Benicassim 3

Het is hier een typische ‘overwinter’ camping met de daaraan gekoppelde gewoontes. Zo is het gebruikelijk om met een nieuweling even een praatje te maken. Want als je maanden op een camping staat wordt het hoog tijd dat je eens met ‘vers bloed’ praat en om zo aan nieuwe informatie te komen. Natuurlijk ben je altijd op zoek naar de ‘perfect place’ en wie weet kom je op deze manier achter dit grote geheim.

Vanmiddag doen we even boodschappen in de Supermercado. Tegelijk vraag ik even naar een ‘Internet Carte’ aan een mooie Spaanse winkeljuffrouw, want let wel, dit is iemand in een blauw broekpak en dan ben je iemand. In deze winkel hebben ze de kaart niet maar ze legt mij met veel bombarie uit waar ik die wel kan kopen. Jammer voor mij dat ze de voorkant en de achterkant van de winkel doorelkaar haalt. Met als gevolg dat we s ’middags 2 km wandelen naar de winkel die ze wel verkopen maar het resultaat is Nada, geen winkel te vinden. Later hoor ik dat we aan de verkeerde kant van de winkel zijn gaan wandelen.

O ja, ik moet ook nog iets bekennen en wel over ons interieur, want kennelijk slaat ook bij ons de vertrutting toe.

Kijk maar eens wat wij op tafel hebben staan.

Vanuit Nederland meegenomen en is nu aan het bloeien. Het ruikt in ieder geval heel lekker in de camper.

Nu ik toch bezig ben met alles wat groeit en bloeit, het volgende. Ik heb me al een aantal keren afgevraagd hoe de palmbomen aan de boulevard van water worden voorzien. Blijkt dat je een palmboom vanaf boven water dient te geven.

Je hangt een slang in de boom die tot de kruin reikt, dan sluit je onder een slang aan en dan water geven.

 

Hier moet nodig een tuinman langs om e.e.a. grondig te snoeien. Compleet overwoekert staat deze villa pal aan de boulevard, eeuwig zonde.

Benicassim 2

Nadat de was is gedaan en op de Australian open Novak Đoković  Andrew Murray verslaat , roept Ali “Vamos a La Playa”.

Het is prachtig weer en het is een heerlijke wandeling naar het strand.

Het lijkt alsof wij de gehele boulevard voor ons zelf hebben. De jas kan uit, sterker nog, moet uit, want het is ruim 21 graden. Ongelooflijk als je bedenkt dat in Nederland de sneeuw valt.

Maar wat is het hier prachtig en wat prijzen we onszelf gelukkig dat we hier mogen zijn. Op de terugweg wandelen we nog even de SuperMarcado binnen om een heerlijk brood te kopen.

Terug op de camping maken we nog even een rondwandeling en ontdekken we dat het een internationale aangelegenheid is. Noren, Sweden, Duitsers en vooral veel Engelsen.  Vermakelijk is het om de begroetingen onderling te horen, ik krijg altijd het gevoel dat ze nog een hete aardappel in hun mond hebben. Nee, dan die Duitser die een Engelsman in het steenkolen Engels uitlegt hoe de satelliet schotel ingesteld dient te worden. Ik moet eerlijk bekennen dat ik ook zo langzamerhand stapelgek wordt van het hoge gepiep van hun Satfinder.

 

Onze achterbuurman heeft geen halve maatregelen getroffen. Hij heeft deze Daf omgetoverd tot een heuse Heavy Duty camper. Maar of hijzelf wel satelliet ontvangst heeft met zijn mini schoteltje betwijfel ik ten zeerste. Als ik hem even later er naar vraag bevestigt hij mijn vermoedens.

Capmany – Benicassim (España)

Het is koud, zo rond de 8 graden, maar de zon schijnt als we van de camping vertrekken. Als we Barcelona naderen stel ik voor om even bij Johan aan te wippen. Ali heeft geen bezwaar, dus zo gezegd zo gedaan. Even later bellen we aan. De huishoudster doet open, “Nee, Johan is er niet en Danny is net de deur uit om boodschappen te doen. Maar kom binnen  voor een kop koffie “Por Favor” Ze spreekt een beetje gebrekkig Nederlands, heeft ze natuurlijk van Johan geleerd. Na een tijdje gaat de bel en ik loop naar de voordeur, shit daar zit een soort beveiliging op… wat ik ook doe de deur  gaat niet open en het bellen houd maar aan… Ali zegt, “Herman de wekker gaat al een tijdje” .

Zon, zon en nog eens zon en om heel eerlijk te zijn is het onderweg mij zelfs een beetje te warm. Hierbij moet ik eerlijkheidshalve melden dat ik een dikke trui aan heb want het is buiten zo’n 8 graden en het waait als een dolle. “Modere Velocidad” staat op de borden boven de weg. En dat  wil zoveel zeggen als pas uw snelheid aan. Zeker met deze harde wind, want je ziet de vrachtwagens soms geweldige zwiepers maken.

