Gasselte 5

Het is vandaag zover, de ‘grote broer’ komt ook in de camper logeren. Vlak na het ontbijt staan ze voor de camperdeur. Vorige jaren kwamen de heren altijd gezamenlijk, dit jaar hebben we gekozen voor het apart logeren.

Wat er precies gebeurd is onduidelijk, maar op het moment dat papa weer naar huis wil vertrekken, geeft de jongste het op. Hij wil en zal mee naar huis. Hangend aan pa’s been en niet van plan weer los te laten, probeert hij iedereen te overtuigen dat het, wat hem betreft, genoeg is geweest. Van een lief, hertjes voerend, jongetje verwordt het kereltje tot een “niets meer goed vindend” dreinend kind.

De emoties trekken een zware wissel op het jongetje en je ziet de vermoeidheid toeslaan. We kunnen nog net naar Gieten op en neer fietsen voor de boodschappen, maar dan is het ook gebeurd.

Het regent, dus wordt het binnen zitten, of liever liggen en het liefst op het bed. En dat gaat natuurlijk nooit lang goed. Een dure tablet sneuvelt in de strijd en de tranen vloeien rijkelijk. Na de regen komt er weer wat ruimte in het kleine gemoed van het kind. Met het lekker op de fiets door het natte en gladde gras crossen en een bezoek aan de speeltuin komt het plezier weer terug.

Het bezoek aan pretpark Drouwenerzand lijkt hem en ons  weer leuk!

Gasselte 4

Voordat ik het vergeet, diverse mensen hebben mij geattendeerd op de stukjes geschiedenis, over de door ons bezochte plaatsen en dat dit een inspirerende uitwerking op hen zou hebben. Speciaal voor hen het volgende;

De eerste schriftelijke vermelding van Gasselte dateert uit een oorkonde van1302, waarin ene Jacob 'de Gesholte' werd genoemd.

Waarschijnlijk een samentrekking van de Germaanse woorden ges en hulta ("droog, dor" en 'houtleverend bos"). Het dorp zelf heeft altijd uit twee delen bestaan: het Grotenend (ten noordoosten van de kerk) en het Lutkenend (ten westen van de kerk). In het Grotenend waren de grotere boerderijen van de invloedrijke families gesitueerd en in het Lutkenend woonde de keuterboeren en de ambachtslieden. De kerk lag letterlijk in het midden.

Zo, die zijn ook weer bevredigd.

Vandaag laat de zon verstek gaan, maar ondanks dat, komt de fiets onder het zeil vandaan en gaat het richting trein. Vorig jaar ontdekten we een paar oude treinen op een nabij gelegen camping. Je kunt rustig stellen dat de belangstelling van Noah bij Brandweer, Politie en treinen ligt, temeer omdat oma hem een keer mee naar Assen had genomen, maar dan per trein.

De Schoapvolte is een camping die, hoe zal ik het uitleggen, z’n beste tijd achter de rug heeft. De ‘vaste’ bewoners hebben hun zomerse onderkomen, of dat nu een caravan of een houten huisje is, een beetje laten verslonzen. Maar ook het onderhoud van de camping heeft hetzelfde lot ondergaan.

 

Maar de treinen kunnen zich op een grote belangstelling verheugen bij de kinderen. Ook het restaurant is in een treinwagon gesitueerd en het moet gezegd, het is oud, maar leuk ingericht. Als we daar dan ook nog patat kunnen krijgen, is het feest helemaal compleet. Tijdens de patat hoor ik in het nabij gelegen speeltuintje de jeugd een taal bezigen die ik maar liever verre houd van mijn kleinkinderen.

Maar natuurlijk gaan we in de toekomst de activiteiten op de Schoapvolte bijhouden, zeker gezien de wervende tekst “Check onse Facebook ook!”

Nu we toch onderweg zijn verleggen we onze route richting Eext, waar vrienden van ons hun residentie hebben. En zo waarlijk ze zijn thuis en niet met hun camper onderweg.

Noah mag bij Marinus en Hilje de schaapjes voeren en propt, na het enorme bord patat, ook nog even 2 koeken en een glas drinken  achter de kiezen.

t’ Zal mij benieuwen hoe dit met het avond eten gaat.

Gasselte 3

Terwijl de regen met bakken uit de hemel komt zetten, vlak nadat we uit Gieten komen en nee dit is geen woordgrapje, zit  iedereen achter zijn of haar digitale zuurstok. En mag ik weer een verhaaltje optekenen.

Gisteren is Oma met Noah, door het bos gaan fietsen en heeft ze daar, van Noah, een lesje biologie gehad. Dit keer gaat het over “boomkunde”.

