Benicasim 18

Om exact 8 uur stapt Ali uit bed, om de grote was te doen. Ik draai mij nog een keer om en wentel mezelf nog even in de nog warme lappen. Maar dan slaat, ook bij mij, het Calvinisme toe. Als "zij" de was voor mij doet, kan ik toch moeilijk nalaten het ontbijt voor "haar" te maken. Dat die man, ruim 500 jaar later, nog zoveel invloed op de mens kan hebben. Een goede vriend vertelde mij eens, dat er voor hem niets heerlijker bestond dan, na 10 kilometer hardlopen, heerlijk in bad met een zak borrelnootjes en een echte borrel. Mijn reactie, in eerste instantie, was dat ik daar ook wel van kan genieten zonder die 10 kilometer hardlopen. Maar toch is de "beloning" een stuk intenser, na gedane arbeid, denk ik nu!

Zo zit ik nu ook aan een heerlijk witbiertje, nadat we naar Oropesa zijn gefietst. Calvijn, mensen, Calvijn! Maar dat we een eind gefietst hebben geeft wel aan dat we beide aan de beterende hand zijn.

Hoewel het op de fiets, ondanks de dikke jassen en hoofdbanden, nog best frisjes aanvoelt, is het op het bankje in de zon snel te warm. Bij het maken van deze foto, raken we de drone uit het oog. Gelukkig bestaat er altijd nog zoiets als de "Return to home" waarbij het apparaat weer naar zijn startpositie vliegt. Maar het zijn wel even een paar billenknijp momenten.

De bewolking neemt al toe, als we op de terugweg zijn. In de verte ligt Benicasim mooi te wezen in de zon.

Als het wat rustiger is, wil ik toch proberen een mooie drone opname van deze toren te maken.

Benicasim 17

Gisteravond trakteert Ali ons op een uitje in het restaurant van de camping. Cynisch zou je kunnen zeggen dat ze zichzelf vanavond ontslaat van de kookdienst, maar zo ben ik niet, toch? Terwijl we daar heerlijk zitten te dineren, is dat iets te dicht bij de deur die naar het toilet leidt. Ik had al gezegd dat het fris is en dat is zeker in de avond het geval. Het voordeel is dat je gedurende de avond kamperend Engeland voorbij ziet komen. Het is namelijk elke dag van 4 tot 6 zogenaamd "Happy hour", waarbij de drankjes goedkoper geserveerd worden. Daar zijn de Engelsen wel voor te porren. Maar regelmatig zie ik een aantal "lichamelijk niet geheel kwieke mensen" voorbij schuifelen. Iedere keer komt bij mij de vraag naar boven: "Hoe in godesnaam zijn die hier gekomen in hun veel te grote campers?" 

Zo jongens, het is weer heerlijk weer en dan bedoel ik natuurlijk de temperatuur in het zonnenetje. In de schaduw blijft het 12 graden, maar in de zon, kortebroekenweer. Als ik dan zo heerlijk lezend voor de camper zit, kan ik niet ontkennen dat ik regelmatig wordt afgeleid door passerende camping bewoners. Het verhaal van gisteravond in het restaurant herhaalt zich, ook hier voor mijn ogen.

Ja, ik geef toe, dit is een beetje een vreemde foto. De C staat voor Calle, wat dan weer straat betekent. De afbeelding onderaan behoeft enige uitleg. De pijlen spreken voor zich, tenminste, uitgaand verkeer heeft voorrang op binnenkomend verkeer. Want dat rode rechthoekje duidt op het einde van de Calle. Denk niet dat ooit een van de bewoners ook maar een moment heeft nagedacht over dit tekeningetje. Maar links van het paaltje is de doorgaande weg, die dwars over de camping loopt. Daar stuiven de elektro wagentjes van de medewerkers af en aan. Denk niet dat hier het regiem "rechts heeft voorrang" geldt, want wandelaars nemen vaak de gehele breedte van de weg in beslag. Zijn ze het niet zelf, dan wel de hond aan een veel te lange lijn. Daar zigzaggen de eerder genoemde elektrokarren omheen. Als dan een bewoner van een Calle, zonder uitkijken, op de eveneens elektrisch aangedreven fiets, de Calle uit komt stuiven, houd ik mijn hart vast.

Nog even het verhaaltje van onze Engelse overbuurman, die overigens al 18 jaar in Frankrijk woont, omdat Engeland "rubish" is. Op een geven moment ziet hij een stel met een fietstentje lopen en biedt zijn hulp aan, dit gebeurde pal voor mijn ogen. Bij de vuilnis aangekomen, vraagt hij wat ze met het tentje gaan doen. "We gooien het weg, maar als U het wil hebben, dat mag". "Gratis" vult de meneer nog aan.

De Engelsman kan zijn oren niet geloven, "oké, laten we het bij mij neerzetten!" Ik hoor zijn vrouw al pruttelen: "Wat moet je ermee?" 

