Weer thuis

Gisteravond na het eten, komt de vraag, “zullen we anders morgen naar huis gaan, het wordt morgen aan het eind van de dag slecht weer, vandaar ” . En voor ik het weet wordt de boel in en om de camper opgeruimd en reis klaar gemaakt. Natuurlijk laten we de tafels en stoelen staan voor ons laatste ontbijt op de Falkensteinsee camping.

We zullen het uitzicht missen.

Vanmorgen melden we ons af bij mijn, inmiddels, nieuwe vriendin. Het wordt weer een vermakelijk onderhoud, waarbij ze mij aan het eind een kinderlolly aanbiedt. Ze neemt het mij kwalijk dat ik niet heb gemeld dat het internet weer niet werkte, want anders had ze mij een nieuw ticket kunnen aanbieden. Als ik zeg dat ik daar te trots voor ben en me dan als een klein kind aanstel, is de reden waarom ik die lolly krijg.

Ik denk dat we hier vaker een paar dagen gaan doorbrengen, maar dan alleen op Forsytienweg nr.2. Dat laatste is natuurlijk ook gezeur, het is gewoon een leuke camping.

Op de terugweg wippen we nog even langs de Lidl in Bunde, om de Hefe Weitzen aan te vullen voor de komende weken in Gasselte. Daar gaan we heen met de kleinkinderen, weliswaar 1 voor 1, want het moet wel leuk blijven voor iedereen.

Ook Glasblazerij Oldamt doen we nog even aan en dan kan de neus richting Grun.

Vrijdag begint Gasselte.

Falkensteinsee 6

Het is zo’n dag dat je wakker wordt, maar het lichaam dat nog niet helemaal in de gaten heeft. Het is een winderige dag, dus de luifel kan niet uitgerold. Vannacht dreigden er onweersbuien, dus hebben we de luifel gisteravond ingerold. We dekken de ontbijttafel desondanks buiten, om in het zonnetje weliswaar met bewolking, te ontbijten. “Moeten we nog inkopen doen” vraag ik voorzichtig. “Nee, niet perse”. Dus ik bereid me geestelijk voor op een rustig dagje bij de camper. Kan ik genieten van de Tour de France. Op de radio hoor ik via NDR 1 een bericht over een onderzoek naar de beleving van ‘de vrouw’ omtrent de kus. Het blijkt dat de vrouw tijdens een kus de status van de relatie kan inschatten, of in ieder geval er een belangrijke waarde aan geeft. Ik bedenk me niet, stap naar buiten en begin Ali te kussen. Ik probeer daarmee verschillende emoties over te brengen, liefde, vertrouwen en passie. Voor mijn gevoel kan nu de dag niet meer stuk, al was het maar door mijn medewerking aan de wetenschap.

Ik weet niet of het aan ‘de kus’ heeft gelegen, maar nog geen 10 minuten later wordt er met een folder, van de Lidl, voor mijn neus gewapperd. Binnen enkele seconden realiseer ik mij dat “het niet perse inkopen hoeven doen” aan diggelen ligt. De afbeelding in de Lidl folder betreft een “Schuhkarussell” voor maar liefst “48 paar” schoenen. Let wel we hebben het dan over 96 schoenen. Nu vind ik een fetisj niet een geweldig drama, maar dat IK daar 15 km voor moet fietsen? 

Onderweg zijn de luchten prachtig en het wuivende graan maakt het plaatje compleet.

In Ganderkesee kennen  we nu de weg en laat Ali zich het mooie paadje, naast de hoofdweg, niet ontgaan. “Voor de Blog” roept ze, als ze met gevaar voor eigen leven, onder het fietsen, deze foto maakt.

Weer terug kan ik van mijn Tour de France genieten, hoewel genieten wel een eufemisme is. Een enorme valpartij schakelt een aantal renners, voor de rest van de Tour, uit.

Maar dat dit, als eerste uitvaller, ‘onze’ Dumoulin moet overkomen is wel erg wrang.

Falkensteinsee 5

Op het gevaar af dat ik dit verhaal wederom niet kan publiceren, ga ik toch maar aan de slag. De reden van het niet kunnen publiceren is het wankele Internet gebeuren hier op de camping. Het is een beetje als de Nederlandse Spoorwegen: Is het onweer, werkt het Internet niet, is het warm, werkt het Internet niet, regent het, werkt het internet niet.  Hoe het is als de bladeren van de boom vallen kan ik niet over oordelen, maar gezien de ervaringen met de NS denk ik dat ook dan het internet het niet doet.

