Winterberg 1

Winterberg, het vakantieoord dat vooral bekend staat om zijn vele skipistes. Het wordt ook wel het dak van Sauerland genoemd. Het is namelijk de hoogst gelegen plaats in Sauerland. Met 34 skipistes en jaarlijks 3 maanden sneeuwzekerheid is het een waar wintersportparadijs. Tot zover deze reclame spot voor Winterberg, want de grap is: we staan niet eens in Winterberg, maar ergens hoog in de heuvels in de omgeving van het plaatsje.

Als het landschap langzaam veranderd van vlak naar heuvelachtig met scherpe haarspeld bochten, weten we dat we in de buurt komen.

Als we dan ook nog de diverse "Skiverleih" bedrijfjes en de, overigens stilstaande, skiliften voorbij zien komen, weten we het zeker. We komen door Winterberg, maar moeten nog een paar kilometer naar de uitgezochte zogenaamde "Topplatz" camperplaats. Alleen ligt die in Neuastenberg, maar dan wel weer aan de Winterberg Strasse.
Een rustige camperplek, voorzien van toilet en douches. Zodra we staan komt de beheerder al aansnellen. "Sie kunnen Sich so breit hinstellen wie Sie wollen". Deze Topplatz is voornamelijk in gebruik tijdens het ski seizoen en nu is er ruim plaats.
EEEN klein minpuntje, de laptop wil niet op het gratis internet, maar een kniesoor die daarop let nietwaar.

Er is nog een kleine spelbreker die ons verblijf ietsje minder aangenaam maakt en dat is de wind. Want ondanks dat de zon schijnt, is de wind er de oorzaak van, dat de thermometer niet boven de 19 graden komt.

Morgen met het busje maar eens een kijkje in Winterberg nemen.

Salzuflen 5

Het was al voorspeld, het zou een natte zondag worden en dat werd het. Langzaam loopt de camperplek leeg en gaan de meeste Duitsers weer naar huis. Hoe ik dat weet? Omdat de meeste campers hier uit de buurt komen. Wuppertal, Heiligenhaus etc. Dat is het leuke aan de Duitse kentekens, je kunt precies zien uit welke "Kreis" ze komen en zoals gezegd, de meesten komen uit het zogenaamde "Bundesland" Nordrhein-Westfalen.

Dit is het uitzicht door het zijraam, waarbij de regendruppels aan het Wifi antenne kabeltje hangen.
Na ons laatste lekkage debacle, blijft de boel nu allemaal lekker droog en krijgt het geluid van tikkende druppels zo langzamerhand weer het gevoel van geborgenheid in plaats van angst dat de boel gaat lekken.

Tijdens droge momenten en er buiten iets moet gebeuren, is het nog wel zaak om de plassen te vermijden. Zeker als je van die crocks aanhebt, want die bevatten gaten en dan heb je alsnog natte voeten.

Morgen richting Winterberg.

Salzuflen 4

Gisteravond overvalt mij een plotselinge aanval van, “niets meer binnen kunnen houden”. Dus is het maar de vraag of we vandaag wel kunnen vertrekken. Dat lost zichzelf op, want de weersvooruitzichten van ons volgende doel, Winterberg, zijn slecht, zeer slecht. Harde tot stormachtige wind, onweer en veel regen, geeft onze weerapp aan. “Ik denk dat we beter hier nog een paar dagen kunnen blijven”, is dan ook de conclusie van Hoofd-meteorologie. “Dan is het in Winterberg ook iets rustiger”, versterkt ze haar keuze. Dus wordt er tot maandag verlengd. Hoofd-wellness neemt deze gelegenheid te baat om nog even een uurtje te gaan badderen in Vitasol.

Ik pak mijn E-boek en geniet, voor de camper zittend, van een heerlijk zonnetje. Tenminste als die zich laat zien. Op een gegeven moment komt een gedrongen dikbuikige Duitser, in een veel te groen T-shirt en gewapend met een plattegrond, langs de laatste vrije plekken lopen. Want ook hier wordt het in het weekeinde steeds drukker. Ik schenk er verder geen aandacht aan, totdat hij na een kwartiertje alweer langs komt, maar nu vergezeld van zijn vrouw. Mevrouw wijst een plek vlak voor onze camper aan, maar meneer weigert dat resoluut. Ik verbaas me erover, want zoveel plekken zijn er niet meer over. Hij wandelt, voor de tweede keer, het gehele kampeerterrein rond, met zijn vrouw 5 meter achter hem aan.

