Benidorm 37

Hoogmoed komt voor de val! Was ik gisteren een beetje aan het opscheppen over het warme weer, hier in Benidorm, ten opzichte van Nederland, de straf komt onmiddellijk. Vanmorgen worden we wakker door een straffe wind en houdt de zon zich verscholen achter de voorbij vliegende wolken. Boven de bergen, achter de camping, hangt een diepzwarte regenwolk, die niets goeds in de zijn heeft. Met drie laagjes aan kleding komen we op de woensdagse markt aan. Als de zon zich dan alsnog gaat melden loop ik al vrij snel te zweten als een otter.

Had ik gisteren al gemeld dat mijn kleding adviseur een uitbreiding in mijn korte broeken garderobe voor ogen heeft, vandaag wordt de daad bij het woord gevoegd.

Na de koffie, op de boulevard, waar we heerlijk achter glas van het passerende verkeer genieten, worden de nieuwe aankopen door mijn kleurexpert onmiddellijk in water uitgespoeld. Vervolgens in de wind te drogen gehangen. Dit schijnt, in zonnige streken, noodzakelijk te zijn omdat er anders snel verkleuring optreedt. Inderdaad, er hangen 3 nieuwe korte broeken en dat terwijl ik altijd heb verkondigd dat mannen boven de 50 jaar geen korte broek, in het openbaar, kunnen dragen.

Maar tijdens het bezoek aan het ziekenhuis heeft de patiënt mij verzekerd dat mijn benen deze weelde wel kunnen dragen.

Benidorm 36

Er zijn duidelijke aanwijzingen dat we aan een ernstige vorm van gewenning aan Benidorm gaan lijden. Ons bezoek aan Torre Levante, voor onze dagelijkse shot van koffie, van gisteren heeft als gevolg dat de ober ons al komt vragen of we een wijntje of biertje willen. Maar 12 uur is zelfs voor mij iets aan de vroege kant. Het gezelschap breidt zich uit tot 8, minus één.

Terwijl in Nederland de ijskrabber weer tevoorschijn moet worden gehaald, zitten wij hier, op het terras van Torre Levante, te puffen van de warmte. Ieder koel briesje, vanuit zee, wordt met een zucht van verlichting verwelkomd. Soms, heel soms, betaalt zich die 2500 kilometer uit.

Al wekenlang word ik iedere ochtend, als we op het terras zitten, getrakteerd op dit “Kontje met hondje”. Een prachtige Spaanse dame, die iedere dag langs het terras paradeert. De uitdrukking wordt ook bij anderen al een begrip. Vanmorgen pak ik op het meest gunstige moment de camera en als grap meld ik, “voor als kontje met hondje” langskomt. Zie hier het perfecte moment van vastleggen.

Mijn kledingadviseur meent dat mijn garderobe moet worden uitgebreid met een extra korte broek, maar dan in een wat vlottere kleur. Dus wandelen we richting oud Benidorm, waar die bijzondere winkel zich bevindt en waar mijn huidige korte broek ook vandaan komt. De wandeling wordt langer dan verwacht, of gehoopt, daardoor is de winkel reeds met siësta.

Het loopt tegen tweeën en de maag meldt zich. “Zullen we een pannenkoek bij de Belg gaan vatten?”. Dat laatste werkwoord, daar zit em de clou. Dit is namelijk rechtstreeks geïmporteerd vanuit het Brabants. Nu wil ik geen enkele Brabander met de volgende zin beledigen, “maar wie met pek omgaat wordt ermee besmeurd”, nietwaar? Het moet gezegd, we zitten hier voor een groot deel tussen de Brabanders.

We lopen rechtstreeks naar “Den Belg” en dat is eigenlijk op zich al een teken dat we ons al aardig op ons gemak gaan voelen, hier in Benidorm.

Tijdens ons bezoek aan het ziekenhuis, meldt de patiënt, met enig optimisme, dat hij morgen naar “huis” mag. Alle tekenen wijzen daarop, volgens zijn analyse.