Het weer is hier op dit moment, zoals je dat pleegt te noemen ‘onbetrouwbaar’. Hevige regen, zon, weerlicht en donder wisselen elkaar in snel tempo af. Maar het is in ieder geval heerlijk afgekoeld en dat is voor de vele ‘vertrekkers’ een ware zegen. Heel veel weekeinde kampeerders breken hun boeltje weer af en vertrekken. Als je de “zorg”, aan het begin van het weekeinde, bekeek waarmee de caravan werd opgezet verwachtte je dat ze minstens een maand zouden blijven. Het “waterpas” zetten alleen al  kost bij sommigen eindeloos veel tijd en huppelen ze meerdere malen om hun sleurhut hun pootjes uitdraaiend, steeds weer hun waterpasje in de caravan controlerend. Als ik vraag waarom dat zoiets zo “genau” (precies) moet, komt het antwoord, dat anders de vrouw niet kan koken. s ’Avonds zit hij steevast het eten zelf op een barbecue te bereiden.  Maar het begint al vaak met het ‘uitzoeken’ van de plek. Met kaarten en kompas gewapend, komen ze op het veldje aan. Met het kompas wordt bekeken hoe de loop van de zon zal zijn en hoe ze dan het meest gunstig onder hun luifel zitten. De discussies zijn vaak niet van de lucht.

Als dan, na 2 uur, alles is geïnstalleerd, verdwijnt de zon achter de bomen, of een andere caravan. De volgende ochtend zijn ze vaak weer verdwenen.

Het wisselende weer levert leuke plaatjes op. In de stromende regen naar het toilet, want wat moet dat moet, en terug trotseer je stoer de laatste paar druppels met je plu in de hand.

Het wordt weer droog en de hoogste tijd om de hond even uit te laten, want die kan tussendoor niet naar de WC. Het is nog steeds een  lekkere temperatuur, dus de zomerkleren blijven aan, maar de paraplu gaat mee!

Falkensteinsee 4

Ondanks dat dit de warmste dag zal worden, pakken we de fiets en peddelen naar Falkenburg. Daar hebben we een bakker ontdekt en passeerden, toen we er eergister doorheen fietsten, een stalletje met aardbeien, kersen en andere vruchten en groentes. Maar eerst maar even naar de bakker. Als we binnenstappen blijkt het niet alleen een bakker te zijn, maar een complete mini supermarkt. In het winkeltje doolt een man rond waarbij ik het vermoeden heb dat er een paar x en y chromosomen missen, of op z’n minst zijn verwisseld. Maar niemand die ook maar enige aandacht aan hem schenkt. Kennelijk hoort hij bij de inventaris. We kopen een brood, of liever 2 halve, want de juffrouw die ons helpt verdwijnt achter in het magazijn en komt een paar minuten later terug met 2 halve broden apart verpakt, maar wel gesneden. Bij de kassa blijkt de prijs hiervan 4,50 te bedragen. Nu ik wat om mij heen kijk ontstaat bij mij steeds meer het vermoeden dat ik verzeild ben geraakt in de werkomgeving van mijn jongste broer. Een klant staat een kleine 5 minuten bij de onbemande, of liever gezegd, ‘onbevrouwde’, kassa. Hij is het kennelijk gewend, want er gaat een enorme rust van hem uit. De aan Parkison lijdende winkeljuffrouw begint eerst een heel verhaal, alvorens achter de kassa plaats te nemen en met de klant af te rekenen. Het wordt tijd onze aardbeien te scoren in het stalletje even verderop. Het zal wel aan het weer liggen, maar als ik even voorbij het stalletje een stel bezig zie de markerings paaltjes langs de weg te verwijderen, zodat hun caravan gemakkelijker kan wegrijden, vermoed ik bij mezelf een zonnesteek. De Griekse dame in het stalletje vindt het maar doodgewoon. Hoogste tijd om de schaduw op te zoeken.

Boven, de temperatuur IN de camper, beneden de temperatuur BUITEN. Oftewel respectievelijk 39,8 graden en 36,1 graad.

Ali zoekt met dit soort temperaturen verkoeling in de Falkensteinsee.

Maar ja een Friezin voelt zich wel thuis tussen de “Pompebleden”.

Na gisteren bijna de gehele dag met het Internet aan het klooien geweest te zijn, ligt het er vandaag WEER uit.

Falkensteinsee 3

Stel in gedachten jezelf een kunstschilder voor die klaarstaat, met zijn palet vol met kleuren, met voor zich niet anders dan een leeg doek. Dit is ongeveer zoals ik mij iedere dag voel, als ik me weer achter het laptopje installeer. Maar als de eerste streek is gezet, vloeien de zinnen achterelkaar, alsof er iemand achter me staat en zaken in mijn oor fluistert.

Vannacht is het erg warm en blijft de thermometer in de camper op 26 graden steken. Alles staat tegen elkaar open en je verwacht, of liever hoopt, dat het iets aangenamer gaat worden, want slapen met deze temperatuur valt niet mee. Rond 2 uur gaat het waaien, erg hard waaien, en ik word uit bed gestuurd om de luifel naar binnen te draaien. Als ik Internet raadpleeg lijken de buien ons te passeren. Maar niets is minder waar, want om 4 uur breekt werkelijk de hel los. Het begint zo onbedaarlijk te stortregenen, dat ik even het gevoel krijg dat we langzaam afdrijven. “Luctor et Abortus” (ik worstel en drijf af). Als ik even naar buiten kijk lijkt het er inderdaad op of we midden op zee staan. Tijdens het weerlicht, welke prachtig in het ons omringende water reflecteert, zie ik de hele omgeving blank staan. Gelukkig en tevreden ga ik weer naar bed.

