Oliva, camping Rio-Mar 14

Zit ik net even in de zon te genieten van de nieuwkomers, roept de Blogplicht alweer. Dus snel een heerlijk koel witbiertje gepakt en de camper in, achter de laptop. Het is 25 graden in de camper, dus dat is wel uit te houden. Dat biertje, dat zint Ali niet, dus wordt er even later een gepelde sinaasappel naar binnen gegooid, want er zal en moet aan de vitamientjes gedacht worden. Het resultaat, de gehele laptop onder de sinaasappel spetters.

Vanmorgen naar Le Verger gefietst en daarbij komen we tot de ontdekking dat het maar 5 km is. Tot nu toe gingen we ervan uit dat het ruim 7 km zou zijn. Inkopen doen voor als we in Benidorm zijn, want daar is geen Lidl en Mercadona en mijn witbier moet ook aangevuld.

Onderweg ontdekken we steeds weer campers die in “het wild” staan, ondanks de verbodsborden, pal aan het strand. Het is druk in camper- en kampeerland en dat merken we iedere dag weer. De plek naast ons is nog niet leeg, of een nieuw stel meldt zich alweer aan. Het is een ritueel wat zich dagelijks herhaalt. Meneer en mevrouw komen, met een briefje in de hand langs gewandeld. Meestal wordt er nonchalant een blik op de lege plek geworpen, alsof ze bang zijn dat een ander hun interresse ontdekt en deze plaats inpikt. Dan wordt de wandeling voortgezet, om even later terug te keren. “Ja, das musste gehen” roept de man. “Bleibt stehen”, gebiedt hij. Mevrouw moet dan de plek bewaken en blijft als een terrier geduldig staan wachten. Meneer moet zich eerst melden met ‘waar’ ze gaan staan, maar dat gaat op z’n Spaans en kan even duren. Mevrouw wordt intussen zeer onrustig en ter lange leste loopt ze, geergerd naar de receptie om te informeren waar meneer zo lang blijft. Voor alle duidelijkheid, zo gaat het ook bij ons.

Maar dan blijkt de plek toch kleiner, of de camper iets groter. Gelukkig staat er aan de voorkant een heg, anders bestaat de kans dat meneer zover doorrijdt dat hij op een andermans ‘perceel’ terrecht komt. In dit geval, wil meneer nog een keer de camping rond op zoek naar een grotere plek, die er niet is.

Morgen is ons ditzelfde lot beschoren in Benidorm. Hoogste tijd om nu weer even van de zon te genieten.

Oliva, camping Rio-Mar 13

Het zijn spannennde dagen, misschien wel weken. Niet zozeer voor ons maar meer voor onze achterburen. Iedere dag trekken ze er met hun camper op uit. Je verwacht dan dat ze met “sightseeing” bezig zijn en gedeeltelijk klopt dit ook. Alleen nemen zij dit wel heel erg letterlijk. Want wat is het geval? Ze zijn een huis aan het kopen. Dag in, dag uit worden er leegstaande panden bezocht en getaxeerd op de bruikbaarheid en vooral of het passend is voor hun budget. Nu schijnt dat laatste geen probleem te zijn. Hun eigen huis is namelijk, eind december, al verkocht.

Een paar dagen geleden komen ze wel heel erg laat terug en grappend vraag ik of het koopcontract al getekend is. Het is een schot in de roos, want buurman loopt helemaal leeg over het huis en de omgeving wat ze op het oog hebben. Het ligt in de buurt van Gandia, ergens boven in de bergen, maar de juiste lokatie willen ze nog niet prijsgeven: “pas nadat we getekend hebben” .

Nu worden we iedere dag op de hoogte gehouden van de vorderingen. Zo zijn ze al voor een tweede keer wezen kijken, maar nu met een bouwkundige. “Hier en daar is er schade wat meer dan alleen cosmetisch” vergoeilijkt buurman. Op dit soort momenten komt buurvrouw ook de camper uit en is, zo mogelijk, nog meer enthousiast dan buurman. De flonkering in haar ogen als ze erover vertelt spreekt boekdelen.

