Marokko dag 3

Grottes d'Hercules

Storm en striemende regen, een heel andere verwachting heb ik van Afrika.
Na een onrustige nacht wekt Ali mij om half negen, terwijl ik de wekker heb gezet op 8 uur, maar kennelijk niet goed werkt. Later merken we dat het klokje bij het bed nog op Nederlandse tijd staat, dus staan we een uur te vroeg naast ons bed. Terwijl we om half tien een afspraak hebben om een bezoek te brengen aan de Grottes d'Hercules, zitten wij om half negen al helemaal klaar.

De Grottes d'Hercule geeft een doorkijkje via een rots op de oceaan en de goede beschouwer ziet dan de vorm van Afrika. Om daar nu met 38 man naar gaan kijken trekt ons niet zo.

Wij gaan naar de Marjane om ons van Internet en een Marokkaans telefoon- nummer te laten voorzien. Ik zal jullie de details besparen, maar 1 ding wil ik wel kwijt.
Mijn beeld van Marokkanen is drastisch gewijzigd. De vriendelijkheid, behulpzaamheid en het geduld van deze mensen is, of mag, een voorbeeld zijn voor menigeen van ons Nederlanders. Zo, dat is er uit.

Onderweg naar onze volgende camping plaats bezoeken we nog Asila.
Een stadje met een Medina, een ommuurde binnenstad.

 Met natuurlijk de obligate winkeltjes met leer en vooral slipper en schoenen.

Wat mij tijdens de rit opvalt zijn de vele schaapherders die we onderweg tegenkomen. sommigen met 10 schapen, sommigen met 2 schapen.

Loslopend vee zoals koeien op de weg moet je ook niet over verbazen.

Waar ik mij ook over verbaas, lang leve het vooroordeel, is de vrouwelijkheid van de dames in Marokko. Een hoofddoek en traditionele dracht verhindert hen niet hun vrouwelijkheid te tonen.

Als voorbeeld, we rijden door een stadje waar de mensen zonder op of omkijken over de straat lopen. Op een bepaald moment zie ik een moeder met een kind in een buggy aan de kant van de weg staan. Naast haar staat een adembenemend mooi meisje met hoofddoek en een prachtige Paars-Roze jurk tot aan de grond. Afgeleid rem ik af en stop. De familie steekt over en op dat moment draait het meisje zich om en schenkt mij een verblindend mooie glimlach. Ik ben verloren en koester deze mooie herinnering.

Later op de camperplaats in Moulay Bousselham, die aan een lagune van de oceaan ligt, blijkt ook daar het uitzicht adembenemend te zijn.

.

Morgen een dag zonder een vast programma.

Marokko Dag 1 en 2

21/22 februari

Dag 1

Om 16.30 uur is de 1e bijeenkomst in het restaurant gedeelte van de camping Rio Jara in Tarifa.
Ons werd nog wat informatie toe gespeeld en het invullen van de formulieren voor de inklaring van de campers wordt nog even dunnetjes overgedaan.
Nu blijkt dat geen overbodige luxe te zijn, want de briefjes vliegen her en der door het restaurant, als blijkt dat het voor de zoveelste keer verkeerd is ingevuld.

De NKC (Nederlandse Kampeerauto Club) trakteert ons op diverse drankjes en als klap op de vuurpijl een heerlijke pizza.
Je moet je even voorstellen, 38 mensen die een pizza willen. Je kunt kiezen tussen Ham, Kaas, Vlees of Tonijn, maar er is 1 oventje.
Misschien dat de pizza's daarom een vierkante vorm hebben, dan kunnen er tegelijk meerdere gebakken worden
Kort samengevat, een zeer vermakelijke avond. De alcohol vloeit rijkelijk en zoals echte Nederlanders is er zelf een advocaatje. Voor de jongere lezertjes.
Dat is een geel, lobbig goedje, wat bijna niet uit de fles te krijgen is en smaakt naar een hap eigeel met veel alcohol.

Dag 2

Om 8 uur reveille en een rustig ontbijt, daarna de nodige corvee diensten, zoals daar zijn. Het legen van de afvalwater container en de plee.
Dit laatste is aan Ali niet besteed, want zegt ze: "daar ga ik van kotsen". Ik niet, dus is dat een klusje voor mij.
De afspraak net onze buren is om 10.00 uur te vertrekken, dus om half tien staan wij klaar. Zoiets heet vertrek stress. Dit kwam bij ons al voor in onze bootjes tijd. Dus voor ons niet vreemd en wordt door ons beide als normaal ervaren.

Even iets over de buurtjes, Theo en Riky, Theo 76 en Riky iets jonger. Het lijkt hen prettig om achter ons aan te rijden naar de Ferry en wij ervaren dat niet als een probleem. Stralend komen ze uit de camper als we in de enorme haven van Algeciras, 25 km vanaf Tarifa, wat volgens de begeleiding sneller zal gaan, aankomen (lang leve TomTom). 
Na anderhalf uur mogen we met de camper aan boord,

Weet je hoe een rij van 20 campers eruit ziet?

maar zo'n ferry heeft wel volume

waarna de Ferry, na ongeveer een uur vertraging, vertrekt richting Port Tanger-Med.

Ontschepen en inklaren kost ons 1 1/2 uur. Een soort pandemonium,       waarbij ik heerlijk in de camper blijf zitten en Ali zich met alle papieren tussen de douane heren beweegt. Het stormt en de regen striemt een ieder die zich buiten waagt hevig in het gezicht. Na 3 kwartier word ik uit de camper gejaagd om na een wandeling van een kwartier mij te melden in een immens groot gebouw. Achteraan IS 1 loket met daarin een meneer die mijn naam intikt op de computer en ik vervolgens weer terug mag wandelen om daar 2 briefjes voor de inklaring in ontvangst te nemen.
Wat ik even niet kan nalaten is een foto te maken van een typisch Marokkaanse manier van het op- en inladen van hun auto.