Zo zien we hierboven een zogenaamde “Knuffelboom”. Deze boom kenmerkt zich door een bijzonder gedrag. Eens in de zoveel tijd begint deze boom een andere, in de buurt staande, boom te knuffelen. Een Boswachter verklaart later dat dit fenomeen zeer zelden te bewonderen is.

Hierboven manifesteert zich een zogenaamde “Opeetboom”. Deze soort offert zich als het ware op ten behoeve van het voortbestaan van paddenstoelen en zwammen, niet te verwarren met het werkwoord.

Op Crea wordt een masker gemaakt en om het zichzelf niet al te moeilijk te maken wordt het gehele masker maar ‘blauw’ geverfd. In alle onschuld wordt de door het  Createam ingeslagen verf misbruikt. En wel op dusdanige wijze dat het masker een extra droogtijd nodig heeft. Zelfs als het s ’middags wordt opgehaald is het papieren masker nog compleet doorweekt.

Dan nog even over mijn WifiPower antenne, want de ontvangst is werkelijk perfect, maar de doorvoer snelheid van de informatie laat wat te wensen over. Totdat ik ontdek dat onze jongste kleinzoon, we hebben het over 4 jaar, allang het Internet heeft ontdekt en zichzelf vermaakt met filmpjes van de betaal service  Netflix en het gratis Youtube. Ik verbaas me al enige tijd over het grote aantal filmpjes dat op zo’n tablet kan staan.

Klaarblijkelijk laten Kids van die leeftijd zich niet weerhouden en nemen het aanwezige Internet als vanzelfsprekend.

Gasselte 2

Het moet de kleine man goed doen, want pas op half negen horen we enig geluid uit het hefbed voorin de camper komen. Wij draaien ons nog eens om, als hij zijn klaar gelegde broodje oppeuzelt en met z’n tablet aan de slag gaat. Niet lang daarna jammeren de brandweerauto's door de camper. Om 10 uur is het “Creatijd” een door de camping georganiseerd knip- plak- en bouwmomentje met alle kids van de camping. Trots komt hij dan ook terug met een zelfgemaakte klok waar je zelfs de ‘echte’ tijd op kan zien.

Ondanks de warmte rijdt hij al crossend over het veldje en s ’middags rijdt hij, zonder blikken of blozen, de 4 km naar het dorp. Wat opvalt is dat hij oog heeft voor alles wat om hem heen gebeurd, behalve wat er voor hem op de weg afspeelt. Regelmatig zit hij omgekeerd op zijn fietsje.

Als de warmte haar hoogtepunt bereikt komen er van het sportveld, vlak achter ons, de meest verschrikkelijke geluiden. Als ik een kijkje ga nemen blijken het 15 jonge kerels te zijn die een soort van Highlandgames aan het spelen zijn. Touwtrekken en Hamergooien, zijn een paar onderdelen. Hier maken ze 10 rondjes om de steel van de Hamer, om vervolgens, dronken van het draaien, naar hun aflossing te rennen.

Ondanks de hitte van 30 graden, in de camper, neemt hij zo nu en dan z’n rust momentjes. Filmpjes op de tablet, maar ook zijn ‘zelf gescoorde’ kikkersnoepjes kunnen op zijn belangstelling rekenen.

Tijdens het spelen op het veldje, roept hij s ’avonds om 20  voor 8, “Oma, moet ik niet naar bed?”. Om 8 uur slaapt hij als een roos.

Gasselte 1

Ons uitzicht voor de komende maand en om het eufemistisch uit te drukken, “het kon minder”. Het is grappig om foto’s op het Internet tegen te komen als je op “de Lente van Drenthe” gaat zoeken.

 

Want dan kom je jezelf tegen.

Het is ook een beetje ‘thuiskomen’ als ik de camper neerzet op het voor ons zo bekende plekje. Even waren we bang dat in de nieuwe Safari tenten geen toilet meer zou zitten. Want, het gebouwtje rechts is voor de komende 4 weken “ons toilet” maar  hebben de 5 safari tenten geen toilet, moeten we ons toilet delen.

O, ja, laat ik het ook even hebben over mijn Wifi Power Antenne. Ik had een mail, vanuit Denemarken,  gestuurd naar de fabrikant en mijn telleurstelling, over het product, geuit. “Opsturen” was het devies. Dus op het moment dat we in Groningen waren, ging de Antenne, met alles erop en eraan, op de post. Dinsdags opgestuurd en  vrijdag kon ik, op de camping in Gasselte,  een “spiksplinternieuwe” antenne in ontvangst nemen. Nog nooit heb ik zo’n prachtige ontvangst gehad met mijn vorige Wifi Power Antenne.