Gisteren zitten ze de gehele dag bij de bank en een tussenmaatschappij, die de huizen voor de bank verkoopt. “Of ze maar even aandelen in de bank willen nemen om zodoende 6% korting te bedingen”. Ook moeten ze voor 15 april tekenen, anders verloopt dit aanbod en kan het huis zo maar en ineens 60.000 euro duurder worden. Maar voor alles hebben ze een zogenaamde NIE nummer (Número de Identificación de Extranjero) nodig, want zonder dat “kun je in Spanje niet eens een boete betalen” zoals de buurman het noemt. Dit NIE nummer is vergelijkbaar met het Nederlandse SoFi-nummer, tegenwoordig het Burgerservicenummer genoemd.

Ik ben bang dat wij het einde van het verhaal niet gaan meemaken, omdat we aanstaande donderdag naar Benidorm vertrekken. Trouwens, het is hier warm aan de Costa, buiten is het 21 graden, terwijl ik dit stukje tik is het in de camper 28.7 graden.

Ik pak een heerlijk koel biertje, Proost!

Oliva, camping Rio-Mar 12

“Tjonge, tjonge, jullie hebben gisteren ook niks gedaan”, krijg ik eergisteren te horen, duidend op mijn proza van een paar dagen geleden, geinspereerd door de foto’s die Ali na een bezoekje aan het strand heeft meegebracht. Nu luidt het begrip voor “met pensioen gaan” onder andere “Periodieke uitkering die iemand ontvangt na het bereiken van de pensioengerechtigde leeftijd, wanneer gedurende de werkzame periode pensioenpremie is betaald”. Het is dan de bedoeling dat diegene geen arbeid meer verricht. Met andere woorden “……….” Nu begrijp ik natuurlijk wel dat je, als het nog een kleine 30 jaar duurt voordat je van dit recht gebruik kan of mag maken, nog niet helemaal op de hoogte bent van deze begrippen, dus zal ik er niet al te zwaar aan tillen, dacht ik…  dus vandaar en alsnog deze repliek.

Het gevolg van dit alles is, dat ik vandaag weer de fiets op word gemaand en richting Oliva word gejaagd. Maar om heel eerlijk te zijn is dat, met deze temperaturen, absoluut geen straf.

 

Op het terras van ons vaste “Cafe con Leche” cafe worden we al herkend, misschien temeer omdat Ali de vorige keer aangaf dat we 4 kopjes hebben gedronken in plaats van de 2 die op de rekening stonden. Dat schept een band nietwaar? In ieder geval wordt de hele kast met creativiteit leeggehaald, om onze kopjes koffie nog mooier aan te kleden, dan dat ze al lekker zijn.

Ik moet zeggen dat ik het als één van mijn hobbies beschouw om, zittend op een terras, passerende mensen te observeren. Maar nu word ik helemaal op mijn wenken bediend. In een soort nis staan Spaanse heren hun sigaretje te roken, al nippend aan hun bier. Ze staan al redelijk onvast op hun benen, als ze al van hun kruk af komen. Eén van de heren probeert zijn vastigheid te onderhouden, door regelmatig even het terras op en af te wandelen. Kennelijk is hij ook aan het minderen met roken, want steevast heeft hij een sigaret tussen de lippen, zonder ook maar aanstalten te maken om daar de brand in te steken.

In de Mercadona in Oliva attendeer ik Ali op een allerliefst tafereel, dat ik in de diepvries tegenkom. Ik denk dat ik hiermee, hoewel dit niet echt nodig is, haar standvastigheid als vegetariër versterk.

In het restaurant, bij de camping, smullen we van het dagmenu. Ik sla de koffie over, maar Ali gaat nog voor een toetje. Even later wordt mij ook nog een borrel aangeboden, die ik ook maar afsla. Eén en ander heeft wel tot gevolg dat het, dikmakende, toetje niet op de rekening komt te staan. Een volledige maaltijd voor 8.50 euro.

Ik moet nog steeds wennen aan de vriendelijkheid van de Spanjaarden.

Oliva, camping Rio-Mar 11

Niet alleen de wekelijkse mark is een aantrekking van Oliva, maar ook een wandeling door het stadje levert altijd wel een paar mooie plekjes op. Als we ons wat verder van het centrum verwijderen, valt Ali haar oog op een in de verte liggende kerk. Maar om daar bij te komen valt, om den drommel, nog niet mee. Het wordt een enorme klim want, wat blijkt, de kerk ligt op een heuvel.

Als we eindelijk naar boven zijn gesloft, moeten we een teleurstelling wegsteken, want de kerk is hermetisch afgesloten. Echt eromheen wandelen is ook geen optie, want dan moet je weer naar beneden en dan weer omhoog.

