Benicassim 11

Nadat we eergisteren op onze zwemvingers zijn getikt, arriveren we nu een paar minuten voor tienen bij het zwembad. We wensen de onderhoudsmedewerker, die op het punt staat te vertrekken met zijn elektrisch golfkarretje, een "Bon Dias", waarbij zijn eerste reactie is om zijn horloge te raadplegen. Een glimlach en een "Bon Dias" terug valt ons ten deel.

Dan nu de beloofde foto's van gisteren uit Castellon.
Plaza Santa Clara wordt, naast de Catedral de Santa Maria, gekenmerkt door deze prachtige 15e eeuwse klokkentoren en de prachtig uitziende struiken die vol met bloemen zitten.

Ik vraag me overigens af waarom er twee ongebruikte ingangen naast elkaar zijn geplaatst en ook nog eens van verschillende grootte.

Op het plein is ook deze verticale tuin te bewonderen, waarbij opvalt dat één plantensoort kennelijk last heeft van hoogtevrees en niet tot volle wasdom komt, om niet te zeggen dat die dood zijn.

Rondwandelend door het prachtige centrum van Castellon komen we dit "Postkantoor" tegen. Je zou toch iedere stad zo'n postkantoor gunnen.

De verleiding is groot om dit soort Idyllische straatjes te verkennen, maar het is altijd de vraag waar je dan terecht komt.

Als je het dan toch doet kom je op hetzelfde plein uit, waar je zojuist bent vertrokken. Hoe zou het trouwens met het concurrentie beding gaan tussen deze twee bloemenwinkels.

Nu we er toch weer zijn, gaan we ook maar de Catedral Santa Maria naar binnen. De deur wordt vriendelijk voor ons open gehouden door de bedelende dame waar ik gisteren over heb gesproken. Met de ene hand opent ze de deur, in de andere hand houdt ze je een plasticbeker voor. Ik blijf dit altijd een gênante situatie vinden. Het altaar is nog even spuuglelijk als de vorige jaren, met een opstijgende Maria in het centrum.

Terwijl ik mij, zoals gewoonlijk, op de bankjes linksachter nestel maakt Hoofd-fotografie haar ronde door de Kathedraal. Bijna verstoort ze, in een zijbeuk, een lopende dienst, onder het mom, "alles voor de blog". Ik begin die jongelui wel een beetje te begrijpen, als ze halsbrekende toeren uithalen voor wat extra volgers. Van een dame, van een zekere leeftijd, verwacht je dat niet.

  Terwijl ik zit te wachten op de terugkomst van Hoofd-rondgang, ontdek ik dat onze bedelmevrouw een con-collega erbij heeft gekregen.

Om nu, zonder gezichtsverlies, de kathedraal te kunnen verlaten dien je nu twee keer in de buidel te tasten. Want ja, je kunt niet de één wel en de andere niet iets geven, volgens Hoofd-collecte.

Vanuit de bus weet Hoofd-fotografie dit plaatje te schieten, ondanks een dreiging dat het loslatende plafond in de bus naar beneden komt.

Benicassim 10

Even voordat de wekker gaat, word ik wakker. Het gaat vandaag, met het openbaar vervoer, naar Castellon de la Plana een kleine 15 kilometer naar het zuiden. "Half 10, gaat de bus", meldt Hoofd-reisplan, "de volgende gaat rond 10.00 uur". We wandelen rond half tien richting de bushalte, als we de bus al zien staan. Hoe ze het doet doet ze het, maar er wordt een sprintje getrokken om deze bus nog te halen. Als Hoofd-kaartjes kopen eenmaal bij de bus is, zo redeneer ik, geef ik de buschauffeur weinig kans weg te rijden zonder mij. Ik probeer nog wel een sprintje te trekken, maar dat moet voor de neutrale toeschouwer er redelijk belachelijk uit hebben zien.

We zitten nog niet als we getrakteerd worden op een serenade van deze oude heer. Het tovert een glimlach op ons beider gezichten.
De foto is een beetje wiebelig, maar de chauffeur heeft er goed de sokken in.

