Thüle 4 Dld.

Druilerig is wel het meest karakteristieke woord dat bij deze dag hoort. Het regent en dan bedoel ik dat er bijna geen droog moment is geweest. Nu wordt er ons, in het verschiet, een hittegolf beloofd zodat wij hebben besloten hier nog een paar nachtjes te blijven.

We hoeven niet te woekeren met de ruimte, want de plek is gigantisch. Het stukje vanaf het bordje, hoort ook nog bij “ons perceel” en aan de voorkant hebben we ook nog 3 meter over. Dus plek zat, hier in Thüle-land

Thule is ook een fictief land, gebruikt in de boekenreeks “Kinderen van Moeder Aarde”, geschreven door Thea Beckman. Het is een enigszins utopisch land, gekenmerkt door liefde voor de natuur, pacifisme, feminisme en altruïsme. Het land wordt al gauw door het Groot Badense rijk, in alle opzichten het tegengestelde van Thule, aangevallen en gedeeltelijk veroverd. Thule was een benaming in de oudheid voor het mythische 'uiterste Noorden'. Tot voor kort was de stad Qaanaaq in Groenland hiernaar vernoemd. In het boek heet deze stad 'Thulestad'.

Tja, dit soort dingen zoek je uit tijdens zo’n druilige dag. Wat we nog wel moeten doen is ons verblijf verlengen bij mevr. Wilken, dus bel ik haar, want ze is uit de receptie verdwenen. Met veel enthousiasme vertelt ze ons dat aanstaande zaterdag er een “gezellige” avond is met een loterij, waarbij de hoofdprijs € 500,- is. “Dat is oké”, antwoord ik haar, “Maar geld hebben we al genoeg”. Haar gezichtsuitdrukking is onbetaalbaar.

Ali is gisteravond nog even op “avondrood-jacht” geweest en maak mij  er nu op attent, dat daardoor het huidige regenachtige weer plaatsvindt.

“Avondrood, water in de sloot”.

Thüle 3 Dld.

Even een dipje in het weer, zo wordt het genoemd in de meteorologische wereld. Dat het met bakken uit de hemel komt, hoor je ze niet zeggen, maar bedoelen doen ze dat wel. Voor deze hele zondag is ons dit weer beloofd, maar het valt alleszins mee. Uit voorzorg draaien we wel de luifel naar binnen, voordat deze door een windvlaag aan de andere kant van de camper ligt. Regen en zon wisselen elkaar af, oftewel het is buiig weer.

Onze “freunde” van de oude techniek verkassen ook en dat geeft het authentiek geluid van het starten van hele oude motoren. In tegenstelling tot het moderne “naaimachine” geluid, geeft dit een “poef poef” geluid waarvan eens iemand zei “Het lijkt alsof de zuigers tijdens het rijden bij ieder boom een slag maken”.

Wat een geluk hebben ze dat er op dit moment even een droge periode is, want anders wordt het een nat klusje zo op de trekker.

Dan heeft deze “visserman” beter geanticipeerd op het weer, door zich te wapenen met een gigantische paraplu.

Ondanks het onstabiele weertype is het hier goed toeven en worden we getrakteerd op prachtige doorkijkjes.

Dan nog even de contradictie van het bovenstaande voertuig en laten we welwezen, je moet het wel zien. Kijk en daar heb je een fotografisch oog voor nodig. Want deze auto komt uit Friesland, het Duitse Friesland natuurlijk. Het nummerbord geeft dat met FRI aan. Maar het daarop volgende NO 666, geeft mij aanleiding tot nadenken van wat de eigenaar hiermee wil zeggen. 666 is namelijk het getal van het beest, ook wel aangeduid als het teken van het Beest en is een in Openbaring 13:17-18 genoemd getal dat op de Antichrist zou duiden. Maar daar tegenover staat dat de betekenis van dit getal in de Islam Allah zou aanduiden.

Maar wat de Duitse eigenaar van deze auto met deze tekst wil zeggen?

