Porqueres 1

Zo, dit is me het dagje wel. Vanmorgen word ik wakker met lichte koorts en het gevoel van een "schutteldouk." Voor vandaag liggen er 275 kilometers voor de wielen en ik kies ervoor om die toch maar aan te vallen. Barcelona is altijd wel een dingetje, maar als het goed is gaan we daar met een boog omheen, als de navigatie zijn werk goed doet. Daar kom ik later nog op terug.

Even voor negenen draaien we de rotonde voor de camping rond en vangen we de rit aan.

Maar alvorens we daar verslag van doen, wil Ali deze foto nog op de blog. Dit rijstveld ligt pal achter de camping en we zou daar de afgelopen 2 dagen uitzicht op kunnen hebben, maar dan hadden we de camper een stukje moeten verplaatsen. We doen het met de foto, ook mooi.

De zon neemt uitgebreid en zeer uitbundig afscheid van ons en wij beloven plechtig dat we hier nog eens terug komen.

Ali kan onderweg nog net op tijd deze VW Kever vastleggen. Je ziet ze nog maar heel weinig.

Ik heb kennelijk laten vallen dat ik wel eens iets meer de binnenlanden in zou willen. Daar heeft Ali deze camping op uitgezocht. Dat blijkt ook een teken voor de TomTom te zijn om ons een compleet andere weg te laten kiezen, waardoor we pardoes op een doodlopende weg belanden.

De camping heet Le Llac, het is dan ook niet verwonderlijk dat het ook daadwerkelijk aan het meer ligt. 

Oh, ja, ik heb nog een filmpje waarin een vrachtwagen, pal voor onze neus, op een auto van wegwerkers knalt, terwijl er een immens grote pijl staat te knipperen. Ik kan de brokstukken nog maar juist ontwijken. De reden waarom deze niet op de blog staat is het volgende; 

Overal staan bomen, dus de satelliet is hier niet bruikbaar. Maar gelukkig hebben wij onze Spaanse 5G nog, waar nog 110 GB op staat, dus die gaan we mooi de komende dagen opgebruiken.

Maar een verbinding maken, Ho maar, we kunnen het vergeten. Dus wandel ik naar de receptie met de vraag of ze weet waar een zendmast voor de 5, 4 en 3G staat. Nee, dat hebben we hier niet, is het droge antwoord. Maar ik kan U voor een uurtje Wlan geven, kunt U kijken of dat werkt. Ik moet mij verbijten, om niet iets heel lulligs te zeggen. Dus, een fotootje naar de blog uploaden duurt een paar minuten, laat staan dat ik een filmpje upload. Vandaar...... O ja, ik voel mij nog steeds SHIT.

L' Ampolla 2

Op dit moment komt de regen met bakken neer. Kennelijk is, wat ons gisteren is beloofd, iets vertraagt en krijgen we het nu.

Maar wat is het eerste deel van de dag geweldig. Harde wind, dat dan wel weer, maar een heerlijk zonnetje. Ali wil de fietsen van de camper, om een stuk te gaan fietsen langs en door het "Parc Naturel del Delta l'Ebre." Honderden Flamingo's zijn hier te zien, volgens de overlevering van een buurvrouw uit Noordwijk. Ze vertelt ons, met een heerlijk Amsterdams accent, eerst maar even, dat we de camper naar voren moeten zetten voor een betere satelliet ontvangst. Willen we iets weten, dan kom je langs.

Eerst maar even iets over de sportvissers alhier. Ze zetten hun hengel met een lijmtang vast aan de kademuur, want het is hier niet zandstrand, maar enorme keien en daar breek je de bonken op. We hebben ze overigens niet op een vangst kunnen betrappen.