In Castellon roept Hoofd-route: "Hier moeten we er zo uit" .Terwijl we uitstappen, herken ik helemaal niets en krijg nog meer bewondering voor mijn reisbegeleidster, dat ze dit allemaal nog weet. Zelfverzekerd wandelen we de diverse straatjes door: "Want hier zit zo ons koffietentje". Ikzelf heb het gevoel in een andere stad te wandelen, in plaats van dat we hier al 5 keer eerder zijn geweest. "Hier de hoek om, dan zijn we d'r". Inderdaad, het hoekje om en we staan pal voor een, totaal vreemd, koffietentje. Hoofd-aankopen bestelt 2 cappuccino en twee heerlijke taartjes. Maar meenemen ho maar, dus staat ze een tijdje ongelukkig te wezen tot duidelijk wordt, dat de bestelling wordt gebracht. De eerste slok cappuccino geeft je het idee dat je een hap van een chocoladereep hebt genomen, zoveel cacaopoeder is erover gestrooid. De rest van de koffie is heerlijk en dat vergoedt veel.
Eigenlijk wandelen we de route, die we al veel vaker hebben gedaan en het is wederom een feest der herkenning.

We zijn vroeg, zo vroeg dat zelfs de bedelares, bij de kerkingang, zich nog niet heeft geïnstalleerd.

Op het Plaza Santa Clara, kiezen we dit keer niet voor het bezoek aan de Catedral de Santa Maria, maar gaan we de Mercat Central de Castello in.

Dit is een overdekte groente-, fruit-, vlees- en vismarkt. Het is ongelooflijk, hoeveel soorten vis hier te koop is. Dit is, of zijn Cintas, een soort modderkruiper, tenminste als zodanig herken ik die nog van ons vroegere aquarium(pje). Als je wat langer kijkt, lijkt het of sommige vissen maar eeen oog hebben.

In de stad zitten de sinaasappelbomen zo verschrikkelijk vol, dat je je afvraagt wanneer die geplukt worden. Onder de bomen vind je geen enkele sinaasappel, vast een teken dat hier door de gemeente goed wordt schoongemaakt.

Na een paar uurtjes rondstappen beginnen de knieën, zo zachtjes aan, te protesteren. Dus gaan we een broodje eten bij de Mercadona en dan op naar de bus. "Lekker op tijd dus", denken we.....

Iets wat ik eergisteren totaal heb geblokt is de "Volta a la Comunitat Valenciana" Oftewel, de Ronde van Valencia, die vandaag in Castellon van start is gegaan. Geblokt, omdat Tom Dumoulin niet is opgestapt vanwege ziekte. Als we, door Hoofd-route, via de kortste weg bij de bus komen, zien we nog juist de volgers karavaan voorbij trekken. Bij de bushalte hangen grote plakkaten, die ons uitleggen, dat diverse bussen zijn uitgevallen en sommigen op een later tijdstip zullen vertrekken. Een Spaanse heer legt ons, zeer uitgebreid, in rap Spaans, of is het Catalaans, de gehele situatie uit.

Een ieder die het maar wil horen, of niet, krijgt deze uitgebreide uitleg, waarbij zijn vrouw ook haar steentje bijdraagt, hier rechts op de foto. Mevrouw links heeft  kennelijk moeite gedaan dezelfde kleur schoenen bij haar jas te vinden, maar het is gelukt. Ik vind ze schattig.
3 kwartier lang mogen we dit pandemonium meemaken, maar dan komt de eerste bus ons verlossen van de koude metalen stoeltjes in de bushalte.

Op de terugweg legt Hoofd-fotografie nog even de onrustige Middellandse zee vast.
Ik kijk, terug op de camping, nog even de rechtstreekse uitzending, via Eurosport, van de Ronde van Valencia en zie Dylan Groenewegen van de Jumbo-Visma ploeg fenomenaal winnen.

Morgen de rest van de foto's en bijbehorende verhalen.

Benicassim 9

Vanmorgen zijn we er vroeg bij. Ruim voor 10.00 uur melden we ons bij het zwembad. Maar de mannen zijn nog druk bezig met het dagelijkse onderhoud en het hek is dan ook nog dicht. Quasi geduldig staan we voor het hek te wachten, zoals brave burgers betaamd. Maar dan wint de Nederlandse brutaliteit het toch van de gedweeë onderdaan.

We maken het hek los los en begeven ons naar het overdekte zwembad. Maar nu kun je jezelf nog zo geduldig voordoen als je maar wilt, tijd is tijd. Dat vindt ook de onderhoudsmedewerker. Hij komt naar ons toe en vertelt ons dat we er NU wel in mogen, maar morgen toch pas echt om 10.00 uur. Kijk, dan weet je je plek weer.

