Rio Mar 11

Dit beeld omschrijft wel het mooiste: mijn gemoedstoestand van de afgelopen dagen, met als hoogtepunt het bezoek aan het Santa Carlos ziekenhuis in Denia. Hallucinerende beelden tijdens een koortsdroom, met op de achtergrond de dreigende donkere wolken van het ongewisse. Nee, helemaal hersteld ben ik nog lang niet en pas na drie aaneengesloten dagen koortsvrij mag ik weer iets gaan ondernemen. Maar het voelt alweer een stuk beter.

Toch nog even terug naar de dag van gisteren, want het blijft natuurlijk een raadsel waarom de heenreis, van Deveses naar Denia € 40,- moet kosten en de terugweg, met een ander taxibedrijf, ons € 30,- kost. Die laatste gaat nog sneller ook.
Dan de lieve juffrouw achter de balie, ondanks de bullebak van een arts, die ons met alle geduld en vriendelijkheid bleef benaderen. Achteraf gezien zou je het ook naïef kunnen noemen, want het had allemaal heel anders af kunnen lopen, als de dreiging werkelijkheid zou zijn geworden.

Nee, dan onze lieve buurtjes, Gaby und Alfredo. Als we weer terug zijn bij de camper komen ook zij beide terug van inkopen. Niet dat het nodig was, want ze hadden ‘s morgens al de huishoudelijke inkopen gedaan. Dan komt, even later, de spreekwoordelijke aap uit de mouw. Trots laat ze ons haar nieuwe rieten hoed zien, maar de eigenlijke reden van hun bezoek aan de Chinees komt onder uit de tas.

Twee mondkapjes, weliswaar nog volledig in de verpakking. Ik leg haar nog wel even uit, dat de aangeschafte mondkapjes alleen functie hebben als je reeds bent besmet en anderen niet wil besmetten. Tenminste, zo legde gisteren de behandeld arts ons omslachtig uit. Hij zelf droeg een kapje waardoor hij beschermd werd tegen anderen. Omdat ik de laatste dagen al veel onzin over die kapjes had gehoord en gelezen, vroeg ik hem daarnaar.

Het is weer mooi weer aan het worden en gelukkig blijft, de komende dagen, de wind ergens in een hoekje liggen.

Met verbazing zit ik naar de meegebrachte opname te staren. Is deze visserman nu werkelijk aan het vissen, precies op die plek waar een olijk viertal in de branding aan het spelen is?

Ik geniet in ieder geval met volle teugen, zolang een lichte bronchitis mij niet hindert, van de warme zonnestralen op mijn borst.

Rio Mar 9 -10

Ik hoop niet dat jullie mij al teveel hebben gemist, maar het had zo zijn reden.

Gisteren voelde ik mij zo slecht dat ik werkelijk niet in staat was om iets zinnigs op het digitale papier te zetten. Toch enigszins ongerust bel ik vandaag, op aanraden van Gaby onze Duitse buurvrouw en duizendpoot op deze camping, een arts. Nog voordat ik ben uitgepraat, maakt hij mij duidelijk dat ik mij allereerst dien te vervoegen bij een "Ziekenhuis" om mij te laten testen op Corona. Misschien kent U het virus ook onder de naam Covid-19. Als dan duidelijk is, dat ik vrij ben van het virus, wil hij mij wel zien.
Tja, dat is leuk. Dus bel ik mijn verzekering, die mij het HLA San Carlos ziekenhuis in Denia aanbeveelt.
Via de receptie van de camping regelt Hoofd-ziekenverzorging een taxi. €40,- later staan de we op de stoep van de Urgensias afdeling van het San Carlos ziekenhuis in Denia.

Vanaf dit moment voel ik mij een Corona patiënt en verbaas mij over het gemak, waarmee de receptioniste ons een mondkapje aanreikt. De dame is overigens zeer behulpzaam. De dienstdoende arts is een stuk minder toeschietelijk. Ik heb het idee, dat dit zijn rustige zaterdag danig in de war schopt. Hij snauwt me toe: "To sit down", terwijl de receptioniste nog gegevens van mij nodig heeft.
Jammer, ze hebben geen boodschap aan mijn Europese verzekering! Dus bel ik nog maar eens met de Alarmlijn van Menzis. O, ja, dit is een privé kliniek, komt hij tot de ontdekking, dus moeten we het allemaal even voorschieten, maar we krijgen alles vergoed.

We worden in een onderzoekkamer geplaatst, maar nadat een verpleegster een aantal keer langsloopt, wordt dat een iets meer afgelegen onderzoekkamer. "The word is out": er is een mogelijke Corona patiënt binnen.

