zondag 19 mei 2024

Rio-Mar 60

Max wint in Imola, na een toch nog spannende eindstrijd. Voor de rest van de dag die in het teken van vertrek staat, is het verder opruimen en vooral....

het schoonmaken van het dak. Want je wilt toch niet met een vies dak door Spanje rijden, zo is de gedachte van Ali. (Redactie: gaat vooral om de 2 zonnepanelen die schoon meer opbrengen.) Dus mag ik een ladder halen bij Louis, zodat ze er goed bij kan.

Het windscherm, de tafel en stoelen, op de achtergrond, moeten ook nog naar achteren gebracht worden, zodat alles er weer uitziet zoals wij het aantroffen. De buurman zit wel even gek te kijken, als wij het scherm weghalen, want nu zit hij weer open en bloot "te kijk." Nu kun je sowieso beter maar niet een gesprek met hem aangaan, want van hem afkomen is nog wel een dingetje.

Duitsers zijn gek op spreuken op hun camper, maar deze camper staat toch echt stil en die "Flamme seines Lebens" heeft een hoog Henk Wijngaard gehalte. tja...

Terwijl ik naar de Formule 1 race in Imola zit te kijken, neemt Ali nog even een laatste foto van het strand. Er was voor vandaag regen voorspeld en zo ziet dat er hier dan uit.... licht bewolkt en zonnig.

Morgen gaan we richting Stephanie......

zaterdag 18 mei 2024

Rio-Mar 59

Mensen wat is het hier prachtig weer. Je zou bijna verlangen naar een regenbuitje. Vanmorgen was het om 8 uur al weer 19 graden en eten we, zowel in de ochtend als des avonds, lekker buiten.

Natuurlijk wordt de afwas ook buiten gedaan. 

Vandaag is het opruimen geblazen, want onze gebeden zijn verhoord en we krijgen morgen regen, tenminste dat voorspelt onze voortreffelijke weer-app. We hebben een nieuwe en die is akelig accuraat.

Op de markt, gisteren in Oliva, zagen we kersen liggen, maar het was er zo druk bij die kraam dat we er vanaf hebben gezien. Vanmorgen ontdekken we de prijs van een bakje kersen. Nou, dan "wordt het moeilijk kersen eten." Zo luidt het spreekwoord, zeker voor € 4.49 per 500 gram. We doen het wel met aardbeien voor € 1,49.

Ik ben laat met de Blog want we hoorden dat er in ons reisdoel, nog Pinksteren wordt gevierd en dat alle campings tjokvol zitten in de regio Tarragona-Barcelona. Dus bel ik "even" om te checken of er nog een plekje is.

Dat is er, maaarrr dan moeten we wel "even" reserveren. Gelukkig spreekt het meiske Stephanie Engels maar dan met zo'n heerlijk Spaans accent. Nou, nou, dat heeft wat voeten in de aarde al was het alleen al om een email adres over te seinen. Dat lukt niet, dus wil ik haar een Email zenden, maar die staat nergens op hun website. Daar gaan we weer met spellen. De a, i en e worden lekker door elkaar gemixt en de verzonden Email wordt dan ook geblokt. "Waarom is het toch zo moeilijk om een plek te reserveren" vraag ik aan Stephanie. "Omdat het leven soms erg moeilijk is, meneer" antwoordt het meiske lachend. Maar ook zij geeft het uiteindelijk op. Ik moet beloven dat we ECHT komen, dan mogen we bij aankomst betalen. Ze is er maandag tot 14.30 uur en ik heb beloofd heel hard Stephanie te roepen in de receptie, als we maandag aankomen. 


vrijdag 17 mei 2024

Rio-Mar 58

Terwijl het in de camper nu ruim 31 graden is, zal ik toch maar even een Blog voor jullie maken. Dit om maar even duidelijk te maken dat ik "veel" voor jullie lezers over heb. Komt natuurlijk ook bij dat over 20 minuten de 2e vrije training van de Formule 1 in Imola Italie begint, maar dit terzijde....

Vanmorgen gaat het naar Oliva, anders verbreken we de traditie van het naar de markt gaan en dat is voor oude mensen niet goed. Vastigheid, dat moeten mensjes op deze leeftijd hebben. 

Eerst maar een café con leche en een solo bij El Loc om dan de markt over proberen te komen. Bij El Loc is het al druk, dus belanden we helemaal achteraan bij een leeg tafeltje. Niks aan, wat zei ik ook alweer over vastigheid en oude mensen? Dus blijft het bij één kopje. (Even, ik heb ontdekt hoe ik een é moet typen in plaats van ergens kopiëren en dan plakken, heerlijk.) Ja, die drukte, het is bijna niet te doen. Hoeveel dames ook wel niet met zo'n boodschappentas op wieltjes rondlopen, het kost je bijkans je schenen. Want ja, die dames zijn gefocust op de koopjes en niet op een dromerige oude kerel die verplicht de markt over gaat. en alleen oog heeft voor "jonggoed."

