummers, maar alles is gereserveerd. We zijn inmiddels 1 1/2 uur onderweg en ik mompel, "Wat een ellende". Dat schiet het chagrijn, van het plakkaat, in het verkeerde keelgat, want in het andere keelgat zit kennelijk nog een stuk mokkataart.

 

Ik zal een lang verhaal iets korter houden, want we hebben een plekje met een werelds uitzicht op de jachthaven.

Als Hoofd-financiën even later gaat betalen, want de pecunia moet hier van tevoren worden voldaan, krijgt zij een heel ander verhaal. Het chagrijn is de havenmeester en hij kent Wiebo "de scheidsrechter", en omdat die hier een motorjacht had liggen. De aardige receptie dame kent "kleine" Wiebo uit de horeca. Ja mensen, soms is het wereldje heel klein. 

Morgen gaan we het Oosterdijk en de rest van de binnenstad van Sneek herontdekken, want dat is jaaaren geleden.







 



zondag 12 september 2021

Akkrum 4

 Het is genieten voor Hoofd-zonsondergangen, want ze maakt dit plaatje vanuit de camper.

Vanmiddag maken we, rond Akkrum, een fietstochtje van rond de 12 km. De app "knooppunten route" helpt ons daarbij. Ideaal, want een dame roept dan, " U nadert knooppunt 92 en het volgende knooppunt is 43". Dus hoef je alleen maar te letten op de bordjes en je sjeest zonder gedoe de goede route door.


Vlak voordat we het dorp uitrijden, stuiten we op deze gigantische kikker. Ruim 20 jaar geleden heeft een buurtschap deze kikker, naar voorbeeld van een jong meisje, gemaakt. Toentertijd dreef het gevaarte in een plas, maar tijdens deze corona tijd vindt de buurtvereniging Sitadel, dat het een opkikker kan zijn voor alle mensen uit de omgeving en heeft het op een stenen sokkel geplaatst.

De doopsgezinde kerk in Akkrum. Doopsgezinde kerken vindt men vooral in Friesland en steden langs de IJssel. Ook zijn er nog enkele te vinden in Noord-Holland. Doopsgezinden werden, net als bijvoorbeeld de Joden en de katholieken 'gedoogd'. Ze waren er wel maar ze mochten hun geloof niet zichtbaar uitoefenen. Daarom zijn veel Doopsgezinde kerken, zogenaamde schuilkerken, een eind achter de rooilijn van een straat of weg af gebouwd. Soms zelfs zijn ze helemaal niet zichtbaar omdat ze achter de huizen midden in een bouwblok staan (bijvoorbeeld de kerk in Grouw, Haarlem, Deventer en Joure). Het bijzondere van deze kerk in Akkrum is dat hij aan de rooilijn staat. Tegenwoordig doet het dienst als yoga studio.

Morgen, heeft Hoofd-planning, de keus op Sneek laten vallen. Eens kijken of we daar een mooi plekje kunnen bemachtigen.


zaterdag 11 september 2021

Akkrum 3

Het zijn van die plekjes die je voor eeuwig in je hart sluit, zeker na een vaarzaam leven, zoals wij hebben gehad. We piekeren ons beide suf, maar kunnen niet achterhalen wanneer wij hier in de haven hebben gelegen.  Wat we wel weten is dat dit ver voor onze laatste boot is geweest.

Wat wij nog wel weten is de prachtige Coopersburg, dus moeten we daar weer even naartoe. De in Akkrum geboren Folkert Harmens Kuipers emigreerde naar Amerika en liet zich daar als Frank Cooper naturaliseren. Hij was een succesvol zakenman. In 1900 liet hij naar ontwerp van de gemeentearchitect F. Hoekstra een tehuis bouwen voor arme ouderen. Het gebouw heeft een middenpartij met twee woningen en een regentenkamer en twee rijen van elk tien woningen aan weerszijden. Na het overlijden van Frank Cooper (1843-1904) werd in 1906 in de tuin een mausoleum gebouwd. 

sitte yn e rige..... en dan mar lige

De niet Friesen herkennen ook hier wel een leugenbankje in, de tekst boven het bankje luidt dan ook;

"Zitten op een rij..... en dan maar liegen" 

tja, en dat rijmt niet, dus poëtisch  als ik ben; 

"Zittend op een rij..... en laat de waarheid dan maar vrij"

Maar U merkt het al wel, het mist dan ten ene male de kracht van de Friese taal.