Ook arme Hoofd-begeleiding, tot anders is vastgesteld, wordt beschouwt als mogelijke Corona-patiënt.

Dan begint het lange wachten! Of het protocol moet nog bedacht worden, of het protocol wordt nog even doorgelezen, maar het duurt een uur. Als ik me richting receptie begeef om te vragen "Is there a problem?" word ik onderweg streng toegesproken dat ik op mijn plaats moet blijven.
Maar ja, een uur lang kermende kinderen te moeten aanhoren is geen pretje. Het is wonderbaarlijk hoeveel sport blessures er in dat uurtje worden binnengebracht. Ik ga ze niet opnoemen, maar het zou zo een Fellini film kunnen zijn.

Ik weet niet of het heeft geholpen, maar even later komen er twee marsmannetjes de kamer binnen. Eén is de arts, de ander een vriendelijke verpleegkundige, die Engels spreekt. Ik krijg de wind van voren "dat dit niet het protocol is". Mijn verweer is dat ik "alleen maar de patiënt ben en mij dit is opgedragen door een arts". Ik ben sowieso al klaar met deze bullebak. Na het "vragenuurtje", worden we weer alleen gelaten.

Als naast allerlei onderzoeken ook bloed moet worden geprikt, heb ik het verzoek om op het bed te mogen plaatsnemen. "Ik ben tenslotte een man en die kan slecht tegen pijn." Natuurlijk vindt Hoofd-fotografie dit een uitgelezen mogelijkheid mij te portretteren in mijn meest kwetsbare moment.

Eindresultaat: een recept voor Paracetamol, maar dat slikte ik al.

Rio Mar 8

Terwijl ik als een slappe "skutteldoek" wat krachten tracht te verzamelen, neemt Hoofd-cleaning deze extra ruimte te baat om de camper uit te mesten. In het verleden heb ik nog wel eens gedroomd om een jaartje alleen op stap te gaan, maar ik vraag mij af of de camper na een maand nog wel leefbaar zou zijn.

De hele vloerbedekking wordt uit de camper gesleurd en ondergaat een uitgebreide Hoover behandeling. Voor diegene die niet op de hoogte zijn van de functie van een Hoover, wel: die klopt en die veegt en die zuigt. Alleen gebeurt dat nu handmatig.
De enige die hier in het geheel niet blij mee kan zijn, is de zonnebadende buurvrouw. De heg-afscheiding is nog niet geheel volgroeid, met als gevolg dat ze getrakteerd wordt op een zandbad. Ach, mussen doen dat ook dus ondankbaar kan ze niet echt zijn.

Op de camping ontstaat een prille liefde, waarbij het mannetje een schijnbaar eindeloos geduld aan de dag legt.

  Bella, het hondje van Gernot Gurke is, zoals ze dat noemen "hitsig". Dat blijft niet onopgemerkt door dit kleine mannetje, die al een aantal malen een poging heeft gedaan. Nu blijft het beestje pal voor de deur van Gernot liggen, wachtend op een volgende kans. Hoofd-fotografie ontdekt hem in deze positie, maar als ze even later terugkomt met een fototoestel in de aanslag, heeft Gernot hem al verjaagd.

Dit zou een opname kunnen zijn van bloesem die in een Chinese tuin bloeit.
Niet is echter minder waar, want deze opname verontrust Hoofd-dak reiniging in grote mate. Het is de wilg, die in de bloei komt. Dit eindigt meestal met gele troep op het dak en dat moet dan weer gereinigd worden.

Gisteravond maak ik in de tuin naast ons deze foto van de in bloei staande "wasbloemen". Maar ik word hard terug verwezen door Hoofd-botanie. Het zijn Spaanse Margrieten.

Om mij te overtuigen komt ze vanmiddag terug met een foto van echte "wasbloemen".

Kijk, ik word dan op mijn beurt weer heel nieuwsgierig waarom ze vanmiddag deze foto heeft genomen.

Rio Mar 7

Het zal niet een al te lang verhaal worden. Want om eerlijk te zijn, moet ik me uit bed sleuren. Kennelijk was ik niet goed genoeg voorbereid op de frisse wind van gisteren en heb een verkoudheid opgelopen. Alles zit snot-dicht en de spieren piepen nog steeds het Wilhelmus.

Vanmorgen, in alle vroegte, staat Hoofd-was alweer naast het bed om de was te doen. Ze werpt nog even een fotografische blik op het strand en geniet van de prachtige zonsopkomst.

