zaterdag 25 mei 2024

Villeneuve les Beziers 2

Het belooft een prachtige dag te worden, want het is a) mooi weer en b) de strijd om de Pole position in Monaco wordt een ware thriller. I Love It!

Wij stappen vanmorgen op de fiets om Beziers te bezoeken. Door Béziers stromen de Orb en het Canal du Midi en pal langs die laatste fietsen wij de 7 kilometer naar Beziers. Dit kanaal is ontworpen en gegraven door, natuurlijk geholpen door nog een paar mannetjes, Pierre-Paul Riquet. Zijn standbeeld komen we pontificaal tegen op de markt van nog het echte brocante. Niet die enorme troep die we in El Verger tegenkomen. Nee, mooi spul uit "den ouden Doos."





Vanaf dit standbeeld wandelen we rechtstreeks, over de brocante markt, richting het Theatre le Municipal.


We kunnen rustig stellen, dat Beziers een bijzondere mooie stad is, met prachtige gebouwen en waanzinnig mooie smalle straten. Bij de foto rechtsboven, zo'n smal straatje, word ik, terwijl ik de foto zal nemen, gepasseerd door een heerschap. Als ik nog steeds met mijn fototoestel in aanslag sta, roept zijn vriendin hem in paniek terug.... foto, foto... roept ze een paar keer. Kennelijk had meneer hoge nood en dacht Ah ha, een smal straatje... maar in dit geval was zijn geval op de eeuwige plaat vastgelegd. Hij keert dan ook op zijn schreden terug.

Geen kerk vandaag? Ik hoor jullie denken.... wat denk jezelf..


Eigenlijk is het niet een echte kerk, volgens Ali, want het is een Chapelle des Penitents. (en vergeet die laatste T even niet bij het opzoeken.)

Ik probeer Ali wijs te maken, dat dit in vroeger tijden mensen waren, die zich nooit wasten en daarom Penitents genoemd werden, waar weer het woord Penetrant van is afgeleid.

Maar eigenlijk is  Chapelle Des Penitents, de Kapel der Berouwvolle.

Nu gaan we racen.

vrijdag 24 mei 2024

Villeneuve les Beziers 1

Waar zal ik een beginnen. Gistermiddag lopen we nog even naar Le Llac, om de camping toch nog een beetje eer aan te doen, want dat geklaag ook altijd. 


Op het wel erg blauwe meer wordt er op dit moment geoefend met roeiboten, je weet wel de 8 met, of 8 zonder stuurman, of dat laatste bestaat, ik betwijfel het. Maar ik zie dat ik daar nu net geen foto van heb....

Ali ontdekt het geluid van een specht, pal boven ons, maar als we op zoek gaan naar die vogel zonder hoofdpijn (sla zelf maar eens een paar keer met je hoofd tegen een muur) ontdekken we dat het helemaal niet een Specht is. Het is een stel jonge klepperende ooievaars, die de aandacht van hun ouders opeisen.

Vandaag gaat het de grens over en heeft Ali een bescheiden afstand uitgezocht van rond de 200 km.

Als we de grens zijn gepasseerd, komt het met bakken uit de hemel zetten. Hier doet Ali een poging om de Etange de La Berre te fotograferen, maar haar fototoestel is leeg, de accu dan en dit is haar telefoon camera. De ETA (Estimeted Time of Arrival) is 11.15 uur en eigenlijk vind ik dat een beetje zonde. De hele dag ligt dan nog voor je en kun je, als je wilt, nog een hele slag maken. Ik gooi het in de/het groep(je). Voor mij alleen maar een "kreet" voor Ali zit daar een hele uitzoekerij aan vast. Waar is nog een camping, staan daar niet teveel bomen, is het niet te ver rijden...... et cetera, enzovoort, enzo.

Als ik dan ook nog even "drop" dat Monaco dit weekeinde op het programma staat, neemt ze direct een besluit! "We hebben geen haast, als de plek in Villeneuve goed is qua ontvangst, blijven we daar 3 dagen gaan we maandag verder."  Ja kijk, wie ben ik dan!

In de receptie van de camping, geen strakke jonge dames, maar een paar op leeftijd (hoor opa) zijnde dames, die ook nog eens humor hebben en de Engelse taal machtig zijn. 

We stellen de camper op de aangewezen plek, rijden wat naar achteren, dan weer naar voren. Dit allemaal voor de ontvangst van de Satelliet, om daarna nog een paar keer de kegjes onder de voorwielen te verbeteren, maar dan staan we ook!


We wandelen vanmiddag nog even het stadje in, je moet toch in beweging blijven, nietwaar. Het eerste wat we tegenkomen is één van de 120 sluisjes van het Canal Du Midi. Letterlijk betekent dat Kanaal van het Zuiden. Het is een 250 km lang kanaal door Frankrijk tussen Toulouse en de Middellandse Zee. Ik wist dat ik overdreef met het aantal sluizen, maar het zijn in werkelijkheid 86.