Op het moment dat ik deze foto maak, springen 2 Marrokanen mij op de nek, plus een douane ambtenaar. Ik mag absoluut geen foto maken van dergelijke scènes en ik meen dat dit alleen geldt voor levende personen en niet objecten.

Op weg naar de Grottes d'Hercule, de volgende camping. Het plan is om onderweg nog even langs de Marjane (enorme supermarkt) te gaan om een "Clef de Internet" oftewel en dongel voor internet aan te schaffen. Maar op een van de vele rotondes sla ik, TomTom volgend, 1 afslag te ver af, dus geen Marjane en geen Dongel.

Het is allang donker en dit  tegen alle adviezen in om bij donker in Marokko te rijden, komen de laatste mensen in het donker bij de camping aan. Sommigen zijn meer dan een uur in de slag geweest met het aansluiten van hun Internet,  waardoor ons welkom diner even uitgesteld moet worden.
Maar die hebben wel Internet via een dongel en ik dus niet, maar ik wel mooi even kijken hoe e.e.a. werkt en de ervaring peilen.

Onderweg 13

Tarifa

Gister worden we gewekt door het zachtjes tikken van de regen op onze camper. Dus, met deze regen, geen boulevard wandelingen meer in Torre del Mar, wat ons doet besluiten het verderop te zoeken. Na onderzoek wordt het Cabopino, vlakbij Marbella en nog 100 km voor Tarifa, ons verzamelpunt voor de Marokko reis.

Onderweg zou er nog LPG getankt moeten worden. Nou is dat m.i. niet echt nodig want het metertje van de LPG staat nog op 4 ledjes, dus nog redelijk vol.
Ali kan redelijk overtuigend overkomen dus wordt de TomTom ingesteld op "via LPG-station in Malaga".
Er dient even bijverteld te worden, dat LPG in Spanje bijna niet verkrijgbaar is en iedere gelegenheid aangegrepen moet worden om dat in te slaan voordat we in Marokko zijn, want daar is het helemaal niet te krijgen.

Het weer verslechtert zienderogen, enorme lichtflitsen, donderslagen en regen, regen en nog eens regen gepaard gaande met harde wind.

Opeens zegt Ali, "kijk, hier hebben ze ook LPG" en inderdaad, aan de kant van de weg staat een Repsol station. Na een paar kilometer verderop komt ze met de vraag; "geeft TomTom wel aan dat je dan ook moet stoppen, als je via ingeeft?" Nu luister ik soms maar half naar die, door vrouwelijke naïviteit  ingegeven, vragen, dus rijd ik rustig verder, maar begin nu ook na te denken.

Na 7 kilometer, na het Repsol station, mompel ik zacht; "ik geloof dat je een punt hebt" en pak de eerstvolgende afrit. Stel "navigeer naar LPG station" in en inderdaad, we mogen weer richting Malaga om daar 32 liter LPG  te hamsteren. De tank is dus half leeg i.p.v. nog vol zoals de lampjes aangeven.
Blijkt ook nog, dat alle informatie die we tot ons hebben genomen rond deze reis, het "nieuwe Spaanse LPG nippel" verhaal aan ons voorbij is gegaan en daardoor krijg ik alle verloop nippels van dit tankstation in handen.

Na een nacht van onvoorstelbare zware regen, zoveel dat het zelfs de camper inloopt, zijn we nu aangekomen in Tarifa en dus 15 km verwijderd van Afrika.

We kijken, achter de camping, op het prachtige enorm groot gele zandstrand alvast naar de overkant een kleine 15 km verderop ligt Marokko (Noord Afrika).

Hier in de straat van Gibraltar waait het eigenlijk altijd, waardoor de Kitesurfers hier een Walhalla vinden. Verder verzamelen hier ontelbare meeuwen zich op het strand.

Morgen begint Marokko dag 1 met de eerste maaltijd en briefing van de gehele Marokko-groep.

Onderweg 12

Torre del Mar

Een zonovergoten en prachtige rit pal langs de kust van de Middellandse zee.
Spierwitte dorpjes die vanuit de verte tegen een berg aangeplakt lijken te zijn.

Prachtige uitzichten die mij iets te veel in beslag nemen, wat mij op een enorme schrikreactie komt te staan.
Met borden wordt aangegeven dat er wegwerkzaamheden zijn en we niet harder dan 40 Km/u mogen rijden. Het uitzicht is prachtig en het zal zo'n vaart niet lopen. Totdat 2 enorme klappen mij wakker maken. Over de weg liggen 2 kleine smalle, maar hoge, drempels en dat geeft in een camper een enorme klap. Dus de les van vandaag; als er een 40 km bord staat, rijd je ook niet harder dan 40 km/u.

Over les gesproken, gister aan het eind van de dag onze 2e Spaanse les gehad, van een Spaanse signorina.

Zeer vermakelijk om met Italianen, Fransen, Zwitsers, Duitsers en Nederlanders les te krijgen van een, naar onze schatting, 70 jarige dame.
Het gaat allemaal op een zeer relaxte manier, maar je steekt er toch altijd weer wat van op.
Zo kan ik op de camping, waar we nu staan, mij met een paar woordjes Spaans verstaanbaar maken, want deze dame spreekt verder geen enkele andere taal.

Wat ons verbaast is dat de 1e camping waar wij ons aanmelden, hier in Torre de Mar, alle 150 plaatsen bezet zijn. Er zijn ons net 2 families voor, die de laatste 2 plaatsen innemen.

Ali spreekt al dagen haar verwondering uit over de enorme ficussen die hier in boom vorm groeien. Ze moet en zal dan ook eentje op de foto hebben.

Dat de camping nog stroom heeft is een wonder. Ik vind het nodig om mijn eigen stroomkabel, die inmiddels is aangesloten kapot te trekken en dit door een eindje vooruit te rijden omdat ik anders geen satelliet ontvangst heb.
En wij willen natuurlijk wel op de hoogte blijven van jullie ontberingen.
Hier is het is inmiddels 20 graden.
O ja, maak je niet ongerust, de stekker is weer gerepareerd.

De siesta is voorbij, we gaan het dorp onveilig maken.

