Benicassim 14

 

Ja, het wordt de hoogste tijd voor een Hefe Weitzen, anders staat dat arme witbiertje ook maar koud te worden in de garage.

Hebben jullie dat nu ook? Mij bekruipt een beetje het chagrijn over de prestaties van onze Nederlanders in Beijing, terwijl dat absoluut niet terecht is. Te hoge verwachtingen, denk ik. Maar het zijn allemaal van die "net niet" momenten. Toch maar hopen op betere tijden. "Dispereert niet" maar 47/100 ste seconde is en blijft pijnlijk natuurlijk voor Roest, daar kan ik wel in meevoelen.

Het is weer prachtig weer vandaag. Kijk de "natuur" is nog aan het ontwaken met haar 15 graden, maar in de zon is het heerlijk. Oh ja, de 15e februari mogen, in Spanje, buiten de mondkapjes weer af, tenzij geen 1.5 meter mogelijk is. Nu is het zo dat de toeristen zich daar toch al niet meer aan houden, maar genoeg daarover.

Deze beide foto's illustreren het verschil mooi.Op de bovenste foto, van gisteren, zie je bijna geen overgang tussen de Middellandse-zee en de nevelige lucht. Vandaag is het weer prachtig helder en licht de zee weer mooi blauw op.

Het sculptuur kunstwerk is deels vernietigd, terwijl het gereedschap, alle zand bevochtigers en de aansluiting op het waternetwerk er allemaal nog wel liggen. Even verderop wordt de reden van deze "vlucht" duidelijk. De politie patrouilleert rondom en de "kunstenaar heeft de wijk genomen. We zien hem even later op een bankje in het parkje zitten, wachtend tot de kust weer veilig is.  

Wij zijn niet zo thuis in de Spaanse zoölogie en kunnen deze rups-achtige dan ook niet helemaal duiden en toch dwingt het diertje zoveel ontzag in, dat we een omweg maken. 

Thuis gekomen raadpleeg ik het internet en zeg nu zelf, dit komt dicht in de buurt van een Eikenprocessie rups. De volgende keer gaan we erop letten of er überhaupt wel een Eik in de buurt staat.

Benicassim 13

 

Nog even over de Engelse buurman. Als hij gisteren tegen de avond weer terugkomt, hoor ik hem van verre aankomen. Achter op de camping hoor ik hem even twijfelen, waarbij ik grappend tegen Hoofd-eindredactie zeg, hij is verdwaald. Het blijkt nog waar te zijn ook, bij terugkomst denkt hij ineens, wat staan hier prachtige campers, waar is mijn oud barrel. 

Dat laatste zijn zijn woorden, niet de mijne, want zijn camper is zeker niet groot, maar een barrel, nou nee. Hij vertelt dat de Triumph fabriek is opgekocht en afgebroken. Een projectontwikkelaar bouwt op het terrein een groot huis om, een paar jaar later, zo rond 2002 toch maar weer Triumph motoren te gaan bouwen. Dit exemplaar is uit 2008. Rechts onder, bij de boom, zie ik iets geks namelijk een heel klein campertje. 

Bij nader onderzoek blijkt het een koddig, uitgeknipt, campertje. Kennelijk gaan ze tijdens hun verblijf zo nu en dan even weg en dan is dit een leuk teken dat de plek bezet is.

Dat denken we ook van de plek aan de andere kant van ons. Gisteravond komt een Engels stel aan. Tot onze verbazing zetten ze hun campertje omgekeerd neer. Vriendelijk en behulpzaam als ik ben, vraag ik hen of ze hem niet liever andersom zetten, ook gezien hun eigen privacy. Nou, bij hun gebeurd er niks in de camper, maar morgen willen ze eerst hun camper gaan wassen en daarna zetten ze hem "normaal" neer. Nu eerst een hapje eten en dan heerlijk slapen, na een vervelende reis door Frankrijk. In de veronderstelling dat ik Frans ben, moet ik Macron maar de groeten doen. Ik vertel hem dat ik het aan Rutte zal doorgeven, want dat is mijn PM en die zal het ongetwijfeld aan Macron doorgeven. Puh, alsof een Fransman zo goed Engels spreekt, als ik doe. Maar na het camper wassen zien we Engelsen niet meer terug, terwijl we "hun" plek met ons leven verdedigen. 