We wachten even tot deze hampelmannen zijn geschut. Ik weet nu ook waar het woord schutten vandaan komt, namelijk "Geschutter." Mijn hemel wat stelletje...... mevrouw, die voorop staat met een stukje touw in haar handen heeft geen idee wat ze moet doen. De mannen, bij het stuurwiel laten haar ook heerlijk modderen. De rest van het touwtje ligt als macramé achter haar en als ze het touw om de bolder wil gooien flikkert het hele zootje bijkans de sluis in. Ondertussen vraagt de "schipper" om applaus van de mensen aan de kant, omdat hij de boot in de sluis heeft gekregen. Dat hij bijkans dwars in de sluis ligt boeit hem ten gene dele. Onderste foto, geen wonder dat de stootrand deels compleet verdwenen is.

Is er trouwens beter vermaak dan leedvermaak, ik denk het niet. Ook is er iets van "beste Stuurlui" en hun huidige positie.

In de Spar wil ik een paar biertjes kopen, maar € 3,50 voor een blikje bier is me wat te gortig dus neem ik maar druivensap, maar dan gefermenteerd.


donderdag 23 mei 2024

Porqueres 2

Het heeft volgens mij de hele nacht geregend, maar door de opstelling van de camper is er geen druppel naar binnen gekomen.

De koorts is gezakt, blijft alleen nog het snotverkouden gevoel over. Je kent dat wel, alsof je met watten in je hoofd rondloopt. "Even" een examen doen lijkt op het beklimmen van een rijstebrij berg. Maar ik kom er....  vraag niet hoe.

Oke, over deze camping. Wat zal ik ervan zeggen zonder al te negatief over te komen. Het is een Familiecamping, wat inhoudt dat het afgeladen is met aftandse caravans met dito voortent. Op dit moment is 10 % van de eigenlijke bewoners aanwezig, wat een sinister gevoel geeft. Wij mogen er, met onze camper, een beetje tussenin staan, tja... De plekken zijn niet van elkaar afgeschermd door bijvoorbeeld een haag, dus je moet wel met je buren overweg kunnen, want je staat pal tegen elkaar aan. Verder staat de camping vol met houten huisjes.

Het heeft allemaal een hoog Hubo gehalte. Wat een leuk voorbeeld is van "ieder voor zich en God voor ons allen" is bovenstaande foto. Deze kraan is aangesloten op het waternetwerk van de camping. De eigenaar van dit bouwwerk vindt het toch noodzakelijk om aan te geven dat dit geen drinkwater is en in wel 4 verschillende talen. Let ook even op het tentje ernaast, met zowel een rollator als ook een scootmobiel. Dus heel hard zal de bewoner wel niet achter je aankomen als je van zijn kraan een slokje water neemt.

De omgeving; 

Terwijl ik binnenblijf gaat Ali op onderzoek uit en is dolenthousiast.


Want als ze de camping afloopt stuit ze op dit kerkje Santa Maria de Porqueres. Dit is een Romaanse kerk uit de 12e eeuw. Ze wil ook binnen nog een paar foto's nemen, maar belandt in een ondoordringbare duisternis. 


Op de hoek van het weggetje, wat naar de kerk leidt, woont kennelijk meneer pastoor in dit riante optrekje, geflankeerd door statige pijnbomen. Ach ja, waarom zou je het voor minder doen, nietwaar.
Bij nader onderzoek blijkt dat dit het Castell de Porqueres te zijn. Het wordt al in 957 in kronieken vermeld.

Morgen maken we de oversteek naar Frankrijk.


woensdag 22 mei 2024

Porqueres 1


Zo, dit is me het dagje wel. Vanmorgen word ik wakker met lichte koorts en het gevoel van een "schutteldouk." Voor vandaag liggen er 275 kilometers voor de wielen en ik kies ervoor om die toch maar aan te vallen. Barcelona is altijd wel een dingetje, maar als het goed is gaan we daar met een boog omheen, als de navigatie zijn werk goed doet. Daar kom ik later nog op terug.


Even voor negenen draaien we de rotonde voor de camping rond en vangen we de rit aan.

Maar alvorens we daar verslag van doen, wil Ali deze foto nog op de blog. Dit rijstveld ligt pal achter de camping en we zou daar de afgelopen 2 dagen uitzicht op kunnen hebben, maar dan hadden we de camper een stukje moeten verplaatsen. We doen het met de foto, ook mooi.

De zon neemt uitgebreid en zeer uitbundig afscheid van ons en wij beloven plechtig dat we hier nog eens terug komen.

Ali kan onderweg nog net op tijd deze VW Kever vastleggen. Je ziet ze nog maar heel weinig.