Het is de volgende ochtend lekker afgekoeld, met 1 groot probleem. “Het internet doet het niet meer!” Vannacht, na het onweer, kreeg ik al geen verbinding meer maar nu duidt het erop dat er ergere problemen zijn dan alleen weerlicht. Dus ik fiets even naar de ‘Reception”. Nu moet ik bekennen dat ik gisteren nogal ‘lawaai’ heb gemaakt, omdat ik niet precies wist op welke plek wij staan. De dame herkent mij gelijk en zal er voor zorgen….. et cetera. Na 3 uur is er nog geen Wlan, zo ze het hier noemen. Plotseling, in de buurt van de toiletten, staat er een,  struise en geblondeerde, dame voor mijn neus. “Sind Sie dem Hollander?” Ja,? “Das Internet’s macht es wieder”, als ik kennelijk een nogal onnozel blik haar kant op werp, verduidelijkt ze, “Ja, dat moest ik zeggen van de Juffrouw van de receptie”. Nou is dit een redelijk uitgebreid Ferienpark en om dan iemand op pad te sturen, “om die Hollander” een bericht door te geven?

Als het Internet het na nog een uur niet doet, pak ik de fiets en rijd naar de receptie. Ik word met een grote glimlach ontvangen. “Ja, ich wollte Dich nochmals sehen” krijg ik te horen. “Du bist so schon ‘bunt’angezogen”.

Oké, toegegeven, ik heb s ’ochtends een ietwat kleurrijk gewaad aan, wat ze ook wel een broek noemen. En schaamde me, tot vandaag toe, daar niet voor. Maar als ik terug gevonden word aan de hand van mijn broek? “En zo heeft U die mevrouw op pad gestuurd?” vraag ik haar,  “Nein, ich habe gesagt, mit den schone Haren”. Ik krijg haar privé telefoon nummer en moet beloven dat ik haar een Whatsapp stuur, als het Internet weer gaat werken.

Ik zal jullie verschonen hoe die Whatsapp conversatie gaat, maar die broek trek ik, in het openbaar, niet meer aan.

FalkensteinSee 2

Eigenlijk is het belachelijk dat ik nog als label Denemarken 2015 erboven heb staan, want ik heb het gevoel dat we al weer langer in Duitsland zitten. Maar zo zijn er wel meer ‘belachelijke’ dingen en neem dat belachelijk maar met een korreltje zout.  Zo hebben wij een nieuwe overbuurman gekregen. Nou is dat niet helemaal abnormaal,want dat gebeurt wel vaker op een camping. Maar deze buurman heeft een vreemde eigenschap, hij verhuist zijn auto de hele dag en als ik zeg de hele dag, dan bedoel ik dat ook. Om de 2 uur stapt hij in, start de motor, rijdt een kleine 2 meter en stapt dan weer uit en loopt weer terug naar zijn caravan, om halverwege, heel nonchalant, met de afstandsbediening zijn voertuig weer af te sluiten.

Wij onderbreken dit vermaak door even naar Ganderkesee te fietsen om nieuwe broeken, voor mij, bij de Aldi te kopen. Ik maak echt geen grapje. Bij de Lidl slaan we nog wat Hefe Weitzen (Duits Witbier) in en diverse huishoudelijke benodigdheden. Op de terugweg, ondersteund door de navigatie, moeten we een weg oversteken, beveiligd met diverse verkeerslichten. Als we even overleggen over de te vervolgen route, worden we overstemd door een oorverdovend klokgelui. Werkelijk, horen en zien vergaat je en ik krimp ineen. Het is werkelijk bloedheet en ik wil zo snel mogelijk weer naar de camper en nu wordt Ali ook nog eens opmerkzaam gemaakt op een kerk. God beware mij. Er gebeurt niks. Dit moet zoiets zijn als, door een bos lopen en de bomen niet meer zien. Want als het licht op groen springt rijden we gewoon verder. Ik kijk nog eens ongelovig om, “was dat wel een kerk?” Trouwens, met “ongelovig” bedoel ik eigenlijk “met een ongelooflijk gevoel van verbazing.”

Een paar kilometer verderop roept Ali, “Ik wil wel dat je in je blog meldt dat we een kerk hebben overgeslagen.” Met moeite houd ik mijn stuur recht en vlieg ik niet prompt in de droge sloot, naast het weggetje.

De rest van de dag liggen we uitgeteld in de schaduw van de luifel. En voor ons staat deze boom, met daarop een duif. Milan, onze kleinzoon, zou zeggen, nou, “boeie” , maar voor Ali ligt dit geheel anders. Uren, werkelijk uren volgt ze deze duif, die klaarblijkelijk bezig is een nest te bouwen. Let op he, het is 2 juli, dus of die duif is dement, of heeft, als veel oudere mannetjes, nog een enorme ‘drive’. De hele middag zit Ali met de camera paraat om een foto te maken, “Als hij fladderend met een takje in zijn bek” de boom in vliegt. De meeste foto's zijn, of bewogen of zo donker dat je geen duif meer ziet.