Onderweg 11

Calahonda

We zijn eruit; we zitten in Calahonda bij Motril. Tenminste volgens mijn Note II, die voor die stad het weerbericht ophaalt.
Daarover gesproken, gisteravond hebben we hier een harde wind gekregen, met windstoten van 165 km/u, dat is windkracht 8. Vandaag dus lekker binnenblijven.

Gister nog wel een wandeling langs de Middellandse zee gemaakt, waar we een soort fort ontdekten. Aan de staat van onderhoud te zien was men van plan hier iets van te maken, maar dat is kennelijk stopgezet.

Dat de Costa del Sol niet alleen mooi is, probeer ik duidelijk te maken met deze foto.

Dit zijn enorme, met plastic overdekte, courgette velden. Deze plastic kassen ontsieren de hele kustlijn, tot ver in de bergen. Die witte strepen op de hellingen is allemaal plastic en nog eens plastic.

De camping is prachtig of zoals een Duitser, volgens Ali een aantrekkelijke oudere heer, het verwoordde, "So hesslich es hierausen ist, so schon is es hier drinnen"

Het camper leven gaat ons al een beetje in de genen zitten. We genieten en hoeven niets "onze enige zorg is dat wolkje voor de zon".

Onderweg 10

Costa del Sol

We vinden het te koud worden in Granada en er dreigt zelfs nachtvorst.
Geloof het of niet, we zijn 50 Km verderop en de temperatuur is met 10 gestegen. In de schaduw is het 15 graden; in de zon zo tegen de 20 graden.

We staan nu vlak aan de Middellandse zee tussen 2 dorpjes in te weten, Torrenueva en Calahonda aan de Costa del Sol. (trek vanaf Granada een rechte streep naar het zuiden en Middellandse zee.)

De straat oversteken en we staan op het strand.

Waar op het moment, dat wij op het strand komen, een aantal vissers bezig zijn hun avondmaal te vangen.

Verder staan op deze camping Duitsers, Engelsen, Fransen, Italianen, Nederlanders en o, ja, ook nog een paar Spanjaarden.
Het is zo'n camping waar mensen overwinteren of in ieder geval op een langer verblijf zijn ingericht.
Om onze plek te veroveren hebben we Spanjaarden van hun plekje in de zon moeten verwijderen, plus hun auto. Dit gaat overigens zonder slag of stoot, sterker, wij kregen even later van hun kennissen een maaltje tuinbonen aangeboden. Dus 2 keer raden wat wij vanavond gaan eten.

Onderweg 9

La Zubia - Granada - Kathedraal

Heerlijk rustig aan vandaag en om 10 uur de bus naar Granada gepakt om de Kathedraal te bezichtigen. Nu we weten waar en wanner we in en uit moeten stappen geeft dat wat meer rust en al slenterend door het zonnige Granada is het genieten.
Je herkent de ingangen van de diverse kerken aan 1 of aan iedere kant van de ingang zittende mensen die aan het bedelen zijn (ook onderweg word je regelmatig aangesproken door bedelaars en het meedogenloos negeren geeft mij een naar gevoel en ik blijf het moeilijk vinden).

Zo ook aan de ingang van de Capilla de la Virgen de las Angustias, zitten 2 oudere dames, dik ingepakt tegen de kou, te bedelen.

Bij het binnenkomen van de kerk, stokt mijn adem. Ik heb nog nooit een dergelijke aankleding van een kerk gezien. Beelden, beelden en nog eens beelden en alles is overal beschilderd.
Op het moment dat wij binnenkomen gaat er een dienst beginnen en moet ik omzichtig te werk gaan om een foto te nemen, welke overigens totaal geen goed beeld geeft van de aankleding. Na 20 min. verlaten we de dienst.

De Kathedraal van Granada geeft daarentegen een compleet ander beeld.

 Hier heeft de protserigheid een ondergeschikte rol en ontstaat er rust
 en raak je volledig onder de indruk van de grootsheid van deze immense grote kathedraal. Zelfs de gearriveerde schoolklas kan de rust niet verstoren.
Natuurlijk ook hier de ene prachtige retabel na de andere. (een retabel is een kunstwerk, geschilderd of gebeeldhouwd, vaak achter het preekkgestoelte)

De engeltjes blijven schattig

En terwijl ik deze blog zit te schrijven geniet ik van de zojuist aangeschafte CD met daarop onder andere het Concierto de Aranjues.

Onderweg 8

Granada - Alhambra

Vandaag de wekker om 7.30 uur gezet, want we hadden gehoord dat, als je op tijd bent bij het Alhambra bent je niet hoeft te reserveren. Als bijkomend voordeel, er zijn dan nog niet zulke drommen mensen. Met de bus om 8.30 uur richting Granada. 1 overstap op lijn 13 naar het Alhambra complex, wat dat het groot is dat hoef ik mensen die er al eens geweest zijn, niet uit te leggen.
De bouw is begonnen op de heuvel Sabika in 1237, door ene Muhammad 1 al-Abmat,

die daar zijn Gerechtsgebouw neerzette en een begin maakte met het Alhambra. Door de eeuwen heen zijn door diverse mensen en instanties uitbreidingen gepleegd.
Zo heeft Muhammad V honderd jaar later en wel in 1354 tot -59 en 1362 tot -91 het paleis van de Leeuwen gebouwd. (nou ja, laten bouwen, natuurlijk).

Tussen Muhammad V en Muhammad XII is er kennelijk niet veel gebeurd, of het waren roerige tijden, want Mohammed XII zat er maar een paar jaar van 1487 tot 1492, waar hij door in 1492 Katholieke Heersers uit het Alhambra werd verjaagd.

Naast het verjagen van de oorspronkelijke bewoners hebben de katholieken enorme reparaties en veranderingen aan het Alhambra uitgevoerd.

Charles V bezocht het Alhambra in 1526, na zijn huwelijk met Isabella van Portugal. Hij bouwde het Palace of Charles V. Dit paleis schijnt een van de mooiste voorbeelden te zijn van Spaanse Renaissance architectuur.

