Akkrum 3

Het zijn van die plekjes die je voor eeuwig in je hart sluit, zeker na een vaarzaam leven, zoals wij hebben gehad. We piekeren ons beide suf, maar kunnen niet achterhalen wanneer wij hier in de haven hebben gelegen.  Wat we wel weten is dat dit ver voor onze laatste boot is geweest.

Wat wij nog wel weten is de prachtige Coopersburg, dus moeten we daar weer even naartoe. De in Akkrum geboren Folkert Harmens Kuipers emigreerde naar Amerika en liet zich daar als Frank Cooper naturaliseren. Hij was een succesvol zakenman. In 1900 liet hij naar ontwerp van de gemeentearchitect F. Hoekstra een tehuis bouwen voor arme ouderen. Het gebouw heeft een middenpartij met twee woningen en een regentenkamer en twee rijen van elk tien woningen aan weerszijden. Na het overlijden van Frank Cooper (1843-1904) werd in 1906 in de tuin een mausoleum gebouwd. 

sitte yn e rige..... en dan mar lige

De niet Friesen herkennen ook hier wel een leugenbankje in, de tekst boven het bankje luidt dan ook;

"Zitten op een rij..... en dan maar liegen" 

tja, en dat rijmt niet, dus poëtisch  als ik ben; 

"Zittend op een rij..... en laat de waarheid dan maar vrij"

Maar U merkt het al wel, het mist dan ten ene male de kracht van de Friese taal.

Niet alleen de armen zijn en/of waren goed bedeeld in Akkrum, ook "gevallen" vrouwen werd de helpende hand geboden door het bouwen van Welgelegen.

Welgelegen werd in 1924 gesticht door Suster van der Vegt. De rij woningen voor ongehuwde vrouwen en weduwen werd in 1928 gebouwd naar ontwerp van architect S.F. Hoekstra (zijn vader was architect van Coopersburg). Het gebouw met expressionistische kenmerken heeft, net als de Cooperburg, twee vleugels met elk 5 woningen.

Op het terrein van Welgelegen stond al een achtkantige theekoepel uit de 18e eeuw. De tuin werd in 1929 aangelegd naar ontwerp van W.J. Verdenius. Het gebouw, de theekoepel en de tuin zijn rijksmonumenten.

En dan nog even een, achteraf, hilarisch moment als we aan de waterkant "Twee Gezusters" zien liggen. Hoofd-varen heeft even het idee dat dit het schip is dat, jaren geleden, door onze zeilclub voor een weekeinde is gehuurd. Rechtop zitten was niet mogelijk, tenzij je op een laag kistje ging zitten. Terwijl ik een foto neem, vaart achterlangs "de Trouwe Hulp" en er ontstaat een Babelonische spraak- en gedachte verwarring.

Met de Trouwe Hulp, van Derk-Jan, is onze, inmiddels bejaarde, zeilclub rond 10 jaar op pad geweest. Na verkoop werd er gevaren met "de Vlieter" met Jan Rijswijk. Ik had het al eerder over de "Slietoasje an't benul" en dat doet hier weer opgeld. Alles wordt door elkaar gehaald en er ontstaat een gesprek wat in een stuk van Shakespeare niet zou misstaan.

"Ha, die Jan, hoe gaat ie?", "Ja, prima, hoe gaat het met jou?", "Hartstikke goed", "We praten binnenkort even bij" roept de schipper nog vanaf de langzaam voorbij varende Tjalk en blijft ons nog lang nakijken.

Als wij weer weg wandelen, komt het benul weer een beetje "op e rige" op een rijtje. "Verdorie", roep ik vol ontzetting, Derk-Jan voer op de Trouwe Hulp en Jan op de Vlieter. 

Ik hoop maar, dat "Jan" dit gesprekje van zich af kan zetten en niet zijn hele oude kennissenkring rond gaat bellen.

Akkrum 2

Het dorp Akkrum ligt aan het riviertje de Boorne met het in 1996 geopende Leppa Aquaduct tussen Heerenveen en Leeuwarden over de A32.

 Sinds de opheffing van de gemeente Boornsterhem in 2014 maakt Akkrum deel uit van de gemeente Heerenveen, wat overigens ook nog een dorp is.

Het is een mooi schilderachtig dorp, waar wij regelmatig doorheen zijn gevaren. Hoofd-aanleg meent zich nog te herinneren, dat we hier zelfs een paar nachten in de jachthaven hebben gelegen. Bij mij speelt de "slietoage an't benul" een beetje op, want ik weet het mij niet meer voor de geest te halen.

De fietsen komen van de camper, want we gaan boodschappen doen. Niet echt veel, waardoor ik het vermoeden krijg dat Hoofd-inkopen een klein verborgen kalendertje heeft. Bij Poiesz wordt wat brood en groentes ingeslagen en kunnen we afrekenen. Mijn hele leven heb ik, en de rest van de wereld,  deze winkel Puis genoemd, want de eerste vestiging zat op het Grootzand in Sneek. En, wij Snekers" praaten Snekers. Dat is een soort stadsfries wat eigenlijk in niets met Fries overeen komt maar voor mij blijft het Puis, ozo. Tussen Sneek en het Starteiland voer, tijdens de Sneekweek, altijd de "Puisboat" voor een gulden.