Ali gaat vanmorgen van de Noordwijkse een route halen en schrijft dat op een landkaart. Hier, op dit bord, wordt aangegeven wat je zoal aan gevogelte kunt aantreffen, maar ja, het is nu geen broedseizoen meer. Dus onze vangst blijft bij wat eenden, reigers, hier en daar een jagende sperwer en 2 hele grote zwarte vogels, met fel rood/oranje poten. Misschien komen we er nog achter wat dat zijn geweest. Nee, geen foto.

Maar het is me hier een partij mooi, zeker als we hier saampjes op de fiets doorheen trekken.

Deze foto's zijn overigens genomen vanuit een kijk hut, pal aan het water, anders kom je er niet zo dicht bij.

Hier en daar stuit je op een overgang door de rijstvelden, maar dan is er vlakbij wel een loopbruggetje die je daar overheen helpt.

Sommige kijkhutten zijn echt groot. Deze is met behulp van betonnen hulpstukken tot 3 verdiepingen hoog.

Deze in bloei staande cactus is aan zijn vensterbank potje ontgroeid, zie op de achtergrond nog een deel van de kijk hut. Bij cactussen moet ik altijd aan mijn moeder denken, die alleen cactussen in leven kon houden. Zelfs die leden enorm onder het regiem van mijn moeder, want alle restjes thee en koffie werden in de dichtstbijzijnde cactus gemieterd. Totdat ze een beetje zuur gingen ruiken......

Na de fiets-ontdekkingsreis fietsen we nog even door naar het stadje, waar ik onderweg deze foto neem van dit bronzen beeld, welke de auteur Adria VI moet voorstellen. Dit werk is uit het jaar 2000.

Ali ontdekt een Spar en daar worden nog even de noodzakelijke boodschappen gedaan, zoals brood, chips en koekjes.

Om twee uur gaan we eten in het restaurant, hier nabij de camping. Het is er zo druk, dat we vriendelijk worden verzocht nog even een drankje te doen, want ze houden het in de keuken niet meer bij. Half drie mogen we aan tafel. Ali neemt mosselen, als voorafje, ik neem linguine met garnalen. Hoofdgerecht een hele Dorade en als nagerecht carpaccio van ananas en ik een dubbele mascarpone.

Het is allemaal grote klasse en een verfrissende bediening, ondanks de drukte, waarbij de 2 koppige bediening zich het vuur uit de sloffen loopt.

Wat een groot gevoel van voldoening kan er toch over je heenkomen, na zo'n geslaagde dag en dan krijgen we nog een deel.

L' Ampolla 1

 Even voor negenen rijden we camping Rio-Mar af, nadat Ronald nog even een handje komt nemen.

Het is altijd weer even wennen, zeker nu ik een aantal weken in een bijna nieuwe auto heb gereden. Ik schrik dan ook als ik voor de eerste keer de rem intrap en de camper bijna geen vaart mindert... Ai, dat is lesje nummero uno. Afstand bewaren en ruim van tevoren remmen. Ik denk dat de remtrommels nog vol met stuifzand zitten, net zoals in de camper alles onder het zand zit. Het is leuk, zo vlak aan he strand te staan, "maar ieder voordeel heb z'n nadeel" zei eens een groot filosoof. Oh, ja, let even op de mooie wolkenpartijen boven de bergen, "alsof er sneeuw bovenop de bergen ligt."

Herhaaldelijk komen we deze matrix tegen, die ons waarschuwt dat wij vanaf een helikopter gecontroleerd worden op onze snelheid.

Misschien is het ook een idee om dit soort fratsen af te straffen. Wat wil het geval. De rechter vrachtwagen wil naar de linker baan, omdat zijn baan, het gaat van 3 naar 2 banen, ophoudt. Gelukkig kijkt hij in zijn spiegels, want meneer van de linker vrachtwagen verhindert dat. Deze laatste begint aan een inhaalmanoeuvre die kilometers lang zal gaan duren. Er vormt zich een lange rij auto's achter deze grappenmaker, want de rij loopt ver achter ons door. Het is dat de rechter chauffeur maar besluit om te gaan remmen, anders hadden we met z'n allen nu nog achter deze piraat gereden.

