Cambrils 3

 "Zachtjes tikt de regen op het camperluik, ritme van....." Rob de Nijs zong er al over in 1963. Het bijkomende voordeel is dat het niet vriest, want dan zou het sneeuw zijn nietwaar en dat hoor je niet. Maar koud is het wel, hier in Cambrils. Morgen vertrekken we richting Benicassim, hoewel het daar, qua temperatuur al niet veel beter is. Daar blijft het kwik ook hangen op 13 a 14 graden. Oke, dat zijn weer 4 graden meer dan hier. We blijven optimistisch.

Via de "tamtam" krijgen we de volgende berichten. 

"Na een gemiddeld veel warmere start van de winter in Spanje, is dat in de tweede week van januari compleet veranderd met de komst van een koude periode. Hierdoor zakken de temperaturen op veel plaatsen onder het vriespunt, iets wat ook in de Costa Blanca te merken is. Op verschillende plaatsen zoals in Benidorm, werd dinsdagmorgen natte sneeuw gezien."

Langs het strand van Cambrils staat ook een pittige wind, dus veel animo om te badderen is er dan ook niet. Hier en daar kom je een verdwaalde hardloper tegen, die overigens helemaal ingepakt is, maar wel met blote benen aan het rennen is. Ook in de camper gaan we soms vervaarlijk heen en weer.

In de haven is het ook al "dood katoen" (oude spreuk uit de zeilerswereld, als de zeilen slap hingen), gezien dit superjacht wat compleet in plastic is verpakt.

Dat je soms maar beter eerst de betekenis van een beeld kan weten, om dan pas een foto te maken, blijkt wel uit deze voorstelling. Want ik had hem beter van de andere kant kunnen nemen. Het werk wordt  namelijk gevormd door een groep van drie vissers, die de zielen vertegenwoordigen. In hun handen dragen ze manden vol vis om te verkopen. (Kijk, die staan er nu dus niet op). Deze 2 zeemeerminnen die welvaart (let op de bootjes rechts)  en de storm symboliseren.  De mythologische wezens zijn metaforen voor de elementen: de zon en de maan, bepalende factoren als het gaat om vissen.  

Ach ja!

Torre dels Moros, is een oude kustverdedigingswachttoren gebouwd in de 17e eeuw. De ligging in het midden van de haven heeft het tot een van de meest bekende gebouwen in Cambrils gemaakt. Het gebouw staat op de lijst van cultureel erfgoed van nationaal belang en is af en toe geopend met tijdelijke tentoonstellingen.

Een enkel restaurantje of bar, dat wel open is, komen we op onze wandeling naar de haven tegen. Want winkels zijn hier allemaal gesloten, tot het seizoen weer aanbreekt. Dat maakt Cambrils, in deze periode, een saaie bedoening.

 Als afscheid nog een zoekplaatje (want ze staat er echt op) en herinnering aan Cambrils,. Het is de vraag of we hier weerkomen, misschien in een andere periode.

Cambrils 2

Er komt waarschijnlijk regen en dat kan er ook nog wel bij. Zoals eerder gemeld blijft de digitale thermometer op de enkele cijfers hangen. Op dit moment is het 8.2 graden, met een straffe Noordelijke wind.

Maar even terug naar de regen van vanmiddag. Er zijn altijd van die camperaars die absoluut onvoorbereid op pad gaan. Een paar dagen geleden gaf ik daar al enkele voorbeelden van.

Hierboven nog een paar voorbeelden van ondoordacht gebruik van de stroom aansluiting. Want, wat denk je dat er gebeurt als op de onderste een plens water terecht komt? Heel goed, het hele blok zit dan zonder stroom! Wat de denken van zo'n huis tuin en keuken stekkertje op de grond? 

Zoals beloofd dan nu een voorbeeld van het vermaarde ChatPGT. Let wel, ik heb alleen het woord Cambrils ingegeven en kijk waar dit fenomeen mee komt.

"Cambrils is een kustplaats gelegen in de provincie Tarragona, in de regio Catalonië van Spanje. Het ligt ongeveer 120 km ten zuiden van Barcelona en is een populaire toeristische bestemming bekend om zijn stranden, geschiedenis en nabijheid van andere attracties zoals de Costa Daurada.