Dus staan er dagen lang 2 tentjes op zijn terrein en wordt de ene na de andere bekende erbij gehaald om het pas verkregen tentje te keuren. Een paar dagen later, hoor ik geklater van tentstokken en zie hem de tent weggooien, zoals de eerste eigenaar ook al van plan was.

Vanmiddag kom ik er achter waar hij het tentje voor gebruikt. Hij bakt er zijn vlees, terwijl zijn vrouw geduldig in de opening van de camper zit te wachten tot haar weer een stuk gaar vlees wordt aangereikt. (zie de voetjes onder de camperdeur).

Lief he.

Benicasim 16

Hoewel de digitale geleerden ons voor vandaag niks goeds voorspiegelen, lijkt dit allerzins mee te gaan vallen. In het begin van de dag ontstaan er dreigende en donkere luchten boven de bergkam in het westen. Wij installeren ons in de camper, nadat alle buitenactiviteiten zijn voltooid. Nog voor de koffie nog snel even naar de Mercadona voor de boodschappen. 

 Nee, we kopen geen inktvis.

In de middag, zetten we maar weer een filmpje klaar. Maar al wat er gebeurt, geen regen valt ons ten deel. 

Tegen alle verwachtingen in breekt de zon door en dan warmt het al snel weer op. Bij de camper wordt het zelfs zo lekker, dat ik voorstel om een eind te gaan wandelen. Maar dat is aan het strand en in de wind toch redelijk frisjes. Deze dadelpalm draagt nogal wat vrucht en het verbaast ons dat deze niet wordt gesnoeid. Eigenlijk weet ik niet of deze soort wel eetbaar is. Nu hangen ze voor mij toch al te hoog om het uit te proberen.

De bootjes op het strand liggen ook al te wachten op betere tijden. Hoewel wij dat niet gaan meemaken omdat we dat alweer onderweg zijn.

Ali heeft, in al haar wijsheid, besloten dat wij vanavond uit eten gaan. Garnalencocktail en gepaneerde Panga, met rode wijn, is mij beloofd.

Benicasim 15

Het is rond 2 uur in de nacht en ik weet niet waarom ik wakker word. Niet door de regen, die op dat moment zachtjes aan het "drizzelen" is. Nauwelijks hoorbaar, streelt zacht de regen het dak en ik moet goed mijn best doen om het te horen. In de verte hoor ik het zachtjes rommelen. Kennelijk is een onweersbui zich in de verte aan het ontwikkelen.

Dan opeens....... een enorme knal, pal boven ons. Het is alsof de hemel opensplijt. Een vloek ontglipt mijn mond. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit een dergelijke knal heb gehoord. Tenzij tijdens een Duitsland oefening in militaire dienst. Gezamenlijk, met kokkie, staan we op wacht. Midden in de nacht komt heel laag een vliegtuig over, gevolgd door een knal en een complete verandering van de nacht in de dag. Het bleek een verkenningsvliegtuig te zijn die een foto's van de situatie maakte.  Ook toen ontglipte een vloek mijn mond. 

 Zo te zien is er geen gat ontstaan in de camping, dus zal het wel onweer zijn geweest, de spreekwoordelijke slag bij heldere hemel. Nu kan ik dat laatste niet verifiëren, want alles zat tijdens de klap dicht.

Is het vandaag nog droog geweest, tussen de druppen door zeker, maar dan moest je wel hard en zigzaggend rennen. Gelukkig hebben we Netflix en vermaken wij ons met Noorse Trollen.

Inmiddels misbruik ik op een gigantische manier het WiFi netwerk, ter plaatse, want ook de 2e film in de Triologie van "de Ring" is inmiddels gedownload en staat, met ondertiteling, klaar.

Oh ja, ik ben nu bezig met het downloaden van een foto bewerkingsprogramma, om "even" een pijltje bij onze camper op de foto van de camping te zetten. (Pijltje is te klein en niet te vinden).

Benicasim 14

 Gisteravond zenden ze op RTL 9 de film Fellowship of the Ring uit, het eerste deel van de trilogie van Tolkien. "In de Ban van de Ring". Ik moest even nadenken wat de naam van het geheel ook al weer is.

 Nu ben ik nooit een fan van dit verhaal geweest en om nu van half negen tot half één naar iets te gaan zitten kijken wat niet echt mijn interesse heeft, gaat mij wat ver.

Maar ja, vandaag komen er allemaal stille en minder stille hints mijn kant op, die allemaal dezelfde boodschap hebben. "Ik wil die film toch nog wel graag gaan zien." Dus haal ik uit de diepste krochten van mijn geheugen de "download" skils weer naar boven. Dat is best nog wel een roestig geheel. Vragen als, "welk programma gebruikte ik daar ook alweer voor?" en "Hoe moest ik al die parretjes en rarretjes ook alweer uitpakken?"

Kortom, uren later, ik had gisteren beter die film kunnen gaan kijken", staat de film op de laptop. Als ik hem aanzet.... Shit geen ondertitel, dus maar weer het net op en de zogenaamde Subs gedownload. Dat werkt, maar de film is nog niet halverwege of ik val in slaap..... Tja...