Ik heb kennelijk laten vallen dat ik wel eens iets meer de binnenlanden in zou willen. Daar heeft Ali deze camping op uitgezocht. Dat blijkt ook een teken voor de TomTom te zijn om ons een compleet andere weg te laten kiezen, waardoor we pardoes op een doodlopende weg belanden.

De camping heet Le Llac, het is dan ook niet verwonderlijk dat het ook daadwerkelijk aan het meer ligt. 

Oh, ja, ik heb nog een filmpje waarin een vrachtwagen, pal voor onze neus, op een auto van wegwerkers knalt, terwijl er een immens grote pijl staat te knipperen. Ik kan de brokstukken nog maar juist ontwijken. De reden waarom deze niet op de blog staat is het volgende; 

Overal staan bomen, dus de satelliet is hier niet bruikbaar. Maar gelukkig hebben wij onze Spaanse 5G nog, waar nog 110 GB op staat, dus die gaan we mooi de komende dagen opgebruiken.
Maar een verbinding maken, Ho maar, we kunnen het vergeten. Dus wandel ik naar de receptie met de vraag of ze weet waar een zendmast voor de 5, 4 en 3G staat. Nee, dat hebben we hier niet, is het droge antwoord. Maar ik kan U voor een uurtje Wlan geven, kunt U kijken of dat werkt. Ik moet mij verbijten, om niet iets heel lulligs te zeggen. Dus, een fotootje naar de blog uploaden duurt een paar minuten, laat staan dat ik een filmpje upload. Vandaar...... O ja, ik voel mij nog steeds SHIT.


dinsdag 21 mei 2024

L' Ampolla 2

Op dit moment komt de regen met bakken neer. Kennelijk is, wat ons gisteren is beloofd, iets vertraagt en krijgen we het nu.

Maar wat is het eerste deel van de dag geweldig. Harde wind, dat dan wel weer, maar een heerlijk zonnetje. Ali wil de fietsen van de camper, om een stuk te gaan fietsen langs en door het "Parc Naturel del Delta l'Ebre." Honderden Flamingo's zijn hier te zien, volgens de overlevering van een buurvrouw uit Noordwijk. Ze vertelt ons, met een heerlijk Amsterdams accent, eerst maar even, dat we de camper naar voren moeten zetten voor een betere satelliet ontvangst. Willen we iets weten, dan kom je langs.


Eerst maar even iets over de sportvissers alhier. Ze zetten hun hengel met een lijmtang vast aan de kademuur, want het is hier niet zandstrand, maar enorme keien en daar breek je de bonken op. We hebben ze overigens niet op een vangst kunnen betrappen.

Ali gaat vanmorgen van de Noordwijkse een route halen en schrijft dat op een landkaart. Hier, op dit bord, wordt aangegeven wat je zoal aan gevogelte kunt aantreffen, maar ja, het is nu geen broedseizoen meer. Dus onze vangst blijft bij wat eenden, reigers, hier en daar een jagende sperwer en 2 hele grote zwarte vogels, met fel rood/oranje poten. Misschien komen we er nog achter wat dat zijn geweest. Nee, geen foto.

Maar het is me hier een partij mooi, zeker als we hier saampjes op de fiets doorheen trekken.

Deze foto's zijn overigens genomen vanuit een kijk hut, pal aan het water, anders kom je er niet zo dicht bij.

Hier en daar stuit je op een overgang door de rijstvelden, maar dan is er vlakbij wel een loopbruggetje die je daar overheen helpt.

Sommige kijkhutten zijn echt groot. Deze is met behulp van betonnen hulpstukken tot 3 verdiepingen hoog.

Deze in bloei staande cactus is aan zijn vensterbank potje ontgroeid, zie op de achtergrond nog een deel van de kijk hut. Bij cactussen moet ik altijd aan mijn moeder denken, die alleen cactussen in leven kon houden. Zelfs die leden enorm onder het regiem van mijn moeder, want alle restjes thee en koffie werden in de dichtstbijzijnde cactus gemieterd. Totdat ze een beetje zuur gingen ruiken......

Na de fiets-ontdekkingsreis fietsen we nog even door naar het stadje, waar ik onderweg deze foto neem van dit bronzen beeld, welke de auteur Adria VI moet voorstellen. Dit werk is uit het jaar 2000.

Ali ontdekt een Spar en daar worden nog even de noodzakelijke boodschappen gedaan, zoals brood, chips en koekjes.

Om twee uur gaan we eten in het restaurant, hier nabij de camping. Het is er zo druk, dat we vriendelijk worden verzocht nog even een drankje te doen, want ze houden het in de keuken niet meer bij. Half drie mogen we aan tafel. Ali neemt mosselen, als voorafje, ik neem linguine met garnalen. Hoofdgerecht een hele Dorade en als nagerecht carpaccio van ananas en ik een dubbele mascarpone.