Hetzelfde lot is beschoren voor de overvliegende ‘objecten’ die willen landen op het vliegveld in Ganderkesee.

FalkensteinSee 1

Het is warm, erg warm, maar we hebben een plekje waar je U tegen zegt. Dat het een ‘See’ is en wat dat precies is, hoef ik nu niet meer uit te leggen, hoop ik. De bedoeling was om zondag de reis naar huis weer aan te vangen, vanuit deze camping. Het is nu nog 150 km naar Grun en dat kunnen we in 2 uurtjes doen. Er ‘was’ enige haast, bij mij, omdat ik eindelijk de stoute schoenen heb aangetrokken om eens een vraag neer te leggen bij de fabrikant van mijn PowerWifi antenne. De prestaties vallen nogal tegen en na 1 jaar dacht ik, kom ik deel mijn teleurstelling eens met de PowerWifi boys. En zowaar, het antwoord laat niets te wensen over, “opsturen en wordt gratis nagekeken”. Dus dacht ik, snel naar huis, opsturen en dan kan dat ding mooi weer mee naar Gasselte. Want de kleinkinderen kunnen absoluut niet, ik herhaal, absoluut niet zonder Wifi. Voor de duidelijkheid, “ Opa zelf ook niet” .

Maar dan kom je aan een heerlijk meertje te staan, waar van alles is te doen is. Er wordt in de ene hoek gezwommen en in een andere hoek wordt er met, op afstand bestuurbare bootjes, gespeeld.

Ik zelf heb me terug getrokken in de schaduw onder de luifel, waar het heerlijk toeven is, zeker als zo nu en dan een vlaagje verfrissende wind langskomt. Dit alles draagt er toe bij om onze terugreis van zondag naar woensdag te verleggen. Zeker gezien de warmte verwachtingen.

Terwijl ik dit verhaaltje, buiten onder de luifel, zit te tikken, verzamelt er zich een aantal mensen om mij heen. Wat ik aan het doen ben. Ali komt uit de , veel te warme, camper en bemoeit zich met het het gesprek. “Of ze wel eens van de ‘berühmte Schriftsteller’ die “Europa” heeft geschreven, hebben gehoord”. En daadwerkelijk er is iemand die ‘Geert Mak’ kent en ook direct herkent en begint om een handtekening te vragen.

Ik zei al dat het warm is, toch? Of is het mijn fantasie die met me op de loop gaat, want aan die 3 “Hefe Weitzen” kan het mijns inziens niet liggen.

Stove a/d Elbe 3

Het is warm en we drijven bijkans het bed uit. Het is vroeg, maar diverse ‘werkgeluiden’ dringen al door in de camper, om niet te zeggen dat het op deze plek onrustig is. Ondanks de warmte pakken we de fiets, want tenslotte hebben we maar 1 kant verkend, tijdens het boodschappen doen.

Als we de camping af willen rijden wordt ons de weg versperd door een kudde schapen, maar terwijl Ali de camera pakt heeft de schaapshond de meute alweer in het gareel. Een onschuldige toeschouwer staat met haar hond het schouwspel te bewonderen, maar de schaapshond vindt dat haar hond iets te dicht bij de schapen staat en dat laat hij op niet mis te verstane manier blijken.

Het is en blijft een mooie wereld, zo langs de Elbe. Verwonderlijk eigenlijk dat je zo weinig mensen tegenkomt. Hier en daar een ‘verdwaald’ jong stel die maar niet kunnen wachten tot wij weer, uit hun wereld, verdwijnen.

Hoe hard we ook fietsen, hoe verscholen het ook kan liggen, Ali ontdekt ieder kerkje, hoe klein ook. “Moeten we naar binnen?” Het zijn van die retorische vragen, die ik dan stel. “Roep me maar als het interessant is”, maar als het toch wel lang duurt, neem ik zelf ook maar even een kijkje.

 

Verschil van inzicht, van wat een mooier plaatje is.

In 1308 wordt een houten kapel gebouwd in Drennhausen omdat de kerk in Marschacht soms te moeilijk bereikbaar is over water. Het uit  1347 stammende schip is tot op heden bewaard gebleven. Het kleine bijgebouw is het zogenaamde “Bruidhuis” vanwaar de bruiden naar het altaar werden gevoerd. Omdat het middenpad niet breed genoeg is, worden de zitplaatsen op palen gezet. Tijdens de Franse bezetting, 1793-1814, wordt het kerkje gebruikt als “Fort a/d  Elbe”.

Een andere bijzonderheid is het "oog van God" (een symbool van de Drie-eenheid), die boven het altaar prijkt.

 

De mooie gebrandschilderde ramen zijn pas rond 1800 in de kerk gekomen.

Bij terugkomst op de camping, ontdekt Ali nog een “leuk” zomeronderkomen. Deze man moet klaarblijkelijk wel heel erg lijden onder het feit dat zijn ‘zeemans’leven nu voorbij is. Op dit kleine stukje grond staan werkelijk overal snuisterijen die verband houden met de “Zeevaart”.