De eerste dagen is Noah aan de beurt, hoewel Milan er toch wel een beetje moeite mee had om niet ook mee te mogen. Maar papa heeft een prachtig alternatief programma in elkaar gestoken, dus veel te klagen heeft kleinzoon nr. 1 niet.

We gaan proberen de komende maand verslag te doen van dit jaarlijks terugkerend feest.

Weer thuis

Gisteravond na het eten, komt de vraag, “zullen we anders morgen naar huis gaan, het wordt morgen aan het eind van de dag slecht weer, vandaar ” . En voor ik het weet wordt de boel in en om de camper opgeruimd en reis klaar gemaakt. Natuurlijk laten we de tafels en stoelen staan voor ons laatste ontbijt op de Falkensteinsee camping.

We zullen het uitzicht missen.

Vanmorgen melden we ons af bij mijn, inmiddels, nieuwe vriendin. Het wordt weer een vermakelijk onderhoud, waarbij ze mij aan het eind een kinderlolly aanbiedt. Ze neemt het mij kwalijk dat ik niet heb gemeld dat het internet weer niet werkte, want anders had ze mij een nieuw ticket kunnen aanbieden. Als ik zeg dat ik daar te trots voor ben en me dan als een klein kind aanstel, is de reden waarom ik die lolly krijg.

Ik denk dat we hier vaker een paar dagen gaan doorbrengen, maar dan alleen op Forsytienweg nr.2. Dat laatste is natuurlijk ook gezeur, het is gewoon een leuke camping.

Op de terugweg wippen we nog even langs de Lidl in Bunde, om de Hefe Weitzen aan te vullen voor de komende weken in Gasselte. Daar gaan we heen met de kleinkinderen, weliswaar 1 voor 1, want het moet wel leuk blijven voor iedereen.

Ook Glasblazerij Oldamt doen we nog even aan en dan kan de neus richting Grun.

Vrijdag begint Gasselte.

Falkensteinsee 6

Het is zo’n dag dat je wakker wordt, maar het lichaam dat nog niet helemaal in de gaten heeft. Het is een winderige dag, dus de luifel kan niet uitgerold. Vannacht dreigden er onweersbuien, dus hebben we de luifel gisteravond ingerold. We dekken de ontbijttafel desondanks buiten, om in het zonnetje weliswaar met bewolking, te ontbijten. “Moeten we nog inkopen doen” vraag ik voorzichtig. “Nee, niet perse”. Dus ik bereid me geestelijk voor op een rustig dagje bij de camper. Kan ik genieten van de Tour de France. Op de radio hoor ik via NDR 1 een bericht over een onderzoek naar de beleving van ‘de vrouw’ omtrent de kus. Het blijkt dat de vrouw tijdens een kus de status van de relatie kan inschatten, of in ieder geval er een belangrijke waarde aan geeft. Ik bedenk me niet, stap naar buiten en begin Ali te kussen. Ik probeer daarmee verschillende emoties over te brengen, liefde, vertrouwen en passie. Voor mijn gevoel kan nu de dag niet meer stuk, al was het maar door mijn medewerking aan de wetenschap.

Ik weet niet of het aan ‘de kus’ heeft gelegen, maar nog geen 10 minuten later wordt er met een folder, van de Lidl, voor mijn neus gewapperd. Binnen enkele seconden realiseer ik mij dat “het niet perse inkopen hoeven doen” aan diggelen ligt. De afbeelding in de Lidl folder betreft een “Schuhkarussell” voor maar liefst “48 paar” schoenen. Let wel we hebben het dan over 96 schoenen. Nu vind ik een fetisj niet een geweldig drama, maar dat IK daar 15 km voor moet fietsen? 

Onderweg zijn de luchten prachtig en het wuivende graan maakt het plaatje compleet.

In Ganderkesee kennen  we nu de weg en laat Ali zich het mooie paadje, naast de hoofdweg, niet ontgaan. “Voor de Blog” roept ze, als ze met gevaar voor eigen leven, onder het fietsen, deze foto maakt.

Weer terug kan ik van mijn Tour de France genieten, hoewel genieten wel een eufemisme is. Een enorme valpartij schakelt een aantal renners, voor de rest van de Tour, uit.

Maar dat dit, als eerste uitvaller, ‘onze’ Dumoulin moet overkomen is wel erg wrang.