Cambrils heeft een rijke geschiedenis die teruggaat tot de Romeinse tijd, en de oude stad is de thuisbasis van verschillende historische bezienswaardigheden, waaronder de oude Romeinse viszoutfabriek en het middeleeuwse kasteel van Sant Jordi. De stad is ook bekend om zijn Mediterrane architectuur, met een mix van traditionele en moderne gebouwen.

De stranden van Cambrils zijn een van de belangrijkste attracties, met verschillende stranden langs de kust, zoals Platja Llarga en Platja de la Llosa. Ze zijn schoon, goed onderhouden en bieden een breed scala aan watersportmogelijkheden. Bezoekers kunnen ook een wandeling maken langs de boulevard, met een variëteit aan restaurants en cafes.

Afgezien van de stranden biedt Cambrils ook een verscheidenheid aan activiteiten en attracties. Bezoekers kunnen een boottocht maken langs de kust, het Parc Samà bezoeken, een botanische tuin of een dagtocht maken naar nabijgelegen middeleeuwse steden zoals Tarragona en Salou. Cambrils heeft ook een jachthaven en een haven, waar bezoekers een visreis kunnen maken of een boottocht kunnen maken.

Samengevat, Cambrils is een charmante kustplaats die een combinatie biedt van prachtige stranden, rijke geschiedenis en een breed scala aan activiteiten en attracties. Het is een geweldige plek om te bezoeken voor degenen die op zoek zijn naar een strandvakantie met een vleugje cultuur en geschiedenis."

Werkelijk, ik heb hier geen letter aan veranderd, ook de eindredactie niet! Ik vind het griezelig.

Cambrils (Catalonie)

Het lijkt wel of alle kinderen van Lloret De Mar naar dezelfde school gaan. Dit zijn nog maar diegenen die dit lopend doen. De rest staat voor de oversteekplaats te wachten, in de auto, tot alle wandelaars kunnen oversteken. Het is wel hilarisch hoe de diverse groepen elkaar dwarszitten. Eindelijk sta ik ook bij de zebra en kan oprijden. Totdat een mevrouw besluit toch maar niet op te rijden, dus sta ik dwars over de oversteekplaats, die tot dan niet bezet is. Maar niet voor lang...... zwaaiende moeders zijn mijn deel.

Dit hele avontuur gaat gepaard met het herhaaldelijk roepen van de TomTom, die vindt dat we een totaal andere kant op moeten, terwijl ik door de bijrijder wordt gemaand het bordje AP7 te volgen. 

Het plan is om via diezelfde AP7 om Barcelona te rijden, want wij mogen er niet meer doorheen. Gelukkig staat het begeleidingsgeluid van de Sygic (de persoonlijke navigatie voor AliAli) uit, anders werd het een complete kakafonie aan stemmen, die mij de goede richting op willen hebben. Maar mijn TomTom is vasthoudend en dat begint aardig op mijn zenuwen te werken. Normaal geeft hij of zij het na een paar kilometer wel op en volgt de opnieuw gevonden route wel, maar deze keer houdt hij/zij vol.

Ik draai, even buiten Lloret De Mar een grote parkeerruimte aan de linkerkant van de weg op, om TomTom in het gareel te krijgen en dat lukt, wonderwel. Even later zijn de beide navigatie 's het weer eens en zit er naast mij een gelukkige bijrijder.

Tot onze verbazing worden de borden ter hoogte van Barcelona ook in het Arabisch weergegeven. Ik bedoel, tot Zuid Spanje is het nog een heel eind, lijkt mij. Kijk dat ze Algeciras aankondigen lijkt mij wel evident, want Algeciras is een stad in het zuiden van Spanje. Het is een belangrijke havenstad en een belangrijk verkeersknooppunt tussen Europa en Afrika. Maar oké.

Rondom Barcelona is het in één woord een gekkenboel. Het is een niet aflatende rij van vrachtwagens, die niet schromen om ver boven de toegestane snelheid elkaar in te halen. Links en rechts vliegen ze je om de oren en het lijkt alsof ze spelletjes met elkaar aan het spelen zijn. Een ingehaalde probeert, even later, de ander weer in te halen. Tja, het is maandag. Ze hebben het hele weekeinde geslapen, ze mogen weer, zullen we maar denken.

Trouwens, het wil nog niet helemaal zomeren in Spanje. Een kille Noordenwind teistert de camping in Cambrils waar we nu staan. Iedereen die zich buiten waagt heeft zichzelf goed ingepakt. 8 graden is ons deel met een gevoelstemperatuur van 3 graden.