Het zijn hier ongelooflijk smalle weggetjes.Ik stel me zelfs voor dat je hier niet eens met de auto kan rijden. Maar dat lijkt mee te vallen, want we ondekken dat de auto’s op een hogere verdieping wel kunnen komen.

Op de terugweg komen we deze schoorsteen tegen. Het is maar de vraag of hij of zij zo gemetseld is, of in de loop der tijd deze vorm heeft gekregen. In het eerste geval stel ik me voor dat er 2 metselaars bezig zijn geweest met de ruggen naar elkaar toe. Als dan de ene een dikkere voeg gaat hanteren krijg je dit effect, of het laatste deel van de toren is vlak na de carnaval gemetseld.

Er bereiken ons alarmerende berichten uit de omgeving, dat het overal verschrikkelijk druk is op campings. Dus bellen we met camping Villasol in Benidorm. In vloeiend Spaans wordt de telefoon opgenomen, waarop ik nog net uit kan brengen “Usted Habla Hollandese?”, “Jazeker” komt het in perfect Nederlands over de telefoon terug. Ppfft , dat was anders een lastig gesprek geworden. Maar het komt erop neer dat we niet kunnen bespreken, maar ons s’ochtends maar moeten melden om naar, eventuele, plekjes te komen kijken.

Het plan is om daar a.s. donderdag naar toe te gaan.

Oliva, camping Rio-Mar 10

Nog maar net in de wereld der levenden krijg ik de vraag “Wat doe je aan vandaag?”. Nog voordat ik kan antwoorden, dat ik mijn comfortabele trainingsbroek aandoe, wordt er onmiddellijk aan toegevoegd “We gaan wel fietsen!”.  Voor mij betekent dit dat ik een andere broek zal moeten zoeken, dan die trainingsbroek, waarmee ze inmiddels in handen staat. Trouwens, die trainingsbroek, waar ik op duid, is een zeer net exemplaar die evenzo de naam pantalon zou kunnen dragen.

Het gaat vandaag naar Denia, een kleine 15 km naar het zuiden en een zeer beduidende stad in deze omgeving. Met de wind in de rug en het zonnetje in het gezicht, wordt het een heerlijke tocht van een uurtje, pal langs de Carratera de Les Marines a Denia. Het adres wat onze Duitse vriend ons, lang geleden, gaf als het adres van camping Los Patos. Alleen gaf hij kilometerpaal 12 als extra punt aan.

Kilometers lang is de aanloop naar het centrum van Denia. Een niet aflatende rij van appartementencomplexen, maar wel pal aan zee.

 

In het centrum wordt koffie gedronken en we zitten pal aan een rotonde, onder een palmboom en naast een telefooncel. Waar zie je tegenwoordig nog een telefooncel. Ik denk dat je de jeugd van tegenwoordig uit moet leggen dat je daar, lang geleden, een kwartje ingooide en dan naar huis belde, met de mededeling, dat alles goed ging. We zitten ruim een half uur bij deze rotonde en het valt mij op dat er werkelijk niet 1 keer wordt geclaxonneerd. Ook al worden er regelmatig stunts uitgehaald, het wordt allemaal “in den minne” opgelost.

Wie wel de rust verstoren zijn de kleine papegaaien, die veel lawaai maken. Druk bezig met het bouwen van hun nest en daarbij dulden ze geen indringers in “hun” palmboom.

Op de terugweg, die trouwens verder weg lijkt dan de heenweg, doen we Le Verger nog even aan om boodschappen te doen.

Er moet iets van mijn hart. Als we het brugje bij de camping op willen rijden, komen er twee “oudjes” ons voorbij en bereiken het brugje eerder dan wij. Ik merk dat mij dat irriteert, want nu kan ik niet de brug “op fietsen”, maar moet, achter die oudjes aan, ‘lopen’. Trouwens, die “oudjes” zien we de hele weg naar Denia niet weer, want ze hebben aardig ”de sokken erin”. Vanmiddag wil ik even “de plee” legen, maar een “oude man” is mij net voor en ik moet op hem wachten.

Potjandorie, waar heb ik het over,… “Ik ben zelf al over de 66 jaar!”. Ik hoop maar dat dit te maken heeft met het perspectief van waaruit je dingen bekijkt. Je “voelt” je jong, maar de tijd haalt je in.

