Heel even Groningen

8 uur is best vroeg voor oudere mensen, maar we willen een beetje op tijd bij de firma Fassbender in Oldenburg zijn.

De koelkast weigert de laatste tijd mijn bier koel te houden, tenminste op gas. Nu is dat voor het bier niet een geweldige ramp, maar het vriesvak vriest niet meer. Fassbinder is Hymer dealer en ze geven altijd een geweldige service. Met deze woorden haal ik ook per telefoon “Meister” Aufhinke over om ons “even tussendoor” te helpen, anders moeten we 3 weken wachten.

Op de naastgelegen camperplek is het rustig, terwijl er normaliter, veel campers op hun beurt te wachten. Ik meld mij bij “der Meister”, maar die kan ons niet in het systeem vinden “keine Verabredung”. Ik moet nog even mijn “Uberredungs-Künste” aan de dag leggen en dan wordt er iemand uit zijn pauze gebeld. De jongeman is niet blij, schroeft de brander uitelkaar, blaast de boel door en klaar is Kees. Als ik mij later  bij Heer Aufhinke meld voor de kosten, mag ik een “Spende” in de koffiepot doen. Niet meer dan een uurtje later rijden we richting Old Ambt Glasblazerij in Booneschans, nabij Bad Nieuweschans.

Johan en Ruby komen met een, voor hen, prettige mededeling. Hun prachtige boerderij is, op een haar na, verkocht en liggen er al kant en klare plannen om te verhuizen naar Normandië, Frankrijk. Dus binnenkort “Verreries en Normandie”

Nu even de was en de tuin doen in Groningen en dan op naar Friesland.

Camping Aschenbeck Dötlingen 4

“Het dondert en het bliksemt en het regent meters hier” (vrij naar een tekst van Guus Meeuwis) .

Nu vallen die meters wel mee, maar nat wordt het hier zeker. Schreef ik een paar dagen geleden over de teloorgang van het restaurant op deze camping, ook de rest van de camping heeft te lijden onder het verval.

De afgedankte caravans worden, min of meer, buiten het oogveld opgeruimd. Je vraagt je soms af waarom deze onderkomens zijn afgedankt.

 

Natuurlijk zijn er plaatsen die op en top worden onderhouden en verzorgd, maar voor een vierde deel van de camping is dat niet het geval.

Een paar jaar geleden was dit huisje nog in aanbouw. Zo te zien heeft niemand er ooit zijn vrije tijd doorgebracht. In ieder geval is er geen onderhoud gepleegd. Als Ali even een rondje maakt en een Nederlander, met een vaste plek, ondervraagt krijgt ze te horen dat het nooit bewoond is geweest. Dit in verband met onbedoelde gezinsuitbreiding, door zijn toedoen, bij een inwoonster van het dorp.

Hoelang wordt hier nog gebruik van gemaakt, of is de maaimachine defect? Van dit onderkomen zijn de bewoners in geen 7 jaar geweest. Zo zie, foto’s maken is één, maar het verhaal erachter is een ware verdieping. 

Laat de tijd zijn werk doen, ‘t leven gaat zoals het gaat. Maar zorg dat je erbij bent, dat je weet dat je bestaat. Laat de vreugdevuren branden, doe het onrecht in de ban.

Geniet met volle teugen, pluk de dag zoveel je kan.

(die Meeuwis kan er wat van)

Camping Aschenbeck Dötlingen 3

Vandaag verkennen we het dorpje Dötlingen en dat is geen onverdeeld genoegen.

Allereerst stuiten we op een “houtsnijderij”, maar dan eentje waar het iets groffer toegaat. We stellen ons voor dat dit met behulp van een kettingzaag gebeurt.

Deze oeroude eik staat midden in het dorp en is werkelijk meer dan 1000 jaar oud. Er gaan verhalen dat deze eik op een oud Germaanse „Thingsstatte“ staat. Dit was vroeger een verzamelplaats waar „Recht“ werd gesproken. Al ziet de eik er niet meer levensvatbaar uit, maar leven doet hij nog in volle glorie. Ali kan niet van de andere kant fotograferen omdat er een “zeepkistenrace” wordt voorbereid en het afgezet is.