Lloret De Mar 7

Mensen kinderen, wat is het 's nacht koud, hier boven op de berg. Zeker gisteravond, als ook de wind opsteekt kun je jezelf maar beter niet buiten wagen, tenzij je warm aangekleed bent. Als ik vanmorgen om 8 uur de kachel aanzet, zie ik dat het kwik tegen het vriespunt aangeeft, nou ja digitaal dan 0,1 graad.

Dit plaatje maak ik gistermiddag met de DJI Drone, op zo'n 70 meter hoogte, van een gedeelte van Lloret De Mar. Ik heb de drone alweer hoog en droog opgeruimd, als er een prachtige rode gloed over het stadje komt. Dit wordt ook wel "het gouden uur" genoemd. Maar een uur de tijd krijg ik niet want een paar minuten later is die prachtige zonsondergang alweer voorbij, nog voor ik de drone kan uitpakken en installeren. Vanavond maar eens kijken of ik dan beter op tijd ben.

Vanmiddag haalt Ali nog wat brood bij de plaatselijke bakker. Van een nabij gelegen supermarktje komen daar Brie, Feta, Vleesvervanger en een heerlijke portie gerookte zalm bij. Dus dat wordt vanavond weer smullen.

Oh, dat zou ik bijna nog vergeten, in afwachting van de kraker Feyenoord-Ajax. Ik heb mij eens beziggehouden met het chat programmaatje "ChatGPT". Dat verkleinwoord voor deze app kun je rustig vergeten. Nadat ik het op de laptop heb geïnstalleerd en uitprobeer, val ik bijna van mijn camperstoel. Griezelig, maar tegelijkertijd fenomenaal wat dit chatprogramma allemaal kan en niet te vergeten nog bijleert, terwijl je het gebruikt.

Ik ga morgen wel een deel gebruiken en zal dat dan ook melden.

Lloret de Mar 6

Vandaag precies een week geleden zijn we vertrokken uit Groningen. Kwart over 6 ging toen de wekker! "Ja, ja, dat had je vorige week ook al gemeld!", hoor ik jullie denken. Wel vanmorgen gaat diezelfde wekker vandaag nog een keer! Nu kan ik een hele boom over vrouwen en techniek gaan ophangen, maar ach, laten we het erop houden dat ik ook wel eens een steekje laat vallen, nietwaar? 

Over steekjes laten vallen gesproken? Voor ons staan een paar verse bezitters van een prachtige Mobilvetta DICAR. Het zijn ontzettend aardige mensen, die reuze trots op hun camper zijn. Ik mag even binnen kijken en hij ziet er prachtig uit. Meneer heeft zijn zaak, een soort SRV bedoening, verkocht en heeft gelijk maar een prachtige camper aangeschaft, vertelt hij trots. Zijn vriendin is iets minder enthousiast, want het ding kan niet voor hun deur staan, want hij is te groot! Ze oriënteren zich via Google Maps en zo vinden ze ook hun campings. Ze verbaasden zich al dat er zoveel camping in Frankrijk dicht zijn, in deze periode. "Hoe doen jullie dat dan?", is hun vraag. Daar zijn apps voor, of ASCI boeken met plaatsen en korting. We zien dat hun oren staan te flapperen. Niks van dat alles. Waarom ik zo'n rode sticker op het raam heb? "tja, dat is een zogenaamd  "milieu vignet". Dat is ook verplicht in Nederland, België, Frankrijk en Spanje." Tussen neus en lippen door, vertelt meneer ook nog even dat hij zijn paspoort thuis heeft liggen samen met het Peage vignet. Wij vallen van de ene in de andere verbazing hoeveel sloten ze voor zichzelf kunnen creëren waar ze in kunnen vallen. Morgen gaan ze weer naar huis, maar dan via Parijs (waar "milieu zones" zijn), want dat is volgens Google de kortste weg?!?! Oh ja, we hebben zo ook maar even verteld dat je met een camper maximaal 100/110km/u mag rijden in plaats van 130 km/u, want zo hard heeft hij hiernaartoe gereden.

Het mooie kerkje is vandaag open en dat laat Ali niet zomaar voorbij gaan. Van binnen is het kerkje sober ingericht. 