Na een tijdje komt de Pössl aanrijden. Ik herken onmiddellijk het lichtgevende shirt achter het stuur. Hij parkeert midden op het terrein en komt de plekken nogmaals inspecteren. Stel U voor, met de handen in de zakken staat hij voor een lege plek. Mevrouw heeft er kennelijk genoeg van en blijft binnen. Wijdbeens staat hij voor zo'n plek, wikt en weegt en doet 10 stappen opzij, naar een daarnaast gelegen lege plek. Na ampel overleg met zichzelf stapt hij in een parkeert achterwaarts zijn campertje op de plek.

De motor gaat uit en meneer staat! Rust... totdat... 10 minuten later de motor weer wordt gestart en hij het voertuig, strak tussen twee andere campers, aan de overkant parkeert.

Deze hele exercitie heeft minstens een half uur geduurd en ik vraag mij dan af of ze op die plek willen gaan wonen, zo lang heeft hij werk om een plekje uit te kiezen.

Ik blijf mij sowieso verbazen over het gedrag van sommige mede camperaars, die toch ook voor hun plezier onderweg zijn.

Zo heeft mijn buurman een soort schoonmaak tik. Zijn camper staat nog niet goed en wel op de plek, of er komt al een doekje tevoorschijn. De plastic ramen worden gelapt en de omliggende grijze randen worden met een poetsdoek onder handen genomen.

Vandaag is hij onderweg, maar zodra hij weer bij zijn camper aankomt is het eerste wat hij doet al zijn luiken met een doekje te reinigen. Zou hij dit thuis ook doen?

Salzuflen 3

Er wordt een extra nacht bijgeboekt, want Hoofd-verplaatsingen wil nog even een bezoek aan het centrum van Salzuflen brengen. Met onze "Kurkarte" is de busreis gratis, dus ja wij Nederlanders...... Bad Salzuflen is bekend geworden door het kuuroord. Met zijn drie drink-, drie thermale en drie pekelbronnen kreeg het de status Spa. Hoewel de oprichting van het prinselijke pekelbad bijna 100 jaar eerder plaatsvond, ontving Salzuflen pas op 14 april 1914 het voorvoegsel "Bad".

Het pleintje, dat we als eerste op onze wandeling tegenkomen, heeft met al zijn vakwerkhuizen een nostalgische uitstraling.

Bij deze bakkerij drinken we maar eens een bakje koffie, uiteraard "Mit Kuchen" in de vorm van een "Käsekuchen". Dat het deze prachtige gevel heeft, zien we pas, als we, op de terugweg, het pand van een afstandje bekijken. "Hier zitten we altijd" is de droge mededeling van Hoofd-stadsbezoek, want ik meldde het al vaker, er zit een ijzeren geheugen op. Of het moet er mee te maken hebben, dat ernaast een grote kledingwinkel te vinden is.

Op naar de "Gradierwerke". Hier werd op deze wijze zout gewonnen. Langs Berkentakken liet men het opgepompte water stromen, waarbij het zout zich tegen de takken afzette.  De zoutwinning op de "Salzhof" stopte en vormt vandaag de dag het "stadsplein", waar wekelijkse markten en stadsfestivals plaatsvinden. De graduatietorens werden en zijn een plaats waar mensen met aandoeningen aan de luchtwegen zich terugtrekken.

  Nu worden er in de omgeving allerlei snuisterijen aan de man of vrouw gebracht.

Mijn knie jubelt het Wilhelmus als we weer de camperplek naderen.

Salzuflen 2

Op, of in, het voormalig paarden-dressuurstadion is nu een Wohnmobil park herrezen. De grootste aantrekkingskracht van deze camperplek, zeker voor Hoofd-Welness, is de sauna. Natuurlijk maken we vandaag gebruik van deze uitspanning.

Aan de aankomsthal mankeert weinig. Zeker in omvang moet dit enige indruk op de bezoeker maken.

Na het bronnen bad belanden we in de bovenstaande ruimte. Het water is hier rond de 38 graden en heeft een hoog zoutgehalte waardoor je blijft drijven. Als je jezelf,  laat floaten, met je oren onder water, kun je van rustige pianomuziek genieten. Achter dit bad zie je een zogenaamde regendouche. Heerlijk warm en zout water klettert op gezette tijden op je schedel.