Wij hadden ons voorbereid op weer een regenachtige dag, maar dat valt allerzins mee. Als zelfs de zon zich even laat zien maken we nog een wandeling om de camping. 

Natuurlijk zie ik mijn kans schoon om nog een rondje met de Mini 1 te maken om zo een paar foto's te maken. Let ook op de lijdzame manier waarom Ali "mee staat te genieten". 

Of is dit echte liefde?

Benicasim 13

 We hebben het zo mooi in ons hoofd. Rond 10-11 uur gaat het regenen, dus kunnen we mooi rond 9 uur boodschappen doen en droog overkomen. We zitten van het ontbijt te genieten en het is half negen. Nu is de Mercadona pas om negen uur open, met andere woorden, relax. Totdat.... ik de eerste druppen al op het dak hoor vallen. Het Buienalarm komt erbij en gelukkig wordt het zo weer droog. Het is nu half vier en dat "zo" is nog niet geweest.

Dus hijsen we ons in de meest charmante outfit en komt er een immense paraplu uit het vooronder. Het is zo'n ding met een dubbel dakje, dus kan de eventuele wind ook nog aan. We prijzen ons weer eens gelukkig dat pal aan de overkant een Mercadona zit, dus een lange wandeling gaat het niet worden.

 De boodschappen zijn binnen en de komende dagen zingen wij het wel uit in de camper.

Ook in Spanje is het met regen een trieste aangelegenheid en er is geen mens die nu vrijwillig naar buiten gaat. De vooruitzichten zijn dat dit weer tot en met donderdag aanhoudt, dus kunnen we genieten van Netflix en NLZiet. Het satelliet signaal is nu optimaal, dus de kachel een standje omhoog en het grote "Cocoonen" kan beginnen.

Benicasim 12

 Op het gevaar af dat het als gezeik overkomt: "Wat voor soort griep is dit?" Wij schijnen er allebeide maar niet compleet vanaf te komen. Maar goed, het is ook een beetje klagen met de mond vol brood, of zoals de Spanjaarden zeggen "quejarse con el pan en la boca".

Het is hier (nog) mooi weer mensen, de zon schijnt en in de zon is het lekker toeven. Tussen de voetbalwedstrijden door, ik heb het gevoel dat Ali dit zo ervaart, verzamelen we moed om lekker even naar het strand te wandelen. "We zien wel of we het halen", is het motto.

Wij zijn niet de enigen die ingepakt richting zee wandelen, behalve de toeristen, die meestal in korte broek ronddartelen, "want ja, je bent tenslotte in Spanje". Ook de Spanjaarden dragen hun gewatteerde jasjes.

Druk is het dan ook niet op het strand, al betrappen wij wel een heel stoere kerel die zich van zijn bovenkleding ontdoet en de zee inloopt en een stuk gaat zwemmen. Op ons komt het over als een verlate Nieuwjaarsduik.

Ook hier missen we het krijsen van de halsbandparkieten in de palmbomen, want normaal zitten er hier heel veel.

Het valt mij op dat er weinig mensen op de foto's te zien zijn, terwijl ze er echt wel zijn, want ook de Spanjaarden weten dat dit de komende week de laatste mooie dag is.

Ze hebben hier op de camping ervoor gekozen om langs de chalets of huisjes de afscheiding te maken met de Glansmispel, die langzamerhand helemaal vuurrood aan het worden is. 

Ali, die zojuist terugkomt van het douchen, ziet er al net zo rood uit, want ze had de temperatuur van het water hoog staan. "Heerlijk" kraait ze het uit, als ze de camper instapt.

Benicasim 11

Ik durf rustig te stellen, dat ik de hardnekkigheid van deze griep/verkoudheid danig heb onderschat. Hoewel de koorts is verdwenen, geeft dit mij nog niet de mogelijkheid voluit te gaan, mocht ik dat als oude man überhaupt nog kunnen. Zo heb ik vanmorgen, voor de 3e keer, de satellietschotel verplaatst, want ik kreeg niet een goed genoeg signaal, op de oude plek. Als je maar beeld hebt, zou je toch zeggen, maar er kwam te vaak een stilstaand beeld, of kwamen er blokjes in beeld. Op zich ook nog niet een ramp, maaaarrrrr..... Bij slecht(er) weer gaat de ontvangst nog meer achteruit en dat wil je juist op die momenten niet, want met slecht weer kijk je naar het kastje.

Wel, kijk maar even naar de verwachtingen voor de komende week. Regen, regen en euh... regen.

Dan een klein raadseltje: "wat voor soort materiaal, mag/moet in deze container?" Nu begrijp ik nog wel dat jullie Spaans ook een beetje roestig is en dat is zeker het geval bij de Engelsen, die hier gemiddeld 80 dagen per jaar staan. Waarom 80 dagen? Omdat je dan een voorkeursplek op kan geven, als je tenminste hier al vanaf 2017, ieder jaar, hebt gestaan. Je wordt dan "vriend" van het resort, waar dan weer privileges aan verbonden zijn. Wij staan hier minstens al vanaf 2014, maar voor ons geldt dan weer dat wij hier maar 30 dagen staan. Dus een "eigen" plek, nai.