Vanmorgen worden we getrakteerd op een soort disco geluiden. Ik vraag mij af welke aso zijn radio zo hard heeft staan. Hoofd-geluidsoverlast gaat op onderzoek uit. Het schijnt een clubje Zumba beoefenaars te zijn. Dit schijnt een Latijns-Amerikaanse dans te zijn. Hier gaat het erom om fitnessoefeningen te doen op die muziek. Ik vraag me dan altijd af, waarom zulke luide muziek dan noodzakelijk is. Tenzij het om half dove beoefenaars gaat, natuurlijk.

Benicassim 12

 Heb ik het gisteren gehad over onze Engelse buren met een Duits kenteken, wel, het zijn Spanjaarden. Fietsende Spanjaarden, wel te verstaan, want er komen een paar zeer geavanceerde rijwielen uit de garage. Omdat ze dus met hun deur naar ons toe staan, hebben we uitgebreid de kans om het aankleed ritueel te aanschouwen. Meneer heeft wel drie keer zijn outfit veranderd, mevrouw is even zo besluiteloos en komt twee keer terug om haar fietskleding aan te passen. Ze is zo lang bezig met het opzetten van haar fietshelm, dat meneer een geërgerd "Vamos, Vamos" niet kan onderdrukken. Het leuke van zo'n fietshelm is dat het ding maar op één manier wil zitten, al verander je de positie tien keer! Om heel eerlijk te zijn hebben we weinig last van het stel, ze zijn bijkans de hele dag op pad.

Vandaag wordt er vroeg opgestaan, want we willen niet al te laat op de markt zijn. Eigenlijk moet ik iets met lange mouwen scoren, want het is tijdens het fietsen wel wat frisjes met korte mouwen. Om even over negenen zitten we op de fiets. Oh ja, kennen jullie die (heel oude) mop van dat stel wat naar de markt ging? Nou, ze gingen wel, maar er was geen markt. Bij navraag blijkt, dat de markt tegenwoordig een dag eerder is gepland, namelijk op donderdag.

Dus staan we al om kwart over negen in de Lidl en nee, de "Puta" zit niet achter de kassa. Wel heb ik 3 heerlijke "Cerveza de Trigo" (Hefe Weitzen of witbier) gescoord. Nu is precies vandaag de eerste bewolkte dag, dus heb ik geen excuus om eentje open te maken. Ach, wat in het glas zit..... toch?

Het is mij al een aantal weken opgevallen dat de Engelsen, op hun kenteken, niet meer de afkorting GB voor Great Britain gebruiken. Nu vind ik dat Engeland niet echt meer "Great" is. Dus wou ik voorstellen om maar LB (Little Britain) te gaan gebruiken. Maar ja, zo'n grap maak je niet tegen een Engelsman. Totdat er vanmorgen, aan de andere kant een Engels echtpaar komt te staan. Als we terugkeren van de boodschappen, vraagt de Engelsman of hij wel even over "ons" perceel mag om de stroom aan te sluiten. Ik weiger en hij heeft de grap onmiddellijk door. Even later raken we aan de praat over zijn mooie ruime "pitch" en dat ik hem gisteren al een aantal keren, deze plek, heb zien overslaan. Nu kan ik hem ook vragen waarom ze niet meer het "Great Britain" op hun kentekenplaat gebruiken. Sinds vorig jaar moeten ze van B.J. (Boris Johnson) het UK (United Kingdom) plaatje voeren. "Tja, zo United zijn jullie op dit moment nou ook weer niet", met deze opmerking begeef ik mij op glad ijs. Mevrouw komt er bij staan en geeft mij groot gelijk. Zij heeft het kennelijk ook niet zo op met B.J. Eigenlijk is UK dan wel op z'n plaats, het betekent, in het Nederlands, kleintje....... De Engelsman lacht, maar je weet nooit of dit Englisch Courtesy (voorkomendheid) is. 

We gaan zien of hij mij de komende dagen nog vriendelijk groet. Hij zwaait nog wel, als hij op zijn prachtige oude Triumph ronkend wegrijdt.