Thüle 2 Dld.

Vandaag gaat het naar het 15 kilometer verderop liggende Cloppenburg. OP het eind van de dag dreigt de regen, dus het wordt een gokje. Het wordt een prachtige tocht, deels langs het stuwmeer, deels door het bos en deels lang enorme boerderijen.

Dit is één van de voorbeelden van de gigantische boerderijen. Hier worden paarden gehouden, maar als onze neus ons niet bedriegt is het overgrote deel van deze boerderijen met varkens aan de slag. Het lijkt of we een enorme omweg aan het nemen zijn, want de weg slingert alle kanten uit. Gelukkig heb ik mijn eigen navigator bij de hand.

Dat onze neus ons, onderweg, niet in de steek heeft gelaten, blijkt wel als we in Cloppenborg aankomen en het eerste beste standbeeld onder ogen krijgen. Cloppenburg is een gemoedelijk stadje waar we onze lunch invullen met “Seelachs mit Pommes”. Verder wordt de voorraadkast nog eens een beetje aangevuld en dan is het alweer de hoogste tijd om weer richting Thüle te fietsen, zeker gezien de dreigende wolkenpartijen.

Op de camping hebben de “Freunde Alter Technik” hun pronkstukken opgesteld om morgen naar een Oldtimer bijeenkomst, hier in de buurt, te gaan.

Ik hoop, voor hen, dat de weersverwachtingen niet uitkomen.

Thüle 1 Dld.

Vandaag gaan we naar een camperplek aan de “Thülesfelder Talsperre” ergens in de buurt van Friesoythe, tenminste, zo heeft onze Duitse buurman in Lathen ons dat verzekerd. De afstand zal niet het grootste obstakel blijken, want die is maar 58 kilometertjes.

Maar als TomTom ons over dit soort weggetjes “lijdt” kan het nog een lange weg worden. Maar gelukkig rijden wij op de coördinaten, dus wat kan er mis gaan, nietwaar? Nou, van alles! De camperplek is niet te vinden en ook de de plaats Friesoythe blijkt nog 15 km ver weg te zijn. Ook de beschrijvingen op de Camper Contact App spreken elkaar faliekant tegen, dus goede raad is duur. We melden ons op de Campingplatz Wilken, gerund door de gelijknamige familie Wilken. Inderdaad, je kunt midden in het bos gaan staan of bij het hotel. Daar is geen stroom en geen water in de buurt, maar je kunt in het hotel naar het toilet. Voor € 15,- per nacht mogen we bij mevrouw Wilken op de camping staan, gratis stroom, toiletten en douche. Laten we welwezen, op camperplaatsen zonder deze luxe betalen we dat regelmatig. We krijgen een gouden plekje van de vriendelijke beheerster aangewezen en zijn uitermate tevreden.

We krijgen een kaart “te leen” om de omgeving van het Thülsfelder Talsperre te verkennen. “Breng die maar terug als je weggaat” en dat is voor Ali het sein om de fietsen van de camper te halen, terwijl ik hoopte op een biertje en wat rust.

De Thülsfelder Dam ligt tussen Cloppenburg en Friesoythe in het Oldenburger Münsterland . De dam werd gebouwd  tussen 1924-1927 om het achterland te beschermen tegen overstromingen. Met een opslagcapaciteit van 10,8 miljoen kubieke meter water is het een van de grootste dammen en het meest noordelijke gelegen stuwmeer in Duitsland.

De tien kilometers, om het meer, hebben we achter de pedalen voordat we het in de gaten hebben.

Ik denk dat we dit ritje de komende dagen nog wel eens gaan maken.

Lathen 4 Dld.

Lathen is een oud dorp, want al in 890 is het voor de eerste keer genoemd als Ort Lethi in de registers van het klooster Werden, maar ook als Lodun in de registers van het klooster Corvey. De schutspatroon van Lathen is Sint Vitus. Sint Vitus is de beschermheilige van dansers, zangers en epileptici.  Zijn relieken worden sinds 836 bewaard in de Duitse Abdij van Corvey, hier vlakbij.