Neemt niet weg dat mijn fotografe nog wel een paar mooie plaatjes kan schieten. Het is trouwens, zo nu en dan, schrikken. In een zijbeuk zijn ze aan het werk en met het verschuiven van bijvoorbeeld een ladder ontstaat er een oorverdovend lawaai, wat heerlijk luid door de kerk galmt.

Als Ali door de kerk struint, zit ik meestal linksachter op een bankje en geniet, normaal, van de rust. Toch ontdek ik een leuk hoekje, waar je zelf kan uitkiezen voor welke kerkelijke figuur je een kaarsje wil opsteken. De kaarsjes zijn hier uit een automaat te halen, uiteraard tegen betaling, maar je kan natuurlijk ook je eigen waxinelichtje meebrengen, das goedkoper (iets rechts van het midden). Je kunt ook lange kaarsen meebrengen, maar ja, die blijven niet staan, jammer.

Lloret de Mar 5

 Beste, aardige, vriendelijke hondenliefhebbers. Ik hoop dat U heel veel liefde, warmte en trouwheid ontvangt van uw viervoeter, maar toch wil ik U waarschuwen. Mocht U in de ochtend, tussen zevenen en achten, in de buurt van ons campertje komen, zorg dan dat U op ruime schootsafstand blijft. Want om in de vroege ochtend gewekt te worden door een, vlak bij de camper, blaffende hond, ben ik meer dan zat. Zeker in Spanje, waar je erop kan rekenen dat er op dat moment een kettingreactie van blaffende honden ontstaat.

Over dieren gesproken. De fauna hier is, en ik bedoel tussen de palmbomen en aanverwanten, uitgebreid. Iedere ochtend krijgen we bezoek van vinkjes, roodborstjes, kwikstaartjes en uiteraard diverse soorten musjes.

Deze hop meldt zich iedere middag, zo tegen lunchtijd, om te foerageren. Hij zit dan lekker veilig aan de andere kant van het hek, wat de afbakening van de camping naast ons bepaald.

Deze soort, de zogenaamde halsbandparkiet, hoor je in grote getale, als je het stadje inloopt, luidkeels kwetteren in de palmbomen. Ze blijven dan lastig te ontdekken, maar gisteren meldt zich zo maar een exemplaar in de boom tegenover ons.

In het geval van de halsbandparkieten gaat het om de soort die veel herrie maakt en zelfs agressief gedrag vertoont. Veel van hen worden in de natuur vrijgelaten en bezetten nu bomen in parken in heel Spanje. In het bijzonder langs de Middellandse Zee, maar ook in de grote steden zoals Madrid, Barcelona, Málaga en Sevilla. Ze komen tegenwoordig ook in grote Nederlandse steden voor.

Ook voor ons lijkt de tijd gekomen om lekker buiten te zitten. Let wel in de schaduw is het nog maar 11 graden, maar in het zonnetje is het al heerlijk toeven.

Om het af te maken vanmiddag maar even een lekkere rode Spaanse wijn scoren.

Lloret de Mar 4

 Tjonge, als ik vanmorgen mijn neus buiten de dekens houd heb ik het gevoel dat die er bijna afvriest, zo koud is het. Gelukkig heb ik het thermometerklokje weer gerepareerd en stel vast dat het buiten 2.2 graden en binnen 4.4 graden is. Later ontdek ik dat ik het raam een eindje open heb laten staan....... tja.

De kachel aan en de gordijnen open, om de zon haar werk te laten doen, om daarna direct weer achter de gebreide onderbroek te kruipen. Een uurtje later is het alweer 20 graden in de camper.

Na de koffie wil Ali toch nog even proberen of het kerkje nu wel open is. Nu is het in de schaduw nogal frisjes, terwijl het in het zonnetje goed toeven is.

Maar goed voorbereid is deze dame altijd, dus compleet met hoofdband, maar met zonnebril, staat ze hier een poging te doen een luid kwetterende halsbandparkiet in de palmboom te ontdekken.

Het kerkje, de Iglesia de San Roman Parochiekerk, is een van de meest opvallende gebouwen in het centrum van Lloret de Mar. De kerk dateert uit de 16e eeuw en speelt ook nu nog een belangrijke rol in de lokale levens en cultuur. Hoewel de kerk van buiten er licht en modernistisch uitziet, heeft het juist een ingetogen, tijdloos interieur.