Benicassim 11

 Gisteravond vereren wij het restaurant met een bezoek, voor het diner. 's Middags bespreken we ons favoriete tafeltje, zeg maar een beetje buiten de algehele drukte van het restaurant. Dat laatste heeft natuurlijk ook te maken met zo weinig mogelijk contact met onze mede campingbewoners te hebben, tenzij deze een mondmasker dragen. Oké, terug naar gisteravond. Als we in het restaurant aankomen, zien we dat ons tafeltje onderdeel uitmaakt van een langere rij tafeltjes, die gezamenlijk gedekt zijn. We vragen aan de, voor ons, bekende serveerster wat er aan de hand is, want ons tafeltje staat toch echt in het boek! "Er is een verjaardag, dus we moesten een en ander ombouwen". Wij krijgen een ander 2 persoons-tafeltje aangewezen, dat ons ook wel bevalt. Even later brengt de serveerster de menukaart en vraag ik haar, "Hoe moet het nu met mijn verjaardag?", "Wanneer is die?" vraagt ze, "Op 7 december!", "Oh, dat is al weer een tijd geleden" en ze begrijpt nu dat het een grap is. "Ja", antwoord ik haar, "maar we vieren het vandaag!" 

Even later komt ze met een handvol tafelversiering en verspreid die over de tafel. "Om de feestvreugde te verhogen" meldt ze lachend.

Weer even later krijgen we een onvoorspelbaar grote salade voorgeschoteld, waarvan we heerlijk smullen.

Als we, na het diner, terug wandelen naar de camper fotografeer ik deze bijzondere en kleine sikkel maan.

Wat moet ik met een foto van de achterkant van twee campers, zult U zich wel afvragen. Wel, ik probeer duidelijk te maken dat de "normale" manier van een camper parkeren op een camping de volgende is. Een ieder parkeert zijn of haar voertuig zo, dat de uit- en ingangen allemaal naar dezelfde richting wijzen. Zo heb je, nog enigszins, een gevoel van privacy, want je staat immers met je deur naar de "achterkant" van je buurman gericht. Zo sta je 's ochtend elkaar niet aan te gapen als je tegelijkertijd je camper verlaat. Evenzo blijven je verrichtingen, voor je eigen camper, enigszins privé. 

Gisteravond krijgen we nieuwe buren. Ze parkeren hun camper met de neus naar de heg, dus zijn het Engelsen, zo concluderen we. Gedurende de avond zijn de nieuwe buurtjes hun camper opnieuw aan het indelen, want er klinken regelmatig "ombouwgeluiden". Ze zijn in het donker gearriveerd, dus het kan zijn dat ze hun zaken nog niet op orde hebben. 

Maar wie schetst onze verbazing, als het licht wordt. Het kenteken van de nieuwe buren is Duits. Dus hebben ze hun uitgang naar ons toe gericht. Kennelijk zijn ze sinds kort in het bezit van een "Wohnmobil" en moeten de, ongeschreven, regeltjes nog even inslijten.

Benicassim 10

 

Er wordt vandaag niet gezwommen, want het is vandaag wasdag en dat betekent dat de hele lijn weer vol komt te hangen. Aangezien Hoofd-was niet hoog mag reiken is Hulp-was weer aan de beurt om het wasgoed weer netjes op de lijn te placeren. Natuurlijk wordt alles nauwgezet in de gaten gehouden, vanachter het heggetje. Je kunt nog net het koppie boven de heg uit zien komen (pal onder de mouw van het lichtblauwe nachthemd).

Dat we niet zwemmen betekent nog niet dat we onze lichaamsbeweging aan "Vernachlassigung" onderhevig is. Nee, er gaat gewandeld worden. Dit keer rechtsaf richting Torre de Sant Vincent.

Maar allereerst komen we een klein (de) Vissertje tegen, die helemaal versteend als hij ons ziet aankomen.

Op het strand zijn van die kleine schattige oasetjes (is dat wel een verkleinwoord). Je kunt er je voeten afspoelen, maar het is niet de bedoeling dat je daar ook je haar gaat staan wassen, dat maken de borden je wel duidelijk.