Je ziet dan ook veel studenten met tekenblok in het complex aan het werk.

In 1984 is het Alhambra op de UNESCO Wereld Erfgoed lijst geplaatst.

Na het, toch wel vermoeiende, bezoek aan het Alhambra zijn we met een klein busje weer naar het centrum gereden. Daar ontdekte Ali, dat ze de plattegrond van Granada in de camper had laten liggen. Maar ach, technische Herman heeft natuurlijk z'n dure Note II bij zich, met navigatie. Dus "Stadion el Busso"opgezocht en lopen maar, het was maar 3.1 Km. Echter aangekomen bij het Busstation was er geen lijn 174 te vinden, dus even naar de informatie.
De blik die de juffrouw achter de balie ons schonk, beloofde niet veel goeds.
"aan de andere kant van de stad Senor" Gelukkig ging "Linia tres" daar naartoe, dus zagen we onze wandeling vanuit de bus weer aan ons voorbij trekken. Toen was het nog `even` zoeken naar de Opstapplaats, want die was door de camping beheerder netjes op de Stads plattegrond aangegeven.

Maar de aanhouder wint, hoewel, wat is winnen in dit geval... bekaf word je op den duur.... Nu nog even inkopen doen bij de DIA en klaar. Onderweg ontdekken we achter een donkere glazen schuifdeur een enorm, ik bedoel enorm, winkel centrum. Een aaneenschakeling van kleding, speelgoed en telefoon/aanbieders, waarvan elke categorie door 3 tot 4 verschillende winkels is vertegenwoordigd. Maaaarrrrrr geen enkele klant, echt niet, wij worden aangekeken als een soort Aliens. Nu moet ik daar wel bij zeggen, dat wij de enige zijn die hier met grijs haar rondlopen. De haarverf winkels zouden nog wel eens de draagkracht kunnen worden van de tanende economie van Spanje.

Hier de verkoopsters van 3 verschillende winkels, die samen de wereldproblematiek aan het oplossen zijn.

We komen steeds meer mensen tegen, zeker die van de kust komen, die klagen over de kou in Granada. Dit wordt veroorzaakt doordat de Sierra Nevada nog onder de sneeuw ligt.

Onderweg 7

Toledo – Granada

Een prachtige weg, geen enkel oponthoud, behoudens 1 keer tanken en
boodschappen doen in een DIA. Oh, vergeet ik bijna onze 1e ontmoeting
met de Sierra Nevada.

 Volledig besneeuwd wat een negatief effect zou
hebben op Granada en wel op de temperatuur in de stad. Zomers 40 graad C en nu 15 graad C (met zon).

De camping in La Zubia is klein en ligt 8 km ten zuiden van Granada en
alleen voor campers.

Bij het aanmelden komt van ons de vraag of hier nog iets te beleven
valt. De camping eigenaar komt met een voorstel om iets voor ons te organiseren. Twee uur later zitten we in een taxi en rijden richting Granada en worden we de hele avond getrakteerd op; een compleet aangekleed Tapas menu, Klassieke Spaanse muziek (tijdens ons diner) en Flamenco dans.

Op een bepaald moment doet  onze Italiaanse metgezel aan de gitarist een
verzoek en wel "Concerto de Arguanez".

De schoonheid waarmee hij dit verzoek honoreert..... terwijl ik dit typ, krijg ik weer tranen in mijn ogen (het concert is vast op Internet te vinden).

Nu vergat ik nog te vertellen, dat wij aan de enige tafel in de grot
aanzitten en als een soort Vips worden behandeld. Wij delen deze tafel met een Italiaans echtpaar. Wat later wordt de tafel aangevuld met een Engels echtpaar, dat ruim 1 jaar in Spanje woont.

Na het diner met Tapas etc. worden we naar een andere grot gebracht
alwaar een Flamenco optreden zal worden opgevoerd. We krijgen een eigen
plaats met een aparte tafel. Ondertussen wordt ons rijkelijk champagne geserveerd. Na een kwartier worden er een aantal Japanners de grot ingeleid maar dit blijkt niet het einde van het aantal Japanners te zijn.

Er breekt een soort tumult los in het halletje van de grot. Er blijkt te weinig plaats voor de ruim honderd Japanners die ook naar binnen willen.

Na nog 10 minuten komt de organisator van het geheel naar ons toe.... of
wij misschien zouden willen verhuizen naar een andere grot...... waar
ook een Flamenco show wordt gegeven...
En nu komen de Engelsen om de hoek.... oké, maar dat kost... En het
verhaal is dat we "Free drinks all night" krijgen.

Stel je even voor; een grot vol met Japanners, (ja, die grot ook) en
wij, 6 Europeanen, die ongeremd champagne te drinken krijgen. Onze
Italiaanse vrienden slaan een paar keer af, wat ze op een ongezouten
reprimande van de Engelsen komt te staan.

Dan de voorstelling;
Ik moet beginnen met te zeggen dat ik dit nog nooit had gezien.
Natuurlijk had ik het wel eens op TV gezien, maar ook veel verhalen
gehoord, hoe fake dit soort voorstellingen (kunnen) zijn.

En noem mij naïef. De intensiteit, de passie, de beleving, ik weet het, het is een show, maar geeft voor mij het mooie en intense van het leven weer.

Na de champagne en de eneverende show worden we te voet door 'Granada bij nacht' naar een prachtig uitzicht op het Alhambra gevoerd.
De enorme groep Japanners laten we voor wat het is, maar wij, de 4 Europeanen, de Engelsen blijven liever nog even van de champagne genieten, worden door een 23 jarige schone door de stad geleid. De dame spreekt natuurlijk Spaans, maar ook vloeiend Italiaans, Engels, Frans en  Duits.
Na afloop kussen onze Italiaanse vrienden haar uitbundig ten afscheid.
Ik houd mij, deze keer, in.