Niet alleen de armen zijn en/of waren goed bedeeld in Akkrum, ook "gevallen" vrouwen werd de helpende hand geboden door het bouwen van Welgelegen.

Welgelegen werd in 1924 gesticht door Suster van der Vegt. De rij woningen voor ongehuwde vrouwen en weduwen werd in 1928 gebouwd naar ontwerp van architect S.F. Hoekstra (zijn vader was architect van Coopersburg). Het gebouw met expressionistische kenmerken heeft, net als de Cooperburg, twee vleugels met elk 5 woningen.

Op het terrein van Welgelegen stond al een achtkantige theekoepel uit de 18e eeuw. De tuin werd in 1929 aangelegd naar ontwerp van W.J. Verdenius. Het gebouw, de theekoepel en de tuin zijn rijksmonumenten.








En dan nog even een, achteraf, hilarisch moment als we aan de waterkant "Twee Gezusters" zien liggen. Hoofd-varen heeft even het idee dat dit het schip is dat, jaren geleden, door onze zeilclub voor een weekeinde is gehuurd. Rechtop zitten was niet mogelijk, tenzij je op een laag kistje ging zitten. Terwijl ik een foto neem, vaart achterlangs "de Trouwe Hulp" en er ontstaat een Babelonische spraak- en gedachte verwarring.
Met de Trouwe Hulp, van Derk-Jan, is onze, inmiddels bejaarde, zeilclub rond 10 jaar op pad geweest. Na verkoop werd er gevaren met "de Vlieter" met Jan Rijswijk. Ik had het al eerder over de "Slietoasje an't benul" en dat doet hier weer opgeld. Alles wordt door elkaar gehaald en er ontstaat een gesprek wat in een stuk van Shakespeare niet zou misstaan.
"Ha, die Jan, hoe gaat ie?", "Ja, prima, hoe gaat het met jou?", "Hartstikke goed", "We praten binnenkort even bij" roept de schipper nog vanaf de langzaam voorbij varende Tjalk en blijft ons nog lang nakijken.

Als wij weer weg wandelen, komt het benul weer een beetje "op e rige" op een rijtje. "Verdorie", roep ik vol ontzetting, Derk-Jan voer op de Trouwe Hulp en Jan op de Vlieter. 

Ik hoop maar, dat "Jan" dit gesprekje van zich af kan zetten en niet zijn hele oude kennissenkring rond gaat bellen.

vrijdag 10 september 2021

Akkrum 2

Het dorp Akkrum ligt aan het riviertje de Boorne met het in 1996 geopende Leppa Aquaduct tussen Heerenveen en Leeuwarden over de A32.


 Sinds de opheffing van de gemeente Boornsterhem in 2014 maakt Akkrum deel uit van de gemeente Heerenveen, wat overigens ook nog een dorp is.

Het is een mooi schilderachtig dorp, waar wij regelmatig doorheen zijn gevaren. Hoofd-aanleg meent zich nog te herinneren, dat we hier zelfs een paar nachten in de jachthaven hebben gelegen. Bij mij speelt de "slietoage an't benul" een beetje op, want ik weet het mij niet meer voor de geest te halen.

De fietsen komen van de camper, want we gaan boodschappen doen. Niet echt veel, waardoor ik het vermoeden krijg dat Hoofd-inkopen een klein verborgen kalendertje heeft. Bij Poiesz wordt wat brood en groentes ingeslagen en kunnen we afrekenen. Mijn hele leven heb ik, en de rest van de wereld,  deze winkel Puis genoemd, want de eerste vestiging zat op het Grootzand in Sneek. En, wij Snekers" praaten Snekers. Dat is een soort stadsfries wat eigenlijk in niets met Fries overeen komt maar voor mij blijft het Puis, ozo. Tussen Sneek en het Starteiland voer, tijdens de Sneekweek, altijd de "Puisboat" voor een gulden.

Stap je op de POIESZBOOT, dan stap je in de Sneeker cultuur. Dan zeg je Púís! Niet Poijùs. Dus in het Sneekers spreek je Poiesz uit als Puis. Aldus een artikel in de Sneker krant.

Dat van die agenda, van Hoofd-kleding,  blijkt te kloppen, want "We gaan nog even door het dorp fietsen" krijg ik te horen.