Maar zo achter het glas is het goed toeven. Het grote genieten gaat beginnen, het zonnetje in de camper maakt het allemaal veel vriendelijker dan de dagen hiervoor. Salvador Dali is voor vandaag even “on Hold” gezet, want de weersverwachtingen zijn dusdanig dat het volgens Ali geen uitstel kan velen om NU naar het Zuiden te verkassen. Sneeuw en harde wind wordt er verwacht. “We doen Dali op de terugweg”  is het devies.

Ali maakt foto’s en opeens juicht ze, “Oh wat een mooie foto, deze moet je verplicht gebruiken. Oké, zeg ik, we doen het.

En dan de camping. Het is een enorme camping en de receptie meneer is een chagrijn, die zijn werk doet. Hoelang wilt U, een maand, 14 dagen, een week.. zegt U het maar. Ons standaard antwoord is “Dat weten we niet” en deze zin kennen we in allerlei talen. De zucht van deze meneer geeft iets aan van, “daar heb je weer zo’n stel”.  “We hebben geen plaats meer” kijkt nog een op z’n computerscherm en roept, “tot de 20e februari, daarna moet U weg, of naar een andere plek.” Ik heb het al helemaal gehad met deze droogkloot. Op dat moment gaan er in de receptie 2 deuren tegelijk open en vliegen de voorlichtingsbladen van de standaard. Ik begin ze op te ruimen en roep onderwijl naar Ali, “als die Pipo mij nu niet bedankt, flikker ik alles weer op de grond”. Alsof hij Nederlands verstaat roept hij “Gracias señor, gracias.

Dit is ons plekje.

Dit is op 400 meter van de camping.

Op het moment dat ik de Blog zit te tikken zit Ali in de ondergaande zon te genieten van de 20 graden.

O ja, had ik al gezegd dat we hier eerst maar eens een weekje blijven?

Le Teil – Capmany España

Het is niet te geloven, maar als we onze ogen opendoen gluurt de zon tussen de bomen door. España, here we come, of hoe je dat ook maar in het Spaans zegt.

Vlak na onze camperplek steken we, via een prachtige brug, Le Rhône over, die we nog een aantal keren zullen tegenkomen.

Als we de uitloper van de Middellandse zee in het zicht krijgen, betrekt de lucht en vermoeden we neerslag in de bergen.

 

De zon doet zijn best maar we hebben last van de “Vente latteral“ oftewel een horizontale wind. Ik vraag mij af of een wind ook verticaal kan blazen, maar de borden geven het duidelijk aan. Door deze wind komt de koude lucht uit de bergen rollen en blijft de temperatuur op 12 graden steken. Als TomTom dan ook nog eens met een “Sneeuw” waarschuwing komt slaat de angst ons om het hart, we zitten vlak voor de Pyreneeën.

Op de Spaanse grens belanden we onmiddellijk op een Tol poort en moet ik een kaartje trekken anders kom ik niet verder en dat terwijl we moeten afslaan om op de camping Les Pedres in Capmany  te kunnen komen. Er is geen ontkomen aan. Vlak na het poortje slaan we af en stuiten weer op een Tol poort. Ali grijpt het muntgeld maar er zit geen sleuf voor geld op het apparaat. Dan maar een betaalkaart, ook die werkt niet, dan maar mijn creditcard en jawel, de 1.35 euro is betaald en we mogen verder.

Steil omhoog gaat het naar Camping Les Pedres en erg smal, maar gelukkig “Abierto todo el Año” oftewel het gehele jaar open. De Nederlands sprekende beheerder is Nederland al helemaal vergeten en Internet weet ie helemaal niks van. Ter demonstratie haalt hij zijn telefoon uit zijn broekzak, zo eentje waar je mee kan bellen.

We staan op onze plek en natuurlijk moet Ali even de camping rond om wat opnames te maken.

 

De camping bestaat uit het overgrote deel uit oude kurkeiken en bied een prachtig uitzicht over de omgeving.

Morgen via het Salvador Dali museum in Figueres weer verder richting zuiden.

Pont a Mousson–Le Teil

Kwart voor acht gaat wederom de wekker en springt Ali uit bed, maar niet nadat ik de kachel hoger heb gezet en de temperatuur in de camper draaglijk is. Ze wil douchen, dus het ontbijt staat vandaag op mijn lijstje. Na het ontbijt gaat de stroom eraf en kunnen we vertrekken, tenminste, dat begrijp ik uit Ali haar “klaar”; ik start de motor en rijd achteruit. Als ik een schreeuw vanachteren hoor begrijp ik dat ik iets te voortvarend tewerk ben gegaan. Ali was nog even bezig in het toilet en ligt nu op haar knieën, alsof ze nog beroerd is van het teveel aan alcohol de vorige avond. Ja mensen, ik maak soms ook foutjes!

We nemen vandaag de Peage omdat we een beetje “droog” in Spanje aan willen komen en droog wil dan zeggen, voordat de sneeuw ons in de Pyreneeën te pakken heeft. In Nederland hebben we een ‘badge’ aangeschaft waarmee we bij alle Tolpoorten gewoon door kunnen rijden.

Een slimme keus, deze Tolpoort Badge

Zeg niet dat de Fransen niet kustzinnig zijn getuige deze opgekalefaterde watertoren.