Maar of er ooit vogeltjes in het ‘kastje’ komen betwijfel ik.

Stove a/d Elbe 2

Er zijn van die momenten in het leven, die de dag een gouden randje geven. Deze zijn niet te stelen, of  met een ander te delen.

Hoogste tijd , op deze maandag, de bevoorrading weer op peil te brengen. Dus gaat het, na een heerlijk ontbijt buiten, richting Geesthacht aan de overkant van de Elbe. Een ritje van 7.5 km, zegt de ‘navi’. Het is toch wel opmerkelijk hoe vaak ik gebruik maak van de navigatie op de telefoon. Terwijl we de brug vanuit Stove gewoon kunnen zien, blijkt het toch nog ruim 4 km fietsen te zijn en dan maak je jezelf toch een beetje ongerust, temeer daar we plotseling niet verder langs de Elbe kunnen fietsen en door een dorp genaamd Schwinde komen. “Is het nog Ver Schwinde?” Mijn hemel, ik raak in vorm, want even later komen we langs een kraampje langs de weg, die nu zijn waren “zonder” aanbieding verkoopt. Als Ali dit niet gelooft, wijs ik haar op het grote bord, wat langs de weg staat met daar duidelijk op geschreven “Sonder Angebot”. Als  er even verderop ook nog eens een “vreemde” kamer wordt aangeboden, weet ik het zeker. De handelsgeest in het dorp Schwinde is ver te zoeken. Gelukkig kan ik Ali op de terugweg op het bord wijzen, waar toch duidelijk “Fremden Zimmer” op staat vermeld.

Onder de brug ziet de Elbe er maar ernstig onstuimig uit en om de paaiende vissen ook een mogelijkheid te geven om tegen de sterke stroom in te zwemmen,

hebben ze hiervoor een speciale omweg gemaakt. In gedachten zie ik de Forel,  al grote sprongen makend, de stroomversnelling opzwemmen.

Al in diverse steden van Europa dreigen bruggen te bezwijken onder de grote aantallen slotjes, die door geliefden aan de brug worden gehangen. Het gaat zelfs zo ver dat er steden zijn die het verbieden, of de slotjes naar een andere plaats hebben verhuisd. Ik weet niet of iedereen het fenomeen kent van de slotjes? Geliefden laten hun initialen in een slotje graveren, dan hangen ze dit slotje gezamenlijk aan een brug en smijten het sleuteltje in het water. Hiermee bezegelen ze hun onverbrekelijke liefde voor elkaar.

Ik kom op deze brug over de Elbe een slotje tegen dat door een wel heel voorzichtige jongeman of jonge vrouw of gezamenlijk is opgehangen. Het slotje hangt aan een fragiel uitziend kettinkje, zo van, mocht het eventueel mis gaan tussen ons, halen we toch gewoon het slotje weer van de brug? Dit noem ik liefde waarbij je niet te hard van stapel loopt. Aan de roest te zien zijn ze nog steeds bij elkaar. En anders valt het slotje sowieso binnenkort wel in het water.

Een ‘verstandige’ liefde.

Stove a/d Elbe 1

In opdracht van de reisleiding gaat het vanmorgen eerst 7 km terug om, in Westerrönfeld,  onze gastank aan te vullen. Nu heb je, voor het vullen van je LPG gastank in Duitsland, twee verschillende zogenaamde ‘verloopnippels’ en is het altijd even zoeken welke we nu nodig hebben. Maar in dit geval past geen van tweeën en loop ik de Shell winkel binnen. Achter de kassa duikt een soort huismoeder op, compleet met nog een halve croissant in haar mond. Op mijn vraag welke ik moet gebruiken en daarbij beide nippels omhoog houd, krijgt haar gezicht een onnozele uitdrukking die ik nog niet eerder heb gezien. Misschien komt het door de croissant, maar ze maakt daarbij ook helemaal geen geluid. Als ik terug loop, zie ik dat ik naast een “Erdgas” pomp sta. Dit kan niet goed zijn, bedenk ik bij mezelf. Even verderop zie ik een slang met LPG er boven staan en daar past de nippel perfect.

Ik verplaats de camper, schroef de nippel op de tank, druk de gasslang op de nippel en geef Ali het commando de ‘knop’ in te drukken. Natuurlijk doet ze dat verkeerd, dus na 10 minuten zit er, zegge en schrijve, voor 25 eurocent gas in de tank, dat is ongeveer 0,01 liter en er kan 60 liter in de tank. Op deze manier staan we hier morgenvroeg nog. Ik koppel de slang af en vraag aan croissant etende huismoeder de teller weer op nul te zetten. Duitser zijn een vriendelijk volk en het duurt dan ook niet lang of een “potige” Duitser biedt zijn hulp aan, “want hij had ook eens zo’n gas auto”. Hij bekijkt de situatie, grijpt de gasslang van mij over, koppelt de slang weer aan en vraagt mij op de knop te drukken. Na enige tijd geeft ook hij het op en vertrekt. Om eerlijk te zijn ben ook ik er klaar mee en koppel de slang weer af. Dit gaat met nogal wat moeite, want wat blijkt, de “potige” Duitser heeft de slang zo afgrijselijk om de nippel vast gedraaid, dat de slang er alleen nog af kan “met nippel”. Wat ik ook probeer, met alle gereedschap die we bij ons hebben, de nippel blijft in de slang klem zitten. Huismoeder komt nog even kijken, ze heeft haar croissant inmiddels op, om te melden dat “de chef er niet is”.