Oh ja, de nieuwe Spar is eindelijk open en dat wordt uitbundig gevierd. De oude was gesitueerd aan de overkant, waar het busje vanaf de camping altijd stopte en ons ook weer oppikte. We nemen er even een kijkje en het moet gezegd, het ziet er goed uit.

Ali heeft al jaren de wens om ook eens koffie te drinken bij de patisserie op weg naar de markt. Deze keer lukt het haar en ze kiest dan ook het "lekkerste gebakje wat ze ooit heeft gehad" uit. Jammer geen foto van de gelukzalige uitstraling van haar gezicht als ze het ding oppeuzelt. Ikzelf houd het bij een cortada con tomate, want ik eet al een tijdje geen zoetigheid meer.

Goh, ja, op de markt proberen ze dit shirt van een Nederlandse supermarktketen te verkopen. Ik zal de verkoper maar niet vragen hoeveel ik betaald krijg om het te dragen.

We moeten, als we terugkomen werkelijk strak staan van de vitaminen, want iedere dag worden voor elk 2 sinaasappels uitgeperst.

Zo, nu de tweede F1 training

donderdag 16 mei 2024

Rio-Mar 57

 Gisteravond, het is warm in de camper, maakt Ali nog even een ronde over de camping.

Op haar ronde maakt ze deze foto en daar zit een heel verhaal aan vast wat ik nog van haar moet horen. "Dit is een Zwitsers- en een Zweeds gezin, waarvan de kinderen hier in Spanje naar school gaan. Het verhaal is korter dan ik dacht.... De Zweden staan hier nu bijna een jaar, maar moeten binnenkort wel weer naar Zweden terug, want de kinderen worden leerplichtig.

Vanmorgen, in alle vroegte schiet Ali deze fantastische zonsopgang. De crepusculaire stralen zijn hier prachtig te zien. Ha, ha, is het niet een prachtig woord "Crepusculair." Ik kom het tegen als ik opzoek of het woord Jacobsladders wel bestaat en dat het niet een bedenksel van mijzelf is. Maar oké, de foto is in ieder geval spectaculair.

Vanmorgen rijd ik, met de bus van Ronald, hem naar het ziekenhuis. Zijn laatste krammen moeten verwijderd worden, die na zijn zware operatie gezet zijn. Het is een tegenvaller voor Ronald, want de wond is nog niet voldoende geheeld en hij moet aanstaande maandag terugkomen. Hij kan, nog niet, zelf auto rijden, dus daar zal hij weer iemand voor moeten zoeken, omdat wij maandagochtend op tijd vertrekken.

De caravan van Ellen en Cor is zojuist door El Verger Parking opgehaald om daar tot september opgeslagen te worden. De schokdemper van de dissel is kennelijk kapot, want de caravan geeft een knal als de bestuurder afremt of stopt.

Oke, ondanks dat het nu in de camper 30 graden is, pak ik de studie maar weer op. Buiten in de brandende zon, is het nog warmer en hier waait het tenminste nog een beetje door.

Het wordt leeg om ons heen, tenminste, wat de Nederlanders betreft.



woensdag 15 mei 2024

Rio-Mar 56

Ik weet eigenlijk niet of het volgende een goed, of een slecht teken is. 

De laatste weken ben ik bezig allerlei Radio Zendexamens te maken om daarna de antwoorden na te kijken op fouten. Ik moet zeggen, "ik maak er nogal een paar." Nu haal ik 62%, terwijl ik 70% goed moet hebben. Van de uitleg leer ik dan weer, om vervolgens een volgend examen te gaan maken. Er zijn fouten die mij enigszins irriteren, omdat ze er simpel uitzien, maar ik het niet goed beredeneer en weer tot een fout antwoord kom.

Vannacht heb ik, in mijn slaap,  deze opgave "bij de kop" en vol goede moed sla ik aan het rekenen. Ik denk dat ik een keer of 6 de berekening maak en iedere keer tot een ander antwoord kom. Als ik echt wakker wordt ben ik staat om van bed te gaan en de boeken erbij te halen, maar ik verman mij en val weer in slaap.

Maar even een ander verhaal.

Ali kijkt de laatste tijd een beetje "briek" de wereld in, omdat ze ze dacht op een (wc) bril te gaan zitten en het haar (kijk) bril bleek te zijn. Het vervelende is, dat het achter haar oor pijn gaat doen, dus op naar Oliva voor de "Optico."

Natuurlijk drinken we eerst een kopje koffie bij El Lloc en om uit te zoeken waar een "Optico" zit. Geloof het of niet, als je goed kijkt zit er een opticien pal naast El Loc. (Rechts van Ali zie je hun logo.) Echter, het pand waar dit logo op staat is NIET Mompto-Optica, dus stappen we een verkeerd pand binnen. Een chic kantoor, wat op geen enkele manier een associatie heeft met een opticien. Het zit ernaast, zegt een typende juffrouw, alsof dit dagelijks gebeurt.

Binnen bij Mompto, ( whats in a name) overhandigt Ali haar bril, die wordt naar achteren gebracht en wij worden gevraagd even te wachten. Een enkele minuut later komt de bril weer terug, met een gezouten rekening van € 1,-.  Ali is weer gelukkig en ervaart geen pijn meer, tenzij het over het naderende vertrek gaat.