Tomtom heeft weer een verassing voor ons in petto. Voor het bereiken van de camperplek moeten we van de A7 via de N7 naar Le Teil , maar als TomTom ons laat afslaan en de route door een wel heel smal dorpje voert, om vervolgens weer op de N7 te belanden weet ik weer genoeg; TomTom is een vrouw, ondoorgrondelijk.

Maar het is een mooie plek waar we terecht komen.

En terwijl we pal tussen de bomen staan, probeer ik nog even de Sat-ontvanger, met succes.

s ’Avonds besluiten we om de ‘pizzeria’ met een bezoek te vereren. Nu is pizzeria misschien iets teveel eer. Het is een veredelde bouwkeet en de uitbaatster ziet er niet uit dat ze ooit dichterbij Italië is geweest dan Le Teil. In de beschrijving van eerdere Nederlandse bezoekers staat niets dan lof over de geserveerde pizza’s. Ook de mevrouw uit een splinter nieuwe ‘Rapido’ Integraal camper is vol lof. Tussen neus en lippen door vertelt ze even dat ze hun huis hebben verkocht en nu als een stel nomaden rondtrekken, maar haar man is nu ‘Malade’. Haar puberzoon staat het verhaal met lede ogen aan te kijken. Ali is over de pizza helemaal enthousiast, “een echte Italiaanse pizza met een dunne bodem” is haar commentaar. Ik had liever gehad dat de kok eerst de kartonnen doos had verwijderd, voordat hij hem in de oven had gedaan. Maar gelukkig krijgen we als extra mes een soort middeleeuws moordwapen erbij geleverd, zodat ik in ieder geval door het karton kan komen.

Morgen gaat het naar Spanje.

Rijssen-Pont a Mousson

Om kwart voor acht gaat de wekker, het is koud, heel koud. Snel maak ik het ontbijt want Ali is nog even aan het tutten. Dan op naar Rijssen waar onze nieuwe satelliet ontvanger wordt gemonteerd. Ali voorspelt dat de Oyster monteur vast ziek is. Nu was het bedrijf in  Leeuwarden met een stand op de Caravana en dan is er altijd wel wat. Ik ben alleen maar bang dat de ontvangers niet binnen zijn gekomen. Maar Ali krijgt gelijk en de baas zelf gaat de klus doen. Twee uur later rijden met de spiksplinternieuwe HD ontvanger richting Frankrijk.

 

 

We passeren alle rivieren die we op de lagere school hebben mogen leren. We hebben daar de IJssel, de Rijn, de Waal en de Maas, die we overigens meerdere malen kruisen.

Ineens ontstaat er in de camper een zogenaamde ´putlucht´ en we komen er maar niet achter waar het vandaan komt. Afvoer van de vuilwatertank staat open, dus dat kan het niet zijn. Todat……

we dit gevaarte naderen en de lucht steeds sterker wordt, snel inhalen is het devies.

Het is nat en winderig, heel nat en winderig, om niet te zeggen dat het bij of in vlagen stormt. Enorme klappers maken we soms als we achter bebouwing vandaan komen of een een vrachtwagen passeren. In de Ardennen ligt nog sneeuw, dat belooft wat voor de Pyreneeën.

Sneeuw terwijl het regent.

In de buurt van Luxemburg begint de brandstof de twee laatste streepjes te naderen. Nu zit naast mij een dochter van een automonteur en ze heeft net iets meer verstand van dieselmotoren dan mij lief is. “We moeten zo tanken”  luidt het bevel, want zo moet ik een dergelijke opmerking wel classificeren. “Oh, maar we kunnen nog ruim 100 km rijden” probeer ik nog. “Ik heb geen zin om de motor te moeten ontluchten, want dat moet als je alle brandstof leegrijdt”. Met zulke kennis is het maar beter geen verdere discussie aan te gaan. We gaan van de snelweg af en duiken een stadje in. Prachtige en uitgebreide winkelcentra rijden we door, maar geen pompstation. Nu maar de zaak aan de kant zetten, TomTom een pompstation laten zoeken en klaar is Ke…. euh Herman.

De camperplek is geweldig, gratis stroom, gratis water, gratis douchen, alleen worden we nog wel even door een mooie jonge dame uitgenodigd om bij het havenkantoor te komen betalen. Dat van die mooie jonge dame vertelt Ali pas als ze weer terug is. Sommige mensen gunnen een ander maar weinig.

Morgen gaat de rit naar Le Teil een rit van ruim 500 km.

Wandeling naar Wierden

We halen het in ons hoofd om naar het dorpje Wierden te wandelen. Nu ben ik al niet een geweldige wandelaar, maar met een pijnlijke knie wordt het helemaal een ‘crime’. De ruim 2 km doen we in 40 minuten en ik ben trots op mezelf. Een ‘schetig’ dorpje is Wierden, met zijn krap 24.000 inwoners, nou niet direct. Wel komen we langs een wat gekke kerk waar een soort toren tegenaan is geplakt. Het valt in ieder geval op.