     Het is dan ook niet gek dat de brug, die in de tweede wereldoorlog werd gebombardeerd door de geallieerden, ook Sint Vitus brug heet, maar ook de school, kerk, schuttersvereniging et cetera.

We gaan fietsen, want er staat nog een “ongebruikte” route in het aangeschafte boekje.

Het is warm, ook op de fiets en we zijn dankbaar als we een paar bankjes ontdekken, met een beetje schaduw, om ons broodje te gaan eten. Het is druk met fietsers, allemaal aangetrokken door de mooie omgeving en de mooie weersomstandigheden.

Op het laatste traject passeren we, net als eergisteren, de vakantie boerderij waar zo’n beetje alle paarden in de kraal staan en dat blijft een indrukwekkend gezicht. Dat vinden ook de dametjes “in de dop”, die in een rijtje op het hek zitten te genieten van dit uitzicht.

Voor de dag van morgen hebben we alweer een aantal opties aangeboden gekregen van onze 80 jarige Duitse buurman. Deze “krasse knar” mag graag praten en verzuimt dan vooral niet te melden, dat hij van “de vrouwen” houdt. Meestal gaat hij op reis naar “Wo die Mädchen sind”, zo vertelt hij ons.

Lathen 3 Dld.

     Zo mooi, dus we blijven nog een nachtje

Idyllisch, zo zou je dit plekje het beste kunnen omschrijven. Het ligt vlak bij een camping. waar je een douche en toilet hebt, dus van alle gemakken voorzien. Verder is het hier rustig, heel rustig, terwijl we een kleine 30 meter van een weggetje staan. Van verkeersdrukte is absoluut geen sprake.

Kijk, dat de boer zijn tarwe van het land wil halen, pal achter ons en dat dit lawaai maakt en als een dolle gaat stuiven, tja dan moet je midden in een stadje gaan staan dan heb je daar geen last van. Maar een prachtig gezicht blijft het, zo’n combine die uit zijn eigen stofwolken tevoorschijn komt.

Komt nog bij dat de omgeving zich uitermate leent of geschikt is om prachtige fietstochten te maken. Zo heeft Ali een boekje gekocht waar meerdere routes in vermeld staan, de meesten rondom de Ems en verdere omgeving van Lathen.

Och ja, vergeet ik bijna nog te vertellen. Als we bij deze plek aankomen en ons inschrijven, voor 3 nachten, wordt er € 20.50 in rekening gebracht. Het dringt niet gelijk tot mij door, maar € 20.50 is niet door 3 deelbaar. “Hoe komt U aan € 20.50 voor 3 nachten?” vraag ik vriendelijk aan de beheerder van de camping. Zijn kraaloogjes beginnen te glimmen als hij mij uitlegt, dat we voor de eerste nacht een “tegoedbon” van € 2.50 , voor het restaurant, erbij krijgen. De normale prijs voor 1 nacht is € 6,=. Voor de eerste nacht betaal je dus € 8.50. Ik ben compleet overdonderd door deze briljante “move” of koppelverkoop. Je betaalt dus je eigen “tegoedbon” voor het restaurant. Dan ben je wel gek als je daar niet gaat eten, toch?

Lathen 2 Dld.

Gisteravond worden we getrakteerd op een prachtige zonsondergang.   Het beeld wordt nog eens versterkt door de condens strepen van vliegtuigen, die prachtig uitgelicht worden door de ondergaande zon.

Vandaag gaat het naar Haren an der Ems. Door de ligging bij de Nederlandse grens is de instroom van Nederlandse bewoners enorm. Vooral Rütenbrock is erg in trek.

Natuurlijk kunnen we de Sint Martinuskerk niet onbezocht laten. De kerk wordt ook wel de Emsland-Dom genoemd, ingegeven door de ronde toren met een prachtig interieur.