Cor en Ellen zijn al druk in de weer om hun zaakjes op te ruimen, want morgenvroeg wordt hun Tabbert voor de opslag opgehaald. Vorige keer ging dat met een hoop stampij, hopelijk gaat het deze keer met iets meer rust. Ellen is hier de afdekkingsdoek van het zand aan het verwijderen, die met lange schroeven in de grond zijn vastgemaakt. Datzelfde staat ook ons binnenkort te wachten.

Maar we hebben nog een paar dagen.

dinsdag 14 mei 2024

Rio-Mar 55

 

Ik heb het gisteren al voorspeld, dat de lange camper problemen zou opleveren bij het maken van de bocht voor grotere caravans. Ik had de blog nog maar amper geüpload, toen de bestuurder met deze Tabbert alsnog een poging ging wagen. Wat hij ook probeert, het gaat niet lukken. Tenslotte koppelt hij de caravan maar los van de auto en waagt hij een poging met zijn mover. Na veel heen en weer gemanoeuvreer, lukt het uiteindelijk. Carine en Nol, die het op de achtergrond allemaal zitten te bekijken, hebben voor vandaag hetzelfde probleem. Dus ook zij maken de keuze om het met de mover te doen en dan, na de krappe bocht, pas de caravan achter de auto te koppelen. Dus ook die zijn dus inmiddels weer onderweg naar het Noorden.

Trouwens, de grijze Tabbert is er, na al dat gemanoeuvreer, vandaag ook weer vertrokken, die hadden geen zin om in de "bouwgeluiden" te zitten.


Nu zijn ze wel aan alle kanten rond de camping aan het werk. Zo wordt er aan een naast de camping gelegen huis naarstig aan een verbouwing gewerkt. 


Ook wordt er aan de strandkant van de camping gewerkt. De vrachtwagen rijdt af en aan om zand te brengen.


Je zou zeggen dat er op een strand ruim genoeg zand ligt, maar Ali kwam op het heldere idee, dat er waarschijnlijk aan de uitbreiding van het terras gewerkt wordt. Kijk, daar is dan weer een ander soort zand voor nodig.

Kortom, ik kan mij de mensen wel voorstellen, als ze na één nacht weer vertrekken. 


Trouwens, de Oleander staat nu, na enige vertraging, ook volop te bloeien. Terwijl de eerste gele bladeren ook al aan het afvallen zijn. Het blijft een gek gezicht, de bloemen die bloeien en de blaadjes die afvallen.

Trouwens, ik zie de reisleiding ook al in de weer met landkaarten, wat erop kan duiden dat ook ons vertrek aanstaande is. Oh ja, ik ben er achter waar de vragenlijst voor is bedoeld, dus het wordt een drukke juli maand.

maandag 13 mei 2024

Rio-Mar 54

Het lijkt er wel op dat het seizoen van de overmaatse campers is aangebroken. De één na de andere kolos komt deze kleine camping opgereden. Kleine mannetjes met korte beentjes meten met, voor hen, grote stappen de afmetingen van de plekken.

Zo ook onze nieuwe overbuurman. Op verschillende plekken heeft hij zijn meetkunsten al vertoond, steeds weer verliet hij de pitch teleurgesteld. Ook hier tegenover meet hij met ferme passen de lengte van het plekje en met een gebaar van "het zou kunnen" haalt hij zijn gevaarte op. Achter staat hij tegen de heg aan, voor steekt hij (net niet, net wel) over. Dat wordt voor de eerste de beste caravan, of grote camper, een aantal keer "steken" om door de nauwe doorgang te komen. Ja, hij staat niet op zijn wielen. Dat heten zogenaamde "levelers," daar zet je de camper mee waterpas. Een beetje een camper van plus minus 10 meter heeft zoiets.

Goed, onze klussen zijn weer gedaan, zoals inkopen in El Verger, het toilet schoonmaken en legen, schoon water bijgevuld en misschien vergeet ik nog wel iets. Oh ja, Nol en Carine gaan morgen richting het Noorden en donderdag gaan Ellen en Cor. Voor ons is het nog even uitkijken naar een periode van goed, lees, droog weer, want nu is het nog erg nat in La Dolce France.

De Zonnestorm is nog steeds niet ten einde, wat betekent dat mijn hobby op een zeer laag pitje staat. Het is "dood katoen" zoals de oude zeilers het vroeger noemden. Oftewel, de zeilen hingen er slap en voor dood bij. Het is dan ook akelig stil op de HF banden. Hoewel ik nog wel contact heb gehad met een zeilschip in de buurt van Sicilië, die richting Stromboli aan het zeilen is. 

O ja, het weer.  Het is nagenoeg windstil en dat maakt dat de 25 graden aardig benauwend aanvoelen. Binnen is het krap 30 graden.

Vanmiddag de halve middag bezig geweest met het uitzoeken wie, of welke afdeling, van het Martiniziekenhuis, mij een vragenlijst heeft gestuurd. Morgen nog maar eens proberen, hopelijk krijg ik dan uitsluitsel en word ik niet weer zo vaak doorverbonden.