Dit beeld verbaast ons ten ene male. Wat doet een rij bomen van 18 stuks (nee, je hoeft niet na te tellen) zo midden in het Spaanse land. Of het moet zo zijn dat deze bomen een geboorte geschenk zijn, zoals in Turkije vroeger het geval was. Bij de geboorte van een zoon schonk iedereen een populier. Zodra hij op huwbare leeftijd was, de bomen volgroeid waren en hij er een huis van kon bouwen voor zijn aanstaande bruid.

Soms zit het mee, soms zit het tegen. Zo hadden wij een kamer gereserveerd in het Biarritz hotel. Blijkt er geen kamer meer vrij te zijn, dus rijden we maar door naar de camping in L'Ampolla, waar Stephanie al op ons zit te wachten 

Vlak bij de camping liggen Sawa's oftewel rijstvelden. Omdat rijst in het water groeit is de waterhuishouding zeer belangrijk. Het onder water zetten van de rijstvelden heeft ook als voordeel  weinig onkruidbestrijding.

Dit is even voor het beeld, waar we nu in Spanje zitten. Dit gebied is tevens een delta van de rivier de L' Ebre. Dit is de langste rivier van Spanje die geheel in Spanje stroomt. Natuurlijk is hier ook een Parc Naturel del Delta de l'Ebre.

Rio-Mar 60

Max wint in Imola, na een toch nog spannende eindstrijd. Voor de rest van de dag die in het teken van vertrek staat, is het verder opruimen en vooral....

het schoonmaken van het dak. Want je wilt toch niet met een vies dak door Spanje rijden, zo is de gedachte van Ali. (Redactie: gaat vooral om de 2 zonnepanelen die schoon meer opbrengen.) Dus mag ik een ladder halen bij Louis, zodat ze er goed bij kan.

Het windscherm, de tafel en stoelen, op de achtergrond, moeten ook nog naar achteren gebracht worden, zodat alles er weer uitziet zoals wij het aantroffen. De buurman zit wel even gek te kijken, als wij het scherm weghalen, want nu zit hij weer open en bloot "te kijk." Nu kun je sowieso beter maar niet een gesprek met hem aangaan, want van hem afkomen is nog wel een dingetje.

Duitsers zijn gek op spreuken op hun camper, maar deze camper staat toch echt stil en die "Flamme seines Lebens" heeft een hoog Henk Wijngaard gehalte. tja...

Terwijl ik naar de Formule 1 race in Imola zit te kijken, neemt Ali nog even een laatste foto van het strand. Er was voor vandaag regen voorspeld en zo ziet dat er hier dan uit.... licht bewolkt en zonnig.

Morgen gaan we richting Stephanie......

Rio-Mar 59

Mensen wat is het hier prachtig weer. Je zou bijna verlangen naar een regenbuitje. Vanmorgen was het om 8 uur al weer 19 graden en eten we, zowel in de ochtend als des avonds, lekker buiten.

Natuurlijk wordt de afwas ook buiten gedaan. 

Vandaag is het opruimen geblazen, want onze gebeden zijn verhoord en we krijgen morgen regen, tenminste dat voorspelt onze voortreffelijke weer-app. We hebben een nieuwe en die is akelig accuraat.

Op de markt, gisteren in Oliva, zagen we kersen liggen, maar het was er zo druk bij die kraam dat we er vanaf hebben gezien. Vanmorgen ontdekken we de prijs van een bakje kersen. Nou, dan "wordt het moeilijk kersen eten." Zo luidt het spreekwoord, zeker voor € 4.49 per 500 gram. We doen het wel met aardbeien voor € 1,49.

Ik ben laat met de Blog want we hoorden dat er in ons reisdoel, nog Pinksteren wordt gevierd en dat alle campings tjokvol zitten in de regio Tarragona-Barcelona. Dus bel ik "even" om te checken of er nog een plekje is.