Onderweg 6

Toledo

Had ik eerder al gezegd dat bij de schepping God de zon boven Toledo zette?
In de overdrachtelijke zin wordt in de legende natuurlijk de schoonheid met deze metafoor aangeduid.
Maar voor ons heeft de zon de hele dag geschenen, maar verder was het ster.... koud en de petten en mutsen verkoper deed goede zaken.

Jongens,Toledo, zo mooi, maar wat moet ik erover zeggen zonder als een reisgids over te komen.
De straten zijn er nauw en dan bedoel ik nauw.

en er rijdt of staat geen enkele auto in de stad zonder krassen, of het aan de bumper of aan de zijkant is, beschadigd zijn ze allemaal.

Toledo ligt aan de rivier de Rio Tajo die de hjalve stad omringt.

En dan zijn er kerken, kerken en nog eens kerken, wie zei ook al weer "als je 1 kerk hebt gezien, heb je ze allemaal gezien"
De bouwstijlen van de vele kerken gaan terug naar de 11e eeuw en vooral de Catedral Primada. Adembenemend, zeker als er, zo wij het troffen, er een mis werd opgedragen. Even op voorhand mijn excuses aan de katholieke lezers, maar ik kan me nooit aan de gedachte onttrekken van "hoeveel aflaatjes moeten hier voor gedaan zijn" Als ik een tijdje zit te kijken zie ik diverse oude vrouwtjes een kaarsje aansteken. Nu kost een heel klein kaarsje € 2,= en dat loopt op naar € 8,= . Ik weet het, dit soort gedachten hebben alleen Nederlanders en dan ook nog die van de zuinige soort.

Achter in de Catedral Primada hangt een beroemd schilderij van El Greco, de ontkleding van Cristus, maar door de mis die wordt opgedragen kunnen we daar niet bij, dus blijft niets anders over dan in het museum El Greco te gaan kijken. Die vinden we dan ook na 3 rondjes door het centrum te lopen.Maar dan staan we dan ook pal voor het woonhuis van El Greco, die overigens geen familie banden heeft met Julliete.

Die Greco schijnt trouwens een heel vervelende man te zijn geweest, maar welke geniale geest is dat niet?

Toen wij om 10.15 uur in de stad liepen was het heerlijk rustig en vroegen wij ons af hoe dit in de zomer moet zijn, nou, na 14.00 uur kregen wij daar een voorproefje van. Mensen, mensen, wat een mensen. Het wordt dan ook aangeraden om niet te beginnen bij de Puerta de Besagna een 15e eeuwse stadspoor bij de Plaza de Zocodover maar je rondwandeling in tegenovergestelde richting te maken, of je komt wat vroeger.

Onderweg 5

2 februari 2013

“Toen God de zon schiep plaatste Hij hem boven Toledo”
(de eerste regel uit een legende die een lofzang over het wonderschone Toledo is)

Vanmorgen om 7 uur de wekker laten afgaan en direct een blik naar buiten.
Sneeuw die gelukkig (nog) niet bleef liggen dus snel aan het ontbijten om kwart voor 8 werd de motor gestart voor een rit van ruim 500 km die ons via Zarragossa en Madrid naar Toledo zou voeren. Onderweg werd duidelijk, dat de sneeuw die niet in Jaca was blijven liggen, hoger in de bergen, de Sierra's, wel was blijven liggen. De sneeuwschuivers, die onderweg waren, gaven ons een “unheimisch” gevoel en doken er doembeelden op met de ergste voorstellingen.
Wat het allemaal nog erger maakte was de harde wind die met enorme vlagen tussen de bergen door raasde, waardoor diverse verkeersborden niet meer te lezen waren.
De dichte mist maakte het er allemaal niet mooier op. Kortom, een prachtige tocht.


Onderweg zag een pompbediende kans om 49 liter diesel in een nog lang niet lege tank te proppen, iets wat ons nog nooit gelukt was. Hoe die het doet? Geen idee, maar wel reuze knap.

We staan nu op een werkelijk enorme camping, als enige gasten. Prachtig blauwe luchten, een schitterend zonnetje, maar het is 10 graden met een stevige wind, dus de gevoelstemperatuur is 5 graden. Het uitzicht op de oude vesting Toledo is adembenemend.

Morgen met de bus naar de oude stad, nu eerst een wel verdiende borrel. 

Onderweg 4

 
Zo de Pyreneeën liggen achter ons.
Na een rustdag in Perigueux, een rit van 'maar' 385 Km toch weer 8 uur achter het stuur gezeten.
Maar wat een enerverende en adembenemende tocht, zo dwars door de Pyreneeën.
Als je richting Pau rijdt, doemen daar ineens de Pyreneeën op, overweldigend en wonderschoon
Gigantische lelieblanke bergen waarvan je in 1e instantie de grootsheid even niet kan bevatten.
De sneeuw maakt het bijna onwerkelijk in een tot dan toe volledige groene omgeving.


Langzaam klimmen we steeds hoger en hoger, in de verwachting een tunnel tegen te komen.


Even dringt zich aan ons een herinnering van jaren geleden op.
Heel lang geleden, wij waren nog jong, tieners zo gezegd met vrienden onderweg.
Met hun Opel Kadetje naar Zwitserland en naderden de Sint Gothard.
Onze vriend wist ons, als ervaren vrachtwagen chauffeur, ervan te overtuigen dat we door een tunnel konden, de Sint Gothard tunnel, zoals hij vertelde.
Steeds hoger reden de de col op en nog steeds was hij overtuigd van zijn gelijk.
Zelfs toen we de hoogste top bereikten, waar we allerlei souvenir winkeltjes konden bezoeken, ja zelf toen nog...... het werd een enerverende afdaling, daar in Zwitserland.


Tot onze verbazing stijgt de buiten temperatuur naar 22 graden en dat tussen de sneeuw.


De 8 kilometer lange tunnel brengt ons naar Spanje waar het 5 graden koeler is.