Even verderop is iemand druk in de weer geweest met een zandsculptuur, wat het exact voorstelt is mij niet echt duidelijk. Tenzij het de selfie is van de persoon die op het muurtje heeft plaatsgenomen, met naast zich een hoed waar je een kleine waardering in kan deponeren, want dan is de gelijkenis verbluffend. Of ben ik nu heel onaardig. Maar niet zo onaardig als een paar Spanjaarden, die zich met de sculptuur, pal voor zijn neus, laten fotograferen met hun duimen naar beneden.

De eindredactie heeft een beter beeld van de sculptuur en weet zeker dat het om een Draak gaat, dus bij deze. Nu ik het toch over eindredactioneel verbeteringen heb het volgende. Gisteren meldde ik dat iemand zijn auto stond te wassen. Wel, dit schijnt gewoon toegestaan te zijn! Hoezo, ik maak nooit foeten?

Bij Torre de Sant Vincent zitten, in serene rust, een groepje mensen te mediteren, of het is Yoga, dat verschil zie ik nooit zo snel.

Natuurlijk mag ik de Sint-Vincentiustoren niet vergeten. Deze keer vanaf de achterkant gefotografeerd. 

Oh, ik vergeet nog bijna te melden, dat de gehele wandeling ruim 4 kilometer is, heen en terug natuurlijk.

Benicassim 9

 Het was gisteren een prachtige dag, met een helder blauwe lucht en een temperatuur van rond de 17 graden. Niets om je zorgen over te maken. Als wij terug zijn van ons fietstochtje en nog even buiten zitten, begint onze Duitse achterbuurman met lijnen, voor zijn opblaastent, te spannen. "Kennelijk komt er wind", mompel ik, eigenlijk meer in mezelf dat dat het voor iemand bedoeld is. 

Ik raadpleeg, voor alle zekerheid mijn "Predict Wind App", maar ook daar geen schokkende voorspellingen.

Rond half vijf gaan we naar binnen, want dan daalt de temperatuur, meestal, dramatisch. Vandaag is dat niet het geval het blijft zo'n 15 graden.

Rond zes uur hoor ik vanuit de bergen een dreigend gerommel aankomen en direct daarna begint de camper vervaarlijk te schommelen. Daarna is het weer rustig. Om 8 uur is het alsof jongelui aan onze camper aan het duwen zijn.  Je weet wel, als een stelletje in de auto, met beslagen ramen, aan het "praten" waren, er niks leuker was om met een paar man aan de auto te schudden.

Rond elf uur, we liggen al op bed, begeeft het satelliet signaal het, wat betekent dat de schotel een sterke windstoot niet kan weerstaan en uit positie schiet. We doen de televisie uit en proberen te slapen. Proberen, want steeds liggen we te schudden in bed door de heftige windstoten. Het wordt een onrustige nacht. Rond 5 uur wordt het iets rustiger en vallen we beide weer in slaap.

Vanmorgen vraag ik de Duitse buurman, hoe hij wist dat er harde wind aan zat te komen. "Ich hatte keine Anung". Ook hij werd verrast, maar omdat een dakluik open klapte heeft hij uit voorzorg de zaak extra vastgezet.

Vandaag is het boodschappen dag. Allereerst gaat het naar de Lidl voor de eerste aankopen. Als we klaar zijn rijden we naar Kassa 4, want die is zojuist opgeroepen als zijnde de vrije kassa. We leggen alle inkopen op de band, als een juffrouw ook Kassa 5 aanzet. Opeens begint ze te roepen dat wij bij haar moeten komen. Maar al onze boodschappen liggen al op de band. De jongeman van "onze kassa" kijkt ons al sneu aan. Wij denken dat hij ons best wil helpen, maar de bitch achter Kassa 5 is onvermurwbaar. Redelijk chagrijnig pakken wij onze boodschappen weer in de kar en pleuren die bij de haar op de band. Er ontglipt mij een zachte "Puta" uit mijn mond.

Voor de aanvullende boodschappen gaat het naar de Mercadona, waar we allervriendelijkst worden geholpen.

Kijk, Wij doen nooit iets verkeerds, laat dat duidelijk zijn! Alleen Anderen doen dingen die fout zijn.

Zoals deze Ost-Friese, die ongegeneerd zijn auto staat te wassen op de plek waar campers hun afvalwater moeten dumpen. 