Falkensteinsee 5

Op het gevaar af dat ik dit verhaal wederom niet kan publiceren, ga ik toch maar aan de slag. De reden van het niet kunnen publiceren is het wankele Internet gebeuren hier op de camping. Het is een beetje als de Nederlandse Spoorwegen: Is het onweer, werkt het Internet niet, is het warm, werkt het Internet niet, regent het, werkt het internet niet.  Hoe het is als de bladeren van de boom vallen kan ik niet over oordelen, maar gezien de ervaringen met de NS denk ik dat ook dan het internet het niet doet.

Het weer is hier op dit moment, zoals je dat pleegt te noemen ‘onbetrouwbaar’. Hevige regen, zon, weerlicht en donder wisselen elkaar in snel tempo af. Maar het is in ieder geval heerlijk afgekoeld en dat is voor de vele ‘vertrekkers’ een ware zegen. Heel veel weekeinde kampeerders breken hun boeltje weer af en vertrekken. Als je de “zorg”, aan het begin van het weekeinde, bekeek waarmee de caravan werd opgezet verwachtte je dat ze minstens een maand zouden blijven. Het “waterpas” zetten alleen al  kost bij sommigen eindeloos veel tijd en huppelen ze meerdere malen om hun sleurhut hun pootjes uitdraaiend, steeds weer hun waterpasje in de caravan controlerend. Als ik vraag waarom dat zoiets zo “genau” (precies) moet, komt het antwoord, dat anders de vrouw niet kan koken. s ’Avonds zit hij steevast het eten zelf op een barbecue te bereiden.  Maar het begint al vaak met het ‘uitzoeken’ van de plek. Met kaarten en kompas gewapend, komen ze op het veldje aan. Met het kompas wordt bekeken hoe de loop van de zon zal zijn en hoe ze dan het meest gunstig onder hun luifel zitten. De discussies zijn vaak niet van de lucht.

Als dan, na 2 uur, alles is geïnstalleerd, verdwijnt de zon achter de bomen, of een andere caravan. De volgende ochtend zijn ze vaak weer verdwenen.

Het wisselende weer levert leuke plaatjes op. In de stromende regen naar het toilet, want wat moet dat moet, en terug trotseer je stoer de laatste paar druppels met je plu in de hand.

Het wordt weer droog en de hoogste tijd om de hond even uit te laten, want die kan tussendoor niet naar de WC. Het is nog steeds een  lekkere temperatuur, dus de zomerkleren blijven aan, maar de paraplu gaat mee!

Falkensteinsee 4

Ondanks dat dit de warmste dag zal worden, pakken we de fiets en peddelen naar Falkenburg. Daar hebben we een bakker ontdekt en passeerden, toen we er eergister doorheen fietsten, een stalletje met aardbeien, kersen en andere vruchten en groentes. Maar eerst maar even naar de bakker. Als we binnenstappen blijkt het niet alleen een bakker te zijn, maar een complete mini supermarkt. In het winkeltje doolt een man rond waarbij ik het vermoeden heb dat er een paar x en y chromosomen missen, of op z’n minst zijn verwisseld. Maar niemand die ook maar enige aandacht aan hem schenkt. Kennelijk hoort hij bij de inventaris. We kopen een brood, of liever 2 halve, want de juffrouw die ons helpt verdwijnt achter in het magazijn en komt een paar minuten later terug met 2 halve broden apart verpakt, maar wel gesneden. Bij de kassa blijkt de prijs hiervan 4,50 te bedragen. Nu ik wat om mij heen kijk ontstaat bij mij steeds meer het vermoeden dat ik verzeild ben geraakt in de werkomgeving van mijn jongste broer. Een klant staat een kleine 5 minuten bij de onbemande, of liever gezegd, ‘onbevrouwde’, kassa. Hij is het kennelijk gewend, want er gaat een enorme rust van hem uit. De aan Parkison lijdende winkeljuffrouw begint eerst een heel verhaal, alvorens achter de kassa plaats te nemen en met de klant af te rekenen. Het wordt tijd onze aardbeien te scoren in het stalletje even verderop. Het zal wel aan het weer liggen, maar als ik even voorbij het stalletje een stel bezig zie de markerings paaltjes langs de weg te verwijderen, zodat hun caravan gemakkelijker kan wegrijden, vermoed ik bij mezelf een zonnesteek. De Griekse dame in het stalletje vindt het maar doodgewoon. Hoogste tijd om de schaduw op te zoeken.

Boven, de temperatuur IN de camper, beneden de temperatuur BUITEN. Oftewel respectievelijk 39,8 graden en 36,1 graad.

Ali zoekt met dit soort temperaturen verkoeling in de Falkensteinsee.

Maar ja een Friezin voelt zich wel thuis tussen de “Pompebleden”.

Na gisteren bijna de gehele dag met het Internet aan het klooien geweest te zijn, ligt het er vandaag WEER uit.