Dat is er, maaarrr dan moeten we wel "even" reserveren. Gelukkig spreekt het meiske Stephanie Engels maar dan met zo'n heerlijk Spaans accent. Nou, nou, dat heeft wat voeten in de aarde al was het alleen al om een email adres over te seinen. Dat lukt niet, dus wil ik haar een Email zenden, maar die staat nergens op hun website. Daar gaan we weer met spellen. De a, i en e worden lekker door elkaar gemixt en de verzonden Email wordt dan ook geblokt. "Waarom is het toch zo moeilijk om een plek te reserveren" vraag ik aan Stephanie. "Omdat het leven soms erg moeilijk is, meneer" antwoordt het meiske lachend. Maar ook zij geeft het uiteindelijk op. Ik moet beloven dat we ECHT komen, dan mogen we bij aankomst betalen. Ze is er maandag tot 14.30 uur en ik heb beloofd heel hard Stephanie te roepen in de receptie, als we maandag aankomen. 

Rio-Mar 58

Terwijl het in de camper nu ruim 31 graden is, zal ik toch maar even een Blog voor jullie maken. Dit om maar even duidelijk te maken dat ik "veel" voor jullie lezers over heb. Komt natuurlijk ook bij dat over 20 minuten de 2e vrije training van de Formule 1 in Imola Italie begint, maar dit terzijde....

Vanmorgen gaat het naar Oliva, anders verbreken we de traditie van het naar de markt gaan en dat is voor oude mensen niet goed. Vastigheid, dat moeten mensjes op deze leeftijd hebben. 

Eerst maar een café con leche en een solo bij El Loc om dan de markt over proberen te komen. Bij El Loc is het al druk, dus belanden we helemaal achteraan bij een leeg tafeltje. Niks aan, wat zei ik ook alweer over vastigheid en oude mensen? Dus blijft het bij één kopje. (Even, ik heb ontdekt hoe ik een é moet typen in plaats van ergens kopiëren en dan plakken, heerlijk.) Ja, die drukte, het is bijna niet te doen. Hoeveel dames ook wel niet met zo'n boodschappentas op wieltjes rondlopen, het kost je bijkans je schenen. Want ja, die dames zijn gefocust op de koopjes en niet op een dromerige oude kerel die verplicht de markt over gaat. en alleen oog heeft voor "jonggoed."

Oh ja, de nieuwe Spar is eindelijk open en dat wordt uitbundig gevierd. De oude was gesitueerd aan de overkant, waar het busje vanaf de camping altijd stopte en ons ook weer oppikte. We nemen er even een kijkje en het moet gezegd, het ziet er goed uit.

Ali heeft al jaren de wens om ook eens koffie te drinken bij de patisserie op weg naar de markt. Deze keer lukt het haar en ze kiest dan ook het "lekkerste gebakje wat ze ooit heeft gehad" uit. Jammer geen foto van de gelukzalige uitstraling van haar gezicht als ze het ding oppeuzelt. Ikzelf houd het bij een cortada con tomate, want ik eet al een tijdje geen zoetigheid meer.

Goh, ja, op de markt proberen ze dit shirt van een Nederlandse supermarktketen te verkopen. Ik zal de verkoper maar niet vragen hoeveel ik betaald krijg om het te dragen.

We moeten, als we terugkomen werkelijk strak staan van de vitaminen, want iedere dag worden voor elk 2 sinaasappels uitgeperst.

Zo, nu de tweede F1 training

Rio-Mar 57

 Gisteravond, het is warm in de camper, maakt Ali nog even een ronde over de camping.

Op haar ronde maakt ze deze foto en daar zit een heel verhaal aan vast wat ik nog van haar moet horen. "Dit is een Zwitsers- en een Zweeds gezin, waarvan de kinderen hier in Spanje naar school gaan. Het verhaal is korter dan ik dacht.... De Zweden staan hier nu bijna een jaar, maar moeten binnenkort wel weer naar Zweden terug, want de kinderen worden leerplichtig.