U, beste lezer, begrijpt natuurlijk wel ,dat ik hier gebruik maak van zogenaamde "Stock" foto's. Temeer daar de gemiddelde leeftijd van de bezoekers aardig richting Methusalem loopt, waarbij bij sommige mannen "het magazijn langer is dan de loop", zoals een vriend het ooit noemde.

Het is vakantietijd, ook in Duitsland, dus is het druk. Ik merk dat, als we een plekje op een ligstoel vinden, we onmiddellijk weer vertrekken, omdat een Duitser luidkeels zijn opvoeding perikelen deelt met een paar toehoorders. We zoeken de "Ruheraum" (rustruimte) op. Een heel hoge ruimte met alleen zogenaamde harde materialen, zoals beton en hardhout. Alles klinkt hier dubbel versterkt, zelfs het knipperen van je oogleden. Even verderop ligt iemand een krant te lezen wat ongelooflijk irritant klinkt. Daarbij schraapt hij om de 40 seconden zijn keel, wat mij onmiddellijk doet denken aan mijn Tante Alie. Die 40 seconden klopt, want ik tel een aantal keer mee. Als hij even later koekjes gaat liggen eten wordt het zelfs zijn vriendin te gortig. Wij zoeken de "Schlafraum" (slaapruimte) op. Om kort te gaan, van slapen komt niks. Compleet met rolkoffer komen mensen af en aan en beginnen uit en/of in te ruimen.

De zoete aardappelen puree en zoete kool met een heerlijk gegrilde zalm vergoedt veel.

Salzuflen 1 (Duitsland)

Laat ik beginnen om, in het kort, de afgelopen maand de revue te laten passeren. Zoals gewoonlijk staan we, in de zomer, een aantal weken op een camping in Gasselte, waar dan om beurten de kleinkinderen langskomen voor een weekje bij Oma en Opa. Om heel eerlijk te zijn, meer bij Oma dan bij Opa, want die eerste is het meest actief.

Als eerste is onze oudste kleindochter aan de beurt. F...ng 16 jaar, zoals ze dat zelf eens noemde. Mensen wat gaat de tijd toch hard. Een kleine anekdote geeft Oma haar actief zijn goed weer. Het is warm, heel warm en de meiden liggen aan het zwembad. De telefoon gaat: "Oma wij hebben niks te eten en te drinken!" is de boodschap van de kleindochter. Oma pakt een baal chips en een grote fles frisdrank en brengt dat naar de in de zon luierende dames. Later komt mij ter ore, dat de vriendinnen met open mond deze actie hebben gadegeslagen. Tja....

De aflossing komt in de vorm van haar jongere zus, hier rechts op de foto. De dames zijn iets jonger en niet erg op make-up gericht. Toch willen ze zich een beetje optutten en worden de haardossen onder handen genomen.

De twee jongste spruiten komen gezamenlijk. Nog nooit heb ik een broer en zus gezien, die zo goed met elkaar overweg kunnen.

Natuurlijk gaat het met deze twee naar Drouwenerzand, een enorm pretpark met allerlei attracties. Oma gaat hierbij over haar eigen grenzen, zoals duidelijk op de foto is te zien.

Hun oudere broer is als laatste in de rij. Deze 14 jarige knaap is de hele week in deze houding vast te leggen en is vergroeid met zijn telefoon. Behalve als er voetbal geluiden van het naastgelegen sportveld klinken. Dan spurt hij op kousenvoeten er naartoe en zien we hem niet eerder weer dan tegen etenstijd.
Het was weer een enerverende maand.

Maar laat ik de titel van deze blog ook nog even recht doen.
De weersverwachtingen zijn niet optimaal, om niet te zeggen dat het er de komende weken "strontberoerd" uit ziet. Regen, storm en onweer worden ons deel. Maar desondanks sturen wij de camper richting Duitsland.

We zijn nog niet de grens over of de eerste wegversmalling is alweer ons deel. Er moet mij wel iets van het hart. Ruim 3 kilometer voor deze "Werkstelle" wordt al aangegeven om te "ritsen". Maar tot pal voor dit bord blijven de auto's ons rechts inhalen, om vervolgens met ware doodsverachting zich naar links te gooien. Maar Hoofd goede zin kalmeert mij met de volgende wijsheid.
"Alles wat ons irriteert aan anderen kan leiden tot een beter begrip van onszelf".