Falkensteinsee 3

Stel in gedachten jezelf een kunstschilder voor die klaarstaat, met zijn palet vol met kleuren, met voor zich niet anders dan een leeg doek. Dit is ongeveer zoals ik mij iedere dag voel, als ik me weer achter het laptopje installeer. Maar als de eerste streek is gezet, vloeien de zinnen achterelkaar, alsof er iemand achter me staat en zaken in mijn oor fluistert.

Vannacht is het erg warm en blijft de thermometer in de camper op 26 graden steken. Alles staat tegen elkaar open en je verwacht, of liever hoopt, dat het iets aangenamer gaat worden, want slapen met deze temperatuur valt niet mee. Rond 2 uur gaat het waaien, erg hard waaien, en ik word uit bed gestuurd om de luifel naar binnen te draaien. Als ik Internet raadpleeg lijken de buien ons te passeren. Maar niets is minder waar, want om 4 uur breekt werkelijk de hel los. Het begint zo onbedaarlijk te stortregenen, dat ik even het gevoel krijg dat we langzaam afdrijven. “Luctor et Abortus” (ik worstel en drijf af). Als ik even naar buiten kijk lijkt het er inderdaad op of we midden op zee staan. Tijdens het weerlicht, welke prachtig in het ons omringende water reflecteert, zie ik de hele omgeving blank staan. Gelukkig en tevreden ga ik weer naar bed.

Het is de volgende ochtend lekker afgekoeld, met 1 groot probleem. “Het internet doet het niet meer!” Vannacht, na het onweer, kreeg ik al geen verbinding meer maar nu duidt het erop dat er ergere problemen zijn dan alleen weerlicht. Dus ik fiets even naar de ‘Reception”. Nu moet ik bekennen dat ik gisteren nogal ‘lawaai’ heb gemaakt, omdat ik niet precies wist op welke plek wij staan. De dame herkent mij gelijk en zal er voor zorgen….. et cetera. Na 3 uur is er nog geen Wlan, zo ze het hier noemen. Plotseling, in de buurt van de toiletten, staat er een,  struise en geblondeerde, dame voor mijn neus. “Sind Sie dem Hollander?” Ja,? “Das Internet’s macht es wieder”, als ik kennelijk een nogal onnozel blik haar kant op werp, verduidelijkt ze, “Ja, dat moest ik zeggen van de Juffrouw van de receptie”. Nou is dit een redelijk uitgebreid Ferienpark en om dan iemand op pad te sturen, “om die Hollander” een bericht door te geven?

Als het Internet het na nog een uur niet doet, pak ik de fiets en rijd naar de receptie. Ik word met een grote glimlach ontvangen. “Ja, ich wollte Dich nochmals sehen” krijg ik te horen. “Du bist so schon ‘bunt’angezogen”.

Oké, toegegeven, ik heb s ’ochtends een ietwat kleurrijk gewaad aan, wat ze ook wel een broek noemen. En schaamde me, tot vandaag toe, daar niet voor. Maar als ik terug gevonden word aan de hand van mijn broek? “En zo heeft U die mevrouw op pad gestuurd?” vraag ik haar,  “Nein, ich habe gesagt, mit den schone Haren”. Ik krijg haar privé telefoon nummer en moet beloven dat ik haar een Whatsapp stuur, als het Internet weer gaat werken.

Ik zal jullie verschonen hoe die Whatsapp conversatie gaat, maar die broek trek ik, in het openbaar, niet meer aan.

FalkensteinSee 2

Eigenlijk is het belachelijk dat ik nog als label Denemarken 2015 erboven heb staan, want ik heb het gevoel dat we al weer langer in Duitsland zitten. Maar zo zijn er wel meer ‘belachelijke’ dingen en neem dat belachelijk maar met een korreltje zout.  Zo hebben wij een nieuwe overbuurman gekregen. Nou is dat niet helemaal abnormaal,want dat gebeurt wel vaker op een camping. Maar deze buurman heeft een vreemde eigenschap, hij verhuist zijn auto de hele dag en als ik zeg de hele dag, dan bedoel ik dat ook. Om de 2 uur stapt hij in, start de motor, rijdt een kleine 2 meter en stapt dan weer uit en loopt weer terug naar zijn caravan, om halverwege, heel nonchalant, met de afstandsbediening zijn voertuig weer af te sluiten.