Oliva, camping Rio-Mar 9

Terwijl de een nog naarstig op zoek is naar de persoon die zo’n prachtige liefdesverklaring heeft gestuurd, is de ander alweer verdrietig met de teloorgang van zijn of haar liefde, die op 14 februari nog eindeloos leek.

 

Want is het leven niet een aaneenschakeling van een toevallige ontmoeting om elkaar, na een bepaalde periode, weer te verlaten. Is het niet als deze 2 elkaar toevallig passerende ruiters op een oneindig lang strand?

Want is het niet zo dat, als de loop van een rivier (lees leven) ons niet aanstaat, wij hardhandig de loop van deze rivier veranderen?

We kunnen bruggen bouwen wat we willen.

Eens zullen we, wadend door het onstuimige leven, onze eigen weg moeten zoeken.

Maar tot die tijd zoeken wij onze geborgenheid in de warme buik van onze camper.

Oliva, camping Rio-Mar 8

Time fly’s when you having Fun. We staan hier alweer een week te genieten. Een paar dagen geleden leek dat er niet op omdat ik toch wel een beetje gek werd van die harde wind.

Maar één probleem is opgelost want inmiddels staat er een 60 cm schoteltje naast de camper te “shinen”. Verbazingwekkend zo snel ik een Astra satelliet heb gevonden. Jammer genoeg de verkeerde, namelijk Astra 1, dus een krappe 5 graden naar het Oosten en een goede Skew, Whalla, beeld.

Heerlijk weer is het, zeker om een lange wandeling langs de zee te maken. Natuurlijk zijn er van die stoere mannen die de zee ingaan, maar rillend van de kou er snel weer uitkomen. Maar als ze vergeten zijn er een filmpje van te maken, want dat moet tegenwoordig, is er altijd wel een stoere kerel die zich “opoffert” om nog één keer de zee in te rennen. Ik zeg “respect”, want de wind is nog best frisjes.

 

De wandeling gaat naar camping Pepe, een kleine 2 km hier vandaan. Nu is Pepe de roepnaam van Spanjaarden die de naam “José” dragen. Hoe ze daar aan komen? Spanje is altijd een zeer Katholiek land geweest. De heilige Jozef (José)  was Jezus zijn pleegvader. In de Bijbel heet dat in het Latijns “pater putativus” (Spaans: padre putativo) . De initialen hiervan zijn PP (uitsprak: Pepe) In de loop van de tijd ging men alle mannen die José heten “Pepe” noemen. Je hebt er niks aan, maar ik vind het leuk om te weten.

Als we bij de camper terugkomen vraagt de verse Zeeuwse buurman of ik nog een loslopende fiets ben tegengekomen. Doorgaans ben ik niet zo traag van begrip, maar deze opmerking zie ik niet zo aankomen. Want wat blijkt, de elektrische fiets van mevrouw is zojuist gestolen. Na een eindje fietsen gaan ze, met hun hond, een paar minuutjes op het strand wandelen. Als ze terugkomen is de fiets verdwenen. Die van meneer staat er nog, want daaraan zit een karretje voor de hond, kennelijk iets lastiger om zo even mee te nemen.

Goede les, “Fietsen altijd aan elkaar en ergens aan vast.”

Oliva, camping Rio-Mar 7

Ik heb nog maar nauwelijks mijn 2e bakje koffie voor mijn neus, als het “zullen we ?” door de camper klinkt. Nu is het zo dat als dit zo duidelijk klinkt, ik maar beter direkt in de vertrek modus kan schieten. Het gaat naar Oliva, waar we vrijdag met het busje naartoe zijn geweest, maar nu per fiets. 7 km is te doen, alleen is het “roet” koud want wind met zon. Handschoenen en hoofdband paraat en dan gaat het langs een prachtige route naar Oliva. Busbrede straatjes, met pittoreske huisjes begroeid met “fille planta de Bouga” oftewel de Bouganville.

In Oliva een heerlijk bakje “Cafe con leche” wat wij een cappuccino zouden noemen, werkelijk perfect.

Mijn oog valt op een bord waarop staat dat je hier eten kan ophalen, maar de tweede regel kan ik niet thuisbrengen en zonder nadenken vraag ik aan een jongeman, die naast mij zit, “of dat Catelaans is”. Nu is dat hetzelfde als je aan een Fries vraagt of hij Gronings spreekt. Ik realiseer me onmiddellijk dat Catelaans in de regio van Barcelona wordt gesproken en dat ligt toch echt 200 km noordelijker. “Nee” legt de Spaanse jongeman geduldig uit ”het is Valenciaans”. Tja, nu begrijp ik waarom ik de mensen hier zo slecht versta.