Stap je op de POIESZBOOT, dan stap je in de Sneeker cultuur. Dan zeg je Púís! Niet Poijùs. Dus in het Sneekers spreek je Poiesz uit als Puis. Aldus een artikel in de Sneker krant.

Dat van die agenda, van Hoofd-kleding,  blijkt te kloppen, want "We gaan nog even door het dorp fietsen" krijg ik te horen.

Als "de twee dames" ook worden vereerd met een bezoekje, weet ik het zeker, Hoofd-kleding heeft maatje 40 achter zich gelaten, want "de twee dames" staan voor een maatje meer! Als de winkel dan wordt verlaten, zonder iets te kopen, twijfel ik of dit te maken heeft met een ontkenningsfase. Desgevraagd blijkt het aan de donkere kledingkleur te liggen. Tja, donker slankt af, nietwaar?

 

(Martini ziekenhuis Groningen) Akkrum 1

 "Komen waar je komt en zijn waar je bent". Het is voor vandaag de spreuk die het meeste opgeld doet. Vanmorgen heeft Hoofd-gezondheid ergere pijnen dan de dag ervoor en besluit een lokale arts te consulteren. Nu is dat gemakkelijker gezegd dan gedaan, want ze moet nogal wat overredingskracht aanwenden om uberhaupt een arts te spreken. Ze moet zich maar wenden tot haar eigen huisarts en "We hebben hier protocollen voor mevrouw". Ik heb in dit soort situaties de opdracht "mij er niet mee te bemoeien", maar dat kost me moeite. 

Maar uiteindelijk zwicht de assistente voor de onverzettelijkheid van de belster en "mogen we komen". Gelukkig hebben Jikke en Mink hun auto bij de hand, want lopen is geen optie, zoveel pijn heeft het meiske. Na de consultatie worden hier een aantal testen en bloed afgenomen en komt de arts tot de diagnose "hoogst waarschijnlijk longembolie" . We worden verwezen naar de Spoedeisende hulp in het Martiniziekenhuis in Groningen.

Dus pakken we de camper verder reis klaar in, nemen afscheid van J&M en rijden naar huis. We ruilen de camper voor de auto om en melden ons bij de Spoedeisende hulp.

Daar lig je dan, wachtend tot alle bloed is afgenomen en alle onderzoeken en testen zijn uitgevoerd. We zitten 4 uur lang in een onderzoekskamer met airco. Heerlijk zul je zeggen, met deze warme dag, maar het wordt frisjes, zo erg zelfs dat ik maar een deken omhang.

 

Oke, ik geef het toe, het ziet er een beetje zielig uit en kun je je afvragen wie hier de patiënt is .

Om exact 4 uur kom de arts binnen. Het is inderdaad een Longembolie en er worden medicijnen voorgeschreven en recepten uitgedeeld.

"Dokter", vraagt Hoofd-patiënt "Kunnen wij weer op reis?", "Jazeker, gaat U rustig weer met de camper op weg" is het niets aan de verbeelding overlatend antwoord.

Dit is ons uitzicht over de haven tijdens ons avondeten en dat is ronduit genieten.

Bakkeveen 7

 Het belooft een mooie dag te worden. In mijn omgeving wordt zelfs gefluisterd, dat Piet Paulusma deze dag een 10 geeft, dus dat belooft wat.

Het ontbijt nuttigen we uiteraard buiten, als Hoofd-ontbijt bezoek krijgt van een Libelle, die rustig op haar schouder landt. Het is bijna vervreemdend, zolang het diertje blijft zitten.

Er gaan nogal wat verhalen omtrent de Libelle, want het dier wordt door velen bijzondere krachten  toegedicht. ... 

"Als de libelle in je leven verschijnt, wordt van je gevraagd om na te denken over illusies en slechte gewoonten en om speelser in het leven te staan. De libel staat voor de diepere betekenis van het leven, dat wat onder de oppervlakte te vinden is".

We gaan het de komende dagen allemaal meemaken.

De boer van het land, dat aan de camping grenst, is al weer vroeg bezig met het ophalen van zijn pas gemaaide gras. Hij maakt er pakjes van, die in plastic worden gewikkeld.

Even verderop verwacht een boer kennelijk regen, want die is druk bezig zijn mest uit te rijden. Het zal de meeste stadse lezers vreemd voorkomen, maar ik vind dat een lekkere geur en er bekruipen mij nostalgische gevoelens.

Het wordt zo langzamerhand steeds warmer en de "gevoelstemperatuur" loopt op naar de 27 graden, gelukkig staat er een verfrissend windje. Daar heeft dit diertje niet zoveel last van, want die vindt een windluw plekje in het fietsenrek, achterop de camper.

De warmte mist zijn uitwerking niet op Mink, die in de schaduw in slaap lijkt te zijn gevallen, hoewel hij later met stelligheid beweert, dat hij aan het nadenken was.