De kerk is gebouwd tussen 1908 en 1911 en staat op de plaats van een kerk uit de middeleeuwen, waarvan de klokkentoren is blijven bestaan.

Tijdens de koffiepauze maak ik een sanitaire stop in een klein Italiaans restaurantje. Terwijl ik zit, gaat na enkele seconden het licht uit. Aardedonker is het en terwijl ik mij probeer te oriënteren, begin ik wild met mijn armen heen en weer te zwaaien, om daarmee het elektronisch oog weer in werking te laten komen teneinde het licht weer aan te doen. Het blijft nacht in mijn krappe vrolijke vierkante meter, want veel meer is het niet. Om nog enig zicht te krijgen op mijn reinigingsritueel, ontsteek ik ten lange leste maar de “zaklamp” in mijn smartphone. Want voor een “kliederboel” op een toilet heb ik nog jaren de tijd.

De zon laat buiten ook verstek gaan waardoor de temperatuur aan de lage kant blijft, maar daar heeft het uitzicht niet onder te lijden.

De springbalsemien vergezeld ons de gehele rit met haar sterke geur. Ik kan er wel van genieten, Ali vindt het stinken.

Naar verwachting morgen iets warmer weer.

Lathen 1 Dld.

 

De gemeente Lathen bestaat uit een rivieroeverlandschap langs de Eems, waar zich de oudste dorpen bevinden en een veenlandschap ten westen daarvan met jonge dorpen.

Je kunt Lathen kennen vanwege de testbaan van de magneetzweeftrein “Transrapid” vlakbij dit dorp. Op 22 september 2006 vielen tijdens een proefrit in het Duitse Lathen 23 doden en 10 zwaargewonden, toen de zweeftrein (met 29 inzittenden) met een snelheid van ruim 200 km/u tegen een stilstaande dienstwagen botste, waarin zich twee personen bevonden.

Het ongeluk gebeurde door menselijk falen; de controlekamer had zich niet vergewist of de dienstwagen zich nog op het traject bevond. De twee arbeiders in de dienstwagen wisten zich in veiligheid te brengen door er net op tijd uit te springen en kwamen ruim vier meter lager op de grond terecht.

Maar laat ik bij het begin beginnen, want vanmorgen worden we in Weener overvallen door een grote groep zigeuners, die met hun immense caravans een plek zoeken op de camperplaats. Dit laatste is ten strengste verboden, maar volgens de heren hebben ze toestemming van de burgermeester zelf. Het ergste vind ik het gedrag. Doordat ze de hele weg blokkeren is wegrijden dan ook geen optie. Als ik daarvan iets zeg, krijgt Ali het te kwaad, bang dat ik klappen krijg.

Een prachtig plekje vinden we, vlak voor de camping Lathener Marsch. Maar de campinghouder vindt dat we de “Mul” afvoer blokkeren, dus mogen we een andere plek zoeken.

We staan nu aan een prachtig meertje met achter ons Nederlanders, waarvan hij de gehele dag aan het water zit te vissen en voor ons twee 80 jarige Duitsers. Die laatsten hebben toch iets met “lijnen”. Ze werden vroeger door ons de “Duitse Landvast” genoemd, omdat ze vaak eerder de stroom aangesloten hadden dan de boot vast lag aan de landvasten. Nu wil de Duitser zijn camper op de stroom aansluiten en dit wordt een soort “Comedy Capers”. Hoe hij het voorelkaar krijgt is mij een raadsel, maar alles wat hij probeert aan te sluiten past niet. Niet op de aansluitpaal, maar ook niet onderling. Er wordt met enorme kabels gegooid, maar steeds heeft hij de verkeerde te pakken en dat allemaal pal voor onze neus. Ten slotte, want ik kan het niet langer aanzien, pak ik de kabelboeltjes maar bij elkaar en sluit het zaakje aan.