Op de terugweg ontdekt Ali de vruchtbaarheid van het Spaanse land, want de sinaasappels groeien hier dwars door de muur.

Oliva, camping Rio-Mar 6

Op de dag dat in Nederland V&D definitief ten onder gaat, zitten ook wij vanmorgen te rillen van de kou. Als de ene dag het om 00.00 uur nog 21 graden is en een dag later je wakker wordt met 4 graden op de thermometer is het toch even schrikken. De zon schijnt maar het is frisjes, natuurlijk nog geen –6 graden, zoals in Nederland, maar toch. Eigenlijk ben ik de gehele dag bezig om een vreemd probleem op te lossen. Het probleem heeft te maken met het uitrichten van een “losse” satelietschotel, maar verder ga ik niet om het uit te leggen, omdat het een nogal ingewikkeld onderwerp is. Een paar woorden zoals Elevatie, Azimuth en Skew zijn de aanleiding om jullie hier niet mee te vervelen.

Vanmiddag hebben we een heel gesprek “over de haag” met onze achterburen. Stel je even een heg voor die je tot de nek komt. Over die heg heb je dan een gesprek. Over welk onderwerp het ook gaat, ik blijf maar steeds denken, “wat zou de buurman aan hebben” of omdat je de buurvrouw ook niet kan zien, behalve haar hoofd komen er bij mij, tijdens zo’n gesprek, allerlei gedachten naar boven borrelen. Nou moet ik wel heel eerlijk bekennen dat het hoofd van buurvrouw mijn al te wilde gedachten een beetje in de weg staan. KIjk, dat heb ik wel als ik een jonge dame in een Niqab zie lopen, “maar ja, das nait de bedouling dus.”

Ali wandelt nog even over het strand om deze prachtige plaatjes met een prachtig roze licht te maken.

De rivier is weer drooggevallen en datzelfde geldt voor de paal van het volleybalnet.

Morgen ga ik maar eens proberen mijn “schoteltje aan te sluiten.

Oliva, camping Rio-Mar 5

Heerlijk, die vervelende wind heeft zich teruggetrokken en de zon maakt er een heerlijke temperatuur van. Vanmorgen, toen er nog wel een windje stond, op de fiets naar Le Verger, waar een Lidl is gevestigd. Zo voor de wind is het zelfs warm, dat zal op de terugweg wel anders worden, denken wij zo. Onderweg zien we de Jeep met daarachter de caravan van onze Duitse vriend weer staan. Voor dat verhaal moet je maar even een jaartje terug bladeren. Het is druk in de winkel, maar dat zal met de maandag te maken hebben en ook het gehalte overwinteraars is wederom hoog. Ik ontdek, op de terugweg, een winkel met “todo” campingspullen, zoals er boven staat vermeld.

Na wat heen en weer gevraag om wat meer informatie te krijgen, gaan we over tot de aanschaf van een “extern” sateliet schoteltje. Morgen halen we de losse onderdelen op, want nu heeft hij nog geen 3 poot.

Als we terug zijn schijnt het zonnetje nog steeds en is het heerlijk om buiten te zitten.

Voor Ali is dat natuurlijk niet genoeg en ze loopt nog even naar het strand. Tenminste, dat wat er nog van over is. Het is een onstuimig zeetje, wat ze aantreft, zelfs de rivier de Molinell is volledig buiten zijn oevers getreden en er is nog minder dan de helft van het strand over.

Ook voor kinderen komt het zonnige weer als geroepen en wat is er dan mooier om lekker te ravotten in het zand en water.

Oliva, camping Rio-Mar 4

Wind, wind en nog eens wind. Terwijl de gemiddelde windsnelheid 32 Km/U is, zo’n 5 tot 6 Beaufort, zijn de vlagen en rukwinden veel sterker en benaderen bij momenten de 7 tot 8 Beaufort. Je nu op het strand wagen staat gelijk aan het jezelf laten zandstralen. Dus is dit de derde dag op een rij dat we binnen blijven. “Making a Murderer” hebben we helemaal uitgekeken.