Morgen verkassen we naar onbekende oorden, want er bestaat nog geen consensus omtrent de precieze plaats en camping.

Bakkeveen 6

Na de koffie draait Hoofd-was er weer eentje doorheen, zodat de droogmolen weer helemaal vol hangt met fris ruikende onderbroeken etcetera.

Ondertussen tracht ik weer leven in onze thermometer te krijgen. Het accuutje was kennelijk leeg, dus moet er een nieuwe in. Nou, millimeter dunne schroefjes in een ongemakkelijke houding eruit draaien, resulteert erin, dat er 2 vallen, vind die maar eens terug. Maar uiteindelijk lukt het, waarbij het apparaat, bijna sarcastisch aangeeft dat het 32 graden in de camper is. Dus dat zweten ligt niet alleen aan mij.  

Vanmiddag stappen we op de fiets en zoeven we langs de Friese dreven, waarbij we heel even het Groningse kruisen. 

Als het aan de milieuorganisaties ligt, dreigt dit beeld te verdwijnen. Het ligt in de bedoeling, dat er in 2023 een wet komt die het weiden van koeien aan banden legt.

Hier moest ik toch echt even halt houden, want in eerste instantie dacht ik dat dit bord een protest betrof, maar het blijkt een aankondiging van een geboorte te zijn. Sommige mensen stijgen boven hun eigen creativiteit uit: ¨Festival terrein, gesloten wegens overvliegende ooievaar.¨

Dan even iets over een minder vrolijk fenomeen. Hier in deze sloot woekert de "Grote Waternavel". Dit is een uit Zuid- en Noord-Amerika komende plant. Het is, wat ze noemen, een zogenaamde "Invasieve" plant die heel snel de sloten en plassen overwoekert. Het plantje is moeilijk te bestrijden omdat het, bij het verwijderen, zeer gemakkelijk afbreekt en daardoor door kan blijven woekeren.

Dan nog even iets over "oude mensen" op een elektrische fiets. Eigenlijk zou er een verbod op moeten komen om boven de 70 jaar zo'n apparaat te besturen, want er komen ons sujetten voorbij stuiven, waarbij je je hart vasthoudt. Wij hebben ons, enigszins, beschermt natuurlijk voor zoveel het waard is.

Bakkeveen 5

 De dag begint met een beetje mist, die door de doorbrekende zon wordt verdreven. Gisteravond wou Hoofd-slapen vroeg naar bed, "Dan kunnen we lekker Downtown Abbey in bed kijken", duidend op onze nieuwe verslaving. Helaas hebben we de Chromecast thuis laten liggen, dus dat gaat hem niet worden. Nu wil het geval, dat Jikke al een paar dagen hint op het aanschaffen van een paar nieuwe Crocs. Omdat ze een auto  bij de camper hebben staan. is 1 en 2 al snel 3. Drachten is dan ook "dichtbij" en een goede chauffeur al snel gevonden.

Bij theater de Lawei wordt geparkeerd en begint de zoektocht naar een paar Crocs. Nou, dat valt niet mee, schoenenwinkel in, schoenenwinkel uit. Ook weten deze vak specialisten ons niet te vertellen of ze uberhaupt wel te krijgen zijn in Drachten. "We hebben wel andere slippers" proberen ze nog! Grapjurken. Ik stap de Blokker binnen, waarbij het personeel mij aanraadt om aan het eind van de winkelstraat, het bij de Scapino te proberen.

Wel eens een gelukzalige uitdrukking op een gezicht gezien, nee, jammer U had er echt bij moeten zijn. Van pure opwinding wordt, na de aankoop, pardoes haar vestje vergeten, dus dat moet even later dravend weer in veiligheid gebracht worden.

Op de terugweg maakt iemand mij er attent op, dat om de hoek een Expert zit. Terwijl Hoofd-inkopen haar kledingkennis verdiept bij de C&A, werp ik mij op de Chromecast voorraad bij de Expert. Want ze hebben de duurdere uitvoering ook op voorraad. Gezien het feit dat Hoofd-uitgaven elders verblijft, kies ik voor de duurste uitvoering.

Compleet met afstandbediening, wat wil een mens nog meer? We kunnen er ook nog eens met een 4K resolutie TV kijken. Alleen hoef ik dan alleen nog maar een 4K TV aan te schaffen. En die prijs moet ik maar voorzichtig brengen aan Hoofd-financiën.

Oja, we blijven nog een paar dagen in Bakkeveen.

 

Bakkeveen 4

 Deze zondagochtend begint met een dreiging van regen en een mistig uitzicht vanaf de camperplaats. Niet veel later komt de zon voorzichtig zijn opwachting maken. 

Dit laatste is genoeg reden om het ontbijt buiten te gaan genieten, al doet Hoofd-ontbijt dit nog wel in haar ochtendjas.

Jammer dat het lichte windje koude lucht meeneemt, anders zou het echt genieten zijn. Het wordt zelfs zo fris dat we weer naar binnen gaan.