Terug naar het raadsel: Vidre betekent glas, dus! Nu zie ik zojuist een mevrouw een 6 liter plastic waterfles in deze container donderen. Ik hoor de puristen, onder jullie, al roepen: "moeten ze die gaten ook maar niet zo groot maken! Goed punt! Toch ga ik even kijken of ik nog net bij die plastic fles kan, om zo het milieu van een zekere ondergang te redden.

Ik kan een harde lach niet onderdrukken, als ik de inhoud van deze "glas" container zie. Je kunt, met deze situatie, natuurlijk twee dingen doen, huilen of lachen.

Oh, ja er wacht nog een klusje. De "Drip Stop" gaat vanmiddag geplakt worden. Toen we de camper uit de stalling haalden hing dat stuk, boven het raam van de bijrijdersstoel, er een beetje bungelend bij. Dus die is verwijderd en er gaat een nieuw stuk op. De temperatuur moet nog een beetje omhoog, anders is het spul niet te buigen. 

Ik heb al een stuk, op het dashboard, in de zon liggen en met een paar vochtvreters, om het in het gareel te houden, want het is in de loop van de tijd in rare kronkels getrokken.

Benicasim 10

 De was is gedaan, de boodschappen in "huis" gehaald, er is water getankt, de plee geleegd, dus niets staat ons nog in de weg om lekker te genieten...... 

Maar de natuur is weerbarstig, zeker de natuur in het menselijke lichaam. Want al is de koorts gezakt, de spieren moeten ook weer even op gang komen en dat laat het lichaam merken door snel achter adem te zijn. We zijn allebei moe als we van de Lidl en de Mercadona terug zijn. Trouwens, even over de Lidl in Benicasim. Er is iets met het assortiment aan de hand. Het wordt karig, tenminste voor de levensmiddelen die wij willen kopen. Van de kaas is alleen een piepklein stukje jonge Gouda te koop. Dan de Brie, ook tergend klein, bijna de helft van een normale portie en dat voor €2,75. Om het te vinden was al een toer, maar iemand had zich bij de aanschaf bedacht en het halverwege de kassa ergens neergegooid. De indeling is sowieso veranderd. Oh, ja, witbier van Petronas. Dat hebben ze in heel Spanje, hier is er alleen de alcoholvrije variant te verkrijgen. Maar gelukkig wel een ander merk voor "maar" €2,= per flesje. Ja, Gekke Gerrit, zo verslaafd ben ik nou ook weer niet.

Voor het eerst sinds we hier zijn stappen we op de fiets om boodschappen te doen. Temeer er ook weer water gekocht moet worden en dat vervoeren we liever in de fietstas. Maar goed, als ik op de fiets stap, kukel ik bijna over het stuur en blijf met mijn broek achter het zadel hangen. @#*$#@@. Misschien is het wel handig om het stuur iets hoger te zetten als hij van de camper komt. Dit is wat ik bedoel. De koorts is gezakt, maar de geest zweeft nog ergens tussen hemel en aarde.

Dit grappige vervoersmiddel rijdt mij, bij het keren, bijna van de sokken. Dit laatste is een beetje overdreven, maar wel een leuke gelegenheid om een fotootje te maken. Ali roept nog: "die heb je al." Dat ze een beter geheugen heeft dan ik, blijkt wel.

Mooi he, het is een soort scooter maar dan op 3 wielen en maakt, dat weten we nu, een hels kabaal.

Er zijn wel meer vreemde vehikels te zien op de camping. Ach zo vreemd is een trike nou ook weer niet.

De meeste lol heb ik bij het bekijken van dit voertuig. Zeker als ik de eigenaar vraag of zo'n elektrisch apparaat niet erg moeilijk te besturen is, zo met de zonnepanelen voor je uitzicht. De man begrijpt mijn vraag en lacht hartelijk om mijn grap.

Benicasim 8 & 9

 Ja, ik weet het, jullie zijn het niet gewend, om een extra dag te wachten op een blog, maar hogere machten maakten het mij onmogelijk om achter het toetsenbord te kruipen en een verhaaltje op te tikken. Tenzij jullie zitten te wachten op koorts hallucinaties, want die komen de dag van gisteren ruimschoots voorbij. Op de helft van de dag geeft de thermometer 39.8 aan en het lichaam voelt alsof het alreeds in een zekere staat van ontbinding begint te komen. Ali, die volgens zeggen, alweer aan de beterende hand is, probeert van alles om het mij naar de zijn te maken. Aan het eind van de dag zakt de temperatuur naar 38.6. Bekaf voel ik mij en alles wat ik doe vergt ongelooflijk veel inspanning.