De oorspronkelijke kerk werd gebouwd in 1522, waarbij de oudere kerk, Mare de Déu de Les Alegries, als hoofdkerk vervangen werd. Aan het begin van de 16e eeuw was Lloret de Mar kwetsbaar voor aanvallen van Turkse en Algerijnse piraten. Daarom werd de nieuwe kerk strategisch ontworpen om te dienen als zowel een gebedshuis en een veilige plek tijdens aanvallen. 

De kerk is vandaag wel open, maar heel gepast lijkt het mij niet om naar binnen te gaan, omdat er een afscheidsdienst wordt gehouden. Morgen maar eens kijken of het dan wel lukt.

We ontdekken een supermarkt, eigenlijk vlak in de buurt van de camping, waar alle benodigde levensmiddelen voorhanden zijn. Dus weer een pre voor deze campingplek, het wordt steeds beter.

Lloret de Mar 3

 Vandaag staat een wandeling naar zee en strand op het programma. Maar natuurlijk pas na het ontbijt en een lekkere espresso. Het zonnetje staat alweer te shinen, verwarmt de camper weer en we horen kraakje na kraakje. Dat gekraak komt door het opwarmen van het metaal van de camper, waardoor het zich gaat (uit)zetten.

In het stadje brengen we een bezoekje aan de "Chinees".  Dit is niet een Chinees waar je kunt eten, maar eentje die de meest onvoorstelbare spulletjes te koop heeft. We hebben al tijden last van het klepje van de elektriciteit aansluiting. Onder het rijden en vaak na een passeren van een reisbus, klapt het dekseltje open en blijft vervaarlijk op en neer zwabberen. Ik heb het al eens proberen op te lossen met klittenband, maar dat is niet afdoende. Ik bedenk om het eens te proberen met magneetjes. Dus train ik alvast op de vraag, "Tienes un iman pequeño" (heeft U een klein magneetje?) In de Chinese winkel stel ik deze vraag dan ook foutloos, waarop de mevrouw antwoordt, "Si, but you can talk English if you want." Ik ben stomverbaasd, omdat het er accentloos uitkomt. Ze wijst ons de plek aan, waar de magneetjes te vinden zijn. Ik geloof mijn ogen niet, wel 10 soorten zijn er te vinden. Ook zien we nog een thermometer klokje, maar daar over later meer. 

Als ik de verkoopster vraag hoe het kan dat ze zo goed Engels spreekt blijkt dat ze dit heeft gestudeerd.

Middenin het stadje komen we deze zogenaamde "facade" tegen. Het is alleen de voorkant en ingang van een verwilderde tuin met geen enkele verbinding met een huis. Jammer dat het zo in verval is geraakt.

Van verval van de Boulevard is nog geen sprake, maar er wordt dan ook hard aan gewerkt. Zo te zien worden er kabels aangelegd. Het gevolg is dat er een soort samenscholing van oude mannen is, die lijken re wachten tot ze weer op hun eigen stekkie, in het zonnetje, kunnen zitten.

Als ik deze foto wil nemen, blijft een oude heer maar voor de camera heen en weer drentelen.

Het gevolg van de renovatie is wel dat er niemand op het strand te vinden is. Behalve 2 honden uitlaters. Op het verder compleet verlaten strand zien ze kans om toch nog met hun hondenriemen in elkaar verstrikt te raken.

Dan nog even over het elektriciteitsklepje. De magneetjes willen niet op de binnenkant van het klepje blijven plakken, dus dan maar op de buitenkant, nietwaar?

Terug naar het klokje. Ons originele thermometer klokje in de camper staat al een paar dagen op dezelfde temperatuur. Ook gaf het ding in de avond, altijd door de invloed van de warmte van de televisie, een paar graden teveel aan. Nu is de temperatuur iets meer  realistisch. 

                        I 

Lloret de Mar 2

 Terwijl in Nederland de vorst zich weer aandient is het hier aan de Costa Brava rond de 15 graden, in het zonnetje iets warmer natuurlijk. We worden wakker, nu eens niet door een wekker, maar door het schreeuwen van de vele zeemeeuwen, die over onze camper zweven.

 Overigens hoor ik vannacht, als het lekker stil is, de zee ruisen en dat geeft een rustgevend gevoel.