Onze buurtjes krijgen bezoek van hun kleinkind en het mag gezegd, om aandacht hoeft deze kleine man niet te vragen, maar ondanks dit roept hij ook regelmatig om "Pake en Beppe". Maar waar deze zondag, voor mij, vooral om draait is natuurlijk Zandvoort en wat zich daar allemaal afspeelt.

Ik zoek een plekje voor de televisie draai de schotel omhoog en sluit de buitenwereld uit.

Nu kan ik proberen mijn emoties tijdens de race met jullie te delen, maar de hartkloppingen en de tranen, na de overwinning van Max Verstappen, kan ik maar moeilijk verwoorden.

Ik zal met een aantal, zogenaamde, screenshots van F1TV.com de euforie van het aanwezige publiek proberen te vangen.

Een enorme zee aan oranje geklede en rook spuitende fans helpt natuurlijk ontzettend om Max naar de zege te schreeuwen.

Even een klein beetje historie over deze race op Zandvoort. Max Verstappen is de eerste Nederlandse coureur, in 36 jaar, die ooit de Grand Prix van Zandvoort heeft gewonnen.

 

Hierboven het moment dat ik echt breek. Davina Michel zingt, ten overstaand van de Koninklijke familie, het Nederlands volkslied.

Alles met alles een enerverende zondag, met dank aan de directie en organisatie van Circuit Zandvoort.

Bakkeveen 3

 Gelukkig heb ik al voorspeld, dat dit weekeinde in het teken van de Formule 1 in Zandvoort zou staan, met als gevolg dat ik eigenlijk niet veel heb te melden. Natuurlijk kan ik het hele verloop van de kwalificatie hier uit de doeken doen, maar dat zal ik U, lieve lezers en lezeressen, besparen. Voor alle duidelijkheid: Max start zondag vanaf pole position, oftewel vooraan.

Dat Hoofd-entertainment niet met mij meekijkt, mag duidelijk zijn, dus zoekt zij haar eigen vermaak. Vandaag blijkt Mink wel zin te hebben in een fietstocht en al snel komen de beiden overeen om richting Beetsterzwaag te fietsen. Jikke laat dit vermaak ook maar aan haar voorbij gaan. Nu heeft Beetsterzwaag op Hoofd-fietsroutes een grote aantrekkingskracht omdat haar oom en tante, wonende in Beetsterzwaag,  heel vaak een logeer adres voor haar zijn geweest.

Hier links is het huis van haar oom Jan en tante Alie, inderdaad naamgenoot, maar dan zonder de e, want die is bij Hoofd-verhalenverteller bij de aangifte na haar geboorte weggevallen. Ik heb oom Jan een paar keer mogen ontmoeten en wat mij daarvan bijgebleven is, dat hij een grote grappenmaker was.

Oom Jan werkte als tuinman voor de nazaten van de Jonkheer Jan Anne Lycklama a Nijeholt, geboren op 3 december 1803 in Oldeboorn. Hier de op foto rechts het Lycklamahus.

Hij, oom Jan, vertelde dat in het begin toen hij voor de familie ging werken, overal en zogenaamd achteloos, kleingeld werd neergelegd. Op deze manier werd het personeel op hun eerlijkheid getest.

Lang leven dit feodale tijdperk.

Beter bekend is het prachtige Lauswolt, foto hieronder, waar de politieke partij VVD regelmatig hun vergaderingen houden.

Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik jaren lang heb gedacht dat oom Jan hier te werk gesteld was.

Bakkeveen 2

Vanaf vandaag en de rest van het weekeinde zal, voor mij, in het teken staan van de Formule 1 race in Zandvoort, oftewel voor de kenners: The Dutch Grandprix.

En, hulde, hulde, aan @ZiggoSportF1 en @CanalDigital. Alle trainingen en de kwalificatie plus de race op zondag wordt ook via de satelliet uitgezonden, zonder dat daar een extra abonnement voor nodig is. Hier het eerste beeld van Max Verstappen op "zijn eigen" circuit in Zandvoort.

De rest van de posse is naar het dorp om de nodige inkopen te doen, want alleen van de bewolkte lucht leven is een utopie. Waar komt Hoofd-verwennerij mee terug? Echte Friese Oranjekoek! Soms word je opeens overvallen door een gelukzalig gevoel!

We zullen het er maar op houden, dat een kinderhand snel is gevuld.

Maar de koek is nog niet op, want ze hebben een uitspanning in het dorp ontdekt en gelijk maar een tafel aan het raam gereserveerd.

Het moet gezegd, het restaurant "De Brink" in Bakkeveen serveert een voortreffelijke kabeljauw. Al heb ik mijn bedenkingen bij de "oerfriet", want die heeft een aantal zeer moderne eigenschappen, die mij sterk doen denken aan de beroemde "Raspatat".

Bakkeveen 1

Tja, 531 dagen oftewel 75,86 weken of 17,40 maanden, dus 1,45 jaren.... Zolang is het geleden dat we met de camper op stap zijn geweest, nadat we uit Oliva, Spanje zijn weggevlucht vanwege corona..

Hoofd-inpak is al dagen bezig de zaken voor te bereiden en hier en daar ziet ons huis er dan ook uit als een uitdragerij.