Kijk, als ze dan ook nog met zulke plaatjes komt, is mijn dag alweer goed.

Wohnmobilpark Flachscheide in Bad Salzuflen is de komende dagen ons stekkie.
Morgen maar even een "saunaatje" pikken.

Gelijk oversteken?

Genoeg is genoeg, ik ben klaar met de TomTom, die we hebben. Onderweg met de camper ziet het apparaat kans ons langs de meest onooglijke oorden te sturen en meestal via weggetjes waarvan je denkt dat op ieder moment een Romeins voertuig om de volgende bocht zal kunnen komen. Om maar aan te geven dat dit nog een karrespoor uit die Romeinse tijd lijkt te zijn. Met een personenauto is het meestal nog wel te doen, maar met een 3 meter hoge en 2,75 m brede camper is dat niet slim. Ja ik weet het, er zitten een aantal opties op zo'n navigatie apparaat waar je de “snelste”, “kortste”, “mooiste” route kan kiezen. Op diverse TomTom Fora heb ik die aanwijzing wel eens gekregen. Nu heb ik jaren lang met de diverse TomTom types gewerkt, zelf de kaarten erop gezet en allerlei wijzigingen op die apparaten doorgevoerd, dus een beetje een idee heb ik wel over zo'n ding. Maar zoals gezegd, “genoeg is genoeg”. Vrienden van ons, waar we regelmatig mee op pad gingen, waren in het bezit van een zogenaamde “Camper” uitvoering, weliswaar van het merk Garmin, maar toch. Dat ding bracht ons, zelfs in Engeland, over betere wegen dan onze TomTom.

Dus gaat het apparaat in de verkoop. Voor € 150,= verhuist het ding naar een nieuwe eigenaar, die hem gaat gebruiken in zijn personenauto. Wij schaffen de TomTom Go Camper World aan. Het kost een paar centen, maar dan heb je, hopelijk, ook wat. De eerste tripjes laat het ding zich van zijn of haar goede kant zien, dus onze verwachtingen zijn hoog gespannen.

Maar nu de reden van dit verhaal.

Bij de nieuwe TomTom zit een waardebon voor een Instax Mini 9 Polaroid camera. Nu hebben we een kleindochter, die de laatste jaren helemaal idolaat is van fotograferen, maar als ik de prijzen van de filmpjes bekijk slaat de schrik mij om het hart. Dus, gaat het apparaat op Marktplaats. Na een storm van biedingen, kies ik voor een mevrouw met twee dochters waarvan hun selfie camera stuk is gegaan. Deze mevrouw had al eerder eentje gekocht, maar dat aanbod bleek van een oplichter te zijn.

Dus wil mevrouw graag via “Gelijk Oversteken” van Marktplaats betalen. Voor mij betekent dat, dat ik een aantal handelingen moet doen op mijn telefoon en dan kan ik haar een betaalverzoek sturen. Natuurlijk maak ik de fout om niet voor de “Gelijk oversteken” optie te kiezen. Dus mag alles weer overnieuw. Eindelijk kan ik haar de juiste wijze van betalen aanbieden en nog geen 5 minuten later krijg ik het bericht. “Betaald door Koper”.

Op naar het postkantoor en verstuur ik het pakketje, aangetekend wel te verstaan. De volgende dag krijg ik bericht, via Track & Trace, dat het pakket is bezorgd. Hierna begint voor mij het “grote gluren” naar mijn rekening. Maar wat er ook wordt bijgeschreven (en afgetrokken), geen betaling voor de camera.

's Nachts krijg ik visioenen. Zoals eentje waarbij ik mij voorstel, dat bij de aflevering van het pakketje, in Amsterdam, een mannetje klaar staat met een zwartwit geblokte vlag, die het sein geeft om de betaling op mijn rekening te storten. “Gelijk Oversteken” toch?

We zijn nu een aantal dagen verder en nog steeds is er geen afgesproken bedrag op mijn rekening gestort. Terwijl we in een tijd leven waarin de technologie al zo ver is dat een overschrijving, bijkans, al op andermans rekening staat, nog voordat het knopje versturen is ingedrukt. Natuurlijk kan het zo zijn dat het mannetje, met die vlag, iets te laat was. Tenslotte heb ik een handtekening van ontvangst op mijn telefoontje staan, zo geavanceerd zijn we dan al wel weer!

