maandag 17 juni 2024

het Wieskamp 1

10 minuten voor negenen rijden we de camping in Noorbeek af. Natuurlijk nadat we alle "plichtplegingen" hebben uitgevoerd. Vuilnis weg en dat in de ruimste zin van het woord, ik bedoel de plee legen, stroom eraf, oprijblokken in de camper en vort met de geit.

Even voor Maastricht slaan we nog even een beetje diesel in en wat mij verbaast is dat we 280 km hebben gereden en er maar 20 liter in gaat, dat zou betekenen dat de oude dame 1: 14 zou lopen? Na ja, we doen het ermee.

Bij het vliegveld Maastricht-Aken  hebben we even een soort van wedstrijd met een Turks vliegtuig, tenminste zo voelt dat een beetje.


Het is natuurlijk maandagmorgen waardoor het redelijk druk is op de weg. Rijen met vrachtwagens die gebruik maken van de spitsstrook en niet mogen inhalen. Wat ook opvalt is dat hier de vrachtwagens zich behoorlijk aan de snelheid houden, met mijn 90 km/h haal ik rustig de rijen vrachtwagens in.



Dat we nu in het rivieren gebied rijden is wel duidelijk als we eerst de Maas en even later de Rijn oversteken.

Voor een groot deel gaan we door Duitsland, omdat er zo'n vreemde hap uit Nederland gehaald is en dat betekent, dat we 6 landen hebben aangedaan: Spanje, Frankrijk, Luxenburg, België, Duitsland en nu Nederland. De rit duurt vandaag langer dan normaal, omdat we nu geen pauze nemen, na 2 uur.. 


Omdat de camping niet voor 2 uur open is, brengen we een bezoek aan Obelink. Precies rond etenstijd wat betekent dat het in het restaurant poepiedruk is.

4 minuten voor openingstijd melden wij ons bij de slagboom van "het Wieskamp," maar Tijmen herkent Ali en we mogen door. 

Ja, ik weet het, het is een lange dag voor mij geweest, maar een biertje als beloning? Dat kan ik op mijn buik schrijven.




zondag 16 juni 2024

Grensheuvel 14

Het is alweer de laatste volle dag hier in het Zuid Limburgse Noorbeek. De laatste dagen is het qua weer onstuimig te noemen. Er heerst een harde wind, of eigenlijk rukwinden, die zich af en aan aandienen. Wat zich ook op deze prachtige plek regelmatig aandient, zijn spiksplinternieuwe campers. Meestal zijn de bewoners al op leeftijd en over het algemeen beginners in de camperwereld. Zo maakt Ali mee, dat een oudere heer zijn toilet wil gaan legen op de plek waar normale camperaars hun grijs water (afwas- en tand poetswater) legen. Gelukkig neemt meneer het advies van Ali over en leegt zijn cassette op de daarvoor bedoelde plek. Maar het kan ook andersom.

We horen hem/haar van verre al aankomen, hijgend en pruttelend neemt het vehikel het hoogte verschil naar waar de meeste campers staan.

Deze Renault, die zo goed en zo kwaad mogelijk tot camper is omgebouwd, zag het levenslicht 55 jaar geleden in 1970. De eerste 37 jaar brengt deze vakantiewagen in het buitenland door. Vanaf 2007 mag het autootje in Nederland mensen een fijne vakantie bezorgen. Al moeten ze wel rekening houden met de beperking van het beladen, want 1900 kg maximaal gewicht is niet veel. Dat is maar goed ook want de 1000 cc motor en 44 pk moet wel de mogelijkheid hebben om de heuvels hier op te komen. Maar het blijft een aandoenlijk gezicht.

Nog zo'n snoepje uit de 70er jaren, deze caravan uit 1977, met volgens mij nog de originele voortent, tenminste als ik naar de kleurcombinatie kijk. Zo te zien aan de stickers, links boven, op de caravan heeft hij/zij ook al de Noorse wegen onder de wielen door gehad. Vast niet met de huidige eigenaren, want die hebben hem pas sinds eind mei van dit jaar. Maar vreemd is Scandinavië niet voor deze caravan. Want het is een SMV 420 wat staat voor Sörby Mekaniska Verkstadt gevestigd in de stad Örebro in Zweden.


Kennelijk zijn de velden en akkers dusdanig opgedroogd, je zou het niet zeggen, dat de aardappelen weer van het land gehaald kunnen worden. Sinds vandaag crossen hier de Patato Texel auto's weer af en aan. 

Vanmiddag begint het EK voetbal pas echt met Nederland-Polen, vandaar dat de blog iets aan de vroege kant is.

zaterdag 15 juni 2024

Grensheuvel 13

Het is vannacht onstuimig, heel onstuimig geweest en nee, het betreft hier de wind, die als een razende "Roeland" om de camper huilde. Het is voor mij altijd wel een lekker gevoel, zo in de baarmoeder van de camper beschermd in je warme bed te liggen. Oke, genoeg geneuzel.