 Hele lijsten worden afgewerkt om maar vooral niks te vergeten, want stel je voor dat we de volle 32 kilometer terug naar huis moeten rijden om schone sokken te halen. Ja, want de reis gaat dit keer naar Bakkeveen, Friesland.

Bakkeveen is een dorp in de gemeente Opsterland, in de Nederlandse provincie Friesland. Bakkeveen ligt op korte afstand van Drachten, waarvan het ten oosten is gelegen. Het dorp had in 2020 1.875 inwoners. Onder het dorp valt ook een deel van de buurtschap Allardsoog en een stukje van het dorp Waskemeer. Aldus Wikipedia

Maar we staat "te plak", vergeef mij dit Friesisme, maar onze Friese vrienden zijn inmiddels ook aangekomen.

Het voelt allemaal weer als vanouds en ook het schrijven van deze blog, als is het nog even zoeken naar wat inspiratie. 

Dan nog even over de camping annex camperplaats de Iekeleane. Wij verwachtten wat natte weersomstandigheden en kiezen voor een plek waar de camper op een verharde plek kan blijven, maar het zitje lekker op het gras kan staan, kortom ideaal.

Dit weekeinde staat in het teken van de Formule 1 vanuit Zandvoort en tot mijn grote geluk zijn de sportkanalen van Ziggo ook via de satelliet te bekijken, heerlijk.

Niet verwacht bezoek

 Gedurende de afgelopen periode van veel thuiszitten staat onze auto, min of meer, werkloos voor de deur. Nu is het, in het begin van de pandemie, voorgekomen, dat we met een lege accu stonden en de auto niet wou starten. Het schijnt, dat het "motor management" toch redelijk wat stroom vergt.

Dus haal ik tegenwoordig een accupool los, zodat we een volle accu houden en we ieder moment weg kunnen, als we dat willen.

Tijdens de vakantie periode is het hier in de buurt heerlijk rustig en dat trekt andere bezoekers aan, die wij één twee drie niet direct in een onze woonbuurt verwachten.

Gisterochtend wil Hoofd buitenshuis contacten een bezoek aan de kleinkinderen brengen, dus zet ik de accupool even vast. Tenminste, dat is de bedoeling. Wat schetst mijn verbazing, als ik de motorkap open en precies over de accupool heen een bult uitwerpselen vind. Eerst denk ik nog aan een kat, maar als snel dringt het door, Marters!!!

Nu zijn er meerdere verhalen bekend, van marters die verzot zijn op de kabels van een automobiel en daardoor grote schade aan kunnen richten. 

Dus word ik gistermorgen, in alle vroegte, uit mijn warme bed getrommeld om een Marter-verjaag apparaat te gaan kopen. Deze apparaten zenden om de 30 seconden een signaal uit met een heel hoge frequentie, die voor de mens niet hoorbaar is. In de winkel zet een vriendelijk Gamma medewerker voor ons de batterijen in het apparaat, omdat wij ons niet kunnen voorstellen, dat 4 van die knotsen van 1,5 volt batterijen in het apparaat passen. Het lukt, maar onmiddellijk melden zich 2 medewerkers die klagen over het "verschrikkelijke"geluid. Het werkt, terwijl wij er niks van merken. Leeftijd doet toch iets met je gehoor!

Kennelijk heeft Hoofd marter verjaging zich gisteravond in de materie verdiept , want ze komt met opmerkelijke kennis omtrent de marter. Zo kan het beest absoluut niet tegen honden haren en wat nog opmerkelijker is, wij dienen de zogenaamde "geurvlaggen" te verwijderen. De vraag 'waarmee'  dringt zich aan mij op! Het antwoord laat niets aan de verbeelding over. "Menselijke urine" en dat dient ook over de banden verspreid te worden. Ik probeer nog enige luchtigheid te brengen in dit verhaal, door te zeggen dat ik niet van plan ben om de buurman te vragen of hij even over onze banden wil plassen, maar Hoofd marter verjager is doortastender dat ik bevroed. Een paar minuten later komt ze met een bakje aan, met daarin een geel goedje. Ik durf niet te vragen waar ze dat vandaan heeft.

De "geurvlaggen" worden gemaskeerd, nu maar hopen dat passanten in het voorbij gaan niet hun neus ophalen. 

Vrolijk Pasen?

 De tijd verloopt en de herinnering groeit evenals mijn haar. Grasduinend (is dat wel een woord?) in de ziekenhuis brieven van het afgelopen jaar, komt dit verhaal tot stand. Natuurlijk op het gevaar af, dat dit een medische Blog wordt. Uiteraard gaan we weer reizen, dus volgen dan ook weer die verhalen.

Soms komen zaken bij elkaar om je duidelijk te maken, dat het leven je niet gegeven wordt, maar dat je er iets voor moet doen!