 Hier wordt gisteren  een medewerker vastgelegd, die de afvoer op onze "pitch" aan het repareren is. Het gaat compleet langs mij heen en ik moet vandaag dan ook uitleg bij deze foto vragen.

Wat wel blijft rondspoken in mijn koortsige brein, is het steeds weer terugkerende verhaal, dat wij 20 Kilowatt aan stroom extra hebben verbruikt. Alleen mag ik er van Ali niet weer over beginnen.... zeg dat maar tegen de koorts!!!

Opeens droom ik dat ik in het centrum van Amsterdam woon en met openstaand raam lig te slapen. Stapelgek wordt ik van die toeristen die met hun eindeloze stroom rolkoffers, onder mijn raam, langstrekken. Totdat ik weer iets bij zinnen kom en mij realiseer dat het de mannetjes zijn die hun rollende poepemmers aan het legen zijn. Want ook hier heeft het modernisme toegeslagen en kun je gepensioneerden van Europa hun poepdoos niet meer laten tillen. Dus worden daar ook wieltjes onder gezet en een uitschuif handvat gemonteerd. Het  grappige is dat ik op den duur kan horen of de doos al leeg is of nog vol. Leeg klinkt holler en dus luider. Wat ook opvalt is, dat de meesten het na zonsondergang doen. Toch nog een kleine schaamte voor hun eigen poep? Eet smakelijk.

Gisteren worden we ook bezocht door de sinaasappel boeren. Ze kunnen wel niet tippen aan de kwaliteit van de Mercadona, maar zijn een stuk goedkoper en ook sappig.

37.8 geeft de thermometer vanmorgen aan en gaat het "ietsie pietsie" vooruit. Alleen heb ik de dag van gisteren voor het overgrote deel slapend doorgebracht en dat breekt mij vandaag op. Om 5 uur lig ik klaarwakker met als bijkomend probleem een "killing" rugpijn, van al dat gelig natuurlijk.

De zon staat weer heerlijk op de camper en buiten, in de zon, geeft thermometertje 24.1 graad aan. Dus gaan we even lekker vitamine D ophalen. We zitten nog maar net, als de we bezoek krijgen van de "heggenknipper" maar dan zo eentje met een motortje. Je kent ze wel, die met ontzettend veel lawaai. 

Ik vlucht weer naar binnen.

Benicasim 7

 Op deze memorabele dag, het is precies 70 jaar geleden dat de overstromingsramp in Zeeland plaatvond, kan ik melden dat de ziekenboeg zich hier heeft verdubbeld. Natuurlijk je kon er op wachten, maar dat het zo snel zou toeslaan, heb ik niet verwacht. Vanmorgen begint het al dat ik wat hoesterig ben en dat komt niet door het roken. 

Dus snel een boodschappenlijstje samengesteld en rap naar de Mercadona. Er staan ook een paar items van de Lidl op, maar dat is me te ver lopen. De Mercadona is aan de overkant, plus dat ik daar weet waar alles ligt. Amechtig stap ik, na een half uur, de camper weer binnen. De rugzak en een extra tas plus die 6 kg wegende fles water mept er aardig in. Maar het is binnen. Ik blijf nog maar even, zo lang mogelijk op de been.

Onderweg vraag ik nog even, bij de receptie, de goede beginstand van de elektriciteit, want we verbruiken bijna twee keer zoveel stroom als normaal en dat is vreemd. "Misschien als u de koelkast uitschakelt?" is de oplossing van de receptioniste. Als ik haar aankijk en even niks zeg, zie ze zelf ook wel het ridicule van die oplossing in. Maar wat zijn het toch charmante receptionisten, stuk, voor stuk.

Ik ontdek dat de Engelse buurman een grote fan is van Dolly Parton, U weet wel, die vooraan heeft gestaan toen de boezems werden uitgereikt. Ik heb nu voor de tweede keer het hele oeuvre voorbij horen komen. Zijn favoriete nummer is "I will always love you", want die zet hij soms op repeat en dan komt het een paar keer achterelkaar op mijn trommelvliezen.

Dat is het origineel vanuit de film "The Bodygard" waarin Whitney Houston het vertolkt, als Kevin Costner, als haar bodygard, vertrekt. Tranen trekkend, werkelijk.

Dan nog even een kleine "eyeopener" tegen de schreeuwende reclames van de Camperverkopers. U kent de kreten wel, "Met een wijde blik op Europa", of "Het avontuur tegemoet" en wat dacht je van deze "Zoek de ruimte en de natuur op." Hieronder de werkelijkheid!

Deze foto maakte ik, met de DJI mini 2 drone, om de ondergaande zon vast te leggen, maar dat mislukte jammerlijk omdat ik de instelling op automatisch had staan. Maar je ziet ook mooi hoe we hier met elkaar Spanje vieren. 