Gisteravond hebben we een heerlijke forel opgepeuzeld in de brasserie Boave de Wesch. Echt heerlijk en ik word er steeds handiger in om de vis te eten, zonder dat ik het loodje leg en een een graat een einde maakt aan dit aardse bestaan. Ze serveren er hier "warme" groente bij en dat is niet zoals Mien Moeke dat vroeger klaarmaakte, eerder het tegenovergestelde. Kookte mijn moeder het door en door tot het bijna uit elkaar viel, hier gooien ze de groente heel, heel even in een koekenpan met boter. Het ziet er uit als gekookt, maar er zit weinig verschil met het eten direct vanaf het veld of tuin. Ik heb nog gevraagd hoe je kunt zien, dat dit een Mechelse forel is, maar daar kreeg ik geen uitsluitsel over, maar ja, dat vermelden ze wel op de menu kaart.


Dat we niet aan het tafeltje voor het raam mochten zitten was nog wel even een dingetje. Ja, andere mensen hadden daar blijkbaar meer recht op. maar het uitzicht vanaf onze tafel was ook wel overheen te komen, to say the least.


En de boer.... inderdaad, hij dorste door. Tot het donker werd en daarna, ik heb het idee dat hij wel tot na middernacht bezig is geweest. Vanmorgen komt hij in zijn, alvast, zondagse kloffie de boel nog even inspecteren en hij zag dat het goed was.


Als het ook maar een moment rustig weer is, ik bedoel eigenlijk, als het niet te hard waait, komen de ballonnen over varen. Toch vind ik dit onder de huidige weersomstandigheden linke soep, want let eens op de dreigende bewolking. Hier kan onherroepelijk een hoop wind uitkomen en dan hang je daar in je mandje.


Dat er aan mij geen meteorologisch wonder verloren is gegaan, wordt wel duidelijk als we een uur later op deze zonsondergang worden getrakteerd. Terwijl de wind heerlijk lag te rusten op een voor hem/haar fijne plek en zich ook niet meldt.


Nu wil ik niet direct zeggen dat ik er nu gekleurd op sta, want ik heb weer andere, zij het bescheiden, goede eigenschappen. Dit paard daarentegen staat er zeker gekleurd op, dat we tegenkwamen op één van onze fietstochten. Het dier zal ooit wel in een processie hebben meegelopen (???) waarvan ze hier een heleboel hebben. Daar zijn Katholieken meesters in, om een aanleiding te vinden om een feestje te vieren.

vrijdag 14 juni 2024

Grensheuvel 12

 

Gezicht op de Maas vanaf de Sint Servaasbrug. 

Bij het Piepenhoes (het terras aan de overkant is nu leeg) bestellen we een cappuccino en een espresso en voor Ali een warme appelvlaai met ijs en slagroom. (Want ik eet geen zoetigheid meer, weet je nog?) De koffie is al lang en breed op, als er nog steeds geen appelvlaai te bekennen is. We bestellen een tweede cappuccino en espresso, maar wel met het verzoek dat dan ook de appelvlaai komt. Onze juffrouw van vorige keer meldt met een getormenteerd gezicht, dat ze een en ander "binnen" moet navragen. De tweede bestelling komt en ik verbaas me erover dat ze 4 keer niet in staat zijn een warme espresso te serveren...

Een rondje Vrijthof mag natuurlijk niet ontbreken bij een bezoek aan Maastricht.

We treffen ook een vreemdsoortige optocht van een gezelschap, waarin Andre Rieu niet zou misstaan.

We wandelen van het Vrijthof, via prachtig mooie straatjes en allemaal leuke winkeltjes volgens Ali, terug naar Plein 1992, waar een Albert Heijn is gevestigd voor onze inkopen voor het weekeinde. Onderweg komen we de bovenstaande versierselen tegen en we kunnen rustig stellen dat het EK ook in Maastricht langzaam aan belangstelling gaat winnen.

Vanavond gaan we dineren in "Boave de Wesch" een brasserie hier vlakbij de camping. Het is wel zaak om voor 9 .00 uur weer terug te zijn voor het openingsduel van het EK. Duitsland- Schotland.

NU weer aan de studie.


donderdag 13 juni 2024

Grensheuvel 11

Het schijnt vandaag de laatste droge dag te zijn, van deze week. Dus is het plan om naar Margraten te fietsen, een kleine 10 km naar het Noordwesten. Vlak bij Margraten ligt het Amerikaanse herdenking monument en begraafplaats.

Onderweg ontdek ik dit kleine uitbouwtje boven aan een huis. Ik stel mij voor dat zoonlief de slaapkamer van 1,90 m heeft gekregen, maar dat hij inmiddels is uitgegroeid naar 2.05 m. Tja dan moet je iets, nietwaar?

Al dagen, als we hier weer langs fietsen, hoor ik Ali mijmerend over de pracht van de Margrieten die in het veld staan. Ze is dan ook hevig teleurgesteld als de boer zijn land heeft gemaaid. Vanmiddag ziet ze in de verte een heel stel paarden staan, met op de voorgrond die veel besproken Margrieten. Die Margrieten zijn gelukt...........