Zo komt, vanaf augustus 2020, alles tegelijk. Natuurlijk, Covid 19 stuurde onze Spanje plannen in de war en zitten we vanaf eind maart "lekker" thuis. Ja, ik zeg heel bewust lekker, want ondanks dat we niet onderweg zijn en min of meer in een soort quarantaine zitten, hebben we het toch naar onze zin. Als een spin in een web, komen alle dingen onze kant op, lang leve Albert Heijn. In de vorige Blog heb ik de Blaasperikelen beschreven en kan dit als een soort vervolg gezien worden.

De tweede serie van 6 blaasspoelingen zitten erop en op 1 april staat het 2e blaasonderzoek op de planning. De uroloog gaat het onderzoek doen, wat eerst op 15 april staat gepland. Maar er komt even iets "tussendoor". Een telefoontje van het Martini ziekenhuis met de mededeling, dat ik namelijk op 6 april op de rol sta voor een knieoperatie. Ik kan nu en achteraf wel in alle oprechtheid zeggen, dat een blaasonderzoek, 9 dagen na een knieoperatie, geen goed idee is... "to say the least".  De knieoperatie laten schieten, zeker in deze tijd van operatie beperkingen, is mij een te groot risico.

Het stapelt zich allemaal lekker op, zo vlak voor de Paasdagen. "Zul je zien dat we binnenkort ook in aanmerking komen voor mijn eerste, o zo lang verwachte, Corona vaccinatie". Of ben ik nu te cynisch?

Geestelijk heb ik in ieder geval nog de Paasdagen om mezelf een beetje voor te bereiden en/of op te peppen, op de knieoperatie. Mij is te kennen gegeven, dat van mijn favoriete "roesje" geen sprake kan zijn: "Want de chirurg wil tijdens de operatie met mij kunnen communiceren." "Zeg maar tegen de chirurg, dat mijn humor op een laag pitje staat, tijdens de operatie". Het mag allemaal niet baten, het is en blijft een ruggenprik.

Het idee alleen al, dat ik tijdens een operatie compleet bij ben, maakt dat de angst me uitbreekt in de vorm van niet aflatend zweten. 

Vreemd, dat de geest kans ziet het blaasonderzoek helemaal naar de achtergrond te verdrijven.

Het is Goede Vrijdag 3 april en de rust keert, een beetje, weer in huize De Visser-De Vries. Netflix bewijst ons goede diensten en wij vermaken ons zowaar.

Op mijn PostNL app zie ik, dat op zaterdag er weer een brief van het ziekenhuis gaat komen. Vreemd, want alles is nu op de goede datum gezet. Ach, misschien komt er nog een wijziging in de data, is het idee.

Zaterdagmiddag lees ik de de aanhef van de brief:

Geachte heer De Visser,

U heeft meegedaan aan het bevolkingsonderzoek darmkanker.......

Er is vervolgonderzoek nodig

We hebben bloed in Uw ontlasting gevonden. Dat kan duiden op Darmkanker.....

Ik krijg een waas voor de ogen en ben niet in staat verder te lezen. Gelukkig zit ik, maar een onkuise vloek verlaat mijn mond, die langzaam maar zeker droog wordt. Het zweet breekt mij uit en ik leg de brief terzijde.... en vlucht de kamer uit. Natuurlijk, geheel irrationeel, maar ik zit er even h e l e m a a l  doorheen.

De dreun is goed aangekomen en ik zie geen kans mij hier overheen te zetten. Sterker nog, het lukt me niet dit verhaal af te maken. Als een blok zie ik ertegen op om achter de laptop te kruipen en verder te tikken. Ik laat het even voor wat het is.

Tijdens het darmonderzoek zijn enkele poliepen verwijderd en mag ik me over 3 jaar weer melden. Gelukkig loopt dit voor nu dus goed af.

We zijn meer dan een maand verder en ik heb mijn moed bij elkaar geraapt en begin weer te schrijven. De nieuwe knie zit op zijn plaats en de revalidatie is in volle gang. Eerst met behulp van een Fysiotherapeut. 

 

  

Hier de eerste stappen, 1 dag na de operatie. Omdat ik 5 jaar met een knie heb rondgelopen, die soms gewoonweg dienst weigerde, moet ik die eerste dagen, in mijn hoofd, een zogenaamde mantra opdreunen. "Ik kan erop staan, ik kan erop staan¨.

De revalidatie van de knie valt mij zwaar tegen, maar als ik de moed heb om Google te raadplegen, valt dat allemaal ook wel weer mee en staat er, grof gezegd, 1 tot anderhalf jaar voor de revalidatie. 

De chirurg geeft, bij de eerste controle, te kennen, dat het herstel veel te wensen overlaat. 

"Het lijkt nergens op en als je over 3 weken nog geen vooruitgang hebt geboekt, neem ik je weer op. Krijg je een ruggenprik met constante verdoving en zet ik je aan een machine die de knie gaat doorbuigen", is zijn commentaar. Het schrikbeeld van weer opgenomen te worden, zit er goed in. De 3 weken daarna wordt er hard gewerkt, geloof mij maar.

Het is nu ruim 4 maanden na de operatie en langzaam, heel langzaam, gaat het vooruit. Nog steeds heb ik het gevoel, dat er een veel te strak verband om de knie zit, maar het wordt beter. Iedere dag een half uur op de Hometrainer en dagelijks een wandeling in de buurt. 