Vanmiddag pakken we de fiets en gaat het langs de Eems.

Bij de sluisbrug komen we een “paar” pony rijdsters tegen, maar er schijnt geen eind aan te komen, ook niet als ik reeds 40 pony’s tel en er nog eens 2 keer zoveel langskomen. Zelfs de begeleidster weet, desgevraagd, niet hoeveel het er precies zijn. Bij de pony boerderij staan nog een groot aantal pony’s in de kraal. Onderweg laat ik mij de Bratwurst met Kartoffelsalat heerlijk smaken en de Hefe Weitzen, mag er ook wezen.

3 nachten blijven we hier.

Weener 3 Dld.

Soms neem je beslissingen, waarvan je van tevoren eigenlijk wel weet dat je daar spijt van krijgt. Gisteravond besluit ik om onze “gouden” dames vannacht te zie finishen, want laten we welwezen, dat ze gaan winnen staat als een paal boven water.

 

Terwijl de jachthaven in Weener in brand lijkt te staan, bereid ik mij voor op een lange nacht. Eerst maar eens een borreltje van de whisky, die we aan boord van de tocht vanuit Engeland, van onze laatste Engelse ponden hebben gekocht. De dames winnen beide niet en dat is een grote teleurstelling, niet alleen voor hen. De dag die daarop volgt is mijn productiviteit gereduceerd tot nul. Laten we zeggen dat dit een echte zondag is.

Morgen gaat de reis naar Lathen.

Weener 2 Dld.

En toch, en toch. Ja ik weet dat je een zin niet met “en” mag beginnen en geen komma na een “en” mag plaatsen. En toch slaap ik rustiger op een camping in vergelijk met een camperplaats. Ik hoor alles, tenminste geluidjes die niet helemaal normaal zijn. Hiermee wordt het een onrustige nacht, temeer ik een compleet Danisch Blue kaasje heb verorberd en dat vindt mijn maag weer niet oké. Maar het is een zeer rustige plek, hier aan de jachthaven van Weener.

We gaan een eindje fietsen en komen vlak langs de haven van Weener, waar Drakenboot races worden gehouden.

 

Maar of deze race, tussen de frêle dametjes en de stoere kerels, wel zo eerlijk is, wachten we maar niet af.

Op de kop van de haven staan de “Torf Wiefkes” onbewogen de voorbereidingen op het komende wijnfeest-spektakel te aanschouwen. Vanavond gaat het hier in, de reeds opgezette, tenten losbarsten.

Onze reis gaat richting Papenburg, waar Jos Meijer zijn super werf heeft. Deze werf bouwt gigantische cruise schepen, waarvan je op de voorgrond een deeltje kan aanschouwen. Al die vakjes, boven, zijn hutten waar de gasten gaan verblijven. Probeer ze maar eens te tellen. Ik kan merken dat mijn lichaamsbeweging de afgelopen weken op het minimum heeft gestaan, dus vergt dit fietstochtje meer van mij dan ik verwachtte.

Rond 5 uur begint het wijnfeest, dus wandelen we naar de oude haven.

Ons wordt nog even een blik op de Pro’s van het Drakenboot varen gegund, hoewel als ik kijk naar de ongelijkheid van het “ophalen, gelijk” ritme bekruipt mij het gevoel dat het bier hier de overhand heeft. Het wijnfeest is ook om 5 uur nog niet “los”, dus besluiten wij ons wijntje in de camper te nuttigen.

Bij de camper scoren we, bij de beheerder, nog even een sleutel voor de douche, dus dat wordt vanavond “schoon” naar bed!