Benidorm 35

Om 10 minuten voor elf arriveren we bij Torre Levante aan de boulevard. Waarom die tijd zo belangrijk is? Dat wordt gedurende het verhaal wel duidelijk. Het is 2e Paasdag, tenminste voor ons en onze mede Nederlanders, want in Spanje wordt deze dag niet ‘gevierd.’ De meeste Spanjaarden zijn wel vrij, omdat de 1e januari dit jaar op een zondag viel en daar worden ze vandaag voor gecompenseerd. Toch vertrekken veel mensen alweer richting huis en je merkt dat het rustiger wordt. Na ons eerste kopje “Cafe con Leche”, komen Piet en Ria ook langs. Normaal zijn die op maandag iets later, omdat het op die dag poetsdag is, maar voor hen is het ook Pasen, dus doen ze de andere helft “mañana”. Het wordt later en later en ik herinner mij de uitspraak van mijn drink zuster, “Ik wil hier nog een keer aan de Sangria”.

Dan lijkt het mij verstandig om eerst een bodempje aan te leggen, dus wordt er wat eten besteld. Natuurlijk voor mijn disgenoot inktvis ringen. Ik ga mezelf te buiten aan een fors aangeklede hamburger, compleet met salade, friet en een gebakken ei, maar dan wel met een hele dooier. Biertje en wijntje completeren het maal. Het is genieten, zo pal aan de boulevard, waar de wereld aan je voorbij trekt. Het zonnedak gaat dicht en dat is geen overbodige luxe, want de zon begint al aardig te bakken, terwijl wij uit de wind zitten. Dan is het eindelijk zover.

Eén liter Sangria voor ons saampjes, ga er maar aan staan, of zitten. De bediening, die ons al beginnen te kennen, vinden het maar wat leuk dat we nu eens iets meer nuttigen dan een kopje koffie. De vruchten in de Sangria zijn voor mij, want zegt Ali “daar zit de meeste alcohol in” .

Om even voor vieren pakken we ons boeltje bij elkaar en wandelen nog even over de boulevard, alvorens we een bezoekje aan het ziekenhuis brengen. Het gaat steeds een stukje beter met de patiënt.

Benidorm 34

Het wordt zo druk op de camping, dat we besluiten om voor de veiligheid maar een week extra te bespreken. Onze jonge buurtjes zien kans om tot vanmorgen 6 uur het gezellig te hebben. Gelukkig heb ik voorzorgmaatregelen genomen door gisteravond een borrel extra te nemen.

Het recreatieteam is vanmorgen al weer vroeg in de weer om de Spaanse kindertjes te vermaken.

Het  “Brekvasten” doen we vandaag met z’n zevenen, want er schuift ook een echtpaar aan, dat al jaren in Benidorm komt. Aansluitend nemen we nog even een kijkje bij onze patiënt.  Vanuit het ziekenhuis heb je een prachtig uitzicht op het voetbalveld, waar dit weekeinde een groot toernooi, van diverse leeftijdsgroepen, wordt gehouden.

Deze poule wordt beslist door penalty’s en zie deze knaap eens zelfverzekerd klaarstaan, voor zijn penalty. Hij zal hem missen en het meisje met bal, uiterst links in de rij, zal scoren en daarmee wordt “RoodGeel” kampioen.

Op de camping is de jeugd ook weer uit hun coma ontwaakt en is bezig hun Paella te bereiden. Zo nu en dan zijn ze niet meer te zien, zoveel rook zijn ze aan het produceren en door de “gunstige” wind kunnen wij nog dagen van de rookgeur in onze kleding genieten. Wat wel leuk is dat, als het vuur dreigt uit te gaan, buren aankomen met nieuwe brandhoutjes om het vuur brandend te houden.

Benidorm 33

Het gaat relatief, goed met de patiënt. Vanmorgen om negen uur zitten we, op verzoek van de patiënt zelf, klaar om de arts te woord te staan, of te vertalen, indien nodig. Maar al wie zich laat zien, geen arts. Om 10.00 uur is mijn geduld op en spreek ik een verpleegster aan. Tja, misschien komt de arts, misschien ook niet. Als ik wat druk op de ketel zet, belooft ze de arts te gaan bellen. Wij gaan koffiedrinken op de boulevard. Er zal gebeld worden als de arts zijn of haar gezicht laat zien. Om 4 uur verschijnt ze.