Buigen gaat nog steeds niet soepel en dat kan een probleem opleveren, als we in september nog even een paar weken met de camper op stap willen.

Dan nog iets heel persoonlijks.

Het afgelopen jaar heb ik, om het maar even populair te zeggen, heel wat voor m'n kiezen gehad. Dat heeft zeer zeker een wissel getrokken op mijn mentale weerbaarheid.

Tijdens een blaasspoeling, op de oncologie afdeling van het Martini ziekenhuis, ontstaat er een diepgaand gesprek met de verpleegkundige. Ik geef aan, dat ik steeds meer angsten ontwikkel tijdens de behandelingen in het ziekenhuis. "Daar is wel iets aan te doen" merkt ze op en raadt mij aan, in het lange gesprek, naar een Psycholoog te gaan.

Na een aantal zogenaamde "intake" gesprekken met de psychologe, gaan we gezamenlijk aan de slag met behulp van het bovenstaande boek.

Een nieuwe reis

Als de ene reis wordt afgesloten, volgt er altijd weer een plan voor een nieuwe reis.

Begin januari 2020 staat er op onze reisrol de trip naar Spanje, om via Barcelona richting Benicasim te reizen om vervolgens de komende maanden in respectievelijk Oliva en Benidorm door te brengen

Zoals bekend, het loopt allemaal even anders.

Voor we vertrekken consulteer ik nog even mijn apotheker, omdat ik toch wel een donkere urine produceer en dat wijt aan de verandering van een medicijn. De apotheek ziet, na onderzoek, geen oorzaak in het medicijngebruik, dus gaan we op pad.

Na een paar dagen Barcelona en een maand Benicasim vertrekken we richting Oliva, waar we een prachtige plek vlak bij het strand krijgen. We kletsen weer lekker bij met onze Duitse vrienden, die we hier ieder jaar tegenkomen.

Maar dan strooit Covid-19 roet in het eten en worden we genoodzaakt, half maart, terug te keren naar Nederland. We ruimen de camper uit, brengen deze naar de stalling en gaan in vrijwillige quarantaine.

De boodschappen worden door de AH thuis gebracht en we leven, saampjes, een min of meer teruggetrokken leventje. Het moet gezegd: “Het valt ons niet tegen”, sterker nog , het bevalt ons stiekum wel. Het is mooi weer en ook hier schijnt de zon volop.

In juni, komen we normaliter terug uit Spanje, brengen we de geplande bezoekjes aan de diverse artsen, zoals de tandarts. Ook een halfjaarlijks bezoek aan de verpleegkundige om de stand van zaken rond mijn diabetes te laten onderzoeken. Door 15 kilo af te vallen heb ik hiervoor geen medicijnen nodig. Dan komt de kleur van mijn urine ter sprake. “Dat laten we toch maar even onderzoeken” is de doortastende conclussie van de verpleegkundige.

Via de huisarts komt er een verwijzing naar Urologie en op 4 augustus word ik opgeroepen voor een inwendig onderzoek, of zoals ze dat noemen een “Cystoscopie”.

Op voorhand wil ik U, beste lezers en lieve lezeressen, meegeven dat dit persoontje een nogal zorgwekkende instelling heeft omtrent alles wat ook maar met ziekte te maken heeft. Injecties, zelfs als ze op beelden worden getoond, zijn aan mij niet besteed. Sterker, ik kan het niet aanzien. Bloedprikken en aanverwante handelingen veroorzaken bij mij enorme opvliegers, terwijl gezien mijn sexe dat toch onmogelijk zou moeten zijn. Geloof het of niet, maar terwijl ik hierover schrijf, begin ik al lichtjes te zweten.

Hierdoor ga ik nu geen beschrijving geven van dit onderzoek, maar volsta ik met een afbeelding, die voor de mannen onder ons wel tot de verbeelding zal spreken.

Na het onderzoek(je) volgt een gesprek met de urologe in opleiding. Een zeer prompte jonge dame die er geen doekjes omwindt. Er is een tumor in de blaas ontdekt. Op de vraag van mijn Hoofd steun en toeverlaat “kan het kanker zijn?” is het antwoord “Ja, het is kanker”. Niet geheel tevreden met het antwoord volgt de vraag; “kan het ook nog iets anders zijn”. Hierop is het antwoord: “Nee”. Nou, daar kun je het dan weer mee doen, nietwaar?

Op 10 augustus volgt een CT scan, waarvan de uitslag een week later komt van de behandelend uroloog, die ook de noodzakelijke operatie gaat uitvoeren om de tumor(en) te verwijderen. Ik vind overigens “poliep” vriendelijker klinken dan tumor, maar dit terzijde. Over de CT scan is hij zeer tevreden en de urine leiders, de gal en de nieren zijn nog niet aangetast.

Er volgen allerlei telefonische gesprekken met diverse functionarissen van het ziekenhuis omtrent de aangekondigde operatie. Waaronder met de anesthesie, waarbij ik kies voor algehele narcose.