Lang Leve Marktplaats en de “Gelijk Oversteken” optie! Misschien moet ik deze betekenis eens aan Marktplaats uitleggen.

UPDATE

De dame, koopster, was vergeten aan te geven dat ze het pakket had ontvangen, vandaar dat ik nu mijn centjes, na een week, binnen heb! Hoera

Mooi Oavelt 2

Mooi Oavelt betekent "Mooi Havelte", maar ronduit gezegd is niet alleen Havelte mooi. Heel Drenthe is mooi en dat vooral door het uitgebreide fietsnetwerk. Dit zijn natuurlijk kansen, die Hoofd-fietstochten zich niet laat ontnemen. Was het in Frankrijk dun gezaaid, met aangegeven fietsroutes, in Drenthe moet je wel van een andere planeet komen, wil je verkeerd fietsen. Afgezien van de vele zogenaamde ANWB paddenstoelen, waar het volgende dorp staat aangegeven, ook de "Knooppuntenroutes" worden zonder mankeren aangegeven.

Dus stappen we vanmiddag op onze elektrisch aangedreven fietsen om de omgeving te gaan verkennen. Nu is "verkennen" een veel te groot woord, want zoals gezegd is de route al uitgestippeld en weten we bij benadering hoelang de fietstocht gaat worden. Van Mink is gisteren ronduit teveel van zijn lichamelijke vermogens gevraagd, dus die meldt zich af. Zelfs als er uit onverwachte hoek hulp wordt aangeboden. Een buurvrouw hoort van zijn ongemak en komt met een spuitbus aanzetten. Het helpt tegen spierpijn, maar het gebodene kan Mink niet over de streep trekken.

  Ik denk dat Jacob van Ruisdeal met liefde hier zijn ezel zou hebben neergezet, om deze prachtige wolkenpartij vast te leggen.

Ikzelf word gegrepen door deze kleine spar, waarvan de verschillende kleurschakeringen een bedenksel lijken te zijn.

Dan even een puntje van grote ergernis van deze oude man. Hoewel het beklimmen van hunebedden ten sterkste wordt afgeraden omdat het levensgevaarlijk is, gebeurt dit nog steeds. Natuurlijk onder toeziend oog van de respectievelijke ouders. Het getuigt tegelijkertijd van geen respect hebben voor de doden, want het is en blijft een begraafplaats. Daarbij zijn vorig jaar diverse kinderen van een hunebed gevallen, met ernstig letsel tot gevolg. Tja en een claim bij de bouwer neerleggen is een beetje lastig nietwaar. Als ik mijn ongenoegen met mijn medefietsers deel, schreeuwt de mannelijke ouder mij na, dat ik de foto bij hem dien in te leveren. Grappig hoe zaken, vaak door onwetendheid, worden omgedraaid.

Even later wordt ons een onverwachte rustpauze gegund, omdat hoofd-route een telefoontje krijgt.

Vanavond zal blijken hoe ons Nederlands voetbalelftal het eraf brengt tegen Ronaldo.

Mooi Oavelt 1

Jikke en Mink, onze jarenlange reisgenoten, hebben hun camper verkocht. Ze hebben zich gesetteld in een chalet in Havelte. Het brinkdorp Havelte bestaat sinds de jaren 1310. Toen is er begonnen met het bouwen van een kerk en is voor het eerst beschreven. Het dorp heeft maar liefst 3 brinken, waar normale dorpen er slechts één hebben.

Het chalet van Jikke en Mink staat op het park "Mooi Oavelt". Wij zijn natuurlijk nieuwsgierig en brengen het Pinkster-weekeinde op het park door. De park eigenaren zijn niet helemaal op camper bezoek ingericht. Zo hebben wij de receptie nog niet kunnen betrappen op een openingstijd. Ook het beloofde water tappunt, op het veldje waar we staan, staat nog kurkdroog.