Vanmorgen, in alle vroegte schiet Ali deze fantastische zonsopgang. De crepusculaire stralen zijn hier prachtig te zien. Ha, ha, is het niet een prachtig woord "Crepusculair." Ik kom het tegen als ik opzoek of het woord Jacobsladders wel bestaat en dat het niet een bedenksel van mijzelf is. Maar oké, de foto is in ieder geval spectaculair.

Vanmorgen rijd ik, met de bus van Ronald, hem naar het ziekenhuis. Zijn laatste krammen moeten verwijderd worden, die na zijn zware operatie gezet zijn. Het is een tegenvaller voor Ronald, want de wond is nog niet voldoende geheeld en hij moet aanstaande maandag terugkomen. Hij kan, nog niet, zelf auto rijden, dus daar zal hij weer iemand voor moeten zoeken, omdat wij maandagochtend op tijd vertrekken.

De caravan van Ellen en Cor is zojuist door El Verger Parking opgehaald om daar tot september opgeslagen te worden. De schokdemper van de dissel is kennelijk kapot, want de caravan geeft een knal als de bestuurder afremt of stopt.

Oke, ondanks dat het nu in de camper 30 graden is, pak ik de studie maar weer op. Buiten in de brandende zon, is het nog warmer en hier waait het tenminste nog een beetje door.

Het wordt leeg om ons heen, tenminste, wat de Nederlanders betreft.

Rio-Mar 56

Ik weet eigenlijk niet of het volgende een goed, of een slecht teken is. 

De laatste weken ben ik bezig allerlei Radio Zendexamens te maken om daarna de antwoorden na te kijken op fouten. Ik moet zeggen, "ik maak er nogal een paar." Nu haal ik 62%, terwijl ik 70% goed moet hebben. Van de uitleg leer ik dan weer, om vervolgens een volgend examen te gaan maken. Er zijn fouten die mij enigszins irriteren, omdat ze er simpel uitzien, maar ik het niet goed beredeneer en weer tot een fout antwoord kom.

Vannacht heb ik, in mijn slaap,  deze opgave "bij de kop" en vol goede moed sla ik aan het rekenen. Ik denk dat ik een keer of 6 de berekening maak en iedere keer tot een ander antwoord kom. Als ik echt wakker wordt ben ik staat om van bed te gaan en de boeken erbij te halen, maar ik verman mij en val weer in slaap.

Maar even een ander verhaal.

Ali kijkt de laatste tijd een beetje "briek" de wereld in, omdat ze ze dacht op een (wc) bril te gaan zitten en het haar (kijk) bril bleek te zijn. Het vervelende is, dat het achter haar oor pijn gaat doen, dus op naar Oliva voor de "Optico."

Natuurlijk drinken we eerst een kopje koffie bij El Lloc en om uit te zoeken waar een "Optico" zit. Geloof het of niet, als je goed kijkt zit er een opticien pal naast El Loc. (Rechts van Ali zie je hun logo.) Echter, het pand waar dit logo op staat is NIET Mompto-Optica, dus stappen we een verkeerd pand binnen. Een chic kantoor, wat op geen enkele manier een associatie heeft met een opticien. Het zit ernaast, zegt een typende juffrouw, alsof dit dagelijks gebeurt.

Binnen bij Mompto, ( whats in a name) overhandigt Ali haar bril, die wordt naar achteren gebracht en wij worden gevraagd even te wachten. Een enkele minuut later komt de bril weer terug, met een gezouten rekening van € 1,-.  Ali is weer gelukkig en ervaart geen pijn meer, tenzij het over het naderende vertrek gaat.