Als "de twee dames" ook worden vereerd met een bezoekje, weet ik het zeker, Hoofd-kleding heeft maatje 40 achter zich gelaten, want "de twee dames" staan voor een maatje meer! Als de winkel dan wordt verlaten, zonder iets te kopen, twijfel ik of dit te maken heeft met een ontkenningsfase. Desgevraagd blijkt het aan de donkere kledingkleur te liggen. Tja, donker slankt af, nietwaar?

 

donderdag 9 september 2021

(Martini ziekenhuis Groningen) Akkrum 1

 "Komen waar je komt en zijn waar je bent". Het is voor vandaag de spreuk die het meeste opgeld doet. Vanmorgen heeft Hoofd-gezondheid ergere pijnen dan de dag ervoor en besluit een lokale arts te consulteren. Nu is dat gemakkelijker gezegd dan gedaan, want ze moet nogal wat overredingskracht aanwenden om uberhaupt een arts te spreken. Ze moet zich maar wenden tot haar eigen huisarts en "We hebben hier protocollen voor mevrouw". Ik heb in dit soort situaties de opdracht "mij er niet mee te bemoeien", maar dat kost me moeite. 

Maar uiteindelijk zwicht de assistente voor de onverzettelijkheid van de belster en "mogen we komen". Gelukkig hebben Jikke en Mink hun auto bij de hand, want lopen is geen optie, zoveel pijn heeft het meiske. Na de consultatie worden hier een aantal testen en bloed afgenomen en komt de arts tot de diagnose "hoogst waarschijnlijk longembolie" . We worden verwezen naar de Spoedeisende hulp in het Martiniziekenhuis in Groningen.

Dus pakken we de camper verder reis klaar in, nemen afscheid van J&M en rijden naar huis. We ruilen de camper voor de auto om en melden ons bij de Spoedeisende hulp.

Daar lig je dan, wachtend tot alle bloed is afgenomen en alle onderzoeken en testen zijn uitgevoerd. We zitten 4 uur lang in een onderzoekskamer met airco. Heerlijk zul je zeggen, met deze warme dag, maar het wordt frisjes, zo erg zelfs dat ik maar een deken omhang.
 
Oke, ik geef het toe, het ziet er een beetje zielig uit en kun je je afvragen wie hier de patiënt is .

Om exact 4 uur kom de arts binnen. Het is inderdaad een Longembolie en er worden medicijnen voorgeschreven en recepten uitgedeeld.

"Dokter", vraagt Hoofd-patiënt "Kunnen wij weer op reis?", "Jazeker, gaat U rustig weer met de camper op weg" is het niets aan de verbeelding overlatend antwoord.

Dit is ons uitzicht over de haven tijdens ons avondeten en dat is ronduit genieten.


woensdag 8 september 2021

Bakkeveen 7

 Het belooft een mooie dag te worden. In mijn omgeving wordt zelfs gefluisterd, dat Piet Paulusma deze dag een 10 geeft, dus dat belooft wat.

Het ontbijt nuttigen we uiteraard buiten, als Hoofd-ontbijt bezoek krijgt van een Libelle, die rustig op haar schouder landt. Het is bijna vervreemdend, zolang het diertje blijft zitten.
Er gaan nogal wat verhalen omtrent de Libelle, want het dier wordt door velen bijzondere krachten  toegedicht. ... 
"Als de libelle in je leven verschijnt, wordt van je gevraagd om na te denken over illusies en slechte gewoonten en om speelser in het leven te staan. De libel staat voor de diepere betekenis van het leven, dat wat onder de oppervlakte te vinden is".

We gaan het de komende dagen allemaal meemaken.

De boer van het land, dat aan de camping grenst, is al weer vroeg bezig met het ophalen van zijn pas gemaaide gras. Hij maakt er pakjes van, die in plastic worden gewikkeld.

Even verderop verwacht een boer kennelijk regen, want die is druk bezig zijn mest uit te rijden. Het zal de meeste stadse lezers vreemd voorkomen, maar ik vind dat een lekkere geur en er bekruipen mij nostalgische gevoelens.
Het wordt zo langzamerhand steeds warmer en de "gevoelstemperatuur" loopt op naar de 27 graden, gelukkig staat er een verfrissend windje. Daar heeft dit diertje niet zoveel last van, want die vindt een windluw plekje in het fietsenrek, achterop de camper.