Het is weer heerlijk bijkletsen met de spiksplinternieuwe chalet eigenaren. Tot onze verbazing worden we uitgenodigd voor een bezoek aan het dierenpark “Wildlands” in Emmen. Nu hadden ons berichten bereikt, dat van de oude dierentuin weinig meer over was en het allemaal een beetje tegen zou vallen. Natuurlijk is het altijd beter om dingen met eigen ogen te bekijken, dan af te gaan op een andermans mening. Dus gaat het op naar Emmen. Ondanks dat Emmen ook in Drenthe ligt is het nog een klein uurtje rijden.

  Als we "Serenga", één van de 3 thema's op het park, binnen gaan voelt het even alsof we weer in Noord Afrika (Marokko) rondwandelen. De Noord Afrikaanse sfeer spat je tegemoet. Dit in tegenstelling tot het weer, want het is winderig en de motregen houdt zich ook al niet in.

Zo kan het maar zo zijn dat je plotseling oog in oog komt te staan met een kameel.

Als we even later een Safari truck voorbij zien rijden, sluiten ook wij ons aan voor een ritje door de Wildlands van de Serenga.

Het woestijnleven trekt aan ons voorbij, of liever, wij trekken door de woestijn waarbij de chauffeuse, een bijna onverstaanbare en kinderlijke, uitleg geeft.
Leeuwen, Zebra's, Neushoorns en een Antilopesoort, waarvan ik de juiste naam even kwijt ben.

In de “Jungola” afdeling is de temperatuur zeer aangenaam, ondanks de hoge vochtigheidsgraad. Het is dan ook druk, want iedereen zoekt de warmte op en je loopt dan ook “hutje mutje” over de glibberige paadjes van de jungle. Dichterbij dit soort vlinders kom je nooit, die je al snel zult verwarren met een vliegende vis. Ja, als je even langer kijkt, zie je het ook.

Na een paar uurtjes door de Wildlands te hiken, worden de beentjes moe. Ook eisen de vele indrukken de nodige energie. Toch nog maar even naar de "Nortica" afdeling, hoewel de batterij bijna leeg is. De IJsberen zijn, jammer genoeg, echter op vakantie in het echte Antarctica. De plaats wordt ingenomen door de Pinguïns.

Als je dan zo’n pinguïn, die met zijn of haar, want dat kun je lastig zien, toilet bezig ziet, geeft weer wat extra energie.
Een bezoek aan “Wildlands” in Emmen is zeker een bezoek waard.
We vinden nog een extra reservoir energie en kunnen nog even de binnenstad van Emmen in voor een paar “noodzakelijk inkopen”.  De weg terug naar de parkeerplaats levert nog even een "uitdaging" op.

Uitgeblust en dus geen puf meer om te koken, dineren we in "t Knooppunt" in Havelte.

Groningen

Een dag later en om eerlijk te zijn weet ik niet waarmee te beginnen. Oké, open deur, ik begin bij het begin.

De afgelopen paar dagen heeft mijn reisgenote, steeds vaker pijn in haar hoofd. Op zich niet heel alarmerend, maar als dat ook nog eens gepaard gaat met een hoge bloeddruk, wordt het toch een stuk minder gezellig. Ik stel voor een arts te raadplegen, maar daar heeft Hoofd-gezondheid totaal geen behoefte aan, lees: "Er is geen haar op mijn hoofd die daar aan denkt". Als er ook klachten gemeld worden van "Druk op de borst, maar het valt mee", is het te trekken plan duidelijk. "We gaan terug naar Nederland." Ik stel Arcen voor, omdat dit een vertrouwd adres is, dus houden we dat aan. In mijn achterhoofd staat het vast: "Het wordt Groningen".
Nu ligt Groningen een krappe 700 km noordelijker, dat wordt een hele kluif.

Half acht is het als we gisterochtend, de snelweg opdraaien, waar het op dit vroege tijdstip nog heerlijk rustig is. Ook dat het een Franse feestdag is helpt mee, want dat betekent weinig vrachtverkeer.

Tot onze verbazing worden we, even voorbij Reims, van de autoweg gedirigeerd, om vervolgens kilometers lang over een heel smal weggetje en uitgestorven dorpjes, parallel aan de hoofdweg, te moeten rijden.

Hoofd-fotografie kwijt zich van haar "normale" taak en maakt foto's van mooie doorkijkjes. Het verkeer zit mee, de wegen zijn redelijk en bij onze tweede stop deel ik mijn plan met Hoofd-route. "We gaan door naar Groningen."
Met een ruime boog om het altijd drukke Luik, waarna vrij snel de tunnel bij Maastricht zich laat zien. Wat een heerlijkheid om niet meer dwars door Maastricht te hoeven, hoe mooi die stad ook is.