Als ik achter de naam wil komen krijg ik diverse opties te horen en wordt hij de 'Grote Kerk', 'Oude Kerk', 'Dorpskerk' of 'Nederlands Hervormde Kerk' genoemd, maar officieel is het een protestantse kerk. Ga er maar aan staan. En ik altijd maar denken dat een kerk met de naam Sint Janskerk altijd katholiek is. Maar sinds Luther kun je nergens meer van op aan.

Aan bedrijvigheid ligt het niet en aan de haargroei al helemaal niet; Ali telt in het dorp maar liefst 5 kappers. Een grote Jumbo is er ook, maar wij kiezen voor de Albert Heijn. Maar vlot zijn ze wel, die Twentenaren. Als we daar even een kopje Perla-koffie gaan drinken, raken we aan de klets met een tukker uit Indonesië, tenminste aan zijn tongval te horen. “Of wij wel weten waarom er op de kerktoren een haan staat”. Nou dacht ik altijd om de windrichting aan te geven, maar deze Indo helpt mij uit de droom. “Als er geen haan op de kerktoren zou staan, kwam er geen kip meer”.

Morgen wordt in Rijssen onze nieuwe satelliet ontvanger geplaatst en dan als een speer richting Pont a Mousson een paar kilometer boven Nancy, Frankrijk.

Stick to the plan

De camper staat voor de deur, de auto is naar de stalling en het grote genieten kan beginnen. Natuurlijk heeft Ali een strakke planning op papier staan, maar dat is niet het enige wat op papier komt te staan. Tijdens deze reis wordt ons huis bewaakt door Shanty, het nichtje van Ali. Natuurlijk moet ook dat goed worden voorbereid, dus wordt er een ‘gebruiksaanwijzing’ van elf kantjes geschreven. Ja echt, het zijn 11 kantjes met de hand geschreven. Verder worden alle gedrukte gebruiksaanwijzingen bij alle apparaten neergelegd… maar die moeten dan eerst wel opgezocht worden. En het huis, dat moet nu ook extra schoon! Naast het kopen van de  diverse voorraden en het klaar zoeken van de benodigde kleding. Het is veel, heel veel maar het gaat lukken, maar er is een klein probleempje. Alles zit in het hoofd van Ali, wat voor mij betekent dat ik als een soort Jan Doedel om haar heen dwarrel en magere pogingen doe haar te helpen. Ik eindig dan ook vaak, op dit soort dagen, voor de TV om maar niet in de weg te lopen.

Het is koud en de kachel in de camper staat heerlijk te snorren. Dit moet want anders gaat de boiler op ‘veilig’ en loopt al het water er weer uit. Als ook nog de vorst invalt betekent dit dat er zich een ander probleem voordoet. Butaan gas, dat is de LPG die we in een grote tank, van 80 liter, onder de camper hebben hangen, wordt onder de 5 graden vloeibaar en is niet meer te gebruiken. Als ik s ’avonds controleer of de kachel nog brand is dat  niet voor niets. Hij is uit en ik word gedwongen de ‘propaan’ gastank aan te sluiten. Propaan kan –42 graden aan, dus dat blijft wel werken.

Naast de vorst valt er ook nog eens een pak sneeuw wat het inpakken van de camper nog eens bemoeilijkt. Tja, reizen is vaak een enorme opoffering.

Het plan om de verjaardag, van de jongste kleinzoon, zondag nog mee te vieren, om daarna richting Spanje te rijden, komt op losse schroeven te staan. Ali wil de propaan gasfles eerst aangevuld hebben. “Stel je voor dat we in de Pyreneeën in de vorst terecht komen en geen verwarming en koelkast meer hebben” is een argument waar je niet omheen kunt. Op zaterdag bellen we Twin Seasons, maar er wordt, ook na herhaaldelijk bellen, niet opgenomen.

Twin Seasons is 1 van de weinige bedrijfjes die een propaan gasfles nog bijvullen, voor de rest is het alleen omruilen van leeg naar vol. We geven het op en gaan wachten op maandag, want dan zijn ze om 13.00 uur weer open. Zondag rijden we met onze oudste zoon naar  de 4e verjaardag van Noah en pakken we de camper daarna in. s´Avonds komt Shanty het ´fort´ overnemen en wij slapen in de camper.

Toch wachten op 13.00 uur wordt mij teveel, dus vertrekken we rond de klok van 12.00 uur richting de 1e stopplaats, een camperplek in  Wierden. Vlak voor Assen komt Ali met de volgende mededing "Sorry, we moeten terug, we hebben de HDMI kabel vergeten”.Lieve lezeressen en lezers, Ik ga niet uitleggen wat dit is, maar neem maar aan dat het, in ieder geval voor ons, belangrijk is.  Bij Assen-West wordt de camper gekeerd en dat betekent dat we  de eerste 26 km van onze tocht van ruim 4000 km omtoveren naar 52 vergeefse kilometers (2 x 26 km).

Als we weer voor onze eigen deur staan is het inmiddels 13.00 uur. “Zullen we Twin Seasons nog eens bellen?“  opper ik en natuurlijk nemen ze nu wel op. Met 3 kg extra propaangas, a raison van 7.80 euro, gaat het nu ‘echt’ richting Spanje weliswaar op woensdag via Rijssen, alwaar een nieuwe Satelliet ingebouwd gaat worden.