Op dinsdag 25 augustus word ik welkom geheten in het Martiniziekenhuis en volgt de operatie, met daarop volgend een chemokuur, doormiddel van een radioactie spoeling in de blaas. Bij het verwijderen van de katheter is de verpleegkundige gekleed als een Michelin mannetje in beschermende kleding, compleet met bril en masker. De komende dagen moet ik thuis op een apart toilet plassen en eerst het deksel sluiten, alvorens door te spoelen. Dit in verband met de aerosolen van de radio actieve deeltjes. Ik heb het 's nachts uitgeprobeerd, “ik geef geen licht bij het plassen”.

Een week later is de bespreking met de chirurg, over de bevindingen. Er is een grote tumor verwijderd, maar een 2e operatie is noodzakelijk om eventueel achtergebleven kankerweefsel nog te verwijderen. Bij die operatie kan ook worden vastgesteld of het spierweefsel van de blaas is aangetast. Dit laatste zou tot gevolg hebben dat de gehele blaas verwijderd dient te worden.

Het opgenomen worden in het “ziekenhuis ritueel” herhaald zich de volgende dagen. Ondertussen word ik door de hele familie en vriendenkring gesteund. Ook uit onverwachte hoek komt steun. De vriendin van onze garagehouder komt met een titel van een boek. “Mind Body Spirit” van Alberto Villoldo. De ondertitel van het boek is “de praktijk van Sjamanistische genezing” .

Tja, ik hoor en zie al een aantal van jullie de titel en ondertitel nog een aantal keer lezen, om dan schouderophalend verder te lezen (of niet). Mijn reactie is eigenlijk hetzelfde, maar ondanks dat, bestel ik het boek. Het blijkt een uiteenzetting van de leef- en voedingswijzen van Sjamanen uit het oerwoud van de Amazone. De schrijver heeft jarenlang onder en tussen deze mensen geleefd. Tijdens een levensbedreigende ziekte komt hij tot verschillend inzichten en voedingswijzen en geneest, tegen alle verwachtingen in.

Tijdens het lezen van dit boek, ik heb nog niet een tiende gelezen, merk ik dat mijn angsten langzaam op de achtergrond verdwijnen. Sterker nog, er is weer plaats voor, soms lugubere, grappen. Tijdens een bespreking met de arts, vraag ik hoelang ik nog te leven heb. “Dat kan ik niet zeggen”, antwoordt de arts. “Tja”, antwoord ik ”ik wil namelijk nog een nieuwe telefoon kopen en dat moet wel rendabel zijn”.

Een bekend verschijnsel voltrekt zich ook bij mij. Stel, je bent van plan een nieuwe auto te gaan kopen, of hebt gekocht. Je zult zien dat vanaf dat moment je steeds vaker dat specifieke merk auto tegenkomt. Allerlei artikelen over de relatie van het Westerse gebruik van teveel suikers, gluten en nachtschade groentes en het krijgen van kanker kom ik tegen. Net zo min als ik niet de bijwerkingen van mijn medicijnen lees, sla ik deze artikelen op bij mijn digitale documenten, om ze later eens te gaan lezen.

Op 23 september volgt de tweede operatie en 6 dagen later mag ik de uitslag verwachten.

Ik ben nu al een paar dagen “van de Wereld”, want het volgende is mijn deel.

Dagen, voorafgaande aan de eerste operatie hebben mijn beschermengel en ik de meest diepe gesprekken. Want met kanker in je onderlijf bestaat er een grote kans dat het allemaal niet lang meer kan duren, zo zijn mijn gedachten. Hoewel het boek van Alberto mij op de achtergrond tot vertrouwen maant. Na de tweede operatie hebben een medepatient en ik grote lol, ondanks ons gezamelijke lot. Ook zijn vrouw deelt ons lot, want al meer dan 20 jaar heeft ook zij dezelfde kwaal.

Dan, de dag voor de bespreking word ik ziekjes, zweterig, maar net geen koorts. Mijn borst doet pijn, dus ademhalen gaat lastig. De volgende ochtend bel ik met het ziekenhuis, om te overleggen of het wel verstandig is naar het ziekenhuis te komen. “Wie wilt U spreken?” vraagt de secretaresse. “De uroloog, want met haar heb ik een afspraak!”. “Aha, die zit toevallig vlak naast me!” meldt de juffrouw aan de telefoon. Ik krijg de urologe aan de telefoon en leg mijn twijfel aan haar uit. “Tja”, zegt deze,” ik weet dat U het liever Vis a Vis doet, maar dit bericht durf ik ook wel via de telefoon te vertellen.”

“Bij de tweede operatie is geen enkele kankercel meer ontdekt, U bent zo gezegd SCHOON”.

Terwijl ik vol schiet, legt zij rustig uit wat het volgende traject is. Spoelingen iedere week, later om de drie maanden, dan halfjaarlijks tot het traject over 3 jaar eindigt. Natuurlijk word ik tussendoor regelmatig onderzocht, maar is de behandeling vanaf NU preventief!

We beginnen aan een nieuwe reis!