Wij onderbreken dit vermaak door even naar Ganderkesee te fietsen om nieuwe broeken, voor mij, bij de Aldi te kopen. Ik maak echt geen grapje. Bij de Lidl slaan we nog wat Hefe Weitzen (Duits Witbier) in en diverse huishoudelijke benodigdheden. Op de terugweg, ondersteund door de navigatie, moeten we een weg oversteken, beveiligd met diverse verkeerslichten. Als we even overleggen over de te vervolgen route, worden we overstemd door een oorverdovend klokgelui. Werkelijk, horen en zien vergaat je en ik krimp ineen. Het is werkelijk bloedheet en ik wil zo snel mogelijk weer naar de camper en nu wordt Ali ook nog eens opmerkzaam gemaakt op een kerk. God beware mij. Er gebeurt niks. Dit moet zoiets zijn als, door een bos lopen en de bomen niet meer zien. Want als het licht op groen springt rijden we gewoon verder. Ik kijk nog eens ongelovig om, “was dat wel een kerk?” Trouwens, met “ongelovig” bedoel ik eigenlijk “met een ongelooflijk gevoel van verbazing.”

Een paar kilometer verderop roept Ali, “Ik wil wel dat je in je blog meldt dat we een kerk hebben overgeslagen.” Met moeite houd ik mijn stuur recht en vlieg ik niet prompt in de droge sloot, naast het weggetje.

De rest van de dag liggen we uitgeteld in de schaduw van de luifel. En voor ons staat deze boom, met daarop een duif. Milan, onze kleinzoon, zou zeggen, nou, “boeie” , maar voor Ali ligt dit geheel anders. Uren, werkelijk uren volgt ze deze duif, die klaarblijkelijk bezig is een nest te bouwen. Let op he, het is 2 juli, dus of die duif is dement, of heeft, als veel oudere mannetjes, nog een enorme ‘drive’. De hele middag zit Ali met de camera paraat om een foto te maken, “Als hij fladderend met een takje in zijn bek” de boom in vliegt. De meeste foto's zijn, of bewogen of zo donker dat je geen duif meer ziet.

Hetzelfde lot is beschoren voor de overvliegende ‘objecten’ die willen landen op het vliegveld in Ganderkesee.

FalkensteinSee 1

Het is warm, erg warm, maar we hebben een plekje waar je U tegen zegt. Dat het een ‘See’ is en wat dat precies is, hoef ik nu niet meer uit te leggen, hoop ik. De bedoeling was om zondag de reis naar huis weer aan te vangen, vanuit deze camping. Het is nu nog 150 km naar Grun en dat kunnen we in 2 uurtjes doen. Er ‘was’ enige haast, bij mij, omdat ik eindelijk de stoute schoenen heb aangetrokken om eens een vraag neer te leggen bij de fabrikant van mijn PowerWifi antenne. De prestaties vallen nogal tegen en na 1 jaar dacht ik, kom ik deel mijn teleurstelling eens met de PowerWifi boys. En zowaar, het antwoord laat niets te wensen over, “opsturen en wordt gratis nagekeken”. Dus dacht ik, snel naar huis, opsturen en dan kan dat ding mooi weer mee naar Gasselte. Want de kleinkinderen kunnen absoluut niet, ik herhaal, absoluut niet zonder Wifi. Voor de duidelijkheid, “ Opa zelf ook niet” .

Maar dan kom je aan een heerlijk meertje te staan, waar van alles is te doen is. Er wordt in de ene hoek gezwommen en in een andere hoek wordt er met, op afstand bestuurbare bootjes, gespeeld.

Ik zelf heb me terug getrokken in de schaduw onder de luifel, waar het heerlijk toeven is, zeker als zo nu en dan een vlaagje verfrissende wind langskomt. Dit alles draagt er toe bij om onze terugreis van zondag naar woensdag te verleggen. Zeker gezien de warmte verwachtingen.

Terwijl ik dit verhaaltje, buiten onder de luifel, zit te tikken, verzamelt er zich een aantal mensen om mij heen. Wat ik aan het doen ben. Ali komt uit de , veel te warme, camper en bemoeit zich met het het gesprek. “Of ze wel eens van de ‘berühmte Schriftsteller’ die “Europa” heeft geschreven, hebben gehoord”. En daadwerkelijk er is iemand die ‘Geert Mak’ kent en ook direct herkent en begint om een handtekening te vragen.

Ik zei al dat het warm is, toch? Of is het mijn fantasie die met me op de loop gaat, want aan die 3 “Hefe Weitzen” kan het mijns inziens niet liggen.

Stove a/d Elbe 3

Het is warm en we drijven bijkans het bed uit. Het is vroeg, maar diverse ‘werkgeluiden’ dringen al door in de camper, om niet te zeggen dat het op deze plek onrustig is. Ondanks de warmte pakken we de fiets, want tenslotte hebben we maar 1 kant verkend, tijdens het boodschappen doen.