Ontbijten in alle rust zonder de reisstress op de achtergrond, kortom heerlijk om weer op deze plek te zijn. Het internet is een Spaanse aangelegenheid, namelijk "Mañana, Mañana" want gisteren vertelde de campingbeheerder ook al dat het morgen zou werken. Maar ik heb er wel weer een vriend bij, want als ik vandaag weer kom vragen omtrent het internet is "Oh sorry my friend, but tomorrow it will work" met dat heerlijke Spaans accent, mijn deel. Aan zijn gezicht kan ik zien dat het hem tot aan zijn tenen spijt. Je kent die gezichtsuitdrukking van een Spaanse voetballer wel. Hij schopt iemand, maar de onschuld en spijt uitdrukking houdt het midden tussen geen idee hebben wat hij gedaan heeft en enorme spijt. 

Ik heb nog een probleempje namelijk een afstandsbediening van de televisie boven het bed. Die heb ik vergeten en nu moet ik alles instellen middels een klein wiebelig knopje dat werkt als een soort joystick, op de achterkant van het apparaat. We vinden het namelijk heerlijk om 's avonds later in bed  TV te kijken.

Maar de goed uitgeruste Media Markt in Lloret de Mar brengt uitkomst waar ik via een charmante Spaanse een plaatsvervangend exemplaar op de kop kan tikken.

Het is zonnig, zeer zonnig, zodat zelfs de Spanjaarden ervan genieten.

Hoewel Ali het, gezien haar verkoudheid, nog even bij een dikke jas houdt, wordt dat op den duur ook wel een beetje te warm.

Bij de Esclat, een immens groot warenhuis, overweeg ik nog even een kreeftje op de kop te tikken. Maar ik laat het maar bij deze overweging, temeer we niet een pan aan boord hebben die groot genoeg is om de kreeft te koken.

Hoewel het ietsie pietsie beter gaat met Ali haar verkoudheid/griep, blijft het inspannend om weer door de stad te wandelen of te slenteren.

Maar wat als je hoog in de bergen woont, dan wordt het helemaal een ander verhaal, want wij hebben allebeide al moeite het bovenste terras, waar wij staan, te bereiken. Maar het blijft een heerlijke plek.

Trouwens, linksonder zie je nog juist het dak van een leuk restaurantje, wat we vanmiddag ontdekken. Een van de komende dagen maar eens de kwaliteit van het eten gaan testen, dacht ik.

Lloret de Mar (Costa Brava)

 Als ik om 7 uur opsta begint het, juist op dat moment, zachtjes te regenen en dat is iets waar we niet op zitten te wachten. Als we gisteren aankomen en de stroom willen aansluiten heb ik half Frankrijk aan mijn schoenen hangen en dat moet Ali bezuren want de drek zit over de hele vloer.... Ja, ik hoor het jullie al zeggen: "ruim het dan zelf op!", maar dan kennen jullie mijn ega slecht. Dat soort dingen wil ze zelf doen, "anders gebeurt het toch niet goed", is haar stelregel. Jullie begrijpen ook wel dat ik mij daaraan graag onderdanig maak. We deponeren nog even een envelop met €5,= voor de stroom in de brievenbus van de Wijnboer, ik leeg nog even het toilet en we kunnen weg.

Wat een totale andere beleving is dat. Kijk, ik vind het prima dat "alle" Fransen naar hun werk willen, maar kan dat dan niet een uurtje later, zodat ik rustig op de Peage kan komen? In het donker, met regen en links en rechts inhalende Franzosische workaholics... het moet weer even wennen, na die rust in het weekeinde.

 Want wie zit er op te wachten dat ons "Busje" (zo noemde iemand laatst onze camper) er zo uit komt  te zien, dan wil je wel voorzichtigheid betrachten, nietwaar?

Die Fransen zijn bijzondere "grapjurken" om maar eens een uitspraak van Ali haar Pa aan te halen. Langs de weg staan grote matrix borden met daarop de "Prix de Caburant" bij de eerstvolgende tankstations. Je kunt dan op voorhand een bepaald merk uitzoeken en de bijbehorende prijs. Bij de Shell staat € 2,03 per liter en dat is niet gek. Dus rijden we nog een aantal kilometers verder en tanken bij de "vertrouwde" Shell. Op het moment dat ik de tankslang uit de houder pak, springt de prijs naar € 2,12..... Katsjing, zo doe je dat! 