Cor en Ellen zijn al druk in de weer om hun zaakjes op te ruimen, want morgenvroeg wordt hun Tabbert voor de opslag opgehaald. Vorige keer ging dat met een hoop stampij, hopelijk gaat het deze keer met iets meer rust. Ellen is hier de afdekkingsdoek van het zand aan het verwijderen, die met lange schroeven in de grond zijn vastgemaakt. Datzelfde staat ook ons binnenkort te wachten.

Maar we hebben nog een paar dagen.

Rio-Mar 55

 

Ik heb het gisteren al voorspeld, dat de lange camper problemen zou opleveren bij het maken van de bocht voor grotere caravans. Ik had de blog nog maar amper geüpload, toen de bestuurder met deze Tabbert alsnog een poging ging wagen. Wat hij ook probeert, het gaat niet lukken. Tenslotte koppelt hij de caravan maar los van de auto en waagt hij een poging met zijn mover. Na veel heen en weer gemanoeuvreer, lukt het uiteindelijk. Carine en Nol, die het op de achtergrond allemaal zitten te bekijken, hebben voor vandaag hetzelfde probleem. Dus ook zij maken de keuze om het met de mover te doen en dan, na de krappe bocht, pas de caravan achter de auto te koppelen. Dus ook die zijn dus inmiddels weer onderweg naar het Noorden.

Trouwens, de grijze Tabbert is er, na al dat gemanoeuvreer, vandaag ook weer vertrokken, die hadden geen zin om in de "bouwgeluiden" te zitten.

Nu zijn ze wel aan alle kanten rond de camping aan het werk. Zo wordt er aan een naast de camping gelegen huis naarstig aan een verbouwing gewerkt. 

Ook wordt er aan de strandkant van de camping gewerkt. De vrachtwagen rijdt af en aan om zand te brengen.

Je zou zeggen dat er op een strand ruim genoeg zand ligt, maar Ali kwam op het heldere idee, dat er waarschijnlijk aan de uitbreiding van het terras gewerkt wordt. Kijk, daar is dan weer een ander soort zand voor nodig.

Kortom, ik kan mij de mensen wel voorstellen, als ze na één nacht weer vertrekken. 

Trouwens, de Oleander staat nu, na enige vertraging, ook volop te bloeien. Terwijl de eerste gele bladeren ook al aan het afvallen zijn. Het blijft een gek gezicht, de bloemen die bloeien en de blaadjes die afvallen.

Trouwens, ik zie de reisleiding ook al in de weer met landkaarten, wat erop kan duiden dat ook ons vertrek aanstaande is. Oh ja, ik ben er achter waar de vragenlijst voor is bedoeld, dus het wordt een drukke juli maand.

Rio-Mar 54

Het lijkt er wel op dat het seizoen van de overmaatse campers is aangebroken. De één na de andere kolos komt deze kleine camping opgereden. Kleine mannetjes met korte beentjes meten met, voor hen, grote stappen de afmetingen van de plekken.

Zo ook onze nieuwe overbuurman. Op verschillende plekken heeft hij zijn meetkunsten al vertoond, steeds weer verliet hij de pitch teleurgesteld. Ook hier tegenover meet hij met ferme passen de lengte van het plekje en met een gebaar van "het zou kunnen" haalt hij zijn gevaarte op. Achter staat hij tegen de heg aan, voor steekt hij (net niet, net wel) over. Dat wordt voor de eerste de beste caravan, of grote camper, een aantal keer "steken" om door de nauwe doorgang te komen. Ja, hij staat niet op zijn wielen. Dat heten zogenaamde "levelers," daar zet je de camper mee waterpas. Een beetje een camper van plus minus 10 meter heeft zoiets.

Goed, onze klussen zijn weer gedaan, zoals inkopen in El Verger, het toilet schoonmaken en legen, schoon water bijgevuld en misschien vergeet ik nog wel iets. Oh ja, Nol en Carine gaan morgen richting het Noorden en donderdag gaan Ellen en Cor. Voor ons is het nog even uitkijken naar een periode van goed, lees, droog weer, want nu is het nog erg nat in La Dolce France.