Camperplek de Huurne in Wierden is zo nat en drassig dat we besluiten pal voor dit bord te blijven staan. Woensdag worden we in Rijssen verwacht, dus dat wordt hier een dagje lekker luieren

Een kwestie van smaak.

Jaren geleden verwonderde ik mij bijna dagelijks over de bouw werkzaamheden langs het Noord-Willemskanaal. Een prachtig mooi plantsoen werd rigoureus omgeploegd. Dagelijks kon ik de vorderingen volgen, maar wat of waarvoor het was bleef lang onduidelijk. Niemand kon mij dat vertellen. Toch vreemd dat, aan de boorden van het Noord-Willemkanaal in de wijk Corpus den Hoorn, iets werd gebouwd en ik er maar niet achter kan komen wat het is.

Tot op een dag er een enorme kraan arriveert  die dit gedrocht plaatst.

Je fietst er elke dag langs en dan opeens passeer je “dit ding”, want nog steeds kon niemand mij vertellen waar het voor diende. Hoe vaker ik er langs fiets hoe meer ik mij begin te verwonderen over de vorm van het ding. Hoe kun je nu, midden in een prachtig stukje natuurgebied, een dergelijk object plaatsen? 

Wel, kunstenaar Frank Havermans creëerde dit  'Proathoes' en het  initiatief om dit ‘kunstwerk’ te laten bouwen kwam van de buurt zelf, om op deze manier, meer contact met elkaar te kunnen maken. Het kunstwerk is in samenwerking met het Centrum Beeldende Kunst Groningen gemaakt.

En om nu te zeggen dat het een lelijk object betreft, nee, ik vind het “oerlelijk”. Waarom nu pas kom ik met deze ergernis? Voor de zoveelste keer kom ik er  weer langs en vandaag, misschien aangestoken door het trieste weer , overvalt mij wederom de “onzin” van dit gedrocht. Ik stap af en neem foto’s. 

Maar wat blijkt nu ook nog eens, het Proathoes is  onbenaderbaar, zowel vanaf de Hoornsedijk als vanuit de omliggende wijk. De steile dijkhelling en moerassige omgeving maakt dat bijna niemand de moeite neemt het kunstwerk te bezoeken. Ik stel me voor dat een enkeling, die aangewandeld komt  met degelijke wandelschoenen de uitdaging onderneemt. Hierdoor blijven de bankjes rondom én bovenin het kunstwerk ongebruikt. Van een Proathoes is het daardoor tot op heden niet gekomen, behalve een paar opgeschoten knapen die hierin een prachtige gelegenheid vinden om ongestoord te  kunnen gaan zitten blowen.

Het op zaterdag 22 september 2012 geopende ‘ding’ staat er dan ook sinds die tijd nutteloos en lelijk te zijn. Ik hoef er gelukkig niet meer dagelijks langs te fietsen, want mijn ogen dichtknijpend kom ik ook nog eens gevaarlijk dicht langs het Noord-Willemskanaal.

Ik pleit er dan ook  voor om  kunstcommissies, die de ontwerptrajecten van dit soort “kunstwerken” begeleiden, uit te breiden met een paar ‘gewone’ nuchtere mensen die dit soort debacles kunnen voorkomen.

De Opening

Er ligt een uitnodiging in de bus voor een kunstopening. De laatste tijd zijn de uitnodigingen meestal  digitaal. De uitnodiging gaat vaak  vergezeld van een PDF-file of een creatieve Word-file.

De uitnodiging is er nu eentje voor  de opening van een expositie in het CBK (Centrum Beeldende Kunst) van Groningen.

Het gaat om een opening van een expositie van een bevriende kunstenaar. Eigenlijk is het onze buurvrouw.

Lieve mensen, neem van mij aan dat openingen van deze orde  een waarlijk orgasme zijn, maar vooral van of voor diegene die deze openingen mogen voorzien van een toespraak.

Stel je deze ‘belangrijke’ figuur even voor. Hij of zij krijgt een uitnodiging om deze opening op te sieren met een toespraak. Dan stel je echt iets voor, nietwaar? Je doet dan ook erg je best om ‘iets’ van je toespraak te maken. Uren en uren zitten ze, in hun schaarse vrij tijd, te zwoegen op een welluidende toespraak. Natuurlijk moet het ook nog enige ‘inhoud’ hebben, dus komt het goed uit dat hij op een prachtige eindscriptie van een pas afgestudeerde kunst studente stuit. Met een beetje kopiëren en plakken, in jargon heet zoiets “Copy and Paste”, komt er een prachtige toespraak tot stand. Als hij het de volgende ochtend aan zijn vrouw laat lezen, steekt ze haar trots niet onder stoelen of banken.

Nu dient een ‘sprekert’ zich te realiseren: “Er bestaat een schrijftaal en een spreektaal.” Dit zijn twee tegenover elkaar gestelde en  enorm van elkaar verschillende vormen in onze taal. Als dan de uitgenodigde gast dit epistel vervolgens gaat voorlezen, kun je er gif op innemen dat het niet een lekker verhaaltje wordt. Komt nog bij dat het slachtoffer, want hij is in zijn eigen val gelopen, steeds vaker op het papier moet kijken, daarbij niet meer in de microfoon spreekt en hierdoor ook niet meer hoorbaar is in de zaal.