De warmte mist zijn uitwerking niet op Mink, die in de schaduw in slaap lijkt te zijn gevallen, hoewel hij later met stelligheid beweert, dat hij aan het nadenken was.

Morgen verkassen we naar onbekende oorden, want er bestaat nog geen consensus omtrent de precieze plaats en camping.


dinsdag 7 september 2021

Bakkeveen 6

Na de koffie draait Hoofd-was er weer eentje doorheen, zodat de droogmolen weer helemaal vol hangt met fris ruikende onderbroeken etcetera.

Ondertussen tracht ik weer leven in onze thermometer te krijgen. Het accuutje was kennelijk leeg, dus moet er een nieuwe in. Nou, millimeter dunne schroefjes in een ongemakkelijke houding eruit draaien, resulteert erin, dat er 2 vallen, vind die maar eens terug. Maar uiteindelijk lukt het, waarbij het apparaat, bijna sarcastisch aangeeft dat het 32 graden in de camper is. Dus dat zweten ligt niet alleen aan mij.  

Vanmiddag stappen we op de fiets en zoeven we langs de Friese dreven, waarbij we heel even het Groningse kruisen. 

Als het aan de milieuorganisaties ligt, dreigt dit beeld te verdwijnen. Het ligt in de bedoeling, dat er in 2023 een wet komt die het weiden van koeien aan banden legt.

Hier moest ik toch echt even halt houden, want in eerste instantie dacht ik dat dit bord een protest betrof, maar het blijkt een aankondiging van een geboorte te zijn. Sommige mensen stijgen boven hun eigen creativiteit uit: ¨Festival terrein, gesloten wegens overvliegende ooievaar.¨

Dan even iets over een minder vrolijk fenomeen. Hier in deze sloot woekert de "Grote Waternavel". Dit is een uit Zuid- en Noord-Amerika komende plant. Het is, wat ze noemen, een zogenaamde "Invasieve" plant die heel snel de sloten en plassen overwoekert. Het plantje is moeilijk te bestrijden omdat het, bij het verwijderen, zeer gemakkelijk afbreekt en daardoor door kan blijven woekeren.

Dan nog even iets over "oude mensen" op een elektrische fiets. Eigenlijk zou er een verbod op moeten komen om boven de 70 jaar zo'n apparaat te besturen, want er komen ons sujetten voorbij stuiven, waarbij je je hart vasthoudt. Wij hebben ons, enigszins, beschermt natuurlijk voor zoveel het waard is.


maandag 6 september 2021

Bakkeveen 5

 De dag begint met een beetje mist, die door de doorbrekende zon wordt verdreven. Gisteravond wou Hoofd-slapen vroeg naar bed, "Dan kunnen we lekker Downtown Abbey in bed kijken", duidend op onze nieuwe verslaving. Helaas hebben we de Chromecast thuis laten liggen, dus dat gaat hem niet worden. Nu wil het geval, dat Jikke al een paar dagen hint op het aanschaffen van een paar nieuwe Crocs. Omdat ze een auto  bij de camper hebben staan. is 1 en 2 al snel 3. Drachten is dan ook "dichtbij" en een goede chauffeur al snel gevonden.

Bij theater de Lawei wordt geparkeerd en begint de zoektocht naar een paar Crocs. Nou, dat valt niet mee, schoenenwinkel in, schoenenwinkel uit. Ook weten deze vak specialisten ons niet te vertellen of ze uberhaupt wel te krijgen zijn in Drachten. "We hebben wel andere slippers" proberen ze nog! Grapjurken. Ik stap de Blokker binnen, waarbij het personeel mij aanraadt om aan het eind van de winkelstraat, het bij de Scapino te proberen.


Wel eens een gelukzalige uitdrukking op een gezicht gezien, nee, jammer U had er echt bij moeten zijn. Van pure opwinding wordt, na de aankoop, pardoes haar vestje vergeten, dus dat moet even later dravend weer in veiligheid gebracht worden.

Op de terugweg maakt iemand mij er attent op, dat om de hoek een Expert zit. Terwijl Hoofd-inkopen haar kledingkennis verdiept bij de C&A, werp ik mij op de Chromecast voorraad bij de Expert. Want ze hebben de duurdere uitvoering ook op voorraad. Gezien het feit dat Hoofd-uitgaven elders verblijft, kies ik voor de duurste uitvoering.