Als we de camping af willen rijden wordt ons de weg versperd door een kudde schapen, maar terwijl Ali de camera pakt heeft de schaapshond de meute alweer in het gareel. Een onschuldige toeschouwer staat met haar hond het schouwspel te bewonderen, maar de schaapshond vindt dat haar hond iets te dicht bij de schapen staat en dat laat hij op niet mis te verstane manier blijken.

Het is en blijft een mooie wereld, zo langs de Elbe. Verwonderlijk eigenlijk dat je zo weinig mensen tegenkomt. Hier en daar een ‘verdwaald’ jong stel die maar niet kunnen wachten tot wij weer, uit hun wereld, verdwijnen.

Hoe hard we ook fietsen, hoe verscholen het ook kan liggen, Ali ontdekt ieder kerkje, hoe klein ook. “Moeten we naar binnen?” Het zijn van die retorische vragen, die ik dan stel. “Roep me maar als het interessant is”, maar als het toch wel lang duurt, neem ik zelf ook maar even een kijkje.

 

Verschil van inzicht, van wat een mooier plaatje is.

In 1308 wordt een houten kapel gebouwd in Drennhausen omdat de kerk in Marschacht soms te moeilijk bereikbaar is over water. Het uit  1347 stammende schip is tot op heden bewaard gebleven. Het kleine bijgebouw is het zogenaamde “Bruidhuis” vanwaar de bruiden naar het altaar werden gevoerd. Omdat het middenpad niet breed genoeg is, worden de zitplaatsen op palen gezet. Tijdens de Franse bezetting, 1793-1814, wordt het kerkje gebruikt als “Fort a/d  Elbe”.

Een andere bijzonderheid is het "oog van God" (een symbool van de Drie-eenheid), die boven het altaar prijkt.

 

De mooie gebrandschilderde ramen zijn pas rond 1800 in de kerk gekomen.

Bij terugkomst op de camping, ontdekt Ali nog een “leuk” zomeronderkomen. Deze man moet klaarblijkelijk wel heel erg lijden onder het feit dat zijn ‘zeemans’leven nu voorbij is. Op dit kleine stukje grond staan werkelijk overal snuisterijen die verband houden met de “Zeevaart”.

Maar of er ooit vogeltjes in het ‘kastje’ komen betwijfel ik.

Stove a/d Elbe 2

Er zijn van die momenten in het leven, die de dag een gouden randje geven. Deze zijn niet te stelen, of  met een ander te delen.

Hoogste tijd , op deze maandag, de bevoorrading weer op peil te brengen. Dus gaat het, na een heerlijk ontbijt buiten, richting Geesthacht aan de overkant van de Elbe. Een ritje van 7.5 km, zegt de ‘navi’. Het is toch wel opmerkelijk hoe vaak ik gebruik maak van de navigatie op de telefoon. Terwijl we de brug vanuit Stove gewoon kunnen zien, blijkt het toch nog ruim 4 km fietsen te zijn en dan maak je jezelf toch een beetje ongerust, temeer daar we plotseling niet verder langs de Elbe kunnen fietsen en door een dorp genaamd Schwinde komen. “Is het nog Ver Schwinde?” Mijn hemel, ik raak in vorm, want even later komen we langs een kraampje langs de weg, die nu zijn waren “zonder” aanbieding verkoopt. Als Ali dit niet gelooft, wijs ik haar op het grote bord, wat langs de weg staat met daar duidelijk op geschreven “Sonder Angebot”. Als  er even verderop ook nog eens een “vreemde” kamer wordt aangeboden, weet ik het zeker. De handelsgeest in het dorp Schwinde is ver te zoeken. Gelukkig kan ik Ali op de terugweg op het bord wijzen, waar toch duidelijk “Fremden Zimmer” op staat vermeld.

Onder de brug ziet de Elbe er maar ernstig onstuimig uit en om de paaiende vissen ook een mogelijkheid te geven om tegen de sterke stroom in te zwemmen,

hebben ze hiervoor een speciale omweg gemaakt. In gedachten zie ik de Forel,  al grote sprongen makend, de stroomversnelling opzwemmen.

Al in diverse steden van Europa dreigen bruggen te bezwijken onder de grote aantallen slotjes, die door geliefden aan de brug worden gehangen. Het gaat zelfs zo ver dat er steden zijn die het verbieden, of de slotjes naar een andere plaats hebben verhuisd. Ik weet niet of iedereen het fenomeen kent van de slotjes? Geliefden laten hun initialen in een slotje graveren, dan hangen ze dit slotje gezamenlijk aan een brug en smijten het sleuteltje in het water. Hiermee bezegelen ze hun onverbrekelijke liefde voor elkaar.