Benicassim 8

 

Als we 's morgens, vanuit bed, uit het achterraam kijken zien we de bergen. Vanmorgen kwam daar door de zonsopkomst een schitterende rode gloed over te liggen, bijna sprookjesachtig. Maar ik kan er niet al te lang van genieten, want de ontbijt taak ligt op me te wachten. Het is 's nachts een graad of 8, dus als allereerste het kacheltje maar even aan. Want in de camper blijft het een graad of 15 en op de blote pootjes is dat wat frisjes. 

Na het ontbijt spoeden we ons naar het zwembad, maar vanmorgen was de schoonmaak nog niet helemaal klaar, dus moesten we even wachten totdat alles was afgespoten. Na een baantje of 30 houd ik het voor gezien en ga koffie zetten. Na het middageten gaat het kleed van de fietsen en tuffen we even voorbij het vliegveld.

Op het strand is het rustig, om niet te zeggen dat het uitgestorven lijkt. Hoewel, helemaal aan de rand van het water zit een stel zich te koesteren aan elkaar en de zon.

Ook de appartementen liggen er verlaten bij en steeds meer zijn versierd met een spandoek en de tekst dat ze te koop staan. Overigens, morgen wordt in Spanje besloten of de mondkapjes af kunnen, tenminste buiten.

Hoofd-route staat hier, met zichzelf, te overleggen of we nog verder rijden of de terugweg nemen. 

Het wordt het eerste, met als resultaat dat we 18.93 km fietsen. In de zon is het heerlijk, maar in de schaduw blijft het chilly.

Ik ben dan ook blij om weer bij de camper in het zonnetje lekker op te warmen en Hoofd-fotografie laat die kans niet onbenut.

Benicassim 7

 Vandaag sla ik de zwemsport voor een keertje over, omdat ik mijn eigen sport moet beoefenen. Vandaag is namelijk de finale van Australiën Open, tussen de Rus Medvedev en de Spaanse Rafael Nadal. Roep nu niet onmiddellijk dat sport "kijken" geen echte sport is, dan verschillen we van menig. 

Nadat ik het ontbijt heb verzorgd en voor Hoofd-zwemmen een tijdslot heb geregeld, zet ik mij achter de laptop, de tijd is 9.25 uur. Ja inderdaad, achter de laptop omdat Canal Digital alle Discovery Benelux kanalen van de satelliet heeft gegooid omdat de rechten te duur werden en daar vallen de Eurosport kanalen ook onder.

Maar gelukkig hebben we nog altijd Ziggo-Go, zodat we op het ragfijne beeld van het Chromebook kunnen genieten van deze enerverende wedstrijd.

Na een 0-2 achterstand in sets, weet Nadal de wedstrijd, in 5 uur en 24 minuten nog in zijn voordeel te beslissen. Set-standen 2-6,  6-7 wordt het 6-4, 6-4 en 7-4 voor Nadal. Hij wordt hiermee G.O.A.T. oftewel Greatest Off All Time met 21 Grand Slam's achter zijn naam. 

Meneer Djokovic dacht deze titel ook "even" op te halen, maar ja, dan moet je jezelf wel laten vaccineren, want ze zijn daar in Australië zeer streng, als het om Covid-19 gaat.

Denk niet dat ik de enige enthousiaste toeschouwer ben, ook de Spanjaarden op de tribune leven vurig mee.

Kijk, ik zit 20 minuten eerder achter het chromebook en neem de huldiging ook nog voor een groot deel mee, maakt toch snel 6 uur, is dat sport of niet.

Hoofd-beweging staat erop om nog even naar de boulevard te wandelen en dat kan uiteraard geen kwaad, gezien mijn zitvlees.

Bij de uitgang staat een ware politiemacht rondom een vervreemdend voertuig. Kennelijk in de overtuiging dat zoiets nooit de weg op mag. Maar blijkbaar kunnen ze geen belemmerende argumenten vinden, want na onze wandeling staat het Franse fertuut er nog steeds.

Benicassim 6

 "Vertrouwen is goed, controleren is beter" zei ooit een beroemd filosoof. Om eerlijk te zijn was het Peter Gillis en als deze naam U niks zegt, staat U dat te prijzen. Slinger nu niet onmiddellijk Google aan, laat het zo het is, werkelijk.