Even iets over TomTom; niet feilloos, sterker nog, vlak voor Pau heeft ze het lef, ja ze, want Lucie doet de aankondigingen, om ons vierkant de verkeerde kant uit te sturen.
Nu heb ik in de Camper ook nog een AliAli, gewapend met een 3 tal kaarten. Route kaart van de ANWB, een gedetailleerde kaart van Michelin en een overzichtskaart van France.
Even zo gemakkelijk wordt Tomtom dan overruled. Vlak na Pau worden we een dorp doorgestuurd om vervolgens weer op dezelfde weg uit te komen en vlak voor de Tunnel Du Somport wil Lucie ons nog even “over”de coll laten rijden. Dan heb je aan Ali een slechte.


Maar deze is volledig, tot straat niveau. ingegraven en omringt door een enorme diepe en brede slotgracht echter zonder water.
De vesting is niet te bezichtigen anders dan dat je een gigantische overtreding gaat maken, dan heb je kans dat de Guardia Civiel je meeneemt, want zij hebben dit als onderkomen geannexeerd.


We horen zojuist dat we zo snel mogelijk de Pyreneen moeten verlaten omdat er hevige sneeuwbuien worden verwacht. Dus de wekker gaat weer op 7 uur en zo snel mogelijk vertrekken we morgen vroeg naar Toledo, ruim 50 km onder Madrid.
Ons was al opgevallen dat er in het dorp mensen in de weer waren met ski's en achter ons staat ook een camper met 4 mensen met ski's.
Op het moment dat ik dit typ begint het hier te regenen en is de temperatuur al hevig aan het zakken.

Onderweg 3

30-1-2013

Een onstuimige en vooral lange dag.

Om 7 uur de wekker gezet omdat het een lange rit zou worden en we voor het donker wordt op de plaats van bestemming willen zijn. De bestemming is Perigueux waar een camperplek is en we ons toilet kunnen legen.
Wakker is anders als we om precies 8 uur starten voor een rit van 525 km en TomTom voorspelde een rit van 6.5 uur, dus reken dan maar op 8 uur rijden.

Harde wind, zeer harde wind, met zo nu en dan een regenbui. s' Nachts ook al een aantal keren wakker geworden van het hevig schudden van de camper en het rollen van een blikje over de parkeerplek.

Er moet me iets van het hart;
Gister was het de hele dag regen en op sommige momenten dichte mist, zeker toen we Frankrijk inreden en toch rijdt 1/3 van de Fransen zonder licht. Zelfs vanmorgen, rond 8 uur, als het nog schemert, rijden ze dan zonder verlichting. Neem daar bij dat buiten de Tolwegen het allemaal lekker door de bergen slingert en je hebt wel een idee wat er soms gebeurt. Inhaal manouvres op 2 baans wegen en dan zonder verlichting in een dikke bui. Maar je went er snel aan.

Oh, er schiet me van gister nog iets te binnen. TomTom leidde ons een andere weg dan die door de richtingsborden werd aangegeven, nou gebeurt dit vaker, omdat ik een zgn. Truck versie op de Tommy heb staan, wat betekent dat hij/zij rekening houdt met gewicht, breedte en vooral hoogte van de kampeerauto.
Dus als er op onze route een tunnel lager dan 3 m voorkomt, rijdt of leid tommy ons via een andere weg. Zo ook gister, dus een andere route, tot we een bord tegenkomen met “Route Barree” wat zoiets betekent als weg verspert. Maar eigenwijze Nederlanders trekken zich vaak niet zo veel aan van dit soort waarschuwingen met als gevolg dat we na 6 Km op een overstroming stuiten.
Met grote kracht stroomt water van de naastgelegen rivier over de weg.
Hoe diep het is kan ik niet helemaal bepalen, dus na een diepe ademhaling en een gilletje van Ali, Gas! 4 komen we zo tegen!

Oke, we staan dus nu op een camperplek



in Perigueux, een mooi plek midden in de stad aan de L'Isle een lieflijk kabbelend riviertje met langs de oever een niet aflatende stroom van Joggers en moeders met steppende kinderen.



Morgen wordt een rustdag en wordt er contact gelegd met Nederland en worden deze blogjes verzonden.

Onderweg 2

29-1-2013

Wakker geworden door de regen, wat de hele nacht en dag door heeft geduurd.
Even het belangrijkste nieuws wat wij gisteren hebben gemist doordat we op de plek bij het kasteel geen TV ontvangst hadden.
“Onze Koningin stopt ermee” . Op 30 april gaat ze het stokje overgeven aan Willem Alexander.

Het 2e nieuws bericht is dat ik onze 2e TV naar de eeuwige jachtvelden heb geholpen.

Goed, wat zei de Dalai Lama ook alweer over het leven?
“Al het menselijk leven bestaat voor een deel uit falen en voor een deel uit succes”

Oke, we staan met ons campertje pal aan de Seine,




vlak bij een Piscine (zwembad) en voor de slagboom van een camping die weliswaar gesloten is, maar waar ik nog nooit zo een drukte heb gezien. Je zou bijna denken dat we in het hoofdseizoen leven, maar niets is minder waar, het is hartje winter.


Vandaag reden we dan ook tussen de sneeuw door en om de 10 kilometer verzuchtte Ali dan ook hoe blij ze wel niet was dat we hier vorige week niet langs zijn gekomen. Nu kan ik mij daar ook wel een voorstelling bij maken als deze wegen beijzeld zouden zijn.


Doordat wij de Peages (tolwegen) vermijden, worden we vaak door de meest rustieke dorpjes geleid, zowel in Belgie als in Frankrijk. Ik geloof dat ik de volgende zin dan ook al een aantal keren heb gebezigd.
“Hoe mooi zal het hier in de zomer wel niet zijn?”


Even over Nogent Sur Seine. België


We staan vlak onder de rook van een vervaarlijk uitziende tweeling van pijpen.
Je moet jezelf even Borsele, de energie centrale, voorstellen, waarvan 1 pijp onophoudelijk een dikke witte rookpluim uitbraakt.
Gelukkig voor ons naar de andere kant dan waar wij staan.
Dus de opmerking dat we “onder de rook staan” is ietwat overdreven, maar toch, het geeft een beeld.
 