Op naar de St Firminus Kirche. Deze kerk behoort tot de een van de oudste kerken en stamt uit de 11e eeuw. Zijn naam heeft hij te danken aan de Bisschop van Amiens, die als martelaar op een brandstapel is geëindigd.

Als we het kerkje binnenstappen wanen we ons de eerste minuten als in een sprookje. Niet in het minst door de aankleding voor de trouwerij die aanstaande is.

De afbeeldingen van profeten en apostelen worden begeleid door een tekst van diezelfde profeet of apostel.

 

Het altaar wordt “gesierd” door een nietszeggende afbeelding, terwijl de preekstoel weer prachtig beschilderd is.

De muzikanten arriveren in de kerk, om de trouwdienst op te luisteren en samen met het orgel de sfeer neer te zetten. Ik hoop wel van harte, dat het toekomstige echtpaar een beter “samenspel” in het verschiet ligt dan deze muzikanten aan de dag leggen. Ik vlucht in ieder geval maar het kerkje uit.

De omgeving van het kerkje is evenzeer zo sprookjesachtig als het interieur is en hopelijk maakt dat, voor het bruidspaar ten opzichte van de muzikanten, veel goed.

Camping Aschenbeck Dötlingen 2

Gisteravond, als we gesetteld zijn, trakteren wij onszelf op één van de geneugten van deze camping. Iedere keer, als we hier komen, brengen we een bezoek aan het restaurant, dat min of meer verbonden is aan de camping. Maar terwijl ik mij al verheug op “Kate’s Pfanne”, komt de teleurstelling, “ze zijn gesloten”. Op een klein papiertje wordt gemeld dat ze verhuisd zijn.

  

Het blijkt naar “Landhotel Dotlingen” te zijn, midden in het dorp. De barkeeper weet ons te vertellen dat de eigenaars, die nu aan het inkopen zijn voor een grote bruiloft op zaterdag, zo dadelijk terugkomen. Ik bestel mijn “Pfanne”, Ali neemt schol. Als eerste meldt de eigenaar zich bij onze tafel. Handen worden geschud en de reden van de “Umzug” wordt ons verteld. Als even later de eigenaresse bij ons aan tafel komt zitten, wordt ons de werkelijke reden duidelijk. Ze loopt helemaal leeg en wij verbazen ons over zoveel openheid, van haar kant. Zonder in details te treden kun je spreken van een enorme vertrouwensbreuk met de eigenaar van de camping. Eén ding kan ik wel zeggen, ze ziet er een stuk relaxter uit dan de laatste keer dat we haar zagen. Terwijl het runnen van een hotel wel veel meer werk met zich meebrengt, dan alleen een restaurant op een camping.

Het eten heeft niet te lijden gehad van de verhuizing en smaakt weer voortreffelijk.

Vandaag gaat het naar Wildeshausen, want we zijn nieuwsgierig naar de uitvoering van de camperplaats aldaar. De laatste keer dat we er stonden, kwamen mannen met spuitbussen oranje verf, om de “nieuwe” plekken aan te duiden.

Gelukkig zijn de “tekentafel” plannen door een meer verstandige ontwerper overgenomen, want het ziet er allemaal prima uit. Eigenlijk zijn er maar twee plaatsen bij gekomen en alles is nu verhard. Ook nieuwe stroompalen erbij en je staat hier nu voor € 5,- per nacht met gratis stroom.

Als we terugwandelen naar het centrum van Wildeshausen valt ons allebeide iets op. Nog nooit zagen we in Duitsland zoveel vrouwen die hoofddoekjes dragen. Nu we erop letten zien we werkelijk heel veel buitenlanders rondlopen.

Ali leeft zich op de terugweg helemaal uit op de Hunte, een klein riviertje, dat we helemaal volgen op de weg terug naar Dötlingen.

Camping Aschenbeck Dötlingen 1

Ik ben het bier uit de koelkast aan het opdrinken, want de camper ruikt naar een melkfabriek. Dat klinkt nogal cryptisch en dat is het ook.