400 km verder, want jullie weten het, als dochter van een monteur, is Ali heel duidelijk: "je mag een dieseltank NOOIT leegrijden". Hoewel de camper 600 km op een tank kan rijden, is het na zo'n 400 km tanken. We belanden bij Total Energy en niet een kleintje ook. Ik sluit aan achter een personenauto, die bijna klaar is. Nu zit de tankdop van mij links, maar deze tank is rechts van mij. U raadt het al...... de slang is te kort.

Maar gelukkig rijdt er net een blauw busje aan de andere kant van de tank weg, dus snel achteruit en.....daar hangt een rode lap om de dieselslang. Ik zie het blauwe busje een rijtje verderop staan. Dus snel weer achteruit en aansluiten. Als ik achter het busje sta, zakt mij de moed in de schoenen. De Franse man staat met 2 handen in de zakken op het display te turen en komt ogenschijnlijk geen stap dichter bij het tanken. Ik combineer onmiddellijk zijn uiterlijk met zijn hersen capaciteit, want bij mij gaat het stressniveau ook langzaam stijgen. Nadat hij is uitgestudeerd, of hoe noem je het als iemand iets voor het eerst uit elkaar haalt en daar naar alle onderdelen zit te kijken?

Ik moet onwillekeurig aan die Duitser denken, die gisteren bij een tankstation ontdekt en roept "Verdammte Scheisse Ich soll mit einer Karte zahlen" en kwaad de slang, met een knal, weer terug gooit. Kijk, ik heb een betaalmeester die dit soort zaken voor mij opknapt, hij kennelijk niet.

Maar het lukt en wij kunnen daarna ook onze tank weer vullen met € 2,08 de liter diesel.

In de Franse Pyreneeën staat, hier en daar, een vervaarlijke wind, die de camper lekker heen en weer schudt. Voor het eerst dat we hier nu langs komen kunnen we geen vlokje sneeuw in de bergen ontdekken. 

Al denken we in de verte een sneeuwbui te ontdekken, maar dat blijkt een ijdele hoop te zijn.

In het Spaanse deel van de Pyreneeën is het met de wind al niet veel beter, maar het weer begint wel zienderogen op te knappen en wordt het zelf lekker warm in de camper.

Als je dit ziet kun je er wel vanuit gaan dat je in Spanje bent en resten ons nog maar een paar honderd kilometers naar de Costa Brava.

Hoewel het bovenaan op de camping, het is een zogenaamde terrassen camping, lastig draaien is, gokken we toch op een plekje boven en rijden door. Geloof het of niet, op exact dezelfde plek, als vorig jaar is nog een plekje vrij. Met eigen stroom en eigen kraan, zoals Ali het het liefste heeft.

Het grote genieten kan beginnen.

Les Granges Contardes (Wijnboer)

 Dit is dan de laatste van de twee 8-urige werkdagen. 650 km per dag voor de wielen vraagt om deze inspanning. Morgen wordt het een makkie van "maar" 450 km, want Aaltje wil naar Lloret de Mar. Even over achten rijden we vanmorgen de Camperplek af om vervolgens richting Nancy te rijden. Daar pakken we de Peage, wat een stuk rustiger rijdt, plus dat we dan 90 km/u of meer mogen rijden, terwijl op de secondaire wegen 80 km/u is toegestaan.

We nemen in de regen afscheid van de Moezel, in het Frans "Mousson." Dit is trouwens niet de beruchte "pont", maar dit terzijde.

Voor Lyon worden we heel vaak, ik bedoel heel vaak, ingehaald door Belgische chauffeurs en dat begint op te vallen. Als we plotseling ingehaald worden door een stoet van 5 Belgische touringcars, beginnen we ons af te vragen wat is hier aan de hand is. 

Na enig speurwerk, moet het haast wel het concert in Lyon zijn van de muziekgroep Les Efoires. Kennelijk zijn die ook in België heel beroemd.

Dat mijn fotografe niet zit te slapen, tijdens de rit, blijkt wel uit de tegenwoordigheid van geest als ze deze kabouters weet vast te leggen. Het is een soort aankondiging van een pretpark voor kids. De foto is wat bleekjes, maar wat ik al vertelde, het moest snel.

Als ik het archief van foto's zou doorspitten, kom ik zeker een stuk of negen afbeeldingen tegen van deze reclamezuil voor het toerisme. Als ik hem in de verte zie, maak ik, met gespeeld enthousiasme duidelijk dat ik hier graag een foto van wil. Met een kreun van tegenzin wordt de plaat gemaakt, nu heb ik er 10.