Benicasim 6

 Vergeet ik gisteren helemaal te vertellen dat het gelukt is een plek te reserveren op de camping in Benidorm. Ik verzamel alle moed en begin het hele verhaal weer in te vullen en neem van mij aan "dat is veel." Dan komt het moment suprême, de betaling. Hij blijft angstaanjagend lang draaien.... en dan opeens.... betaald!!!  Dus ons verblijf voor de volgende maand  is ook geregeld.

Maar nu komt er een minder leuk bericht. Er is een wisseling in de ziekenboeg. Eigenlijk voelt Ali zich al een aantal weken niet hele maal "comme il faut", niet helemaal zo het hoort. Veel hoesten, rugpijn en een beetje slapjes. Vanmorgen in het zwembad worden we ruw onderbroken door een grote groep vrouwen. Ze liggen amechtig, in het bad, te wachten op hun Aqua Jogging begeleidster, die vanmorgen "Fashionably late" is. Op de vraag van een jogging deelneemster of Ali ook mee gaat doen geeft ze te kennen dat ze zich ziek voelt. Voor mij is dat alleen al een teken dat het nu "echt" niet meer goed gaat.

Dus kruipt ze weer in bed, met haar onafscheidelijke boek. Ik tover toch maar even de thermometer tevoorschijn, tenminste, dat moet ze zelf doen, want die ligt onder het bed waar ze nu in ligt. Het is voor mij weer een les in nederigheid, want nu ervaar ik weer wat zij, zo de dag door, allemaal doet. Waterflesjes vullen, lunch klaarmaken, stoelen klaar zetten, lunchspullen opruimen, afwas doen enzovoort, enzovoort.

Vanmiddag probeert ze nog wel, in de zon, even de aanmaak van Vitamine D te stimuleren. Nu weet ik niet of haar hormoonstelsel nog een oppepper behoeft, maar een extra beetje Endorfine (geluk hormoon) kan natuurlijk nooit kwaad.

Voordat ik het volgende verhaal oplepel, moet ik even de situatie, waarin wij staan uitleggen.

 Onze afscheiding met de weg bestaat uit een heg van de levensboom (een geslacht van coniferen uit de cipres familie), waardoor wij, gelukkig, geen vrij zicht op de weg hebben en omgekeerd uiteraard.

Als ik buiten zit te lezen, hoor ik een Duitser, aan de andere kant van de heg, op een nogal agressieve manier aanwijzingen schreeuwen. Als ik opsta, staat er iemand, iets in de richting van het tegenoverliggende straatje (Calle) te roepen. Aan het eind van het straatje, komt een mevrouw met een caravan aanwandelen, natuurlijk met behulp van een afstandsbediening. In het jargon heet dat een "Mover".  "Nach links" en even later "Nach rechts", "Gradeaus" (rechtuit),  "Beeil Dich" (schiet op) schreeuwt de man steeds, terwijl de mover echt niet sneller kan. Als mevrouw de bocht zal nemen worden de scheld kanonnades steeds erger en gaan gepaard met een agressie die mij zelfs bang maakt. Mijn grote broer heeft mij al eens gewaarschuwd, "vandaag of morgen...." Maar ik kan het vernederen van die mevrouw niet langer aanzien. "Wenn Du es selbst besser kannst, warum tust Du es nicht selbst", (Als je het zelf beter kan, waarom doe je het dan ook niet zelf) bijt ik hem toe. Hij kijkt mij verschrikt aan. "Ik kan niet tegelijk voor en achter kijken", is zijn uitvlucht. "Aber man kann es auch freundlich sagen" (je kunt het ook vriendelijk zeggen). Mevrouw, die kennelijk mijn opmerking heeft gehoord en zich gesterkt voelt, fluistert, "nein, das kann Er nicht" (nee, dat kan hij niet).  

Ik vraag mij in alle angst af, hoe deze meneer haar behandelt als de voordeur dicht is.

Als ik dit zit te tikken, hoor ik het geruststellende geluid van een slapende Ali.

Benicasim 5

 Ai, ai, ai..... soms kun je te vroeg juichen. Gisteravond smullen we van witte bonen in tomatensaus en heerlijke worstjes. Nee, we zijn niet van ons geloof gevallen, het zijn vegetarische knakworsten. In de avond gaan we aan de Tuc's en niet zo'n beetje ook..... Oh, wat kun je, zelfs als volwassene, toch dom doen. Zeker als je een zwakke maag hebt, zoals ondergetekende. Om 5 uur begint de ellende, wat ik tot 6 uur uit kan zingen. Maar dan is het ook klaar! Verdere details zal ik jullie besparen. 

Dit spreekwoordelijke nachtbraken bewerkstelligt wel, dat we pas om 9.30 uur echt wakker worden. Dus het zwemmen schiet er voor vandaag bij in.

Dat vroege juichen slaat ook zeker op de aan- of afwezigheid van de zon, want die laat het vanmorgen afweten. Dus "vernuveren" (Gronings) we ons met WNL op de televisie en de finale tennis heren van de Australien Open in Melbourn. Vanmiddag diverse voetbalwedstrijden via ESPN. Heerlijk om dat nu te kunnen zien via Ziggo.