In Westerrönfeld zit een gasslang ‘met overbodige nippel’ in de houder en meestal hebben Duitsers al zo’n nippel op hun auto zitten.

Op naar Stove en onze 5 sterren camping, maar nu eens niet “vermijd snelwegen” en daar krijgen we na 1 km op de snelweg al enorme spijt van.

Er wordt aan de weg gewerkt en wel van de 90 km snelweg is 3 keer een stuk van 10 km een bouwput. Er blijft dan voor een camper weinig ruimte meer over en als dan ook nog moet worden ingehaald, op het stukje van 2 meter breed, wordt het helemaal knijp.

Gelukkig komen we Hamburg zonder ernstige kleerscheuren door en komt Stove in zicht. We kiezen voor de camping, want de camperplek heeft geen WC en  belangrijker, geen douche en daar zijn we aan toe. Bij aankomst staan er een viertal campers aan de kant van de weg en zonder na te denken rijd ik daar aan voorbij en parkeer, pal op de “Entsorgung PLatz”, inderdaad, waar al die mensen op staan te wachten. Het wordt wel duidelijk dat de claxons van diverse campers prima functioneren. 

Als we, even later, geïnstalleerd staan, nemen we toch even kijkje op de camperplek, pal aan de Elbe.

Op zo’n eerste mooie zomerdag is het toch altijd weer een chaos, zie rechts de witte “Entsorgung Platz”

O, ja, in Duitsland hebben ze de ‘teruggekeurde’ personenauto, als brommer, ook ontdekt.

Jevenstedt 4 NOK

De laatste dag op deze mooie camperplek manifesteert zich in zeer wisselende weersomstandigheden. De zon doet ernstig haar best door het wolkendek te prikken, terwijl diezelfde wolken regelmatig hun last in de vorm van regen laten vallen. Het is weliswaar warme regen want de temperatuur ligt rond de 19 graden.

Gisteren werd de camperplek een soort van ‘show case’ van campers, maar dan in de vorm van “wie heeft de grootste”.

Hier een voorbeeld van zo’n ‘campertje’:  een 9 meter Phoenix op Iveco basis met 250 PK en 4x4 aangedreven. Het verbruik moet ik inschatten op een kleine 20 liter op 100 km ( 1 op 5). Even verderop staan een Concorde Charisma.

Ook een leuk campertje van ruim 9 meter en een idem prijskaartje. Dat het niet altijd handig is een camper van dit formaat te besturen demonstreert een Phoenix chauffeur, die de mooie bloempotten, ter afscheiding van de plekken, maar lastige obstakels vindt en die daarom maar omver rijdt. Er staan nogal wat stuurlui op de wal en het geschreeuw is dan ook niet van de lucht. Mijn grappig bedoelde opmerking, “dat Phoenix rijders niet kunnen sturen” wordt door mijn buurman, van de Phoenix op de foto, maar matig op prijs gesteld.

Dat er ook grappig (bedoelde) campers rondrijden, getuigt dit exemplaar. Het type “Casa Nova” heeft voor mij toch wel erg veel vrouwelijke trekjes. Je moet het maar durven om in zo’n ding rond te gaan rijden.

Je kunt het ook handig, goedkoop en grappig oplossen. Je koopt een 2e hands Mercedes bus en een dito caravan. Je plakt de caravan op het chassis van de Mercedes, plakt er vervolgens een plaatje met de tekst “Hymer Reisemobil” op en klaar is Heinz.

En dan zijn er mensen die zichzelf wel heel erg serieus nemen, of laat ik liever zeggen dat ze willen dat anderen hen serieus nemen. Dan is het niet voldoende om de ‘Land aanduidende’ dieren op hun camper te plakken, een stier voor Spanje, een kameel voor Marokko, etc. Ook de ‘Landsvlaggen’  moeten nog eens hun reislust onderstrepen. Mocht je nu nog niet begrijpen hoe bereisd ze wel niet zijn, hebben ze een kaart waar de door hun bezochte landen ‘ingeplakt’ zijn. Bovendien onderstrepen ze het geheel met de tekst die we per jaar een keer of 6 tegenkomen.

Ik hoop niet dat de frustratie, dat ik geen plakkertje op mijn camper mag plakken, al teveel doorsijpelt.

Jevenstedt 3 NOK

Het zijn van die dagen dat je moet kiezen, lekker bij de camper blijven en genieten van de zon, zoals alle buren doen, of actief zijn de fiets pakken en ‘tig’ kilometer langs het NOK fietsen. Laat ik jullie uit de droom helpen, het laatste zal bij ons altijd het geval zijn, gewoon omdat het kan.