Ik kom op deze brug over de Elbe een slotje tegen dat door een wel heel voorzichtige jongeman of jonge vrouw of gezamenlijk is opgehangen. Het slotje hangt aan een fragiel uitziend kettinkje, zo van, mocht het eventueel mis gaan tussen ons, halen we toch gewoon het slotje weer van de brug? Dit noem ik liefde waarbij je niet te hard van stapel loopt. Aan de roest te zien zijn ze nog steeds bij elkaar. En anders valt het slotje sowieso binnenkort wel in het water.

Een ‘verstandige’ liefde.

Stove a/d Elbe 1

In opdracht van de reisleiding gaat het vanmorgen eerst 7 km terug om, in Westerrönfeld,  onze gastank aan te vullen. Nu heb je, voor het vullen van je LPG gastank in Duitsland, twee verschillende zogenaamde ‘verloopnippels’ en is het altijd even zoeken welke we nu nodig hebben. Maar in dit geval past geen van tweeën en loop ik de Shell winkel binnen. Achter de kassa duikt een soort huismoeder op, compleet met nog een halve croissant in haar mond. Op mijn vraag welke ik moet gebruiken en daarbij beide nippels omhoog houd, krijgt haar gezicht een onnozele uitdrukking die ik nog niet eerder heb gezien. Misschien komt het door de croissant, maar ze maakt daarbij ook helemaal geen geluid. Als ik terug loop, zie ik dat ik naast een “Erdgas” pomp sta. Dit kan niet goed zijn, bedenk ik bij mezelf. Even verderop zie ik een slang met LPG er boven staan en daar past de nippel perfect.

Ik verplaats de camper, schroef de nippel op de tank, druk de gasslang op de nippel en geef Ali het commando de ‘knop’ in te drukken. Natuurlijk doet ze dat verkeerd, dus na 10 minuten zit er, zegge en schrijve, voor 25 eurocent gas in de tank, dat is ongeveer 0,01 liter en er kan 60 liter in de tank. Op deze manier staan we hier morgenvroeg nog. Ik koppel de slang af en vraag aan croissant etende huismoeder de teller weer op nul te zetten. Duitser zijn een vriendelijk volk en het duurt dan ook niet lang of een “potige” Duitser biedt zijn hulp aan, “want hij had ook eens zo’n gas auto”. Hij bekijkt de situatie, grijpt de gasslang van mij over, koppelt de slang weer aan en vraagt mij op de knop te drukken. Na enige tijd geeft ook hij het op en vertrekt. Om eerlijk te zijn ben ook ik er klaar mee en koppel de slang weer af. Dit gaat met nogal wat moeite, want wat blijkt, de “potige” Duitser heeft de slang zo afgrijselijk om de nippel vast gedraaid, dat de slang er alleen nog af kan “met nippel”. Wat ik ook probeer, met alle gereedschap die we bij ons hebben, de nippel blijft in de slang klem zitten. Huismoeder komt nog even kijken, ze heeft haar croissant inmiddels op, om te melden dat “de chef er niet is”.

In Westerrönfeld zit een gasslang ‘met overbodige nippel’ in de houder en meestal hebben Duitsers al zo’n nippel op hun auto zitten.

Op naar Stove en onze 5 sterren camping, maar nu eens niet “vermijd snelwegen” en daar krijgen we na 1 km op de snelweg al enorme spijt van.

Er wordt aan de weg gewerkt en wel van de 90 km snelweg is 3 keer een stuk van 10 km een bouwput. Er blijft dan voor een camper weinig ruimte meer over en als dan ook nog moet worden ingehaald, op het stukje van 2 meter breed, wordt het helemaal knijp.

Gelukkig komen we Hamburg zonder ernstige kleerscheuren door en komt Stove in zicht. We kiezen voor de camping, want de camperplek heeft geen WC en  belangrijker, geen douche en daar zijn we aan toe. Bij aankomst staan er een viertal campers aan de kant van de weg en zonder na te denken rijd ik daar aan voorbij en parkeer, pal op de “Entsorgung PLatz”, inderdaad, waar al die mensen op staan te wachten. Het wordt wel duidelijk dat de claxons van diverse campers prima functioneren. 

Als we, even later, geïnstalleerd staan, nemen we toch even kijkje op de camperplek, pal aan de Elbe.

Op zo’n eerste mooie zomerdag is het toch altijd weer een chaos, zie rechts de witte “Entsorgung Platz”

O, ja, in Duitsland hebben ze de ‘teruggekeurde’ personenauto, als brommer, ook ontdekt.