Gelukkig mogen we daarna de 53 verschillende kunstenaars, maar vooral, hun werk gaan bekijken. Rijen dik schuiven langs de diverse werken. Plotseling wordt de rij opgehouden door iets…  even verderop staat een dame uitgebreid te discussiëren…  De dame in kwestie ziet er uit als een ‘echte’ kunstenares. Zwaar aangezette wenkbrauwen, kort haar, met een ‘Pony’ die tot ver over haar ogen reikt. Bedenk daarbij aangezette koontjes en fel rode lippen en je hebt het prototype van een “kunstenaar”(es). Ik zoek naarstig naar haar ‘werk’ en ontdek een stoel. Weliswaar een stoel die op de kop is getekend, maar ik herken er echt een stoel in. Onder deze tekening ontdek ik een monitor, die een verspringend beeld vertoont van diezelfde stoel. Soms op z’n kant, soms rechtop etc. etc.

Na een lange wandeling langs alle 53 werken, belanden we heel erg in de buurt van de entertainment-band, die veel lawaai staat te maken, onder het mom van “wij maken muziek”.  De grappen die ze onderling maken, gaan volledig aan de ‘kunstkenners’ voorbij.

Als mijn gehoor een bijna beschadiging ondergaat, beleef ik het werk van onze geliefde buurvrouw. Gelukkig kennen we haar en dit werk in het bijzonder, want zo dicht bij een, zichzelf geweldig vindende band, is een pijnlijke ervaring. Deels door de muziek, deels door de bijna ‘verstoken’ plek die haar werk inneemt.

De beleving van kunst is een kunst.

Boodschappen

“Ben jij zo’n man die achter het karretje loopt tijdens het boodschappen doen?” vroeg een paar weken geleden een goede vriendin aan mij. Aan de toon en de uitdrukking op haar gezicht vermoedde ik, dat mijn antwoord wel eens een negatieve uitwerking zou kunnen hebben op mijn plaats in haar ranglijst van aantrekkelijk gevonden te worden. En welke man wil nou niet aantrekkelijk gevonden worden? Ik besloot het eerlijke antwoord te geven. “Jazeker, ik geniet daarvan” waarbij de uitdrukking op haar gezicht langzaam veranderde naar koel. “Ik kan ze niet uitstaan” was haar reactie. “Waarom vind je het leuk?”vroeg ze nog, om mij niet al te hard te kwetsen.

“Wel, het stelt mij in de gelegenheid en situatie mensen te observeren. Normaal heb ik nogal de neiging om mensen en vaak vrouwen ‘aan te gapen’ om dit  met een opmerking van Ali te verduidelijken. Achter zo’n kar wordt dat rondkijken legitiem. Ik had niet het idee, dat deze opmerking haar beeld van mij deed bijstellen.

Vanmiddag moest ik weer terug denken aan deze conversatie, terwijl we voor de ‘groente afdeling’ van de AH staan.

Ik sta wat om mij heen te kijken, als plotseling ‘mijn karretje’ uit zichzelf gaat bewegen. Als ik naar beneden kijk, zie ik een ‘vreemde hand’ aan mijn karretje trekken.  De vrouw staat voorover gebogen en met haar linkerhand zit ze tussen de groente te graaien. Kennelijk is ze op zoek naar een groente pakket met de meest verse datum. Haar rechterhand is bezig het karretje dichter naar zich toe te trekken, zonder daar ook maar een blik op te werpen. “Mevrouw, ME-VROUW dit is niet Uw karretje!” Ze richt zich op, kijkt mij vernietigend aan en beent naar haar karretje, dat een heel eind verderop staat. Ik krijg bij dit soort situaties steevast het gevoel dat er ergens een camera opgesteld staat.

Even later zie ik de vrouw bij de brood afdeling staan.

Ze is bezig een tang uit de houder te frunniken. Zo’n tang waarmee je, zonder er met de handen aan te zitten, een broodje of iets dergelijks uit de bak kan pakken om in een plastic zak te deponeren. Als ze eindelijk de tang te pakken heeft, probeert ze het onderste broodje uit de stapel te vissen. Als dat is gelukt laat ze het broodje in een plastic zakje glijden, dit allemaal met behulp van die tang. Ze legt het zakje in haar kar en maakt aanstalten verder te winkelen. Echter, ze pakt het zakje uit haar kar, pakt het broodje er met haar handen uit en gooit het weer in de bak. Vervolgens pakt ze opnieuw de tang, vist uit diezelfde bak een ander broodje en laat dat in haar plastic zakje vallen.

Schielijk kijk ik weer om mij heen, op zoek naar die camera.  Ik vind het ‘echt’ niet erg om achter de kar te lopen tijdens het boodschappen doen.

Langs de Moezel

Kent U het verhaal over die mensen, die een reisje langs de Moezel gingen maken?