Gisteren kregen we van een Medelander de papieren uitvoering van “de Week”. Een krant die ze zelf noemen: De Week Het meest gelezen Nederlandstalige weekblad van Spanje! Er bestaat ook een digitale versie van dit weekblad en die is te vinden op http://www.deweek.net/ .  Het blad staat boordevol, min of meer, nieuwsfeiten maar is vooral gevuld met reclame’s en wordt verspreid tussen Denia en Torrevieja. Wat ook wel belangrijk voor sommige mensen is, zijn de TV programma’s en wel de Nederlands georienteerde. Verbazingwekkend, overigens, hoeveel Nederlanders een business hier in Spanje hebben. Of het nu om artsen of tandartsen gaat, Sateliet benodigdheden of verzekeringen of zelfs Nederlandse bakkers, ze staan erin. Ik las zelfs een artikel over het erfrecht in Spanje en of je aanspraak op het banktegoed van een in Spanje overleden Nederlander kon maken.

BENIDORM – De gemeente Benidorm is druk bezig met het afronden van de wegwerkzaamheden aan de Jaime I straat waarbij ook een nieuw fietspad midden in de weg is aangelegd. Dat wil zeggen, een fietspad tussen de twee wegdelen in welke weliswaar rood is geverfd maar waar geen beveiliging is om de fietsers te beschermen. Er is dan ook veel ophef over deze vorm van fietspaden aanleggen.

Dit is één van de artikelen die je zoal in het krantje kan tegenkomen. We gaan het over een paar weken allemaal meemaken, eerst deze winderigheid maar eens overwinnen.

Oliva, camping Rio-Mar 3

Het is 23 graden, maar je kunt maar beter touwtjes om je broekspijpen binden anders word je uit je pantalon geblazen.

Dan blijven ook nog eens de luchten zo dreigend dat je het wel laat om iets anders te ondernemen dan in je campertje te blijven. Televisie kijken is er niet bij, want de kans dat je schotel bij de buren op dak beland is levensgroot. Daarbij hebben de meesten al een schotel dus is dat overbodig. Hier schijnt de zon even en voor Ali de gelegenheid om mij uit dit warme hol te lokken. Ik heb mezelf geinstalleerd met Netflix en de serie “Making a Murderer”. Voor wie in de gelegenheid is zou ik zeggen, “Ga eens een poging ondernemen om een paar afleveringen te bekijken, ik beloof je, je valt van de ene verbazing in de andere. Let wel, het is een documentaire en niets is gespeeld.

Het is prachtig op het strand en de dreigende wolken maken het plaatje nog dramatischer dan het weer al is. De wandeling gaat door het dorp,of wat daar voor door moet gaan. Om het andere huis staat een huis te koop, dus richten we ons op het aankopen van een nieuw pandje.

Gezien onze financiele armslag weten we nog niet helemaal welke te kiezen, links of rechts op de foto.

Hoewel Ali ook wel oren heeft naar het restaurant, welke even in een dipje verkeert. Ja, ze heeft altijd al een bepaalde aanleg voor koken gehad. Zelfs wist ze verstokte carnivoren tot het eten van vegetarisch voedsel te verleiden. Een niet met name te noemen carnivoor staarde eens met verbijstering, of ik verwissel het met een blik van verwondering, op zijn bord en dat ontlokte hem de zin: “Ligt hier iets op mijn bord wat ooit geleefd heeft?” Kortom, we zijn nog in een orienterende fase, zoals u begrijpt.

O ja, ik moet mijzelf nog verbeteren. Sprak ik gisteren nog over een geul die onze camping gedeeltelijk afsluit van de Middellandse zee. Wel, het is geen “geul” maar een heuse rivier de “Riu el Molinell” die gewoon haar loop heeft veranderd.

Hierboven een luchtopname die de eerste aanzet laat zien van de verandering. Het bovenste pad, van links naar rechts, loopt van de camping naar de zee. Hier is te zien dat zich rechts daarvan al een “plas” begint te ontwikkelen.

Dit is hoe de huidige situatie zich voordoet met de Riu el Molinell. (Google Maps)

Morgen hopen we op ander, leze beter, weer met minder wind want de temperatuur is een heerlijke 23 graden, s’nachts zelf rond de 20 graden.

Oliva, camping Rio-Mar 2

Gistermiddag, na aankomst en als alles op z’n plek staat, wandelen we even naar het strand. Over de duinen dreigt al een bui en begint het te donderen. Maar we zetten door.