Over onderhoud gesproken. Dat is hier op de camping dik voor elkaar. De toiletruimte wordt dagelijks een aantal keer schoongemaakt. Ook 's morgens rond een uur of negen en dan loopt ze rustig tussen de drukte van toiletterende en douchende heren door. Ook wordt iedere ochtend "onze" prullenmand verfrist/geleegd, hoe weinig er ook in zit.

Denk niet dat het er daarbij blijft, want iedere dag komt er een mevrouw die het fonteintje, voor onze camper, van onder tot boven afsopt. Let wel, wij zijn zo'n beetje de enigen die er gebruik van maken.

Trieste berichten bereiken ons via de WeerApp, want we gaan slecht(er) weer krijgen. Vanmorgen werden we verrast door een harde, maar heel warme wind. De komende dagen gaat de temperatuur fors naar beneden. Nu is dat laatste een beetje overdreven, want 17 graden is ook altijd nog lekker. Het tot zes uur buiten in het zonnetje zitten zal daarmee, de komende dagen, wel  afgelopen zijn.

Hoofd-activiteiten heeft dan ook, in al haar wijsheid, besloten dat we morgen, per bus, naar Castellon gaan

Benicassim 8

Jaren geleden, toen ik startte met deze epistels, vertelde mijn jongste zoon dat de interesse van onze kleinkinderen, voor dit schrijven, nihil was omdat er geen foto's van onszelf te bewonderen waren en zijn. Heel sporadisch verschijnt hier een kiekje van één van ons, want we zijn niet zo van de "selfies."

Na het doen van de boodschappen bij de Mercadona, lopen we nog even bij de receptie binnen om te informeren over een excursie naar de sinaasappel gaarden, hier in de omgeving. Achter de balie ontdek ik 4 kakelende baliemedewerksters, 2 aan de telefoon en 2 met elkaar. Er staan al een aantal mensen te wachten op enige aandacht van de medewerksters. Als plotseling een rijzige dame zich naar ons toe keert en zegt: "Jullie zijn zeker Ali en Herman uit Groningen." Voordat we van de verbazing zijn bekomen meldt ze, "Ik volg jullie, vandaar". Een paar dagen geleden ben ik gekiekt door Hoofd-fotografie liggend op mijn nieuwe stretcher. Mevrouw herkent de blauwe korte broek en durft daardoor de vraag wel aan. Ze zijn voor het eerste jaar met een camper onderweg, waardoor zij regelmatig diverse internet sites betreffende camperaars bezoekt. Het blijken ook nog eens buren te zijn van Wiep en Koos Beverwijk, die we alweer een paar jaar geleden ook op deze camping zijn tegen gekomen. Het blijft een kleine wereld, die van de campervolk.

Gisteravond lijkt het alsof de Spaanse bergen in brand staan en dat kan natuurlijk niet on-gefotografeerd blijven.

Voor het eerst sinds jaren is Villa Elise helemaal gerestaureerd te bewonderen. Al die jaren dat we hier komen heeft het in de steigers gestaan. Na een rijke historie is Villa Elise nu weer één van de mooiste herenhuizen, die aan de boulevard staan. Het zal in de toekomst als congrescentrum dienst doen en opnieuw de pracht van de vorige eeuw weergeven.

Ietsje minder grandeur heeft de kleurstelling van deze villa. Het komt op de foto niet helemaal over, maar het groen is van een dusdanig misselijkmakend groen, dat wij er een paar minuten voor nodig hebben om het te verwerken.

Dit nieuwe appartementen complex is de laatste jaren gebouwd. De Chinees aandoende Pagode bouw lijkt een aanwinst voor de Promenade. Maar bij nadere beschouwing, ontdekken we ontelbare scheuren in het bruine plaatwerk. Wij houden ons hart vast, hoelang dit nog goed gaat.

Benicassim 7

Om eerlijk te zijn is het zogenaamde "zondag gevoel" een beetje in het nauw geprogrammeerd. Was het vorig seizoen nog lekker om half tien WNL en aansluitend Harry Mens zijn Business Class te zien. Nu begint WNL pas om 10.00 uur. Jammer, maar ik "vernuver" mij wel met het AO tennis. Djokovic wint van Thiem.