Na de koffie vermaken wij ons op de volgestroomde camping. Werkelijk, er ontstaat voor de camping ingang een file van caravans. Er is geen vrij plekje meer te vinden. Het schijnt dat met deze dagen één  miljoen Spanjaarden in de auto stappen en richting de kust rijden. Er wordt verwacht dat er rond de grote steden plus minus 165 doden zullen vallen. De massale uittocht naar de stranden zorgt de komende dagen voor een reeks van ongelukken en spectaculaire files rond de grote steden.

Met dit mooie weer kunnen we ons de komende dagen weer verheugen op een fijne strandwandeling.

Vanavond eten we met z’n vijven bij “onze” chinees, voor €4,95 p/p. Daarna maken we nog een wandeling door Benidorm en staan een tijdje te kijken naar een Nederlander die om 9 uur “de piepen al zo vol heeft” dat hij precies 20 meter ver komt op zijn fiets. Ik verlies, want ik had 15 meter gegokt.

Mijn fotografe laat zich onderweg, ook al, inspireren door het warme weer en legt deze naakten, voor een hotel, vast.

We hebben nieuwe buurtjes, een stel jongelui. Ze hebben de boel heel lief en creatief ingericht en willen maar wat graag voor mij poseren. Dat wordt, ook voor ons, een onrustig nachtje.

Benidorm 32

Wat zou het leven saai zijn als je iedere dag zou kunnen voorspellen. Maar laat ik beginnen met gisteravond.

Het uitzicht, overdag, vanuit onze camper is mooi te noemen, maar ’s avonds is er ook niks mis mee. Bijna feeëriek is het plaatje te noemen als de verlichting in het zwembad aan gaat en iedereen naar haar of zijn nachtleger is vertrokken.

Tijdens de koffie, bij Torre Levante, krijgen we te horen dat één van onze kennissen vannacht, om 3 uur, is opgenomen in het ziekenhuis. Wij spoeden ons ernaar toe. Nu staan Spaanse ziekenhuizen niet direct bekend als goed, maar wat wij op de kamer van onze kennis te zien krijgen tart ons voorstellingvermogen. Ik zal proberen het voorzichtig aan jullie voor te stellen.

De patiënt ligt aan een infuus en wordt vocht toegediend. Dat infuus is in de nacht losgeraakt met alle gevolgen van dien. Op de vloer liggen in bloed gedrenkte lappen en daar omheen liggen op de rest van de vloer, in de gehele kamer, enorme spetters en vlekken met bloed. De patiënt, die vanochtend al door zijn vrouw is gewassen, ligt in een blauw hemd wat ook onder de bloedvlekken zit. De dekens, zowel op als onder hem, zijn doordrenkt met vocht en bloed. Let wel, het is op het moment van ons bezoek, rond 1 uur in de middag en het is nog steeds niet schoongemaakt. Ik informeer maar eens voorzichtig of dit een normale gang van zaken is. Als de schoonmaakster, rond 2 uur, binnenkomt zie ik haar verbijsterd rondkijken en dan neem ik maar aan dat ze zoiets wel vaker heeft gezien. Ze desinfecteert en  maakt de vloer schoon.

Rond 4 uur verlaten we het ziekenhuis, onder de belofte dat we morgenochtend om 9 uur weer aanwezig zijn, als de arts zich meldt.

Benidorm 31

De Paasdagen staan voor de deur en dat betekent voor vandaag boodschappen doen in Albir, want de komende dagen zijn de winkels dicht in Spanje. Dus op de fiets richting El Albir, maar in plaats van linksaf te gaan, is het nu rechtsaf. “Dit is natuurlijk omdat we eerst koffie gaan drinken”, bedenk ik bij mezelf. Maar bij de boulevard blijkt totaal iets anders.

“We gaan eerst koffiedrinken in Altea”, krijg ik te horen. “Dat hadden we zo afgesproken”. Het gaat een aantal kilometers langs de boulevard voordat we stuiten op een restaurant café “Hollands Glorie”.