Voor het tijdslot van 10.00 tot 10.50 uur staan 3 stellen gereserveerd. Als die niet direct om 10.00 uur komen, kunnen we nog lekker even baantjes trekken. Want om heel eerlijk te zijn, wij smokkelen met de aanvangstijd door ons om 9.45 uur al bij het zwembad te melden. We wachten dan weliswaar op toestemming van de schoonmaakster, maar meestal mogen we er dan al in.

Vandaag meldt er zich een extra stel, dat we nog niet eerder hebben gezien. Als ik, terug in de camper, check, blijken zij niet geregistreerd te zijn. Kijk, dan wordt het tricky! Want vertelde ik al niet eerder dat je, voordat je toestemming kreeg om te zwemmen, je QR- codes moest laten scannen. Natuurlijk lopen er op de camping ook antivaxers rond en in het zwembad loop je dan wel extra gevaar, door deze mensen.

Ik meld mij vanmiddag bij de receptie en die beloven plechtig dat er in het vervolg iemand rondloopt die gaat controleren. We gaan het zien. Morgen sla ik trouwens de zwemexercitie over, want ik wil de finale van de Australien Open bekijken, tussen Rafael Nadal en Medvedev.

Vandaag vindt Hoofd-hygiëne het hoogste tijd om de dekbed- en de matrashoes een verschoning te geven. Nu is de matrashoes zo'n stretch-achtig ding van een soort badstof, wat heel strak om de matras zit. 

Het eraf halen gaat nog, maar het er weer omheen wurmen is iedere keer weer een gevecht met het matras. Ik heb dan ook voorgesteld om dit om de paar maanden te doen maar Hoofd-toezicht is niet te vermurwen. Normaliter doen we dit klusje gezamenlijk, maar gezien de schouder perikelen van Hoofd-organisatie neem ik het deze keren voor mijn rekening.

Gezien de prachtig rode luchten, die 's avonds aan het zwerk verschijnen, wordt het voor Hoofd-fotografie verleidelijk om tegen zonsondergang naar de zee te wandelen, in de hoop om de zon in de zee te zien zakken.  

Benicassim 5

De temperaturen beginnen al aardig op te lopen, hier in Benicassim. In de schaduw blijft het kwik op 15 graden steken, maar in de zon is het een stuk warmer. Op dit moment van schrijven, stijgt de temperatuur in de camper naar bijna 30 graden. Rond vier uur verliest de zon haar kracht en wordt het snel frisser.

 Onze Franse overbuurman heeft het weer op de heupen gekregen en verkast zijn mobiel voor de 2e keer. Hij stond op de plek, waar wij nu staan en verkaste naar de overkant. Nu heeft hij ontdekt dat er op een andere plek 30 vierkante centimeter meer zon is, dus meldde hij zich bij de receptie met de vraag of hij weer mag verhuizen. 

Via Amazon.de heb ik twee hydraulische krikjes besteld, om als steun onder de camper te dienen. Deze apparaten kunnen 2 ton heffen, dus dat moet voldoende zijn. Het is ongelooflijk hoe snel die Duitsers, ook in Spanje, leveren. Dinsdag besteld, donderdag lag de bestelling al bij de receptie. Ik moet zeggen, een verademing, deze kleine krikjes te plaatsen en de boel omhoog te krikken. 

Ik heb tot nu toe van die plastic Fiamma steunen gebruikt, maar dat is een hopeloze exercitie, om die dingen er goed onder te krijgen. Daarbij buigen ze door en dan verdwijnt het vertrouwen ook heel snel.

Vanmiddag wandelen we nog even naar de zee en iedere keer verbazen wij ons erover hoe weinig mensen gebruik maken van de boulevard. Dan vergeet ik even, voor het gemak, zo'n idioot die op z'n pedelec, dat is een elektrische fiets die 45 km/u kan, over de boulevard knalt, terwijl het verboden is voor fietsers. Draagt deze zot een helm of mondkapje, wat denk je zelf. Van Hoofd-humeur mag ik geen opmerkingen meer maken.