De laatste 100 kilometer liggen nog voor onze wielen als we de IJssel, bij Zwolle, oversteken. En dan.... na 9 uur onderweg te zijn geweest draaien we de parkeerplaats voor ons huis weer op. Het is half vijf precies.

Zo, nu eerst de dokterstelefoon. Hoofd-gezondheid denkt: "Ik bel even en dan maak ik een afspraak". De werkelijkheid is iets weerbarstiger, want 10 minuten later ligt ze in een ambulance voor een eerste onderzoek. Als we even later worden afgeleverd bij de "Spoedeisende afdeling" van het Martini -ziekenhuis, dringt de ernst van de zaak en de werkelijkheid tot haar door. Tijdens de diverse onderzoeken en de schier oneindige vragen komt nog iets grappigs aan het licht. Een administratie- mevrouw komt vragen of  "U ooit in Annen hebt gewoond, met een andere achternaam, want hetzelfde BSN nummer komt uit de computer rollen".

De onderzoeken leveren geen ernstige zaken op. De hartspier heeft geen beschadigingen en geen zuurstof tekort gehad. Dus van een hartinfarct is geen sprake.
(U begrijpt natuurlijk wel dat ik maar geen foto's heb genomen van het gebeurde).

Om kwart voor tien ’s avonds zitten we, in huis, samen uit te puffen van deze enerverende dag. We gaan vroeg op bed, kijken nog een paar afleveringen van een Detective  op KRO-NCRV en vallen heerlijk in slaap.

Vandaag zit Hoofd-tuin alweer planten te snoeien, alsof er niets is gebeurd en alles weer bij het oude is.

Chalons en Champagne 2

Gistermiddag maken we nog even een verkennend rondje op de fiets. Hoofd-fietsen heeft een "fietskaart" opgehaald, dus wat kan er mis gaan, zou je zeggen.

Wel één ding is wel duidelijk, vertrouw niet op Franse fietskaarten. Er staan weliswaar vriendelijk groene stippellijntjes op de kaart, maar in werkelijkheid zijn die routes onvindbaar. Maar goed, we fietsen een kleine 10 kilometer door het Franse land, waar we hier een bult plastic ontdekken. Kennelijk is dat gebruikt voor het afdekken van de asperges velden. Let ook even op de dreigende luchten. Het is te hopen, dat daar niet al teveel wind uit komt, want onze luifel is nog uitgedraaid.

Vandaag doen we "even" boodschappen bij de Carrefour, vlakbij de camping.

Mijn hemeltje lief, wat een ongelooflijk grote winkel met een evenredig aanbod. Enorme rijen van steeds dezelfde soort artikelen.

De winkel is zo groot en uitgebreid dat een deel van het personeel op en neer rijdt en racend op rolschaatsen de winkel doorkruist.

En dan de kassa's..... een regelrechte chaos, waar de rijen ondoorgrondelijk zijn en de rij voor één kassa soms driedik is. Er zijn diverse soorten kassa, die met een speciale kaart, een waar je de inkopen zelf hebt gescand, een rij waar je op afroep naar een  genummerde kassa moet.

Wij sluiten aan, waar het nog even de vraag is, wie als laatste in de rij is gaan staan. Na wat heen en weer geklets, zijn dat twee dames met elk een tot de rand gevulde kar. Achter ons wordt de rij steeds langer. Na ruim 10 minuten te hebben gewacht probeert een jongedame voor te kruipen. Ik maak me boos, maar het meiske, met één kar vol kinderen en een andere tot de rand vol met boodschappen, wijst op haar buik. Ze blijkt zwanger te zijn, zo te zien hoogstens 2 maanden. Dit is het teken voor een verder in de rij staande mevrouw. Ook die sluit achter de zwangere aan. Als ik er wat van zeg, wijst ze, bijna trots, op haar zoon met down. Hoe het kan weet ik niet, maar er ontstaat een rij met louter geestelijk en lichamelijk gehandicapten.