Kijk, haar favoriet is de zonsondergang, maar dit mag er ook zijn. Het is al zo helder dat de rotsformatie bij Calpe, 50 kilometer verderop, te zien is.

Als de zon iets hoger klimt, worden de kleuren misschien nog wel mooier.

Rond 2 uur verdwijnt de zon achter de bewolking en trekt de wind een beetje aan. Ondanks dat kun je nog rustig in het Eva kostuum op het strand liggen.

In mijn bed koelt het ietsje af, maar even later staat de zon weer recht op de camper en kan ik de zaak weer lekker uitzweten.

Rio Mar 6

Nu weet ik niet of de Blog van gisteren goed is overgekomen, want hij is gepost met de titel Benicassim 5 in plaats van Rio Mar 5. Goed, één en ander is hersteld en hoop er maar het beste van.

  Gisteren, als de storm ergens in een hoekje ligt uit te rusten, komt de eigenaar van het aangrenzende pand nog even langs. Hij verzamelt de sinaasappels, die door de harde wind van de bomen zijn gewaaid. Hij mag vandaag nog wel een keer gaan rapen, want het ligt alweer bezaaid met sinaasappels.

Vandaag gaat het naar El Verger, voor de boodschappen. Allereerst gaan we bij camperwinkel Santa Ana langs, want "There's a hole in the bucket". Nu is het zo'n opvouwbare emmer van een niet al te goede kwaliteit, dus dat is geen wonder. Dus is deze "dear Henry" ook niet van plan om hem te "Fixen".
Verder gaat het naar de Chinees voor een nieuw veger en blik voor de somma van € 1,50. Toch schrik ik even als de eigenaar hoestend en proestend door de winkel loopt en maak toch maar even een omweggetje. Ook moeten we met veel moeite een Duitse dame passeren, die geen millimeter ruimte biedt, terwijl ze breeduit in het gangpad staat. Hoofd-inkopen lacht. Deze dame komt ook van camping Rio Mar en denkt het alleenrecht op een bepaalde douche te hebben. Het is de grootste, dus maakt mijn Hoofd-douche daar ook gebruik van, tot grote ergernis van deze dame. Boze blikken zijn haar deel. Wij hebben weer de dikste lol.
  Bij de Lidl gaat alles crescendo en binnen de kortste keren zitten we weer op de fiets te "blauwbekken", want het is frisjes, zo zonder zonnetje en met wind. Dan daalt het kwik snel onder de 20 graden.

We zijn er ook achter waar die gele gloed op alles en nog wat, maar vooral campers en auto's, vandaan komt. Dit is de boosdoener, de bloeiende Mimosa, die we onderweg naar de camping tegenkomen.

In de Rio Molinel komen we deze vreemde eend in de bijt tegen. Het is een zogenaamde Muskuseend, die ooit in de 16e eeuw door Spaanse ontdekkingsreizigers naar Europa is gebracht.

Rio Mar 5

Gisteravond maak ik nog een paar mooie plaatjes van ons uitzicht over de sinaasappelgaard, pal naast ons.

De eigenaar en bewoner van het weekendhuis komt eens per week de zaak controleren. Mooi om te zien is als hij wat dromerig door zijn gaarde wandelt.

Vandaag is er niets meer over van deze rust. De wind maakt ons wakker en zal gedurende de dag steeds meer aantrekken. Om even voor twaalven bereiken we broer lief en kunnen we hem feliciteren met zijn verjaardag. Hij viert zijn verjaardag ook aan de kust, maar dan de Nederlandse, waar het ook op dit moment winderig is. Allen de temperatuur verschilt iets, daar 7 graden, hier in Spanje rond de 22 graden.

Rond 13 uur is de wind op zijn/haar hoogtepunt en bereikt, bij vlagen, een kracht van 9 beaufort.

Hoofd-tent-zekeren brengt extra gewichten aan op de flappen van de voortent, zodat deze niet omhoog vliegen.

Onze buren denken dat ze met een extra touwtje de zaak wel in toom kunnen houden. Nu, aan de achterkant van de storm, blijkt hij gelijk te krijgen en gaat heerlijk in het doorbrekende zonnetje liggen.

Hoofd-lezen begeeft zich heel even op het strand, om een paar keien te scoren voor wat extra zekerheid, maar trekt zich dan terug in de voortent en geniet van een mooi boek.

Die gesprokkelde keien doen nu nut als extra stevigheid voor de satellietschotel, die al diverse keren is omgewaaid, ondanks de grote pennen in het keiharde zand en de verstelbare band die om een boom is geslagen.

Ik weet het, het is allemaal "klagen met de mond vol brood", om maar eens een oud spreekwoord van stal te halen.