Gebeurt er dan helemaal niets, daar bij jullie, zul je je afvragen? "Nou dat valt ook wel weer mee. We staan met de camper aan de doorgaande weg van de camping, dus het hele spul komt hier langs. Het is een bonte verzameling van voortschrijdende ouderdom in al haar facetten. Soms met behulp van ondersteuning van de wederhelft, of door mechanische hulpmiddelen, zoals rollators of scootmobiels. He is dat geen Nederlands woord?

Tegenover ons is een spoelplaats. Op andere campings is dit bedoeld om wat spulletjes af te spoelen, maar zeker niet om je auto of camper te wassen. Hier wordt dat kennelijk oogluikend toegestaan. Nu is het water in Spanje erg duur, maar daar trekt een Engelsman, met zijn enorme Hymer camper, zich geen bal van aan.

Tot onderaan de camping stroomt het water, totdat zich daar enorme plassen vormen en mensen verbaast hun voeten droog proberen te houden. De Engelsman kan zich er op verheugen dat hij nu de "Talk of the Camping" is. (Talk of the Town)   

Ik vraag mij wel eens af of deze mensen dit gedrag ook in hun eigen land tentoon spreiden. Ach, de vraag stellen is hem eigenlijk ook beantwoorden, toch?

Morgen wordt het weer lekker, volgens de diverse weerapps. Hoop doet leven.

Benicasim 4

Tjonge wat is dit een verschil in temperatuur en beleving, als de zon de hele dag schijnt. Dan ga je, zelfs met 7 graden om 10 uur, in je badjas nog de camping over om te zwemmen. Want die traditie hebben we weer opgepakt.

Ook dat wordt een soort van reünie, want ons zwem gezelschap, uit Haarlem, is er ook weer. Even laat ze me hevig schrikken als ze zegt dat ze mijn verhaal via Facebook, over haar, heeft gelezen. Ten eerste weet ik niet meer of ik wel aardig over haar heb geschreven. Vast wel, want ik doe niet anders, maar Facebook, daar zit ik al jaren niet meer op.... Ik heb het vermoeden dat iemand het haar heeft voorgelezen vanaf deze blog. Ik blijk iets over haar stem te hebben gezegd, die lijkt op die van Jenny Arean. Ik zal het stukje nog even opzoeken.

Ja mensen, dit is een foto van vanmiddag. In de korte broek en bloesje met korte mouwen. Het was werkelijk te warm voor de lange broek en trui, dus hup..  We krijgen er weer zin in.

Zo erg zelfs, dat ik de telefoon grijp en de camping in Benidorm bel om een plaats te reserveren voor de volgende maand. Je kunt er niet vroeg genoeg bij zijn, nietwaar?

De mevrouw aan de telefoon verwijst mij naar de website, want alleen daar kan ik reserveren. Op de website van de camping moet ik van alles en nog wat invullen. Het ontbreekt er nog maar aan of ze willen weten welke kleur sokken ik dan ga dragen. Dan komt het op betalen aan, na het oeverloze invullen....... Pats boem... De Creditcard betaling wordt geweigerd door de Sabadel bank. Het ergste is dat ik, voor de tweede keer, de hele riedel weer opnieuw moet invullen. En pats rinkel de kinkel... weer een error bij de betaling. Dus bel ik maar weer eens met de camping in Benidorm...... ja, dat ligt aan Uw bank en die moet U bellen!! Tuurlijk, dus ik ING bellen... Nou, op zaterdag heeft dat weinig zin, tenzij, je Creditcard is gestolen, dan willen ze je wel helpen. Chatten, dat kan wel! Dus.. zit ik even later met een robot te chatten. Ik moet zeggen, dat gaat eigenlijk crescendo. Ik zou mijn creditcard moeten activeren. Maar als ik dat doe, allemaal via de ING app, krijg ik een verkeerd creditcard nummer te zien en de mededeling dat ze geen creditcard van mij kunnen vinden. Terug naar de robot... Totdat die het ook niet meer weet en vraagt "wil je een Echte medewerker aan de chat? Dat lijkt mij wel wat, maar ja, dat meiske behandeld 10 klanten tegelijkertijd, dat duurt natuurlijk. Maar uiteindelijk weet ik dat mijn creditcard actief is... dus morgen of maandag, nog maar eens bij Sabadel bank proberen.

Het is 4 uur en het wordt frisser, dus verhuizen we achter het glas (acrylaat). Het was weer een vruchtbare dag.

Benicasim 2

Gisteravond trakteren we elkaar op een etentje in de bar restaurant van het resort.

Zo leeg als het hier is, treffen we het gisteravond niet aan. We hadden bij het reserveren al gezien dat ze "onze" 2 persoons tafeltjes hebben verhuisd en dus zitten we nu iets meer in het midden van een afgeladen vol restaurant. Lekker pal naast de Palletkachel. Lekker smuk, zeg maar. Aan kwaliteit heeft het restaurant niet ingeboet, alles is nog even lekker als vorig jaar, alleen is er nog maar eentje van de "oude" bediening over. Ach, kniesoor, nietwaar?