Al die tijd zit Hoofd-zonnebaden lekker buiten en geniet van een nieuw boek op haar E-reader. Totdat ze ook naar binnen komt: "Het is mij te heet in de zon". Ze installeert zich in de tent en zet de twee deuren tegen elkaar open om het beetje wind op te vangen voor de nodige afkoeling.

Vergeet ik bijna te vertellen, dat we gisteravond in het restaurant hebben gegeten. Het is een drukke avond, maar we kunnen nog juist een tafeltje bespreken. Ik hoor U denken, druk, druk, er is geen kip te zien. Inderdaad, want het is "Live Music Night" en ze verwachten 100 man. Wij zijn vroeg en de Brexeteers komen later, zodat ze het Live gebeuren mee kunnen maken. Aan ons is dat niet besteed en dan duid ik op overmatig drinkende Britten, want 5 minuten na het maken van deze foto, komen ze binnen. De dames uitgedost in lange jurken en de heren met hun beste trainingspak aan. Wat opvalt zijn de ongelooflijk kleurrijke sneakers die voor een prikkie te koop zijn bij de Chinees. Sommigen geven bij ieder stap licht en dat verwacht je bij kinderen, niet van oudere mannen.

Vanmiddag wandelen we naar de boulevard en daar ontdekken we dat, ook hier, de storm Gloria heeft huisgehouden.Het zandstrand is in bulten het strand op gewaaid, of meegesleurd door de beukende zee.

Op andere plaatsen is het zand onder het plaveisel weggespoeld en staat het op instorten.

Na al die enerverende omstandigheden is het zaak om de rust op te zoeken. Wat helpt er dan beter om een boek te lezen op een golfbreker.

Of de rust van het strand op te zoeken, maar dan wel met je beste vriendinnen.

Natuurlijk kun je jezelf ook als de koningin te rijk voelen wanneer je een plekje helemaal voor jouw alleen hebt bemachtigd.

Maar het blijft genieten op de boulevard van Benicassim

Benicassim 6

Het belooft vandaag een relaxed dagje te worden. Tenminste, dat maak ik op uit de gedragingen van Hoofd-activiteiten. Het is even over negenen als we opstaan en daarmee "te laat" om te gaan zwemmen, "want dan wordt het zo'n haastklus" concludeert ze.
Ik geniet daardoor dubbel van de finale dames tennis op de Australian Open tussen de Spaanse Maguruza en een Amerikaanse debutante van 20 jaar Sofia Kenin. Enerverend kun je deze finale wel noemen en die wordt dan ook gewonnen door de jeugdige Kenin, die al vanaf haar 6e jaar uitroept dat ze tennis-kampioen gaat worden. Als je een droom hebt, ga er dan voor, want dan komt ie ook uit.

Het is zonnig en warm en op een gegeven moment moet ik toch echt de schaduw opzoeken. Het is de eerste zon die ik op mijn bleke huid toelaat en dan is voorzichtigheid geboden. Nu wil ik al jaren een stretcher, maar tot nu toe heeft Hoofd-inpak dat weten tegen te houden. "Is te zwaar en ik heb er geen plek voor" is haar strenge reden. Ik leg me daar al jaren bij neer. Toch waag ik vanmiddag nog een poging en even later fietsen we richting Chinees.

Voor de mensen die het fenomeen "Chinees" nog niet kennen. Het is een winkel als de Action in Nederland, maar dan gerund door Chinezen. Spotgoedkoop en ze hebben werkelijk alles.
Natuurlijk is dat een hachelijke onderneming van ons, want voor hetzelfde geld hebben ze familie over (gehad) uit Wuhan.

Nog nooit hebben we stretchers bij deze Chinees kunnen ontdekken en ik vermoed dat Hoofd-inventarisatie daar ook een beetje op hoopt. Maar dan ontdek ik een soort verscholen pad.

Wat ons toegang biedt tot nog eens twee verdiepingen aan voorraad, die we nog nooit ontdekten. Na veel wikken en vooral wegen nemen we een besluit. Oftewel, ik moet een besluit nemen, want Hoofd-inpak trekt haar handen ervan af.

Als tegenprestatie ga ik vanmiddag mee om nog een paar baantjes te trekken in het zwembad.