Compleet met afstandbediening, wat wil een mens nog meer? We kunnen er ook nog eens met een 4K resolutie TV kijken. Alleen hoef ik dan alleen nog maar een 4K TV aan te schaffen. En die prijs moet ik maar voorzichtig brengen aan Hoofd-financiën.

Oja, we blijven nog een paar dagen in Bakkeveen.

 

zondag 5 september 2021

Bakkeveen 4

 Deze zondagochtend begint met een dreiging van regen en een mistig uitzicht vanaf de camperplaats. Niet veel later komt de zon voorzichtig zijn opwachting maken. 


Dit laatste is genoeg reden om het ontbijt buiten te gaan genieten, al doet Hoofd-ontbijt dit nog wel in haar ochtendjas.
Jammer dat het lichte windje koude lucht meeneemt, anders zou het echt genieten zijn. Het wordt zelfs zo fris dat we weer naar binnen gaan.


                                                                                                                                                   


Onze buurtjes krijgen bezoek van hun kleinkind en het mag gezegd, om aandacht hoeft deze kleine man niet te vragen, maar ondanks dit roept hij ook regelmatig om "Pake en Beppe".





Maar waar deze zondag, voor mij, vooral om draait is natuurlijk Zandvoort en wat zich daar allemaal afspeelt.





                                         

Ik zoek een plekje voor de televisie draai de schotel omhoog en sluit de buitenwereld uit.


Nu kan ik proberen mijn emoties tijdens de race met jullie te delen, maar de hartkloppingen en de tranen, na de overwinning van Max Verstappen, kan ik maar moeilijk verwoorden.
Ik zal met een aantal, zogenaamde, screenshots van F1TV.com de euforie van het aanwezige publiek proberen te vangen.

Een enorme zee aan oranje geklede en rook spuitende fans helpt natuurlijk ontzettend om Max naar de zege te schreeuwen.



Even een klein beetje historie over deze race op Zandvoort. Max Verstappen is de eerste Nederlandse coureur, in 36 jaar, die ooit de Grand Prix van Zandvoort heeft gewonnen.

 



Hierboven het moment dat ik echt breek. Davina Michel zingt, ten overstaand van de Koninklijke familie, het Nederlands volkslied.

Alles met alles een enerverende zondag, met dank aan de directie en organisatie van Circuit Zandvoort.


zaterdag 4 september 2021

Bakkeveen 3

 Gelukkig heb ik al voorspeld, dat dit weekeinde in het teken van de Formule 1 in Zandvoort zou staan, met als gevolg dat ik eigenlijk niet veel heb te melden. Natuurlijk kan ik het hele verloop van de kwalificatie hier uit de doeken doen, maar dat zal ik U, lieve lezers en lezeressen, besparen. Voor alle duidelijkheid: Max start zondag vanaf pole position, oftewel vooraan.

Dat Hoofd-entertainment niet met mij meekijkt, mag duidelijk zijn, dus zoekt zij haar eigen vermaak. Vandaag blijkt Mink wel zin te hebben in een fietstocht en al snel komen de beiden overeen om richting Beetsterzwaag te fietsen. Jikke laat dit vermaak ook maar aan haar voorbij gaan. Nu heeft Beetsterzwaag op Hoofd-fietsroutes een grote aantrekkingskracht omdat haar oom en tante, wonende in Beetsterzwaag,  heel vaak een logeer adres voor haar zijn geweest.


Hier links is het huis van haar oom Jan en tante Alie, inderdaad naamgenoot, maar dan zonder de e, want die is bij Hoofd-verhalenverteller bij de aangifte na haar geboorte weggevallen. Ik heb oom Jan een paar keer mogen ontmoeten en wat mij daarvan bijgebleven is, dat hij een grote grappenmaker was.



Oom Jan werkte als tuinman voor de nazaten van de Jonkheer Jan Anne Lycklama a Nijeholt, geboren op 3 december 1803 in Oldeboorn. Hier de op foto rechts het Lycklamahus.

Hij, oom Jan, vertelde dat in het begin toen hij voor de familie ging werken, overal en zogenaamd achteloos, kleingeld werd neergelegd. Op deze manier werd het personeel op hun eerlijkheid getest.

Lang leven dit feodale tijdperk.

Beter bekend is het prachtige Lauswolt, foto hieronder, waar de politieke partij VVD regelmatig hun vergaderingen houden.

Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik jaren lang heb gedacht dat oom Jan hier te werk gesteld was.