Dat ze niet voor niks mee is, wordt hier wel duidelijk. De Rhône in al haar schoonheid.

Maar ik chargeer natuurlijk want 35 km voor Lyon ontstaat er een regelrechte Fitty tussen 2 navigatie apparaten. De ene wil ons dwars door Lyon voeren, terwijl de tweede ons om de drukte heen wil leiden.

Het logboek van Ali komt op de proppen en zonder blikken of blozen overruled ze beide apparaten en trekt haar eigen navigatie plan. Mensen, het is zoooo lekker om rustig je stuurtje te draaien als iemand anders de besluiten neemt.

Ohhh, ik vergeet helemaal te vertellen dat het vanmiddag droog is geworden, kennelijk rijden we de goede kant op. 

Pont a Mousson

 Om 6 uur gaat het klokje van gehoorzaamheid over.... en als ik uit bed spring, nou ja, kruip, komt de herinnering met een enorme klap binnen. "Hemeltje, dat is ook zo, ik ben ziek!" Tijdens ons verblijf op Schiermonnikoog heb ik een of ander virus opgelopen. Nee, geen Covid 19, maar kennelijk een verkoudheid. Hoesten en de neus die gaat dichtzitten. Mede een reden om de zon om te gaan zoeken.

Oh ja, ik moet even een mededeling doen. Ik ben bevorderd, wat inhoudt dat ik geen "Hoofd" meer boven me heb en mag ik Ali met naam en toenaam gewoon gebruiken. Ik weet dat er mensen zijn die de formulering "Hoofd van alles" wel leuk vonden, maar helaas.....

Want Ali, ja zo heet ze, kamt met hetzelfde euvel van verkoudheid. Wat trouwens op Schiermonnikoog al heftig was. 

Diverse keren was ik, 's nacht, in de veronderstelling dat er zeehonden waren aangespoeld, maar als je 3 hoog zit is dat zeer onwaarschijnlijk. Het bleek mijn zieke bedgenoot te zijn. Of ik het van haar heb overgenomen? Ik sluit niets uit, maar kan het niet bewijzen.

Terug naar de trip van vandaag. 7.50 uur start ik de camper en gaan we onderweg. We mogen rustig zeggen dat het een natte boel is, buiten de camper. Want binnen is het nog steeds droog dankzij de diverse luikreparaties. So far so good, zullen we maar zeggen.

Het is zelfs zo vreselijk nat en donker, dat zelfs de herten een droog heenkomen gaan zoeken via de zogenaamde Ecopassages.

De ruitenwissers maken vandaag overuren door de niet aflatende regen, de hele dag. 

Luik is altijd een beetje een bottelnek. Jaren geleden mochten we met onze camper nog door Liege, maar dat ligt achter ons. Met een grote boog cirkelen we om het centrum, maar desalniettemin is het nog overal maximum 50 km per uur. Ze hebben er ook nog een Traject controle van gemaakt, dus voorzichtigheid is geboden.

Maar gelukkig word ik regelmatig, door mijn lieftallige bijrijder, erop geattendeerd dat ik te hard rijd. Gelukkig geeft TomTom dat ook al luidruchtig aan.

Ik moet ook nog even zeuren over sommige medeweggebruikers. Een aantal meent dat de berijders van de hoofdweg wel zullen remmen of uitwijken. Nu rijd ik constant 90 km/u via de Cruise Control en de andere autorijders mogen 100 km/u. Even zo vrolijk blijven ze pal naast je rijden om vervolgen te gaan zwaaien, ik groet dan vriendelijk terug. Wijk ik wel uit, als er ruimte is, zijn deze weggebruikers niet te beroerd om vrolijk rechts in te halen en met hun voiture pal voor mijn neus op "Hun" baan te  te gaan rijden, met natuurlijk net geen 90 km/u

Ali maant mij dan steeds weer tot rust, want alleen kalmte kan U redden. Het is zo'n wijze vrouw, toch?

We staan nog niet stil of mijn fotograaf spring uit de camper om voor het nageslacht haar mooiste uitzicht vast te leggen. Gelukkig staan we hier al 10 jaar, dus de meesten zullen deze plaatjes wel herkennen.