Nog even over gisteravond, voordat ik het vergeet. Opeens springt Ali op, smijt de deur open, springt naar buiten en komt het eerste kwartier ook niet meer terug. De reden zie je hierboven. Ik kan diverse  foto’s van verschillende stadia plaatsen, want dit ritueel herhaalt zich om de 6 minuten, of daaromtrent. Grappig is wel de buurvrouw, die Ali buiten ziet staan fotograferen. Zij denkt, “dat kan ik ook” en begint als een bezetene, vanuit de camper, te fotograferen, maar dan met de flitser aan. Als ik zeg dat ze wel 20 foto’s heeft gemaakt, overdrijf ik niet, maar het resultaat laat zich iedere keer raden:  ‘de flits in het raam vergalt haar opname, steeds weer opnieuw’. Wat was dat ook alweer, met vermaak en leed enzo? Soms kan uw scribent heel kleinburgerlijk zijn.

Het is bloedje warm als we op de fiets stappen, maar zodra we onderweg zijn valt dat een beetje tegen, omdat we in de schaduw van de bomenrij langs het NOK fietsen. Maar we zetten door, ook als de donkere wolken het gebruik van onze zonnebril een beetje belachelijk aandoet. We draaien om en zoeken het leuke restaurantje op, wat we zoeven  passeerden, voor een heerlijk bakje koffie ‘mit Kuchen’ uiteraard. Na een kwartiertje op het terras te hebben gezeten, wat overigens geen straf is want de regen begint al voorzichtig haar werk te doen, gaat Ali op onderzoek uit. Het enige wat ze tegenkomt zijn de chagrijnige eigenaren van het etablissement, die melden dat ze om 2 uur opengaan. Gelijk hebben ze, je kunt wel aan het werk blijven, nietwaar?

Nog even het verhaal over deze foto. Vooraan vaart een plezierjachtje en daarachter een slepertje wat beroepsvaart is. Normaal heeft beroepsvaart voorrang, maar daar denkt de schipper van het pleziervaartuig heel anders over. Als de sleper hem wil oplopen, geeft de plezierbootschipper nog een beetje gas bij en tegelijkertijd gaat hij wat meer naar het midden varen, terwijl het grote schip vanuit tegenovergestelde richting in aantocht is. De sleper kiest, na verloop van tijd, eieren voor z’n geld en stopt zijn motor. Ik bekijk dit gebeuren met afgrijzen…. Ali maakt op precies het juiste moment een foto, waarbij je kan zien dat het plezierbootje “de snor” ervoor heeft. Kennelijk heeft deze man haast, want hij is vergeten zijn ‘Natievlag’ te hijsen, terwijl het bezoekersvlagje vannacht wel is blijven hangen.

Dat je donders moet oppassen in zo’n druk kanaal, wordt hier wel duidelijk. In een flauwe bocht liggen 5 schepen op een kluitje, omdat ze door de verkeersleiding, door middel van rode en witte lichten, opmerkzaam zijn gemaakt op tegenovergesteld verkeer. En dit zijn geen bootjes die binnen 30 meter stilliggen. Henk Timmermans moet mij nog maar eens uitleggen hoe dat ook alweer werkt met die lichten, ik kon het op Internet niet direct vinden.

Kijk, deze kanaal gebruikers hebben daar helemaal geen boodschap aan.

Jevenstedt 2 NOK

Als camperplek is dit toch wel  “Leckerbissen” voor zowel bootjes- als vliegtuig liefhebbers. Om even met het laatste te beginnen.

Met een hoop geraas landt er een militair vliegtuig, achter ons op het kleine vliegveldje,

draait weer terug naar het begin van de baan en stijgt weer op. Een ‘vaste’ bewoner van deze camperplek kan mij vertellen dat dit een ‘normale’ exercitie is. Dagelijks schijnt dit voor te komen omdat dit een soort oefen vliegveld is, voor zowel het leren landen en opstijgen, als wel het zogenaamde ‘doorstarten’. Hierbij wordt aangevlogen en wordt er een zogenaamde ‘touchdown’ gemaakt en weer opgestegen.

Deze zelfde ‘liefhebber’ heeft mij ook al opmerkzaam gemaakt op een Android app, waar je de scheeps bewegingen op het NOK met behulp van je Smartphone kan volgen. Zo ontdekten we ook dat  gister rond 23.00 uur er een gigantisch Cruiseschip gaat passeren. Op dit moment volg ik de “Saga Pearl II” live via de app .

Alle ‘volgers’, en ook ik, worden overvallen als een Squadron van 4 Engelse Marine schepen passeert. Maar natuurlijk hebben deze militaire vaartuigen hun AIS niet aan staan. Het gaat voor deze mannen en vrouwen, naar Kiel, waar ze de ‘Queen from England’ zullen gaan begeleiden die op dit moment een bezoek aan Duitsland brengt. (Grappig is dat Ali, die de foto maakt, wordt gegroet. Inzoomen en je ziet het).