Benicassim 4

 Vanmorgen kunnen we eindelijk zwemmen, want dat had een aantal voeten in de aarde. Het begon ermee dat we eerst onze QR-codes moesten tonen bij receptie. Dus, alles wat we maar bij ons hebben aan materiaal, zoals het "gele" vaccinatie-boekje, uitgeprinte Internationale QR-codes en uiteraard onze QR-codes op de telefoon. Nou, niets van dat alles wordt geaccepteerd, zelfs na herhaalde pogingen verschijnt op het scherm van het scanapparaat een groot rood kruis. Ook de Internationale print werkt niet. Of wij de QR-codes even willen mailen! "Maar daarmee veranderen de codes niet", meld ik het meisje. Dan komt het spreekwoordelijke aapje uit de mouw. Zij wil graag bewijs dat ze alles gescand heeft. "Wel, maak een kopie op het kopieerapparaat." Dat blijkt het gouden idee. Daarna wordt ons uitgelegd hoe de link werkt om een tijdslot te boeken. Maar ook dat werkt, "nog niet". 's Avonds laat ik de receptie het 10.00 uur slot vastleggen!

Dus vanmorgen melden wij ons in het zwembad, waar de Haarlemmers van 2 jaar terug al liggen te spartelen. Het is alsof er niets veranderd is, behalve dan dat het overdekte zwembad niet meer ondraaglijk naar chloor ruikt, maar nu wordt er een zoutoplossing gebruikt, wat het zwemmen een stuk aangenamer maakt.

Wat deze plek ook zo aantrekkelijk maakt is, naast de heerlijke temperaturen, de Mercadona aan de overkant van de straat. Hoewel we vandaag wel op de fiets gaan, want er moet water ingeslagen worden en om nou met 12 kg terug naar de camper te lopen, is ook zo wat. Het blijft overigens, deze keer, bij één 6 liter fles.

Ik vermaak mij overigens kostelijk als we in dit soort winkels wandelen. Vandaag loopt er een mevrouw rond, die geen kar of mandje bij zich heeft, maar alles in haar trolley propt en in een tas die aan de handgrepen van haar trolley hangt. Ze is duidelijk op zoek naar de allerverste producten, letterlijk en figuurlijk gesproken. Alles wat vooraan staat slaat ze over, maar perst, b.v. een bakje druiven, vanuit de achterste rij naar voren. Compleet verfrommeld en krakend komt het pakketje naar voren. Als ook deze datum haar niet aanstaat, propt ze het bakje weer terug op de plaats en wordt de volgende naar voren getrokken. Gelukkig ziet ze mijn brede glimlach niet, omdat deze verscholen zit achter mijn mond/neus kapje.

Over mondkapjes gesproken. Eigenlijk alle Spanjaarden dragen het mondkapje, uiteraard uitgezonderd de jeugd. Maar ook de buitenlanders dragen hun mondkapje niet, tenminste niet om de mond, maar rond de arm bij de elleboog en dan draag je ook een mondkapje, nietwaar. Mag ik zeggen dat ik dit gedrag verfoei? Het op z'n minst onbehoorlijk gedrag jegens je gastheer en -dame, wat toch het Spaanse volk is.

Benicassim 3

 Gisteravond gaan we, sinds lange tijd, weer eens uit eten in het restaurant van BonterraPark. We hebben besproken en onze naam staat keurig op het tafeltje, wat we hebben uitgezocht. Hoofd-restaurantgang neemt als voorafje een tomatensoep, ik waag me aan de risotto met paddenstoelen. Slechte keus, maar een nieuwe ervaring. De risotto ligt in een grote bult op het bord, als een letterlijke rijstebrijberg. Voor de rest is het allemaal perfect voor elkaar, al weet ik niet of de vis wel had gekozen voor rode wijn.

Oh, Hoofd-lawaai meldt dat onze achterbuurman slechts een eenmalige uitspatting heeft gehad met zijn jaren 60/70 muziek. Nu is het heerlijk rustig.