We zijn nog even, een uur gaans, naar een Carrefour gewandeld om te kijken of daar, de door mij vermoorde TV, een vervanger aanwezig was. Jammer, een heel klein CarreFour(tje), zonder veel Non-food.
Wat mij iedere keer weer verbaast is het oriëntatie vermogen van Ali. Zonder mankeren lei(ij)dt ze mij naar, het ver buiten het stadje liggende, CarreFour.
Verder heeft Nogent Sur Seine een niet aflatende rij aan sport gebouwen. Wij staan naast een Zwembad wat grenst aan een overdekte Tennisbaan, onderweg een Sporthal en een Turnhal, aan grenzend een Voelbalstadion met Trainingsveld. Kennelijk een “sport minded” stadje.

Onderweg 1

28 januari 2013

We zijn onderweg naar Tarifa, waar we de rest van de deelnemers aan de 1e Marokko reis 2013 gaan ontmoeten.

Nadat onze onvolprezen garage, Douwes (complimenten John) de camper helemaal reis klaar had gemaakt, waaronder een prachtige nieuwe gastank voor het gebruik van de verwarming, koken en de koelkast en er nieuwe winterbanden waren gemonteerd.

Nadat de camper ook nog een grondige onderhoudsbeurt had ondergaan, konden we gaan inpakken.

Nu gebruik ik heel gemakkelijk het woordje we, maar geloof mij, voor 90% komt dit voor Ali haar rekening.
De hele zondag zijn we, Ali dus, druk in de weer geweest alles in de camper te stouwen. Het volledige laadvermogen is benut.

Rond 10 uur konden we de deur achter ons dichttrekken. Je leeft er zo lang naartoe en maakt allerlei voorstellingen hoe zoiets gaat verlopen en als het dan zover is, tja, je moet het jezelf echt even realiseren wat een geluksvogel je eigenlijk bent. Voor 5 maanden de deur achter je dichttrekken en op avontuur.

Hoewel onze schoondochter daar een groot vraagteken bij dat avontuur zette, toe we vertelden wat we allemaal mee zeulden, 20 pakken koffie, 10 pakken roggebrood, 8 stukken Hollandse kaas, etc. Maar je gaat met een camper op stap of niet.

Onze 1e stop AC Apeldoorn voor de hoognodige eerste kop koffie, natuurlijk zelf gezet.

Een vreemde gewaarwording was wel toen we bij Beekbergen van de weg werden geleid, door onze TomTom, om vervolgens vlak lang de camping te rijden waar we in oktober de voorlichting voor de Marokko reis hadden gehad. Voordeel was wel weer dat we in het dorp geld konden pinnen.
 
Blegny-Mine was als 1e overnachting uitgezocht, op een Camper plaats bij een Mijn Museum. Een gigantische parkeerplaats met 4 plekjes, achter op de grote parkeerplaats , voor een camper. Helaas, deze plek werd afgekeurd door de bijrijder, Het museum was dicht en de angst bestond dat de enorme hekken zouden worden gesloten en wij opgesloten zouden raken. Op dus naar de volgende camper plek, 8 km verderop. Het moet wel gezegd, zo van de snelweg vandaan is België een prachtig land met lieflijk over het landschap uitgestrooide dorpjes. Wat ons wel opviel was dat alles Frans bleek te zijn, dus moest dit al Wallonië zijn.

De Camper plek bracht ons naar een enorme oprijlaan waar aan het eind een soort van kasteel was gebouwd.

Aan de linkerhand stonden wat verpieterde caravans te wachten op een schoonmaakbeurt, maar voor de rest was de zgn.. camping annex camper plek leeg en verlaten, maar een plekje voor de slagboom is voor ons meer dan voldoende.

s´Avonds na het eten werden we er door een vriendelijke meneer op gewezen dat de camping Ferme was, maar dat hadden wij al begrepen. Verder wees hij ons er nog even op dat aan de andere kant de parkeerplaats was en ook dat dat hadden wij inmiddels ontdekt en bedankten hem hartelijk.

Nu maar hopen dat hij ons vannacht niet, met behulp van de Gendarmerie, alsnog naar de parkeerplaats verwijst.
 
Morgen Frankrijk in, richting Nogent Sur Seine.

De voorbereiding op de Marokko reis

Sinds de terugkomst van onze najaar-reis in oktober zijn we eigenlijk constant bezig met de voorbereidingen van de reis naar Marokko.

Zoals daar zijn;

Zware Sneeuwkettingen. De normale sneeuwketing past natuurlijk niet op en over de bandenmaat van de camper   , 205x75x16inch, is wat je nodig hebt maar daar kom je in de loop van de tijd wel achter

Sleepkabel voor 14000 kg, ja, je leest het goed 14 ton. De kans dat je vast komt te zitten tijden regenbuien is niet abnormaal in Marokko, dus een sleepkabel is nooit weg. 3 a 4 keer het gewicht van de camper wordt aangeraden, want als een kabeltje breekt... tja.

Internationaal Rijbewijs, want ja, je weet maar nooit.

Alcoholtester voor de doorreis in Frankrijk, nu blijkt dat uitgesteld te zijn naar maart 2013, dus ook in mei juni hebben we ze nodig  

Gastank onder de Camper; Om te voorkomen dat we in Marokko zonder gas komen te zitten en het kon goedkoop via onze onvolprezen garagehouder. 

Het Preluderen "vermijd snelwegen"

10-10-12

Het grote genieten is begonnen.
Onderweg met de camper zonder te weten waar we terechtkomen.
Nu is dit laatste niet helemaal waar omdat we dagen voor vertrek in het ACSI Freelive blad een artikel ontdekten waarin Noord-Hessen in Duitsland
werd beschreven. Meren, meren en nog eens meren. Maar zo we nu ontdekken, ook vooral bergen, bergen en nog eens bergen.
Zelfs onze elektronisch ondersteunde fietsen wordt dit toch wat te veel, het is soms zweten om op het heuveltje te komen, hoewel de Duitsers zelf deze heuveltjes omschrijven als bergen.