Maar een beetje voor de camper zitten is er natuurlijk niet bij. Rendsburg is zo dichtbij, daar zullen en moeten we ‘even’ kijken. Het is tenslotte maar 5 km fietsen, dus dat kan hem de “kop niet kosten”. Daar komt nog bij dat Ali levendige herinneringen heeft aan Rendsburg en ze begint dan ook vol enthousiasme te vertellen over de liften, waar we met de fiets in konden en het pleintje, waar kinder speel toestellen stonden?……  Ik weet het niet zeker, maar volgens mij begint ze te hallucineren. Daarentegen heb ik geen enkele, maar dan ook geen enkele herinnering aan deze stad. “Weet je dan niet meer dat we onze badjassen, tijdens de opheffings uitverkoop,  bij Herti hebben gekocht?” Ik moet toch maar eens met een arts gaan praten, want zo kan het niet langer met haar.

Enfin, de luchten zijn dreigend en zwanger van de regen, dus beginnen we aan onze 5 km lange fietstocht. Na 5 km is Rendsburg nog steeds niet in zicht, maar gelukkig komen we een bordje tegen, waar op staat dat Rendsburg nog 8 km is. Als het dan ook nog eens gaat regenen, weet ik het zeker. Dit komt niet meer goed.

Wij fietsen aan de ene kant van het Nord-Ostseekanal en Rendsburg ligt aan de andere kant, maar gelukkig stuiten we op een lift, een lift? “Ja, dat zei ik toch al?” Er zijn van die momenten…….

Eenmaal beneden fietsen we onder het NOK door. “Precies zoals ik het mij herinner”  schalt het door de lange tunnel.

Creativiteit kun je de Rendsburgers niet ontzeggen, beelden en zelfs de afrastering heeft een wollen pakje aan gekregen.

In het centrum plof ik op een bankje, terwijl Ali uitroept, “kijk zoals ik het mij herinner” en “Zie je daar Herti, die allang is opgeheven?”  Het is om “gek” van te worden, maar misschien is “worden” wel een hoop die ik in mezelf uitspreek en ben ik het allang?

Jevenstedt 1 NOK

95 km staat er op het programma voor vandaag, want Ali heeft een camperplek oftewel “Stellplatz Schachtholm” aan het NOK uitgezocht.

Dit is ons uitzicht op het Noord- Oostzee kanaal. Het grappige is dat enkele campers met de rug naar het kanaal staan. De reden ligt erin dat  deze camperplek ook aan een vliegveldje ligt en voor sommigen ligt daar hun interesse.

Het Noord-Oostzeekanaal of Kielerkanaal (Duits: Nord-Ostsee-Kanal, afgekort: NOK) vormt de verbinding tussen de Noordzee en de Oostzee. Het behoort tot de drukst bevaren kanalen in de wereld. Het kanaal doorsnijdt de Duitse deelstaat Sleeswijk-Holstein met als, voor ons, beginpunt Brunsbüttel aan de Elbemonding en tot het noordoostelijk gelegen Kiel, een afstand van 96,8 kilometer. Schepen die varen van de Oostzee naar de Noordzee, of omgekeerd, hoeven nu niet de reis om Denemarken te maken. Een schip, dat vaart tussen de haven van Rotterdam naar het Poolse Stettin, kan zo de reis met iets meer dan 325 kilometer bekorten. Door de economische groei van de Baltische landen en Rusland groeide de scheepvaartlading in dit kanaal van 48 miljoen ton in 1996 naar 150 miljoen ton in 2013. In de jaren 2007 en 2008 was er sprake van een piek in het verkeer; nadien zijn de vervoersstromen gedaald mede door de aanhoudende lage economische groei in Europa.

Jaar      Aantal schepen   Vervoerde lading (ton)     Bruto tonnage (ton)

1996      37 055                     47,9 miljoen                           68,5 miljoen

2000      38 377                      57,9 miljoen                          95,1 miljoen

2005      42 552                      88,2 miljoen                          138,7 miljoen

2008      42 811                      105,9 miljoen                        175,2 miljoen

2009      30 314                      70,5 miljoen                           115,9 miljoen

2013      31 079                      94,8 miljoen                           150,3 miljoen

Een markant punt aan het kanaal is de Rendsburger Hochbrücke bij Rendsburg met het daaraan hangende zweefveer.

Jarenlang zijn wij, met ons bootje, niet verder gekomen dan het laatste eiland op de Duitse Wadden namelijk Wangerooge. Gekscherend roep ik nog wel eens dat we 10 jaar bezig zijn geweest de Oostzee te bereiken en steeds bleven steken op Wangerooge. Maar we hebben ze zien staan, de mensen die in 4 weken naar de Oostzee op en neer  raasden. Met het “Mes in de bek” stonden ze op de punt van de steiger te wachten tot het ‘weer’ beter werd om de oversteek naar Brunsbutel te wagen. Om omgekeerd, als ze weer ‘naar hun werk’ moesten en het te hard waaide om ‘buitenom’ weer naar Nederland te stuiven.

We staan nu ‘relaxed’ aan het NOK en genieten van de passerende bootjes.

De bodem trilt als er weer een ‘scheepje’ nadert, waarvan sommigen zelfs het licht een beetje weghalen.