Kijk, hier krijg je toch warme gevoelens van als je dit aan de Costa Blanca aantreft boven een spiegel? Ik raak met de baas in gesprek. Be Pranger heet hij en heeft jarenlang een kroeg in Noordlaren uitgebaat. Hij herkent mijn naam, want hij is een grote fan van Radio Noord. Hele verhalen komt hij mee op de proppen en allemaal gerelateerd aan “het omroepje”. Diverse oud collega's passeren de revue. Eén jaar zit hij nu hier, samen met zijn vrouw Alie.

 

Op de terugweg neemt mijn fotogenie nog even een kiekje van de grote haven in Altea en dan vangt ze nog niet één kwart van de totale omvang.

Bij de Lidl is het weer vanouds genieten, als ik bij de fietsen blijf en het pandemonium van het parkeren aanschouw. Een jongedame, in een enorme Mercedes, denkt even snel op de Gehandicapten plaats te kunnen parkeren. Maar net op dat moment komt er een Nederlander aan, met een enorm Gehandicapten plakkaat voor het raam. Het meisje roept nog  “cinco minutos” en rent de winkel in, maar komt direct terug, omdat de Nederlander op zijn claxon blijft drukken. Dan maakt ze een fout. Ze rijdt achteruit van de plek af, tegen het verkeer in en blokkeert zo het totale verkeer. Het is warm, de winkels sluit om 3 uur en dus worden de lontjes korter.

Dit bevordert het parkeer gedrag in het algemeen niet erg. Sommigen gaan buiten het vak staan, soms zelfs waar het absoluut niet mag en blokkeren zo anderen de doorgang.

Toch wil ik iets over het rijgedrag van de Spanjaarden, in het algemeen, zeggen en hoop ik niet dat ik gelogenstraft ga worden. Als er jegens voetgangers of fietser onbeschoft rijgedrag wordt gepleegd, door auto’s met Spaanse kentekens, dan zit er “geen” Spanjaard achter het stuur. Als wij langs een weg, zonder fietspad, fietsen, houden Spanjaarden minstens 1,50 meter afstand, of blijven achter je rijden tot ze kunnen passeren. Op oversteekplaatsen word je door NIET Spanjaarden bijna overreden, Spanjaarden stoppen al ver van tevoren.

Benidorm 30

Van mijn kleinzoon nr.1 krijg ik zojuist te horen dat hij naar het Drents kampioenschap schoolvoetbal gaat. Ik ben trots!

Vandaag is het woensdag en dat betekent dat we weer over de markt gaan slenteren, op zoek naar nieuwe rommel. Nou, nou Herman, dat valt toch wel mee, zult U denken. Natuurlijk, maar armbanden voor €1,= of een horloge voor €5,- kan niet van geweldige kwaliteit zijn, toch?

Wat te denken van deze leuke en handige Jojo HairFun? Wij kochten er twee voor onze kleindochters. Voor terugkomst in Nederland laat eentje haar haar, voor een goed doel, afknippen en de ander raakt in haar pubertijd en heeft geen interesse meer. Tenminste, ik heb ze het nog nooit zien gebruiken, of is dit ook al een teken dat wij te weinig thuis zijn?

Zonneklepjes voor de hond hebben we ook al niet nodig. Ook al showt dit exemplaar het hier met verve. Let wel, dit is een levend exemplaar hond, die ik tussen de diverse koopwaar voor de hond ontdek.

Ai, ai, ik heb gisteravond laat een Windows 10 “creators update” uitgevoerd en moet nu een hele “zwik” aanpassingen doen om het laptopje weer naar behoren te laten functioneren. Trouwens het downloaden, van de nieuwe versie, nam hier op de camping van 15.30 u tot 23.45 in beslag.

Het is en blijft een hobby toch?

Benidorm 29

Tijdens het ontbijt zie ik een medewerker van de camping een bord ophangen. Het bord vertelt waar het heren toilet is. Nu weten wij dat al jaren, maar kennelijk is een extra aanwijzing noodzakelijk. Misschien is het ook een idee om een grote pijl naar de prullenmand in het toiletgebouw te plaatsen, want hoeveel toiletpapier er wel niet dagelijks op de vloer ligt, onbeschrijfelijk. Maar even terug naar de medewerker.