Ik wil toch even een zijstap maken en wel over de manier van autorijden van de Duitsers.
We laten ons altijd leiden door Tomtom en wel met de bijvoeging "vermijd snelwegen".

        Zo werden we tot nu toe getrakteerd op heerlijk rustieke dorpjes en een betoverend platteland, waar nog echte rust heerst en je niet druk maakt als je op je koffie zit te wachten bij de lokale bakker, terwijl juffrouw bediening in een werkelijk belangrijk gesprek gewikkeld is met een dorpsgenoot..
Kennelijk was er een instelling veranderd in Tomtom waardoor we rond Kassel en Bielefeld op de snelweg terecht kwamen.
Nu schiet het dan wel lekker op, totdat zich een van de vele in ver-of in aanbouw zijnde wegen projecten  voordoet.

Stel je even voor, 4 km voordat de werkelijke wegversmalling een feit is wordt er gewaarschuwd dat over 2 km een een zgn. "reisversluss" oftewel "ritsen" zone aankomt. En Inderdaad, 2 km voor versmalling staan keurig op tijd op het wegdek enorme pijlen, die aangeven dat men dient in te voegen, dit ondersteund door knipperende pijlen aan de kant van de weg.
De verkeersstroom mindert vaart en laat ruimte met zijn voorganger om zo voertuigen op de uiterst linkerbaan de gelegenheid te geven rustig in te voegen, gedurende de komende 2 km.
Dit gaat bijzonder goed, todat, en eigenlijk zijn het  steeds hetzelfde type auto, van die auto's als in "wel geld maar geen smaak"
Je ziet ze vanuit de verte naderen met een angstaanjagende snelheid, waardoor je de neiging krijgt nog meer ruimte over te laten zodat de naast je  rijdende een veilig heenkomen kan zoeken.
Deze naderende projectielen rijden steevast door tot waar op het wegdek diagonaal geplaatste hekken staan met daarvoor een angstaanjagend groot een fel flitsende pijl die de juiste rijbaan aangeeft.
Steevast wordt er hevig geremd een gaat de richting aanwijzer aan.
Zo ook toen wij bij de afsluiting van de derde baan aankomen, komt een groot, zwart en hevig bandenrokend voertuig naast ons rijden. In mijn onnozelheid ga ik er vanuit dat hij achter mij aansluit, echter, het voertuig doet een poging zich, hevig toeterend  tussen onze camper en de afsluiting te wringen.  Nauwelijks van de verwondering bekomen komt er een eind aan de wegversmalling en kan het verkeer weer zijn of haar gang gaan.
Plotseling duikt er naast de camper het zwarte voertuig op en blijft kilometers lang naast ons rijden. Ik vermijd oogcontact en verbaas me over deze agressie. In de spiegels kijkend ontdek ik een file die zich achter ons aan het vormen is.
Na verloop van tijd geeft de "chauffeur" zijn verzet op en met een gevaarlijke manoeuvre vlak voor de camper en rokende banden gaat hij ervandoor.

De Tomtom staat weer op "vermijd snelwegen"

Prelude

Het is zo ver, ook Ali heeft afscheid genomen van haar werk.
Na 32 jaar verbonden te zijn, als P&Oer, aan het Maartens College in Haren, heeft ze op een emotioneel afscheidsfeest een punt gezet achter haar werkzame leven.

Er zijn uitspraken als "de hemel inprijzen" en "de loftrompet afsteken" die soms ongepast worden gebruikt, maar als zoveel mensen hetzelfde gaan staan doen, begin je  als normale sterveling toch een beetje aan het fenomeen te geloven.
Oké, ik ben niet helemaal onbevooroordeeld, maar het overkomt je toch als je erbij zit als "de man van"

Na afloop van deze euforische bijeenkomst, sorry voor het cynisme, zijn we met een aantal echte vrienden richting Scandinavisch Dorp afgereisd, waar we een uitgebreide barbecue hebben genoten. (Jezus wat klinkt dit officieel)

Met een met cadeaus afgeladen auto kwamen we om 23.00 uur thuis en tot  02.00 uur hebben we alles uitgepakt en wijntjes gedronken.

Vrij, allebei vrij, nooit meer hoeven werken het drong heel langzaam door, een beetje onwerkelijk nog, maar het drong door.
Daardoor misschien hadden de diverse kaartjes bij de cadeaus een hevige emotionele impact.

Na een dag van verwerken zijn we op pad met onze camper, de eerste dagen blijven we nog in Nederland, omdat we een afspraak hebben in Rijssen op 4 oktober, om de satelliet ontvanger na te laten kijken en eventueel een HD ontvanger te laten installeren.

Hardenberg en Nijverdal, prachtige dorpen in Overijssel. Kortom we genieten!

Pensionada + Zomervakantie 2012

5 augustus 2012

Het is zover, afgelopen vrijdag 3 aug. 2012 heb ik m'n laatste kunstje gedaan bij RTVNoord als geluidstechnicus.

Na 22 jaar ben ik met TOP Tijdelijk Ouderdom Pensioen gegaan.
Henk Binnendijk had nog een verrassing in petto door een groot aantal collega's op te trommelen en via de telefoon mij te bedanken voor bewezen diensten. Best emotioneel, hoewel ik mij er goed doorheen geslagen heb.

Vanaf nu dus Pensionado een raar gevoel nooit meer te hoeven werken en het hele jaar door met de camper op pad te kunnen gaan.
We zijn dit jaar maar weer eens begonnen in Dotlingen. Een andere beheerder die niet erg "sympatisch" overkomt, maar we gaan het ermee doen.

Morgen zal het hoogstwaarschijnlijk de Lunerburgerheide worden, we gaan het zien

6 augustus 2012
Vakantie wat geen vakantie meer is en nooit meer zal worden!
Een beetje onwennig nog, geen vakatie maar Pensioen, pensioen, pensioen, ik moet het een aantal keren voor mezelf herhalen.

We pakken de camper in en vetrekken richting Lunerburgerheide dld.

7 aug.