Ik hoor nu dat er een compromitterende foto is gemaakt, van het moment dat ik voor de eerste keer gebruik maak van mijn stretcher.

Oke, oké, hij is misschien qua lengte wat meer geëigend voor een Chinees, maar ik kan nu wel mooi ook de achterkant laten (aan)bakken.

Benicassim 5

Het is vandaag de 31e januari en dat is de datum waar 50% van de Britten op hebben zitten te wachten. Brexit is een feit. Vannacht om 12 uur precies zijn de overzee wonende buren geen EU burger meer. Nu staan we hier op de camping tussen de Engelsen en ik verwacht rond middernacht toch enig rumoer van deze Brexeteers. Want laten we wel wezen 80% van de oudjes in Engeland hebben voor de Brexit gestemd. En het moet gezegd, er staan hier absoluut geen jongeren uit het Verenigd Koninkrijk.

Nou ja, verenigd? Vraag dit niet aan de Noord Ieren of aan de eigenaar van deze camper. Deze laatste heeft zijn GB letters op zijn kenteken afgeplakt er daar EU van gemaakt. Om maar aan te geven hoe de emoties in Schotland erbij liggen.

De bouw activiteiten hier op de camping zijn vorig jaar begonnen, toen er enorm veel bomen zijn weggehaald. Verder ontdekten we dat onze favoriete plek op de camping is omgebouwd tot een kinderspeeltuin.

Naast deze prachtige speeltuin is een zogenaamde fitness plek gecreëerd.

  Wat mij dan weer opvalt zijn de frisse kleurtjes bij de kinderspeeltuin en de doodsaaie grijstinten bij de fitness apparaten voor volwassenen. Kennelijk moet je hier bloed serieus bezig zijn.

Kijk, ook deze mensen zijn bloedserieus bezig. Als we onderweg zijn voor de boodschappen naar de Lidl, komen er vreemde geluiden achter de heg vandaan. Als ik een kijkje neem, liggen ze hier oefeningen of een soort ochtend gymnastiek te doen. Dat gaat dan wel weer in frisse kleurtjes.

De bouwactiviteiten zijn vandaag de dag uitgebreider dan ooit. Dit toiletgebouw wordt onderhanden genomen en niet zo'n klein beetje ook. Volledig gestript en opnieuw opgebouwd. Ik ben benieuwd hoe het er uit gaat zien.

Benicassim 4

29 graden is het in de camper, als ik dit stukje zit te tikken en dat terwijl het in Nederland er totaal anders uitziet.

Sneeuw, weliswaar natte sneeuw, maar toch zie ik de Groningers lijden. Terwijl we hier in Spanje tegen de 20 graden meten. Ik begrijp het dan ook wel, als Hoofd-was het in haar bol krijgt. Met als gevolg dat ik het bed uit wordt gebonjourd. Onder het mom van "We gaan zwemmen" wordt een zwembroek op mijn bed gegooid. Er komen diverse tassen uit het ruim, die volgestopt worden met wasgoed. Ja, U leest het goed, was. Het aangename wordt hier met het nuttige gecombineerd.

Voor we in het zwembad plonsen gooien we de was in een camping-wasmachine. Wees er trouwens van overtuigd, dat dat "plonsen" in de loop der jaren plaats heeft gemaakt voor "treetje voor treetje" het zwembad in. Desondanks worden er 40 baantjes afgeteld, waarna de was ook weer klaar is.

Hadden we nog een leuk uitzicht, tot de was droog is zitten we hier tegenaan te kijken. Kan ik nog van geluk spreken dat de onderbroeken aan de achterkant een plaats hebben gevonden. Nog geen twee uurtjes later is de hele boel droog.

Terwijl ik de laatste regel optik, komt Hoofd-zonnebaden naar binnen gevlucht. "Het wordt fris buiten" en ze heeft gelijk, het is nog maar 17 graden en bewolkt.

Benicassim 3

Tjonge, het is en blijft altijd weer een klusje, dat tent opzetten. Temeer omdat tijdens de allereerste keer dat de tent stond, we overvallen werden door een storm. Voordat dat weer gebeurt, gaan nu alle haringen in de rotsgrond, tja en dat valt niet mee, op mijn leeftijd. Als het dan ook nog eens 20 graden is en de zon in je nek staat te hijgen..... U begrijpt natuurlijk wel, beste lezer(es) dat dit voorgaande een onmiskenbaar excuus is om zo dadelijk een heerlijk koel pilsje te nemen.