Weener 1 (Dld)

Weer “onderwegens”, zoals de Groningers plegen te zeggen en dat houd ik maar even aan, want dat taaltje kennen ze hier in Weener maar al te goed. Maar dit keer niet zonder obstakels. Eerst moet de camper nog naar de garage, want onze slinger van de reserveband is zoekgeraakt en dat werd ons op de Engelandreis bijna fataal. Dus onderweg zonder deze slinger, “geen haar op mijn hoofd” pleegt Ali dan te zeggen. Daarna de camper weer inpakken, want alles moet weer schoon mee, toch? Maar dan, eindelijk, kan de deur achter ons dichtgetrokken worden en gaat het richting Weener. Terwijl ik zit te genieten van mijn nieuwe TomTom, zie ik uit mijn ooghoek Ali in alle staten van onrust. De diverse tassen gaan open en op de kop, maar er komt geen woord over haar lippen. Ter hoogte van de Euroborg komt het hoge woord eruit. “We moeten terug” is de de simpele zin, die mij tot razernij drijft. Want heb ik dan “voor niks” de hele middag met m’n handen bij het potlood staan wachten tot we eindelijk weg konden?

“De ASCI kortingkaarten heb ik vergeten en die leveren ons korting op”. Bij Westerbroek kunnen we er pas weer af, terwijl de TomTom alles in het werk stelt ons weer op de juiste weg te helpen. Na een klein half uur rijden we weer richting Weener.

Weener is een stad en gemeente in de Duitse deelstaat Nedersaksen. Bij de camperplaats kunnen we niet verder, omdat er morgen een feest wordt gevierd. Dus rijden we via de Aldi, om een Data kaart van Aldi Talk te scoren voor de broodnodige internet MB’s, naar de andere camperplaats aan de jachthaven, ook leuk, maar anders.

        Haven van Weener

‘s Avonds wandelen we nog even het stadje in, tenminste, we stranden bij een Bistro en eten daar een hapje. Betalen met een BankCard is er hier niet bij, “kunnen ze beter sjoemelen”, concludeert Ali.

Oja, mij eerste Blog op mijn nieuwe HP Laptop, lekker hoor…..

Familiebezoek

Gister stond in het teken van het familie bezoek, want mijn ”broertje” komt ons bezoeken. Kunnen we het tegelijkertijd ook mooi even hebben over de komende familiedag, die wij dit jaar gaan verzorgen. Om half elf zitten we met een grote pot koffie en in “de pronk” helemaal klaar, maar wie zich ook meldt, geen broertje. “Hij zal het toch niet zijn vergeten?” oppert Ali. “Welnee joh, het is eerder zo dat hij het niet kan vinden” stel ik haar gerust. Toch kijk ik nog even op onze correspondentie op WhattsApp. “Ja, hoor, hij komt vandaag” roep ik blij naar Ali, “maar rond 14.00 uur”. Als ik me niet vergis, hoor ik in de camper een gesmoorde vloek, “of ik het niet even had kunnen zeggen”, of zoiets.

Precies om 2 uur wandelt broerlief het veldje op en wordt het een genoeglijke namiddag. Voor wat betreft de familiedag zijn we nog niet helemaal uit, temeer we de familie niet op al te hoge kosten willen jagen. Ook hebben we nog niet van allemaal een GO voor de aangegeven data gekregen.

WifiTenne

Jaarlijks staan ze met hun camper 4 weken op een camping in Drenthe, waar dan om de beurt één van de kleinkinderen een weekje komt logeren. Zo ook dit jaar. Tegenwoordig is het zo met de jeugd gesteld dat het leven zonder hun smartphone ondenkbaar is. Een strakke WiFi verbinding is dan wel het minste wat ze van Opa en Oma verwachten en of ze dat maar even faciliteren. Want stel je voor dat je, een week lang, geen Enzo Knol kan volgen, of welke Vlogger dan ook?

Dus bestelt Opa voor een maand WifiTenne en zet hun telefoontjes respectievelijk op de betreffende paal, waar ze hoogstens 20 meter bij vandaan zitten, dus met die verbinding zit het wel snor. Natuurlijk houdt Opa nog wel een “lijntje” voor zichzelf open. Want WifiTenne heeft, in al haar wijsheid, besloten om vanaf 1 januari 2016 op ieder aangeschaft “ticket” 2 apparaten toe te staan. Hoe genereus kun je zijn, als grote multinational.