De gedenktoren van 30 meter hoog accentueert het beeld van de "treurende vrouw" met naast haar de door oorlog verwoeste boom, van waaruit weer een nieuwe tak ontspringt.


 

Het is werkelijk indrukwekkend om links en rechts de gezamenlijk 8.301 graven te zien liggen.

De graven staan in parallel lopende bogen, die zich uitstrekken langs de brede gazons.

In het sober ingerichte kapelletje, waar spreuken de wanden sieren, hangen ook de 5 regiments vlaggen.



Ik adem diep de vrijheid
in een stil besef
hoe hoog de prijs daarvoor was

woensdag 12 juni 2024

Grensheuvel 10

Langzaam wakker worden en langzaam de dag beginnen. Het is frisjes in de camper, want het was vannacht rond de 7 graden en dan is het "noflik" om nog even achter de gebreide onderbroek te kruipen.

Er staan geen onderdelen op het programma, dus het belooft een rustige dag te worden, totdat... Ali het weerbericht bestudeert. "Als we voor de regen aan nog boodschappen willen doen, moeten we nu weg." Nu hoef ik niet perse boodschappen te doen, maar uit solidariteit, trek ik toch ook maar mijn schoenen en jas aan.

We hebben, na drie jaar, een weggetje ontdekt waar we niet als simpele fietsers hoeven te klimmen als berggeiten, als we naar Banholt willen fietsen. Als je dan een andere weg kiest, zie je ook weer andere uitzichten en die moeten uiteraard worden vastgelegd.

Het is grappig dat we bij deze beide foto's bijna met de ruggen tegen elkaar staan te fotograferen. Ali kiest voor dit "stilleven" met het rustieke bankje, het kruis en het uitzicht over de pas gemaaide velden.

Op naar de Spar in Banholt;


De bovenste foto is uit mijn hart gegrepen, want hoe vaak ik mij niet erger aan mensen die alle vruchten een keer in de hand hebben gehad om ze vervolgens weer terug te gooien. Echter, als Ali een net met sinaasappels wil oppakken grijpt ze in een zak waar totaal verrotte sinaasappels in zitten. Afgezien van dat ik het schandalig vindt, dat er in een versafdeling fruit ligt in een zekere staat van ontbinding, is het verhaal nog niet klaar.

Ali meldt het bij 2 dames die de vakken aan het vullen zijn. Nee, geen jonge, onverantwoordelijke meiden, maar volwassen, manager achtige types. Je verwacht dan dat ze alles laten vallen waar ze mee bezig zijn en de rotzooi, want zo mag je dit wel noemen, opruimen. Niks van dit alles. 

Kennelijk is het rangschikken van bier belangrijker dan het opruimen van rottende waar, wat nog steeds te koop wordt aangeboden. Na een kwartier verlaten wij de winkel en tot mijn verbijstering liggen de schimmelende en rottende sinaasappels andere producten nog steeds te infecteren. Lang Leve de Spar in Banholt.


dinsdag 11 juni 2024

Grensheuvel 9

 

Eigenlijk zouden jullie lezers en lezeressen het moeten doen met dit plaatje. Want voor de rest van de dag zitten we binnen, af te wachten of de weer app. het bij het rechte eind heeft en op de afgesproken tijden het gaat regenen. Ware het niet......

Ten westen van ons ontstaat op een bepaald moment een bui. Buien gaan vaak gepaard en voorafgaand, met een stevige wind. Terwijl we op Netflix een dramatische, maar vooral zoetsappige, film zitten te kijken, ziet Ali aan de overkant een luifel dingen doen die je normaal niet van een luifel verwacht. Angstaanjagend hoog vliegt het ding op en neer, terwijl hij met twee touwtjes aan de grond wordt gehouden.

Terwijl Ali onze slinger, om zo'n apparaat op te winden, uit de garage haalt, zie ik dat de slinger al aan de, ogenschijnlijk verlaten, camper hangen. Ik scheur de minuscule haring, of eigenlijk is het niet meer dan een spijkertje, uit de grond, vouw de poten op en begin te draaien.

Ali ondersteunt de andere kant van de luifel. Als ie bijna binnen is, verschijnt er in de camperdeur een slaperig hoofd. "Ik hoor lawaai, wat is er aan de hand?" De luifel is binnen en laat meneer maar raden wat de reden is van zijn ingedraaide luifel. 

Later zie ik een andere buur meneer uitleggen, dat hij gisteren het zelfde lot heeft ondergaan en eigenlijk de buren zou moeten bedanken.

Hierboven nog een mooi voorbeeld van een opbouwend lage drukgebied, waar geheid regen en dus ook wind uit tevoorschijn zal komen. Trouwens de kleuren zijn ook magnifiek, toch?

Voor de volgende dagen lijkt hetzelfde weerbeeld ons lot te zijn.