De Zonnestorm is nog steeds niet ten einde, wat betekent dat mijn hobby op een zeer laag pitje staat. Het is "dood katoen" zoals de oude zeilers het vroeger noemden. Oftewel, de zeilen hingen er slap en voor dood bij. Het is dan ook akelig stil op de HF banden. Hoewel ik nog wel contact heb gehad met een zeilschip in de buurt van Sicilië, die richting Stromboli aan het zeilen is. 

O ja, het weer.  Het is nagenoeg windstil en dat maakt dat de 25 graden aardig benauwend aanvoelen. Binnen is het krap 30 graden.

Vanmiddag de halve middag bezig geweest met het uitzoeken wie, of welke afdeling, van het Martiniziekenhuis, mij een vragenlijst heeft gestuurd. Morgen nog maar eens proberen, hopelijk krijg ik dan uitsluitsel en word ik niet weer zo vaak doorverbonden.

Rio-Mar 53

 

Aan het begin van  gistermiddag word ik opgeschrikt door schreeuwen, vlak achter onze camper. Iemand probeert met een veel te lange camper een veel te krappe bocht te nemen. Zelfs Marie-Carmen komt uit haar receptie ruimte om in het rap Spaans de chauffeur erop te wijzen, dat dit toch echt niet gaat. Ze staan nu tegenover ons, maar vraag me niet hoe ze daar zijn gekomen. Mevrouw is zo druk met aanwijzingen geven, dat ze op een gegeven moment valt en haar tand door de lip heeft. Het bloedt hevig, want ze gebruikt bloedverdunners. Waar kennen wij dat ook alweer van.

Vannacht ben ik toch bezig geweest met het debacle wat Eurovisie songfestival heet. Het is toch raar, dat zoiets onbenulligs als een paar, in een microfoon, schreeuwende mensen met oogverblindende, in de letterlijke zin, lichtflitsen je bezig houdt. Het heeft natuurlijk alles te maken met "ons" Friesenjung ut Leeuwaren. Hij wordt door, nu nog, onverklaarbare reden gediskwalificeerd. O ja, hij zou een "bedreigend" gebaar hebben gemaakt naar een juffrouw die dacht, dat ze met een camera op de schouder alles kan maken. Misschien krijgen we het allemaal nog eens te horen, of liever, te zien, want ze heeft het gefilmd.

Ik ben er, zeker in de ochtend, nog een beetje chagrijnig van en ga van de weeromstuit maar aan het studeren. Eerlijk gezegd, maakt dat het er allemaal niet beter op, maar ik geef het (nog) niet op.

Vanmiddag word ik gesommeerd een eind op het strand te gaan wandelen. Ik moet zeggen, het humeur knapt daar aardig van op om een uurtje langs de vloedlijn te slenteren. 

Dan,.... brengt mij zo iets simpels als dit bouwwerkje, van een aantal kinderen, mij weer terug naar de werkelijkheid. Ik laat de associatie maar aan U lezer over. 

Na een half uur te hebben gewandeld komen we bij camping Pepe aan, waar bij mooi weer altijd wel een verkoper staat die jurken, sjaals en omslagdoeken te koop aanbiedt. Hoe vrouwen het doen, doen ze het, maar in één oogopslag weet Ali dat er niets voor haar tussen hangt.

De buurtjes, je weet wel, van de camper tegenover ons, gaan vanmiddag even fietsen. Eerst worden er twee fel oranje sportfietsen uit de garage getild, waar een een ander aan wordt geprepareerd. Vervolgens verdwijnen ze allebeide voor een poos in de camper, om vervolgens als een eeneiige tweeling er weer uit te komen. Natuurlijk ook compleet in het oranje, waar zelfs de de handschoentjes op aangepast zijn. Aan hun oriëntatie schort nog het één en ander, want ze proberen aan de verkeerde kant de camping af te fietsen.