Maar als kleindochterlief haar favoriete Vlog, op haar IPhone, aan heeft staan, kan Opa het vergeten om ook maar iets op zijn laptop, of telefoontje toe doen. Opa gaat eens aan het meten en ontdekt dat het signaal, van vorig jaar, gewoon door 2 wordt gedeeld. Met een gemiddelde snelheid van 1 Kb/sec is het waarlijk geen wonder dat de 2 apparaten om hun voorrang gaan vechten.

Op het Gastenboek van WifiTenne uit Opa zijn frustratie, maar komt tot de ontdekking dat zijn klacht niet op het Gastenboek wordt geplaatst. Als hij nog eens verder leest, ontdekt hij dat er alleen maar positieve berichten te lezen zijn, waarbij de laatste van van bijna 1 jaar geleden is. Maar Opa is niet helemaal Digibeet en verhuist op Facebook naar de Home pagina van WifiTenne. Ook daar doet hij zijn relaas, maar  helaas, zijn verbittering zal nooit de openbaarheid bereiken. Tot 2 keer toe verdwijnt zijn verhaal in de “Bittenbak” en blijft hij met een vervelend gevoel en een gefrustreerd kleinkind zitten.

Als hij, ten lange leste, nogmaals zijn frustratie bij de Helpdesk van WifiTenne probeert te uiten is plotseling zijn verbinding met het Internet verbroken. Wat hij ook probeert, het World Wide Web blijft voor hem een utopie. Tenminste, zijn laptop is WifiLam gemaakt. Met alle andere apparaten kan hij nog genieten van het horizon verbredende Internet, maar zijn spiksplinternieuwe laptop blijft aan de WifiTenne ketting liggen.

Waar een GROOT bedrijf klein in kan zijn.

De laatste week Gasselte

Pidgeotto, Eevee, Growlithe, Pidgey, Weedle, Rattata, Squirtle, Kakuna en Caterpie, oftewel welkom in de wereld van Pokemon.

Gisteravond zijn we verblijd met de komst van onze oudste kleinzoon en dat heeft, voor mij, een aardverschuiving tot gevolg. Had ik mij, tot de dag van vandaag, ver kunnen houden van het onbegrijpelijke Pokemon wereldje, na vandaag wordt ik er de komende week ingezogen.

Het begint al met het feit dat er in Borger veel Pokemons zijn gespot, dus worden er geen boodschappen gedaan in het veeeeel dichterbij gelegen Gieten, nee we gaan naar Borger. Nu heeft oma munten gekregen voor het Hunebed Museum in Borger, dus gaat allereerst daar de reis naartoe. Maar dat is geen probleem, want daar zitten heel veel Pokestops, met daaraan gekoppeld, veel Pokemons, want zo wordt er nu gedacht.

Kijk, een hut uit de steentijd, “maar geen Pokemon te bekennen”, hoor ik mijn kleinzoon verzuchten.

Gelukkig maken een aantal Pokestops het enigszins draaglijk voor hem. Opa moet er nog even inkomen.

Na een wat slaperige uitleg, (want de jongeman in de witte kleren heeft weinig slaap gehad de laatste dagen zo vertrouwt hij ons toe), over hoe je met een pijl en boog om moet gaan, schiet “grandson nr.1” wel even in de roos.

Thuis, bij de camper, gekomen moet er nog wel even gevoetbald worden met de nieuwe bal. Linksboven; Opa heeft zojuist een Panna gemaakt. Rechtsboven; waarna kleinzoon de bal maar even een tijdje “hoog houdt.” Linksonder; Dat laat Opa niet op zich zitten en knalt de bal over “little grandson”. Rechtsonder; Opa wordt betaald gezet met een briljante truc. (fotoreportage Ali)

Kapot, ben ik na deze eerste dag. Er zullen nog 6 volgen.