Het is allemaal grote klasse en een verfrissende bediening, ondanks de drukte, waarbij de 2 koppige bediening zich het vuur uit de sloffen loopt.

Wat een groot gevoel van voldoening kan er toch over je heenkomen, na zo'n geslaagde dag en dan krijgen we nog een deel.



maandag 20 mei 2024

L' Ampolla 1

 Even voor negenen rijden we camping Rio-Mar af, nadat Ronald nog even een handje komt nemen.

Het is altijd weer even wennen, zeker nu ik een aantal weken in een bijna nieuwe auto heb gereden. Ik schrik dan ook als ik voor de eerste keer de rem intrap en de camper bijna geen vaart mindert... Ai, dat is lesje nummero uno. Afstand bewaren en ruim van tevoren remmen. Ik denk dat de remtrommels nog vol met stuifzand zitten, net zoals in de camper alles onder het zand zit. Het is leuk, zo vlak aan he strand te staan, "maar ieder voordeel heb z'n nadeel" zei eens een groot filosoof. Oh, ja, let even op de mooie wolkenpartijen boven de bergen, "alsof er sneeuw bovenop de bergen ligt."

Herhaaldelijk komen we deze matrix tegen, die ons waarschuwt dat wij vanaf een helikopter gecontroleerd worden op onze snelheid.

Misschien is het ook een idee om dit soort fratsen af te straffen. Wat wil het geval. De rechter vrachtwagen wil naar de linker baan, omdat zijn baan, het gaat van 3 naar 2 banen, ophoudt. Gelukkig kijkt hij in zijn spiegels, want meneer van de linker vrachtwagen verhindert dat. Deze laatste begint aan een inhaalmanoeuvre die kilometers lang zal gaan duren. Er vormt zich een lange rij auto's achter deze grappenmaker, want de rij loopt ver achter ons door. Het is dat de rechter chauffeur maar besluit om te gaan remmen, anders hadden we met z'n allen nu nog achter deze piraat gereden.


Dit beeld verbaast ons ten ene male. Wat doet een rij bomen van 18 stuks (nee, je hoeft niet na te tellen) zo midden in het Spaanse land. Of het moet zo zijn dat deze bomen een geboorte geschenk zijn, zoals in Turkije vroeger het geval was. Bij de geboorte van een zoon schonk iedereen een populier. Zodra hij op huwbare leeftijd was, de bomen volgroeid waren en hij er een huis van kon bouwen voor zijn aanstaande bruid.


Soms zit het mee, soms zit het tegen. Zo hadden wij een kamer gereserveerd in het Biarritz hotel. Blijkt er geen kamer meer vrij te zijn, dus rijden we maar door naar de camping in L'Ampolla, waar Stephanie al op ons zit te wachten 

Vlak bij de camping liggen Sawa's oftewel rijstvelden. Omdat rijst in het water groeit is de waterhuishouding zeer belangrijk. Het onder water zetten van de rijstvelden heeft ook als voordeel  weinig onkruidbestrijding.

Dit is even voor het beeld, waar we nu in Spanje zitten. Dit gebied is tevens een delta van de rivier de L' Ebre. Dit is de langste rivier van Spanje die geheel in Spanje stroomt. Natuurlijk is hier ook een Parc Naturel del Delta de l'Ebre.

zondag 19 mei 2024

Rio-Mar 60

Max wint in Imola, na een toch nog spannende eindstrijd. Voor de rest van de dag die in het teken van vertrek staat, is het verder opruimen en vooral....

het schoonmaken van het dak. Want je wilt toch niet met een vies dak door Spanje rijden, zo is de gedachte van Ali. (Redactie: gaat vooral om de 2 zonnepanelen die schoon meer opbrengen.) Dus mag ik een ladder halen bij Louis, zodat ze er goed bij kan.

Het windscherm, de tafel en stoelen, op de achtergrond, moeten ook nog naar achteren gebracht worden, zodat alles er weer uitziet zoals wij het aantroffen. De buurman zit wel even gek te kijken, als wij het scherm weghalen, want nu zit hij weer open en bloot "te kijk." Nu kun je sowieso beter maar niet een gesprek met hem aangaan, want van hem afkomen is nog wel een dingetje.

Duitsers zijn gek op spreuken op hun camper, maar deze camper staat toch echt stil en die "Flamme seines Lebens" heeft een hoog Henk Wijngaard gehalte. tja...

Terwijl ik naar de Formule 1 race in Imola zit te kijken, neemt Ali nog even een laatste foto van het strand. Er was voor vandaag regen voorspeld en zo ziet dat er hier dan uit.... licht bewolkt en zonnig.

Morgen gaan we richting Stephanie......