En dat wordt er niet beter op als we verder lopen. Maar wat ons nog meer verontrust is de enorme geul, die ons van de zee scheidt. Zelfs het vollyebalnet heeft er aan moeten geloven, tenminste, het veld ligt er, op z’n minst gezegd, een beetje ongelukkig bij. Ali wil nog even kijken of we nog bij de “seasite” kunnen komen, maar de dreiging wordt te groot. We spoeden ons terug naar de camper en als we de deur achter ons dichtdoen, komt de regen met bakken uit de hemel, gepaard gaande met een enorme wind.

Vandaag gaat het, per busje, naar het stadje Oliva wat op een kleine 7 km van de camping ligt. Een gemelleerd gezelschap wurmt zich in het rammele busje en met een vliegende vaart gaat het, langs nog andere campings, naar Oliva. Voor iedere bocht wordt heftig op de claxon gedrukt, in de hoop dat dan de tegenligger even stopt om ons te laten passeren.

 

Op de markt is de keuze reuze en ook is er een verscheidenheid aan maatjes, maar dat moet wel even uitgeprobeerd worden en als je dan betrapt wordt verstop je je toch gewoon.

Ineens komt er iets tevoorschijn wat betreft de maat in de buurt komt en dan wordt het zoeken geblazen. Spaanse maten zijn echt andere maten dan die in Nederland. Ik geef Ali de raad om een maatje als die van de verkoopster te nemen, maar dat wordt in de wind geslagen. Maar ook de rekbare maat van een stretchbroek heeft zo zijn limiet, dus gaat de koop niet door.

De vertedering slaat weer toe als er een ruime keuze wordt aaangeboden aan glitter sportschoentjes voor de kleindochters. Maar manmoedig wordt het aanbod afgeslagen en dat vergt soms een uiterste wilsinspanning. Om 1 uur worden we weer opgepikt door het busje. Alsof we niet in Spanje zijn vertrekt de chauffeur 3 minuten te vroeg, een omgekeerde Mañana Mañana zeg maar. Een Duitse mevrouw rent in paniek naar voren om te melden dat haar “Freundin noch nicht da ist”. Zonder blikken of blozen rijdt de bestuurder door, aldoor roepend “Es la una” Het is 1 uur!

De camping ligt aan/op het strand tussen Oliva en Denia, tegenover het yuppeneiland Ibiza

Oliva, camping Rio-Mar 1

Vannacht dikke buien, maar dat deert ons niet. Om 8 uur gaat de wekker en om precies 8.30 uur wordt ons elektrisch afgesloten. Het blijft een fijne camping dat Bonterra Park in Benicasim.

Vandaag hebben we ruim 180 km voor de boeg dus dat moet te doen zijn in twee en een half uur.

Maar dan moet er niet iemand zijn die zijn voertuig in de vangrail parkeert, want dan zit de boel binnen de kortste keren zo vast als een huis. Echt ruimte voor de hulpdiensten blijft er niet over, zeker als de personenauto’s zich ook nog tussen de vrachtwagens en de vangrail, die wel van beton is, wringen.

De zware bewolking belemmert op momenten de zon tot volle ontplooing te komen, waardoor er regelmatig mooie plaatjes ontstaan als even verderop de zon de bergen in het volle licht zet.

Ali zit bijna juichend in de camper als ze onze eerste stier van “Jerez de la Frontera” ontdekt. Ik kan nog een aantal opnames laten zien, maar deze is het meest onscherp. Om maar aan te geven dat ze erg haar best doet het ding op de plaat vast te leggen.

Ik moet mijn ogen echt op de weg houden, want soms krijg je de meest vreemde objecten voor de wielen. Ik zit mij af te vragen of ik bij een dergelijke aanrijding nu dichterbij, of verder van onze lieve Heer ben verwijderd.

Even verderop voelt het in ieder geval zo dat ik “dichter” bij de hemel ben, als zeer lieftallige dames ons alvast een “warm” welkom heten in Oliva.

Op de camping krijgen we te horen welke twee plekken er nog vrij zijn. Maar de lieftallige juffrouw heeft pech, mijn reisleidster is hier eerder geweest en weigert de aangewezen plekken. Plotseling komen ook andere plaatsen tot onze beschikking.

We staan en gaan zo eerst een kijkje op het strand nemen, pal voor de camping.