Wij sluiten in een andere rij, uiteraard helemaal achteraan, aan. Dan zie ik, bij de vorige kassa, het bordje "Caisse prioritaire". Zwangeren en gehandicapten hebben voorrang, of het nu geestelijk of lichamelijk is, als iemand in die toestand bij je hoort, ga je voor. Minstens 20 minuten doen we over het afrekenen en mijn bloeddruk stijgt met iedere minuut dat het duurt. Eindelijk zijn we aan de beurt, totdat de groenten en fruit aan de beurt zijn. Jammer, die hadden we moeten wegen, dus gaat Hoofd-inkopen nog "even" terug om te wegen ......... Dan word ik aangesproken door een medewerker, "of ik een foto van de kassa juffrouw heb genomen", "Nee, natuurlijk niet, alleen van het bordje!"... ppffft, ontsnapt.

Chalons en Champagne 1

Een krappe 80 kilometers liggen er vandaag voor onze camper wielen. Deze Hemelvaartsdag schijnt de aanloop te worden van een heel druk weekeinde, want zoals de receptie jongeman in Troyes meldde: "Als Fransen een mogelijkheid zien om niet te hoeven werken, zullen ze dat niet nalaten." Zaterdag schijnt ook een Franse feestdag te zijn, hoewel wij niet weten welke, "Dat maakt voor de Fransen ook niet uit", aldus diezelfde jongeman.

Halverwege, tussen Troyes en Chalons en Champagne ligt het plaatje Arcis sur Aube, waar we een heel vreemde slinger door het stadje maken. Zelfs Sygic raakt een beetje overstuur door de vreemde bochten, die we moeten maken.

De wild stromende rivier de Aube splitst het stadje spreekwoordelijk doormidden. De Aube is een zijrivier van de Seine.

Chalons en Champagne heette tot 1997 Chalons sur Marne en dat roept weer het beeld op van het Noordwestelijk gedeelte van de provincie Groningen, wat ook de Marne heet.

Hier de rivier de Marne, die uitmondt in de Seine en door het Marne-Rijnkanaal met de Rijn is verbonden. Maar door het steeds groter worden van de binnenvaartschepen is die vaarroute steeds minder in trek.

Zo ziet Chalons en Champagne er uit als je aan komt rijden. Nu mag deze streek de champagne streek heten, wij hebben onderweg geen enkele druivenstruik kunnen ontdekken.

Troyes 3

Misschien is het een idee om de blog wat later op de dag te maken. Zo voorkom je, dat je de volgende dag de belevenissen van de middag ervoor nog weer moet inhalen. Maar het zij zo.....

Als we weer terug zijn, uit Troyes en op de camping de stoelen tevoorschijn halen, verwent het zonnetje ons nog een tijdje.

Maar natuurlijk zijn er altijd mensen, die dat "genieten" uit willen rekken "to the max" en dan helpt een deken tegen de kou. Tenslotte zit je in Frankrijk, dus blijft de zonnebril ook een "must".

Nog geen tien minuten later komt de hagel met donderend geweld naar beneden.

De hagel komt van het dak gerold en blijft nog even op de ruitenwisserbladen liggen, om vervolgens te smelten.

Geloof het of niet, maar niet heel veel later zien we dit eekhoorntje rustig smullen, vlak voor onze camper.

Of hij Hoofd-fotografie nu in de gaten heeft, blijft onduidelijk, maar even later huppelt het mooie diertje weer verder, ons in verbazing over zoveel moed achterlatend.

Vandaag komen de Flyers van de camper, want we hebben niet voor niets een prachtige fietskaart op de kop getikt. Je kunt hier, volgende de juffrouw bij "Bureau Toerisme", prachtig langs de Seine fietsen.

Terwijl ons mooi en warm weer is beloofd, blijft het weer er dreigend uitzien. Dit gebouw komen we tegen als we het fietspad volgen, om even later weer op exact diezelfde plek uit te komen. De Seine is in geen velden of wegen te bekennen. Hoofd-fietskaart vindt overigens 10 kilometer ook meer dan voldoende, temeer de temperatuur ook niet echt omhoog wil gaan.

Vlak voor Troyes krijgen we nog een glimp van de Seine te zien.

De fietsen komen op de camper en meteen doet de zon weer haar best en dan is het buiten prima toeven. Tja, voor mij roept dan de Blogplicht. Dat laatste kan ik overigens prima combineren met het kijken naar mooi tennis op Roland Garros, zo'n 150 km verderop.