Want als ik nog eens goed kijk, zie ik de ladder op het randje van een muurtje staan. Zijn “maat”, zo’n maat zal je maar hebben, is “even” weggelopen en in geen velden of wegen te bekennen. Trouwens de bovenste bouten hebben geen houvast in de muur, dus ik “sprint” in het vervolg onder het bord door, want dat komt, vandaag of morgen, weer naar beneden.

Gisteren opperde ik om op de fiets naar Torre Levante te gaan, daar koffie te drinken, om daarna  “even” naar de CarreFour te fietsen, een enorm warenhuis, was ons verteld.

Nu voert een deel van het fietspad dwars door Benidorm, maar dan pal in het midden van beide rijbanen.

Kijk, op deze manier. Het is werkelijk om doodsangsten uit te staan. Links komt het tegenovergestelde verkeer langs stuiven, rechts wordt je ingehaald door achteropkomend verkeer. Als die laatsten bijvoorbeeld een stadsbus inhalen, kruisen ze “ons” fietspad. Daar komt nog bij dat we een “duvelsend” moeten klimmen, dus kom ik geheel bezweet en chagrijnig aan bij de CarreFour. Het klopt, het is groot, maar ik kan er niet echt van genieten. De volgende keer nemen we voor die 6 kilometer wel de bus.

Op de terugweg rijden we vlak langs het Poniente strand, wat pal tussen twee bergen ingeklemd ligt. Het enorme strand  wordt vaak 'het Spaanse strand' genaamd omdat hier vooral Spanjaarden liggen. De grote internationale hotels bevinden zich meer aan het Levante strand, waar wij iedere ochtend koffie drinken, terwijl de appartementen en kleinschalige hotels vooral in de buurt van het Poniente strand te vinden zijn. Normaal is het hier een stuk rustiger, maar het loopt tegen de Pasen en dan hebben veel Spanjaarden een week vrij.

Ook wij genieten hier nog een week en als ik mijn reisleider mag geloven, misschien nog wel 2 weekjes.

Benidorm 28

Vier weken staan we nu alweer hier in Benidorm en het  weer is ook vandaag weer stralend. Als we naar de boulevard wandelen ontdekt mijn kiekjesmaker één van de vele auto’s die door de felle zon hier in Spanje geblakerd zijn.

Kennelijk is de laatste laklaag niet opgewassen tegen de niets ontziende zon, want “de vellen” hangen erbij. Ik zal binnenkort voor een opname zorgen waarbij het nog duidelijker is te zien. Want hier is de zon ook een beetje een spel/beeld breker.

Ik vergeet nog iemand te bedanken en dat schiet mij weer te binnen als ik rond het zwembad deze boom ontdek. Weken geleden plaatste ik een foto van eenzelfde boom, met de vraag wat voor type boom dit zou kunnen zijn. Lammert de R. was zo vriendelijk te melden dat dit een zogenaamde  “Lampenpoetser” is en familie van de “Fuchsia”, waarvoor dank Lammert.

Even hiervoor probeer ik een foto van ons beide te maken. Natuurlijk zit er op het toestel, waar alle foto’s mee gemaakt worden, zo’n “zelfontspanner” gedoe. Maar voordat je erachter bent hoe dat werkt, ben ik al een keer of wat en binnen de 10 seconden, terug naar mijn handdoekje gerend, om mij daar tenslotte geheel ontspannen te draperen.

Ziehier, na ettelijke pogingen, het resultaat! Voordeel van foto is het stilstaande beeld, want nu is op dit plaatje niet te zien dat ik zwaar hijgend en badend in het zweet, maar ogenschijnlijk ontspannen, in de zon lig te lezen.

Wie beweert dat reizen niet een inspannende bezigheid is?

Benidorm 27

Regelmatig komen er vragen onze kant op waarom wij in hemelsnaam naar Benidorm blijven gaan. Laat ik beginnen met gisteravond. We eten bij de Chinees en buiten het heerlijke eten vermaken wij ons uitermate. Nu heeft mijn disgenoot een, laat ik het netjes zeggen, welluidende lach. Het begint al bij het bestellen als ik “Kip pindasaus” bestel. “Nou, daar heb ik nog nooit van gehoord!” lacht de kleine Chinese, die de bestelling komt opnemen. “Nee, dat klopt”, zeg ik, “dat heb ik ook zojuist zelf bedacht en jullie krijgen nu de primeur!” Ze komt niet meer bij. Als iemand anders aan tafel “Bami Ketjap” bestelt, ligt ze bijkans onder de tafel. De besteller bedoelt “Babi Ketjap” Na de maaltijd bied ik aan de rest van de restaurant bezoekers mijn welgemeende excuses voor het lawaai van onze tafel. Na het eten voor €4,95 wandelen we nog even over de boulevard.