Gisteren vertelde ik, dat we nieuwe UV bestendige kit hebben aangebracht, langs het grote luik op het dak van de camper. Natuurlijk moet dan eerst de oude kit verwijderd worden. We vegen dat zonder nadenken in het grind en daar krijgen we vandaag enorme spijt van. Terwijl ik, iedere keer als ik de camper instap, goed mijn voeten veeg, ligt er steeds weer grind in de camper. Wat is het geval. De oude kit is nog steeds flexibel en vooral nogal plakkerig. Dat blijft aan je schoenen hangen en daar blijft het grint dan weer aan plakken. Het is nog erger dan oude kauwgom.

  Het levert Hoofd-schoonmaak aardig wat nawerk op, ondanks dat we een "afwasgelegenheid" pal voor onze deur hebben. Eigenlijk is er sinds jaar en dag helemaal niets veranderd. Vroeger bij het behangen, want wat konden wij samen voortreffelijk, werd het nawerk ook al door haar gedaan. Ik herken het nog uit mijn diensttijd als Hofmeester. De koks donderden hun vuile lepels en pannen ook achter hun derrière, wat wij, Hofmeesters, vervolgens mochten opruimen.

Ach, zo heeft ieder zijn of haar lot.

Benicassim 2

Onze eerste dag op Bonterra park camping in Benicassim vieren we door in het restaurant te gaan eten. Het is werkelijk heerlijk, met als gevolg dat ik teveel van het kruidige eten tot mij neem. De consequentie, vannacht zit ik met maagpijn aan tafel een documentaire over de oorlog in Vietnam te bekijken.

Normaal zwemmen we 's morgens, maar dat wordt voor vandaag even uitgesteld. We hebben wel een alternatieve bezigheid. In de stromende regen van een paar dagen geleden, kwam er ook regen naar binnen en daar wil Hoofd-sikaflex vandaag iets aan doen.
Dus gaan we op zoek naar een UV bestendige kit in het stadje. De politie moet er aan te pas komen om een bouwmarkt te vinden. Dat lukt uiteindelijk.

Zie hier een momentopname vanaf het dak. Links is nog een schouder van Hoofd-kit, die onder moeilijke omstandigheden de waterafstotende kit probeert aan te brengen. Na een paar uur is het "klusje" geklaard.
Puf om de tent er nog voor te zetten is bij ons compleet weg. Sterker, ik val als een blok in slaap, als ik even op bed ga liggen.

Morgen de tent er maar voor.

Benicassim 1

Gisteravond maken we een prachtige zonsondergang mee. Letterlijk de "son in de see sien sakken" is adembenemend. Dat belooft ook nog eens mooi weer voor de komende dagen.

Om 7 uur komen de eerste vliegtuigen ons alweer wekken en dat is op een rij(s)dag geen enkel probleem. Maar het is vannacht helder geweest en dat betekent dat het frisjes is. Dus gaat eerst maar even de kachel aan. Want 5 graden is iets aan de chillie kant. Om even voor negenen rijden we de camping af.

Eerst een stukje "de verkeerde kant" op, want anders komen we niet op de goede weghelft. Gelijk maar even tanken, waar we een aantal jaren terug met "panne" kwamen te staan.

Zoals de zonsondergang ons al heeft beloofd, is het prachtig weer. Het waait op de borden harder dan in werkelijkheid. Het wordt zelfs warm in de camper, zo met de zon op de zijramen.

  Even voor Tarragona ontdekken we de eerste sinaasappel boomgaarden, hoewel we de geur nog even moeten missen.

  Hier en daar staat de mei bloesem ook in bloei. Dit doet mij denken aan een paar jaar terug, toen we met een aantal mensen, hoog in de bergen, naar de kersenbloesem gingen kijken. Alleen waren we toen een paar weken te laat.

Dan komen de eerste tekenen van Benicassim in beeld en dat geeft altijd weer een gevoel van spanning. Is er nog een plaats vrij, is het een beetje leuke plek, kunnen we direct terecht et cetera, enzovoort.

  Hoofd-route weet een "shortcut", zodat we van een andere kant Benicassim binnenrijden. Je mist dan alle smalle straatjes in het stadje en het levert je ook nog eens dit vergezicht op. Benicassim, in volle glorie.