Vanmorgen om 8.00 uur gaat de wekker op deze “reisdag”, want het gaat vandaag naar Dötlingen. Het dorpje stelt niet al teveel voor maar werd bekend doordat er zich een kunstenaarskolonie bevond, waar onder andere Otto Pankok werkte. Hij was een Duitse schilder, graficus en beeldhouwer die met name actief was ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. Hij legde het leven vast van groepen, die door de nazi's vervolgd werden, zoals de joden en zigeuners. Dit bracht hem in conflict met de nazi's. Zijn kunst werd beschouwd als “Entartete Kunst”. Pankok stierf op 73-jarige leeftijd.

Doordat we lekker vroeg wakker worden, ontloop ik de “Hovenier”, die ook vandaag weer met zijn heggenschaar de natuur gaat “vernachelen”. Bij het afrekenen ruil ik ook onze oude Alugaz fles om, temeer deze al uit 2010 stamt en dus 6 jaar oud is. Dit omdat ik op deze camping flessen zie staan van 2020, die dus de eerste tijd nog niet gekeurd hoeven te worden.

TomTom heeft het weer op z’n heupen en brengt ons via de smalste weggetjes daar waar we willen wezen. Nu zijn we, na Engeland, niet meer zo schijterig dus is het nu genieten van de omgeving.

Want wie heeft er nu zin om hard te rijden als je deze aanzichtkaarten  voorbij ziet komen? Ik krijg trouwens het idee dat fotografe “Aaltsje” steeds beter wordt, of verbeeld ik mij dat nou?

Dan nu de cryptische beginzin en haar betekenis. Hierboven zie je de vloerkleden van de camper in de zon te drogen. Want als we nog nauwelijks onderweg zijn en door het dorpje Sneeren rijden, knalt er ineens iets. Als Ali omkijkt en een “Oh mijn hemel” uitroept, weet ik wat mij te doen staat. Zo snel mogelijk een plek om te stoppen opzoeken. De koelkast is open gesprongen en er is een liter “Butermilch” over de vloer uitgegoten. Nu ben ik er een ster in, om de schuld snel bij een ander te leggen, lees Ali, maar nu worden de rollen omgedraaid. “Dat komt door jouw flesjes bier, die hebben de deur open gedrukt!” Tja! Hier en daar wordt wat karnemelk opgedept en we vervolgen onze weg.

Geeft best wel een stoer gevoel, zo’n melkwagen te besturen.

Steinhuder-meer 6 Dld.

Als ik ergens een hekel aan heb dan is dat wel een bladblazer. Zeker het geluid daarvan en daarbij opgeteld de absolute nutteloosheid van het ding. Want je kunt je blaadjes ook gewoon met een hark bijeen vegen, daar hoef je geen lawaai-apparaat voor aan te schaffen. Ik geef toe, tuinwerkzaamheden zijn sowieso niet aan mij besteed. Zeker een geluksfactor voor het wonen op een etage woning. Gelukkig prijs ik mij dan ook met een vrouw die…….. ach, ik wijd teveel uit, later meer daarover.

De reden dat ik zo fulmineer tegen het geluid van deze bladblazer is, omdat ik erdoor wakker van ben geworden.  Want welk ander apparaat, met dit irritante geluid, blijft constant op dezelfde plaats zijn slaapverwoestende werk doen? “Mijn God, wie gaat er nu in een bosrijke omgeving met een bladblazer aan het knoeien?” roep ik vertwijfeld naar mijn medereiziger. “Nee man, het is een heggenschaar”. Nu haalt mijn ega wel vaker namen van apparaten doorelkaar, maar inderdaad is een tuinman bezig alle bosschages te kortwieken. Ikzelf vind wildgroei een stuk aantrekkelijker, maar kennelijk is het verstandig om, zo nu en dan, de bosjes van hun nieuwste spruiten te ontdoen. Nu staan er om ons heen een groot aantal bosjes, dus stel ik mij in op een hele dag “bladblazergeluid”.

Voordat we naar Mardorf fietsen loopt Ali nog even rond om wat fotootjes te maken, temeer we morgen een andere stek gaan zoeken.

De plek die ons al dagen intrigeert is deze boom. Eromheen zit een gigantisch breiwerk, wat we al eerder in Duitsland hebben gezien. Een enorme 96 trekt de aandacht en het duurt een aantal dagen voordat het spreekwoordelijke kwartje bij mij valt.