Dat is ronduit gezegd, genieten van de zaken die Benidorm zo uniek maken. Deze dame staat uren achtereen het publiek te vermaken, maar ik moet weer mee van mijn eega.

Wat te doen als je hoge nood hebt? Wel, je zou even tegen een boom kunnen plassen, maar wat ook werkt is in een flesje plassen. Even later giet hij het netjes in het gootje met rooster langs de boulevard. Tja, er gebeurt soms wel eens iets in Benidorm. Ik bespaar jullie maar de foto’s van alle vrijgezellen party’s die we onderweg nog tegenkomen.

Vanochtend, na het Brekvasten bij Torre Levante, wandelen we rustig naar de camping.

Het is markt en het is daar erg druk. Deze heren knappen even een uiltje op een bankje, pal tegenover de markt, waar de luidsprekers luid schallen.

Benidorm 26

Vanmorgen heeft mijn penningmeesteres de camping betaald. Nee, we gaan nog niet weg, maar dit was een tactische overweging, omdat volgende week de Paasvakantie begint en dan eindigt het “goedkope tarief. Tot de 18e is nu betaald en de gebruikte stroom tot en met 1 april. Dit omdat we verhuisd zijn. Op het programma staan vandaag de inkopen bij de drie winkels, Super Content (is de Nederlandse winkel), Lidl en de Mercadona. Maar eerst moet de grote was gedaan. Dat wil zeggen, alle beddengoed eraf en in de machine. Maar mijn was-vrouwtje  treuzelt een beetje en dus wordt het wachten op een lege machine. Dat wordt koffiedrinken bij de camper, heerlijk.

Dan op naar El Albir, waar voor de Nederlandse winkel een stel staat te blowen, zodanig dat ik er bijkans high van word. In een “poep en een zucht” liggen de aankopen op de kassaband en staan we alweer buiten. Soms kan een beetje voorbereiding een hoop tijd schelen. Bij de Lidl blijf ik bij de fietsen, omdat daar al onze eerdere boodschappen inzitten. Denk niet dat ik mij dat half uurtje verveel, integendeel. Zolang het rustig is op de parkeerplaats gaat alles goed. Maar zodra het drukker en dus voller wordt, worden de gedragingen ook ietsje onbeschaafder.

Deze bestuurder wint een mentaal spel van een mevrouw, die wel de goede rijrichting kiest en daarom te laat bij deze plaats komt. Hij rijdt, tegen het verkeer in en is sneller. Door zijn auto, centimeter voor centimeter naar voren te rijden, kiest mevrouw eieren voor haar geld en besluit nog een rondje te maken. Hilarisch is de oude man die zijn brommertje op de invalideplaats zet, bovenop het blauwe plakkaat met een rolstoel. Hij kijkt mij aan, ik kijk vragend terug, op dat moment tilt hij zijn broekspijp op, ten teken dat hij ook invalide is. Ik proest het uit van het lachen. Hij steekt zijn duim op en loopt de Lidl in. Na de Mercadona gaat het terug naar de camping en in de zon.

Zojuist komt mijn fotografe met deze geheime opname aanzetten. Aangezien de personage op de foto onherkenbaar is, komt deze kiek door de censuur.

Benidorm 24

Natuurlijk realiseer ik mij dat het leven van een 67 jarige, voor jongeren, aan elkaar hangt van onbeduidende gebeurtenissen, maar voor die persoon zelf blijft het de perceptie van een vol leven. Want ja, het gaat vandaag weer naar de boulevard, maar deze keer via de Vodafone winkel, om ons mobiel internet met een maand te verlengen.