Vanmorgen meld ik mij op de link voor het reserveren van een zogenaamd "zwemblok". Gisteren is mij dat omstandig uitgelegd. Je creëert hiermee een blok van 50 minuten, zodat er niet teveel mensen tegelijk op 1 plaats zijn. Fantastisch bedacht. Nu de uitvoering nog. Ik kijk om half negen op de link en ontdek dat er reeds een reservering staat. Officieel kan dat pas een half uur voor aanvang van het tijdslot. 10.00 uur gaat het overdekte zwembad open dus eerder dan half tien heeft geen zin. Ik zit helemaal klaar in mijn zwembroek, maar de link geeft alleen maar errors. Om kwart voor 10, kleed ik me aan en meld me bij de receptie. Dezelfde lieftallige jonge dame, die het mij gisteren uitlegde zit er nu weer. Haar Engels is nog even roestig als mijn Spaans. Om een lang verhaal kort te houden, mag ik mij vanavond, bij de receptie,  melden en dan reserveren ze voor ons het tijdslot van 10.00 uur. We gaan het vanavond en morgen allemaal  beleven.

Vanmiddag gaan de fietsen van de Camper. Het is ongehoord zoveel opgedroogd pekel er aan de elastieken zit, zo ook op het afdekkleed. Via de Via Verde gaat het naar Oropesa, zo'n 8.5 km langs de Middellandse zee, met prachtige vergezichten.

Het blijft een prachtige tocht, zeker met dit mooie weer is het genieten geblazen. 

In Oropesa vleien we onze derrière op deze stenen bank en dat is geen pretje. De temperatuur van de zon heeft zich nog niet meester gemaakt van de op marmer gelijkende bank en die is dan ook ijskoud. 

De immense appartementen complexen ontberen nog hun bewoners en wij vragen ons af of je niet veel last van de wind zal hebben als je op je balkonnetje ligt te zonnen.

Een nieuwe ziekte maakt zich van Spanje meester, zeker bij de jongelui is de elektrische step helemaal in zwang. Het is al zo ernstig, dat er een wet is uitgevaardigd dat deze apparaten niet meer op de stoep mogen rijden. Onderweg staan een paar jongelieden dwars met hun stepjes op de weg. Op mijn "Hola", Spaans voor "Hallo",  maken 2 knapen de weg vrij, terwijl een derde het wel stoer lijkt om nog even, met een schijnbeweging, te doen alsof hij nog voor mij langs gaat. Ik denk dat hij gedurende de avond nog wel eens aan mij terug denkt, zeker als hij over zijn pijnlijke dijbeen wrijft.

Benicassim 2

 In vergelijk met Lloret de Mar is het hier even wennen aan de nieuwe geluiden. Zoals de geluiden hoog uit de bergen, waar een weg loopt en ik de vrachtwagens hoor passeren. Maar dat is nog niet zo irritant als onze Duitse achterbuurman, die kennelijk geïnspireerd door mijn veel te lange haar, constant muziek draait uit de jaren 60 en 70. Nu is dat, op zich, het ergste niet, maar het geluid komt uit een radiootje uit hetzelfde jaar, wat je destijds bij de Persil cadeau kreeg. Voor de jongeren onder ons, Persil is een wasmiddel. Het blikgeluid versterkt wel de nostalgische gevoelens, ware het niet dat de beste man ook nog probeert mee te zingen. Ooit een Duitser Engels horen praten, wel, een Duitser die Engels zingt, is vele malen erger.

Vandaag wordt de eerste, uitgebreide, was gedraaid. 2 propvolle machines worden aan een verschoning blootgesteld. Dus wordt er een lange lijn dwars over ons complete perceel gespannen. Dat is nog niet genoeg, dus komt er ook een lijntje tussen ons en de Franse buren. Nu staan die met de "blinde" kant naar ons toe, dus hun uitzicht wordt niet "Foire" (verpest). Echter, Hoofd-was heeft een ontsteking aan beide schouders, wat betekent dat ze niet haar armen mag heffen boven haar schouderpartij. Ergo, mag ik alles uit kastjes halen en uiteraard, de was ophangen. 

Het is soms aandoenlijk te zien, als ze weer iets uit een hoog kastje moet hebben en mij dan staat aan te kijken als een Poedel die het tijd vindt voor zijn eten. Ook het ontbijt komt nu voor mijn rekening en daar geniet ze nog het meest van, als ik haar mag geloven.

Vanavond gaan we iets spannends doen, wat al jaren de gewoonste zaak van de wereld was. We gaan uit eten in het  restaurant van het resort. We hebben een tafel gereserveerd en ben reuze benieuwd hoe we ons voelen als we daar zitten.

Voor onze dagelijkse zwem exercitie moeten we onze QR-code laten scannen, maar daarover morgen meer.