Niet in het minst door “deze” 96 vlag. Want als je in de buurt van Hannover zit en je hebt een beetje interesse in voetbal, dan zal Hannover 96 je wel bekend voorkomen. Ach ja, ik word ook een dagje ouder.

Na de inkopen nemen we nog even een kijkje in en bij “Hofladen Mardorf”, waar vandaag ook een markt(je) gehouden wordt.

Als we aankomen zie ik het meest heerlijke wat je je, als vleeseter, maar voor kan stellen. “Spanschwein Essen”, oftewel speenvarken eten. Mocht je geen vegetariër zijn, of een varken als niet rein beschouwen, probeer eens een stukje van een speenvarken op een Duitse markt. Vraag wel om “ein bisschen rosted”, anders krijg je alleen heel mager vlees en dan kun je voor hetzelfde kip eten. Als je ervan houdt, vraag dan ook een beetje “Fett”, jongens, je eet je vingers erbij af.

O ja, als we terugkomen op de camping, is de “hovenier” gestopt en heeft zijn werkzaamheden overgedragen aan de plaatselijke klusjesman. Nu kennen we deze, uit de kluiten gewassen, meneer als iemand die de gehele dag op een grasmachine zit en rondjes over de camping maakt. Om eerlijk te zijn komt deze “switch” mij niet onwelgevallig uit, want het werkethos van deze meneer beperkt zich tot zo nu en dan snoeien en veel rusten. Van 13.00 uur tot 15.00 uur is het “Ruhezeit” en om 15.30 houdt hij het voor gezien.

Morgen gaat het naar Aschenbeck (Dötlingen) .

Steinhuder-meer 5 Dld.

Twee mannen komen elkaar, op de camping, op de fiets tegen, roept de ene tegen de ander “ Es entleert Sich”. Het moet even tot mij doordringen en dan begrijp ik wat hij bedoelt. “De camping loopt leeg”.

Inderdaad  staan we, sinds vanmorgen, moederziel alleen op de camperplek en dat vinden wij geen straf. Heerlijk rustig is het en daar denkt de bediening in het restaurant ook zo over. De gehele dag zitten ze bij zichzelf op het terras kopjes koffie te drinken.

Wij rijden richting Rehburg, een nietszeggend plaatsje in de gemeente Rehburg-Loccum.

Even denk ik in Rehburg dat ze op de toren een afdakje hebben gemaakt om meneer pastoor te beschermen tegen de regen als hij de vlag uithangt, maar het is ter bescherming van de klokken. Een klein afdakje voor het kleine klokje en een wat groter afdakje voor de grote klok. Het blijft er koddig uitzien.

Mevrouw de ooievaar heeft het maar druk met haar jongen. Niet dat we ze te zien krijgen, maar het geklepper verraadt hun aanwezigheid.

Na een stevige klim, waar we veel plezier hebben van onze elektrische aandrijving, komen we aan in Bad Rehburg.

Als we hier aankomen heb ik een Dejavu, “he, hier zijn we een paar jaar geleden al eens geweest” roep ik. “Jazeker” is het antwoord van Ali en ze begint in alle rust op te noemen wat er in het museum te zien is. Kijk, dat is nu het verschil tussen haar en mij. Zij weet waar we langs zijn geweest en wat er te zien is. Ali vraagt, in het vvv, of we wat kunnen eten in het restaurant ernaast, want de meeste restaurants zijn daar op ingericht. Niet in Bad Rehburg, daar verwijzen ze je naar de Italiaan in een dorpje dat 3 kilometer verderop ligt.

In Wizlar zit inderdaad, op de hoek, een Italiaans restaurant en de “Spaghetti Frutta Di Mare” en de “Tagliatelle GorgonzolaSoße” smaken daar voortreffelijk. Alleen de Maisel’s Weisse, die de bardame voor mij inschenkt, is “alcoholfrei” en dat vind ik toch een partij goor. Maar zonder mankeren maakt ze een nieuw flesje open en ziedaar, overheerlijk.