Had ik al gezegd dat mijn humeur alweer een beetje opknapt....?

Rio-Mar 52

 

Laat duidelijk zijn, we hebben de rest van het seizoen te dealen met het "Empty Nest Syndroom," want de vogels zijn gevlogen. Eigenlijk, zo ik het al voorspelde.

Ali wil wat ondernemen en dat schijnt een tocht naar Els Poblet te zijn. Hier komen we altijd met de bus, als we naar Denia gaan, langs en dat wekt nieuwsgierigheid. Het is een stad/dorp van nauwelijks 4 vierkante kilometer, waarvan het oorspronkelijk dorp hoogstens 1 vierkante km beslaat, met een akelig nauwe straat. Oplossing, je plaats aan het begin en natuurlijk aan het eind van die straat een verkeerslicht, want auto's kunnen elkaar niet passeren. Dus sta je met je goede gedrag op een uitgestorven stuk straat te wachten op groen licht, het is me wat!

Voorwaar, er is een rotonde, alwaar je een kanon kan afschieten. Maar de rest van het, zal ik het maar een dorp noemen, is volgebouwd met 2e huizen.

Die natuurlijk, zo ver voor het eigenlijke seizoen, allemaal leeg staan, maar het uitzicht blijft goddelijk.

Ali weet de weg blindelings terug te vinden, totdat het een doodlopende straat blijkt te zijn. Meer symbolisch kun je het niet krijgen, want wat een kerkje lijkt te zijn, is een begraafplaats.

Natuurlijk wordt ook hier iedereen boven de grond bijgezet en met de nodige egards achter tegels geplaatst, die prachtig versierd zijn.

Zo heeft op dit graf George Harrison van de Beatles model gestaan voor, ik neem aan, Christus. 

Nu ik het toch over de dood heb, alle banden op HF zijn compleet stil. Dit is het gevolg van de zgn. zonnestormen, die op dit moment vanaf de zon richting de aarde komen. Het is de hevigste storm in 20 jaar, waar elektrisch geladen deeltjes richting de aarde worden geschoten. Dit verstoort de ontvangst. Dus deze Babyloop antenne ( de ronde rechts) ontvangt op dit moment niks. Links een verticale antenne, van diezelfde zendamateur.

Oke, een heel verhaal, maar we zijn er nog niet.

We komen op de terugweg langs il Fratelli, een Spaans restaurant. 

Nu was het al een hele tijd het plan om daar weer eens te gaan eten, dus lijkt dit de uitgelezen kans.

Natuurlijk eten wij geen vlees, dus wordt het "Trucha," dat is Forel.

Allereerst krijgen we brood met knoflooksaus, dan een uitgebreide salade gevolgd door een heerlijke Gazpacho, dat is een koude Spaanse soep. Even denk ik dat hij Carpaccio bedoelt, maar daar zit ik mis.  Dan wordt de Forel geserveerd. Ik heb zo'n verdulde hekel aan het schoonmaken van dit soort vissen. Ik ben meer van de Zalm, maar dan in een stuk zonder graten. Ik val aan, in de hoop niet te stikken aan een dwarsliggende visgraat. Dus vouw ik de vis voorzichtig open. 

Binnenin de vis liggen grote plakken met......... Jamon!!!! (ham). Ik kan Ali nog net waarschuwen.

Oke, ik zal het niet direct vergelijken met een dode rat, die ik een uur eerder op straat zie liggen, maar de  Argentijnse bediening had ons wel even mogen waarschuwen. Waarschijnlijk weet hij helemaal niet hoe de "Trucha" bereid wordt, het zij hem vergeven.

Ze zullen in dit Spaanse restaurant wel gedacht hebben: Laat die Argentijn maar die Hollanders bedienen, die hebben tenslotte een hechte band, als landen, met elkaar.

Maarrrr.... het was allemaal heerlijk, werkelijk waar. We hebben met volle teugen genoten.