Inderdaad ze gingen niet. Want is het zo, dat plannen gemaakt worden om ze ook weer te kunnen veranderen.

De camper werd weer opgeruimd de zomerkleding eruit- en de herfst en winterkleding weer uitgepakt. De herfstachtige buien verrasten ons al een aantal keer. Het werd zo nu en dan gevaarlijk mistig, maar vooral ook kouder. Bij ons beiden begon een knagend gevoel van………, ja wat eigenlijk? Het duiden van een dergelijk knagend gevoel is lastig, waar nog bij komt dat emoties van buitenaf invloed hebben op je gemoeds toestand. Zo krijg ik van mijn Cardioloog er “weer een jaar bij” wat zoiets betekent als, volgend jaar weer voor controle. Dan is daar een ‘Familiedag’ welke ook weer andere emoties losmaakt. “Weerom wilst dou altied fut?” zijn de woorden van mijn oudste broer, die steeds weer boven komen dwarrelen. Voorzichtig probeer ik Ali haar gevoel hierover te peilen “Wat vind je ervan als we niet weggaan?” vraag ik haar “Zulk mooi weer wordt het de komende tijd nou ook weer niet”.

Twee dagen later kunnen we elkaar lachend aankijken en roepen, “Lekker weer even een tijdje thuis!”

Nieuwe plannen worden er gemaakt, want als de auto uit de stalling komt, moet deze eerst voor de APK, maar we willen de camper ook nog laten repareren van de aanslag in Turkije. Ik gun mezelf de rust en centjes om in het notebook, waar ik altijd deze Blog op schrijf, een SSD (Solid State Drive) te plaatsen. De kleindochters zitten swingend aan tafel als we melden dat we ‘niet’ weggaan. Nu hadden deze dames al een ultimatum gesteld. “Als jullie nou eens 1 x een week per maand weggaan, dan is dat voor ons ook te overzien.” Tja, kleine meisjes worden ouder en wijzer.

Het is op dit moment lekker weer, het is droog en de zon schijnt. “Zullen we even een rondje meer?” vraagt Ali “Nou nee, ik wil even dit afmaken”

The First crack of being Home?

Het schoolplein

Regelmatig halen wij onze kleindochters uit school, zo ook op deze prachtige nazomer middag. Omdat het heerlijk weer is blijf ik lekker buiten op het bankje zitten. We zijn ruim op tijd, dus kan ik even genieten van de relatieve rust op het schoolpleintje. Aan een klimrek, even verderop, staat een hondje vastgebonden met een muilkorf om. Achter mij zitten, eveneens op het bankje, een aantal dames  dames te keuvelen, totdat het gesprek op het hondje komt. “Waarom draagt jouw hondje een muilkorf?” “Och in het verleden heeft ze wel eens kindertjes gebeten, vandaar”. Terwijl ze dit zegt staat ze op, loopt naar het hondje, verwijdert de muilkorf en maakt het hondje los, zodat het vrij kan rondrennen. Ik kijk om me heen of ik ergens een  verborgen camera kan ontdekken, want zo dadelijk komt het schooltje uit en dan? Bij de ingang van het pleintje komt een mevrouw aanwandelen met haar hondje aan de lijn, die ze vervolgens vastbind aan een haak op ruime afstand van het loslopende hondje. Vervolgens komt ze, zonder haar hondje, onze kant op en vraagt “van wie is dat hondje?”  De eigenaresse van het ‘loslopende’ hondje meldt zich. “Och, zou jij je hondje ook even vast kunnen maken, je weet maar nooit met al die kindertjes, zo dadelijk”. “Oh, maar mijn hondje is niet agressief hoor”. Na wat ik zoeven heb gehoord, weet ik het nu zeker, wij worden gefilmd! De moeder, die getuige was van het verwijderen van de muilkorf, kijkt verbijsterd om zich heen en onder het mompelen van “ach, daar is ze” rent ze de school in!

Het loslopende hondje geniet inmiddels van haar vrijheid en wacht geduldig tot de school uitkomt.

De de Visser Familiedag

“Gaast met?”  riep Hein, toen we een afspraak voor het met elkaar meerijden  naar de jaarlijkse familiedag probeerden te maken. Maar  toen hij aangaf de avond daarvoor naar ” De oudste broer,  Wibo en zijn vrouw Betty”  te willen gaan, moest ik toch even nadenken. Familiedagen ervaar ik vaak als een verplichting. Terwijl ik dit optik, realiseer ik mij terdege dat niet iedereen zich  deze ´luxe gedachte´ kan permitteren.

De de Visser familie blinken namelijk niet uit in het onderhouden van warme banden met elkaar. Totdat 2 vrouwen, natuurlijk vrouwen, zich daarover zorgen gingen maken. `moeten we het zover laten komen om elkaar alleen met ´overlijden´te ontmoeten? 

En naar aanleiding daarvan is deze traditie in het leven geroepen.

Natuurlijk komen `er allerlei emotionele gevoelens en conflicten, terecht of onterecht, in families voor. Het is de taak van een ieder van ons, anders gezegd, aan ons allen, zichzelf een plaats te geven in deze conflicten, of liever gezegd, gevoelens.