 

Ali haar scherpe oog voor de omgeving, (geef ze een camera en ze bekijken de wereld met andere ogen) ziet dat de kindertjes weer naar school gaan, wat mij doet denken aan de foto die ze gister maakte.

Kijk, dat je de verkeersdeelnemer attent wil maken op het feit dat de schoolkinderen hier kunnen oversteken, prima. Maar moet dat kind nu werkelijk afgebeeld worden in haar slipje? Kijken met andere ogen, dat is wat Ali de laatste tijd doet, want mij waren de borden nog niet opgevallen.

Foto's maken, onder het fietsen, ze draait haar hand er niet voor om.

Of naakte mannen op het strand, maar dan wel weer zedig achter een prullenmand, tot alles is ze in staat. (check it out).

Steinhuder-meer 4 Dld.

Gisteravond rijdt plotseling “onze” Duitse meneer de camperplek op. De mensen die deze blog al langer lezen weten wie ik bedoel, maar even in het kort. Een aantal jaren geleden treffen we deze meneer hier, die zich verplaatst en slaapt in een Jeep. Vanaf juni altijd in Duitsland, dan vanaf september in Denia Spanje in een caravan  en vanaf januari in Afrika in jeugdherbergen. We hebben regelmatig, op deze camping, gesprekken met hem gehad over Spanje en onze plannen om daar naartoe te gaan in de winter. Het is al donker, maar toch wil ik hem even de hand schudden. Als ik hem zie schrik ik wel een beetje. Hij is oud geworden in die paar jaar dat we hem niet hebben gezien. Van een frisse fitte oudere man is hij veranderd in een ongeschoren type. Verder merk ik dat het alweer een tijdje geleden is dat hij een douche heeft genomen. In tegenstelling tot de vorige keren, dat hij nog helder van geest was, is hij nu een beetje afwezig en weet hij zich nauwelijks iets te herinneren. Het wordt dan ook een vreemd gesprek. Morgenvroeg rijdt hij weer naar Denia in zijn Jeep en ik vermoed dat we hem voor het laatst, in levende lijve, hebben gezien.

Vandaag blijft het tot 15.00 uur droog, volgens Ali, dus gaan we om 13.00 uur richting Neustadt am Rübenberge een kleine 10 km verderop. We zijn nog maar nauwelijks onderweg of iets verschuift de kleine wijzer van de klok een paar uur naar voren, dus moeten de regencapes aan.

Iemand heeft zijn caravan op een vreemde wijze langs de kant van de weg geparkeerd en het lijkt mij dat het op deze plek niet erg comfortabel slaapt. De fietsen voor op de dissel zijn, om diefstal tegen te gaan, rondom een boom gevouwen. Mensen doen ook alles voor een gratis plekje.

Schloss Landestrost is in de stijl van de Weserrenaissance gebouwd. Ik had nog nooit van deze stijl gehoord of gezien. Zo zie je maar weer je leert er altijd weer bij en dat pikken jullie lezers maar mooi weer even mee.

Het “Amstgericht” mag in deze collectie niet ontbreken. Vroeger zetelde dit gerecht in het Schloss, maar door ruimtegebrek moest uiteindelijk nieuwbouw plaatsvinden. Let wel nieuwbouw in 1903.

Aan de achterzijde, wat er  een stuk moderner uitziet, is een toegang voor “Behinderte” gemaakt, waar je al slalommend jezelf naar boven moet worstelen, om vervolgens na je veroordeling, weer naar beneden te zoeven.

 

Ali duikt nog even de “Liebfrauenkirche” in, die in 1300 is gebouwd, terwijl ik, tot mijn vreugde, constateer dat de Musea vandaag gesloten zijn. Wat nog wel gezegd moge zijn is dat alle “highlights”  op loopafstand te bezichtigen zijn.

Dan het volgende. Ik kan meer kilometers maken met de E-bike vanwege mijn afslanken. Moest ik vroeger rekening houden met een totaalafstand van max. 100 km, is 20 km per blokje. Nu fiets ik gemiddeld 27 km per blokje is totaal 135 km. Maar laat ik wel wezen, die afstanden fiets ik natuurlijk wel “achter” Ali aan, waarmee ik niets wil zeggen over de afmetingen van haar derrière.