We krijgen een mooie plek Calle 5 plce 7. Echter, er staat nog een camper op die plek. We kloppen aan en ja, ze vertrekken vandaag. "Hoe laat", vraag ik nog, maar dat levert alleen maar een discussie in de camper op. We doen ons best, zegt de mevrouw. Maar na een uur is er nog geen spat veranderd. Vorig jaar hebben we 4 weken moeten wachten totdat plce 6 vrij kwam. Overigens, die favoriete plek, pal tegenover het zwembad, van Hoofd-plasering, is nu een speeltuin geworden.
Soms is geduld geen mooie zaak.

Een paar uur later. Regelmatig nemen we een kijkje op de ons toegewezen plaats, maar er gebeurt bar en bar weinig. Haast schijnen ze niet te hebben. Het zal toch niet.....

Bij de zoveelste keer kijken, krijg ik telefoon. "Ze zijn bezig te vertrekken", luidt het verdict van Hoofd-wegjagen. Maar de plek is nog steeds bezet, want meneer krijgt zijn hele grote camper er niet meer weg. Auto's in het straatje moeten allemaal ruimte maken........ Dan, eindelijk we staan op onze plek en kunnen inrichten. Even later komt mevrouw terug om haar 6 knijpers op te halen, die ze nog in de heg heeft zitten. Ze is "verbrand" omdat ze nu op een veel te kleine plek staan en "wij" nu op "hun" grote plek, "en jullie zijn maar 6 meter en wij wel 9 meter"
"Life is'nt always fair" kan ik nog juist inslikken! Vanavond gaan we uit eten.

Nog even voor de mensen die van statistieken houden, bovenstaande verwachtingen liggen hier voor de komende 10 dagen in het verschiet.

Gavà, Barcelona 4

Een verdiende "vrije" dag. Want de twee bezoekdagen gaan ons niet in de koude kleren zitten. Want hoe we ook hebben genoten van Barcelona, het komt wel op de nog ongetrainde spieren aan. De spieren krijgen vandaag een welverdiende en aangename rust. Aangenaam omdat de zon de gehele dag voor warmte zorgt. Hoofd-zonnebaden maakt hier dan ook uitgebreid gebruik van.

Kennelijk is de wind weer gedraaid, want de vliegtuigen komen weer pal over de camper scheren.

Ik had al eens gemeld dat "onze lieve Heer" vreemde kostgangers heeft. Vanochtend krijg ik daar weer een prachtig voorbeeld van voorgeschoteld. Rond 8 uur wandel ik naar het toiletgebouw voor een sanitaire stop. De schoonmaaksters zijn al druk bezig met het reinigen van één en ander. Nu zijn de toilet - en douche-ruimten gescheiden door een gangetje. Als ik mijn handen wil gaan wassen, struikel ik bijna over een figuur, die pal achter de ingang van de douche ruimte, zijn oefeningen ligt te doen. Languit op zijn matje, zonder ook maar rekening met anderen te houden, ligt hij daar te kreunen en te steunen. Ik kan nog net over deze uitslover heen stappen.

Ik zit nog wat door de foto's van gisteren te grasduinen en kom deze man tegen.

  Luid roepend "dat Catalunya toch echt een eigen republiek moet worden", probeert hij armbandjes aan de man te brengen. Er wordt maar nauwelijks aandacht aan hem besteed en veel bandjes verkoopt hij dan ook niet.

Deze pianist verhoogt gisteren, op het Placa de la Seu zeker ook de feestvreugde. Als je tussen de gitaristen en deze pianist gaat staan is het een waarlijke kakofonie aan muziek geluiden. Want van enig samenspel tussen beide is geen sprake. Trouwens, gisteren meldde ik, dat de Kathedraal aan het Placa de le Seu ook Kathedraal La Seu heet. Echter de juiste naam is Cathedrale Sainte-Croix (Het Heilige Kruis).

Als we, na de pianist, links af slaan belanden we in een zeer smal steegje. Waar over de steeg een soort "Secret escape" is gebouwd, zoals je die in Venetië kunt tegenkomen. Even voor mij ontstaat dan ook een soort opstopping van allerlei mensen, die een selfie willen maken, met op de achtergrond deze overspanning.

Morgen richting Benicassim.