Oké, er is een mooiere foto van ons drieën, maar het is wel een foto van ons drieën.

Want eigenlijk ontbreekt er iemand, waar ik heel veel van heb gehouden, omdat hij een voorbeeld voor mij is geweest om je leven te leven in je eigen vrijheid.

Een familiedag maakt meer los dan alleen het samenzijn met diegene die er nog zijn.

Emo dag

I

In dichte mist, het KNMI spreekt over 50 meter zicht, rijden we richting Janny en Jan. Ondanks alles is het onderweg prachtig. Eenmaal van de A28 belanden we zo nu en dan in flarden mist die over de landerijen zweven. Ik kan me voorstellen dat in vroeger dagen er gesproken werd over “de witte wieven” en het ontzag dat de mensen er toentertijd voor hadden. Ze lijken je op sommige momenten vast te grijpen. Westerbork is overhoop gehaald en via allerlei omleidingen gloort de Boermaat voor ons op. Fietsen van de camper, want vanmiddag  gaat er gefietst worden.

Het wordt prachtig weer en zelfs te warm om een jas aan te trekken. Na een kilometer of 10 rond te hebben gereden naderen we Sterrenwacht Westerbork.

Maar in plaats daarvan  staan we plotseling op Herdenkings Kamp Westerbork.

 

Het overvalt je, het beklemt je en de verhalen op de verschillende borden snoeren je de mond.

Ieder blokje met een davidster vertegenwoordigt 1 mens.

Toch een beetje verward vervolgen we onze weg, ons realiserend dat in het begin van dit kamp de mensen, te voet vanaf Hooghalen , deze weg van 5 kilometer ook hebben moeten afleggen, voordat ze in het kamp aankwamen.

 

Het blijft warm en wel zozeer dat de Schotse Hooglanders verkoeling in de “dobbes” op de heide zoeken. Een prachtige fietstocht is het van ruim 35 kilometer, hoewel ik mij afvraag of Janny wel heeft genoten. Zij fiets de tocht, als enige, zonder elektrische ondersteuning. Na een heerlijk verkoelend biertje overeet ik me bijna aan een heerlijke maaltijd en wordt het tijd om, voordat de mist nog dikker wordt naar huis te rijden.

Op de deurmat vinden we een brief van mijn Cardioloog. Vrezend voor slecht bericht, maakt Ali hem voor mij open.

“De fietstest laat geen afwijkingen zien met name geen zuurstof tekort in het hart” luidt de eerste regel van de brief.

========== De mens lijdt het meest aan het lijden dat hij vreest.==============

Gezondheids Perikelen van een oude man

Hadden we de maand september uitgekozen om allerlei afspraken te maken, met een beetje pech loopt zoiets geheel anders. Melde ik de vorige keer dat een fietstestuitslag roet in onze “Moezelfahrt” zou kunnen gooien, nu dreigt(de) een tandarts en mondhygiëniste  bezoek dat te doen. Deze laatste levert   een lijstje van gebreken aan mijn gebit bij de tandarts in.  Die gaat aan het werk en ontdekt een klusje wat iets meer tijd vergt. Nieuwe afspraak van maar liefst 70 minuten wordt mijn deel. “20 oktober meneer, is de eerste mogelijkheid”, zegt de bevallige assistente. Ik denk alleen, ‘daag “Moselfahrt” en probeer nog iets van, “kan het niet eerder?” Nee, dat kan niet.

Onderweg naar huis, met een verdoving nog in de mond die mij een slappe lip bezorgt, bedenk ik dat 3 weken wachten of 4 weken wachten, geen verschil maakt. Thuis besluit ik gelijk maar de afspraak te verzetten naar een paar weken later. Dat lukt die avond niet meer, dus wordt dat de volgende ochtend een eerste optie. Als ik wakker word en dat is al lekker vroeg, is het alsof de tandarts een boortje in mijn open liggende zenuw vergeten is. “Hiermee ga ik geen 2 weken in ons campertje zitten”, kreun ik tegen Ali. Want laten we wel wezen, wij mannen kunnen slecht tegen welk pijntje dan ook.

Ik kan diezelfde dag bij de tandarts terecht.

Een enorme spuit wordt een paar keer in mijn gehemelte gedrukt, waarbij de tandarts iedere keer meld, “dat dit wel even vervelend kan zijn”.  5 minuten wachtkamer en daarna 3 kwartier lang  met open mond mijn angst te bedwingen. Het schone T-shirt is inmiddels doorweekt. Eerst die stalen kroon verwijderen, daarna komen de wortelkanalen aan de beurt. 3 in getal, waarvan ik niet wist dat ik ze had. “Ja” vervolgt de tandarts na een half uurtje verwoed boren, pulken en spoelen. “het is wel even een geduldwerkje alles goed schoon te krijgen”

Op dit moment begint de verdoving zijn werking te verliezen, maar dat vang ik professioneel op met een geweldige Amerikaanse Bourbon.

3 november heb ik een afspraak van 70 minuten, inderdaad, ruimte voor een tripje “entlang der Mosel” .

Ai, vergeet ik even de uitslag van de “Fietstest”.