We staan "Te Plak", om er maar eens een Frisisme ertussen door te gooien. Tot onze verbazing zijn de mensen, van deze plaats, al om 10.00 uur vertrokken, dus kunnen we na de koffie "Alejándose", oftewel verhuizen.

We staan nu op de voorste plek van de "Calle", of zoals het receptiemeiske zei, "el lugar delentero". Eerst dacht ik dat ze zei, dat we onder de lantaarn kwamen te staan, maar dat betekent voorste rij. Het is nu 2 uur en om eerlijk te zijn staat het zweet op onze ruggen, want de zon doet ernstig haar best en uit de wind is het ronduit warm.

Die mevrouw, die met haar achterste uit de camper steekt, is Ali, want die is nooit klaar met inruimen en weer netjes maken van alle troep die uit de garage komt.

Ter illustratie tussen de buitentemperatuur en de kracht van de zon, achter het acrylaat, zie je hier: buiten 14.1 graden en binnen is het 30.1 graden. Inderdaad, het is nogal een verschil.

De grootste klus heb ik met de satellietschotel. Alles staat geïnstalleerd en ik heb een sterk signaal. Maar als ik binnen kijk, heb ik een dubbel beeld. Ik probeer van alles, maar dat brengt geen soelaas. Op een gegeven moment geef ik de boom de schuld, die zal wel een reflectie afgeven. Ja, weet ik veel, je bedenkt wat. Dus de hele prut weer los en op een andere plek proberen. Na een hoop gedonder met uitrichten... U raadt het al, nog steeds een beeld alsof ik scheel ben. Ook krijg ik het signaal niet meer zo sterk, ik geef het op. Na een half uur probeer ik de originele schotel op het dak van de camper, echt waar "dubbel beeld". Nu rest mij maar 1 ding, ik haal de complete spanning van de installatie, zet hem, na een tijdje weer aan........ Hoera, het beeld is zo strak als ...... 

Heeft het weesgegroetje kennelijk toch nog geholpen.

Benicasim 1

Vanmorgen is het fris, maar wat mij verbaast is dat onze Duitse buurman zijn autoruiten staat te krabben om ze ijsvrij te maken. Begrijpen doe ik het niet, want de thermometer in de camper geeft buiten 2 graden aan. Maar goed, ik zie het met mijn eigen ogen. Alleen jammer dat ik, voordat ik ben bekomen van mijn verbazing,  te laat ben om een foto te maken.

Even voor negenen rijden we van de camping af, tenminste, als niet iemand zijn, of haar auto voor de uitgang en winkel heeft geparkeerd. Er staan een paar mensen in de kampwinkel, dus claxoneer ik maar een keertje. Geen enige reactie is mijn deel, totdat er uit de receptie van de camping een mevrouw staat te zwaaien. Een paar minuten later komt iemand aansloffen, die geen enkele haast aan de dag legt. Ze kijkt me aan alsof dit de gewoonste zaak van de wereld is.

Oke, we zijn onderweg en eigenlijk is dit wel het mooiste deel van Spanje om doorheen te rijden. Natuurlijk helpt het zonnetje daar ook wel een handje aan mee. Buiten is het 14 graden, maar achter glas, in dit geval acrylaat, is het heerlijk toeven. Het wordt zelfs te warm en moet het vest uit.

De "viento fuerte lateral" (sterke zijwind) speelt mij nog wel even parten, maar dat was wel te verwachten, gezien de laatste dagen met harde wind.

Als we de bergrug van Benicasim naderen openbaart zich een prachtig beeld van de bewolking, die boven de bergtoppen blijft hangen.

Mijn fotografe kan nog net een sinaasappel boomgaard vastleggen, als we verder naar het zuiden komen. Het valt op dat andere jaren er meer vruchten aan de bomen hingen.

Nog net een beetje in een opkomende zonnetje manifesteert zich het slot van Peniscola, waar we jaren geleden al een keer binnen zijn geweest.

Met de spreekwoordelijke klap op de vuurpijl, als we de "Route del Costa", naar Benicasim nemen, krijgen we dit uitzicht vanaf de weg.

Elf uur is het, als we ons aanmelden en dat geeft altijd een beetje ongemak bij de receptie. Normaal kun je je aanmelden vanaf 17.00 uur, maar wij behoren tot een soort selecte groep, doordat wij hier al 10 jaar komen en dan zien ze dat door de vingers. Bovendien reserveren we deze camping altijd een jaar van tevoren. Het is zo druk dat een Duits stel, die zich ook aanmelden, niet meer terecht kan op de camping. "Maar Uw collega zei gisteren", probeert mevrouw nog, "Ja, dat was gisteren" is het vriendelijke antwoord van de receptioniste. Wij staan de eerste nacht op een andere "Parcela Premium", om morgen naar een prachtige plek te gaan.