Maar eerst zijn we getuige van een aanrijding. Mevrouw staat met haar autobumper in haar hand, maar ontdekt mijn fotografe. De grijze meneer wil haar aandacht en langzamerhand wordt het een ontbrandbare situatie. Wij lopen maar door om niet teveel olie op het vuur te gooien.

Na ruim een half uur lopen komen we op de Calle Valencia bij de Vodafone winkel aan. Tot nu heb ik, op diezelfde dag van afloop van het  “krediet”, kunnen verlengen en werd zelfs het restant aan het tegoed toegevoegd. Nou vandaag niet! “Spreekt U Engels?” “Si, un Poco” en de duim en wijsvinger komen weer angstvallig dicht bij elkaar. (Ik maak nu een lang verhaal kort.) We moeten “manjana”, morgen dus, terugkomen, want anders…… Ik heb geen idee. Ook niet als het meiske een heel verhaal op de “vertaler”, van mijn telefoon, intikt en de vertaling als een soort “Turks Nederlands” niet te lezen is. Ik geef het op en verlaat deze Vodafone winkel.

Koffie dus, op de boulevard bij Torre Levante. Altijd weer een feest, maar omdat we zo laat zijn ontmoeten we altijd weer andere mensen. Tot onze verbazing komt Riky nog even langs, want die had een vroege afspraak met “haar” kapper. De uitleg, hoe er te komen, wordt op de harde schijf van mijn “te langharige” (vindt ze zelf) medereizigster vastgelegd.

Dus……., inderdaad, zitten we een half uur later bij de Italiaanse/Spaanse kapper. Natuurlijk moet ik er ook aan geloven en ook daar zijn beelden van, maar ten ene male ongeschikt voor publicatie. Wel moet gezegd, ben je in Benidorm en moet je geknipt worden? “Natoli” op de Avenido Mediterraneo 62 en je krijgt, naast een knipbeurt, een belevenis.

Benidorm 23

Exact half elf worden we, bij de ingang, opgepikt door Teus en Annie en tegelijkertijd komen ook Riky en Theo aanrijden. Na een korte route bespreking gaat het richting Pego. 

De rit voert ons naar “de top van de wereld”, althans zo voelt het aan. Schitterende uitzichten vallen ons ten deel. Op deze manier Spanje opnieuw ontdekken geeft een extra dimensie aan deze reis.

Er ontstaat bij mij een groot respect voor de knapen die hier per fiets bovenop rijden.

Als de tijd voor een plaspauze daar is wordt er gestopt aan de voet van een minuscuul dorpje en wandelen we naar boven. Het eerste wat in het oog springt is de markt die bestaat uit zegge en schrijve twee kraampjes. Het aantal aangeboden pantoffels is indrukwekkend te noemen. Verder is er nog volop beddengoed te verkrijgen, maar dan heb je het ook gehad. Het lokale “restaurant” beschikt nog precies over 3 madeleina’s een typisch Spaans cakeje en  1 croissant, dus dat wordt verdelen over ons zessen.

Vlak voordat wij vertrekken wordt de uitspanning overvallen door een groep Noorse wielrenners, die gelukkig alleen koele  blikjes Coca Cola bestellen.

De reden van onze trip is de in bloei staande kersenbomen. Het is alleen een probleem ook maar één bloeiende kersenboom te ontdekken.

Dan opeens en eindelijk, kersenbomen, maaaaaarrrrr…. de bloesem heeft plaatsgemaakt voor de al ruimschoots voor handen zijnde kersen. “Als we nog even wachten kunnen we kersen gaan plukken”, klinkt het in de auto. De hilariteit is er niet minder om.

Via smalle weggetjes in een steile afdaling gaat het richting Calpe, waar we in de haven gaan eten.

Het ene visrestaurant na het andere lopen we voorbij, maar alle obers doen hun best ons naar binnen te krijgen. Overal krijg je iets aangeboden en wij blijven steken bij de aangeboden glazen Sangria.

Tijdens de overvloedige maaltijd is het aanbod van de diverse koopwaar niet te overzien. Als ik zeg dat er minstens 5 keer iemand met zonnebrillen is langs geweest overdrijf ik niet. Dan vergeet ik nog de tafelkleedjes, tassen, ringen, horloges en dergelijke.

Een vermoeiende maar indrukwekkende dag.