Rio Mar 4

1 maart, een dag van verhuizen, want de Belgen zijn terug naar huis en plek 61 is nu vrij. Vanmorgen vroeg, vlak na het ontbijt, neem ik nog even een kijkje en zie dat ze al weg zijn. Dan begint een dag van zaken oppakken, verkassen en weer opbouwen. Op de de plek volgt eerst nog een "kleine" discussie over, hoe we de camper neerzetten. Wanneer leer ik het nu eens om geen discussie meer aan te gaan met Hoofd-plaatsing, want ik verlies toch altijd, omdat zij steeds betere en steekhoudende argumenten heeft.

Een hoop gesodemieter volgt als ik de losse schotel voor satelliet ontvangst wil plaatsen. Eerst probeer ik het in (op de foto) de "linker hoek", maar dat geeft geen soelaas. Uiteindelijk op de huidige plek, maar dan richt ik hem uit op Astra 1 en hebben we nog geen beeld. Kortom.... een hoop gekanker....
Dan komt de tent ervoor. De Kampa mannen, (leverancier) doen dit in 15 minuten, bij ons duurt het iets langer...... Later hoor ik van Hoofd-tentopzetten dat dit allemaal niet zo vriendelijk gaat. Tja, spierpijn bevordert niet het humeur.

Maar we staan en wel voor een maand. Gisteren pleeg ik een telefoontje met de camping op Benidorm en zie kans om een vaste en gewilde plek aan het zwembad te bespreken, vanaf 30 maart. Het geeft allemaal een hoop rust.

Als je zo onderweg bent bereiken je berichten van overlijden, maar ook van nieuw leven.

Zo krijgen we een geboortebericht van Fenne Juna, die geboren is op de sprookjesachtige datum van 22-02-2020.

Rio Mar 3

29 februari, een datum die we hebben te danken aan Julius Caesar die deze regel heeft ingevoerd. Even kort:
Een schrikkeljaar is een kalenderjaar met 366 dagen in plaats van 365. Deze extra dag, een schrikkeldag, wordt ingevoerd omdat een kalenderjaar van 365 dagen ongeveer 6 uur korter duurt dan het zogenaamde “tropisch jaar”. Om te voorkomen dat de seizoenen, die vast aan het tropisch jaar verbonden zijn, teveel in een jaar verschuiven, wordt om de circa 4 jaar een correctie toegepast.

Het is vandaag regelmatig bewolkt en dat is maar goed ook, want in deze bewolking stijgt het kwik nog steeds naar 23 graden. De wind trekt ook steeds meer aan en dat brengt ook nog extra verkoeling.

Vanmiddag wandelen we het strand op en schrikken van de ravage, die de storm Gloria hier ook heeft aangericht.

Grote delen van de oorspronkelijke kust zijn weggeslagen door de beukende golfen, die tot deze rand kwamen.

Wat ooit een terras is geweest, wordt door de golven een armzalig hoopje stenen. Het appartementen complex staat nu echt op de rand van instorten. Want nog eenmaal dergelijke hoge golven en de fundering wordt weggeslagen.

  "Verwoesting" is het woord wat opkomt bij het aanzien van zoveel schade.

Dit ooit prachtige huis aan de Middellandse zee, is inmiddels verlaten door de oorspronkelijke bewoners en nu klaar voor de sloop. Hoe vaak hebben de eigenaren, onder het genot van een koel glaasje witte wijn op hun terras, genoten van de ondergaande zon en het prachtige uitzicht op de zee, waar aan de rand van het water hun kinderen in het zand speelden.

Het enige voordeel van deze verwoesting is dat het strand veel breder is geworden, maar dat is een zeer schrale troost.

                    Met dank aan de Hoofd-fotografie.

Rio Mar 2

"Ik vind het nu al een geslaagde dag!" roept Hoofd-inkopen, al om kwart voor vier, als we op de terugweg zijn van El Verger. Maar laat ik bij het begin beginnen.
Het is vrijdag en dan rijdt een busje, vanaf de camping, naar Oliva en daar is het vandaag markt. Ruim voor 10 uur staan we klaar, maar we zijn lang niet de eersten. Gek toch dat "oudjes" altijd te vroeg zijn. Ik herinner mij nog een verhaal vanuit de tijd, dat mijn grootmoeder bij ons inwoonde. Als ze opgehaald werd, zat ze al een half uur van tevoren met de jas aan. Het verhaal gaat, dat mijn moeder dan suiker op het smyrna kleed strooide en zo haar moeder bezig hield, die dat probeerde eraf te vegen.
Een nieuwe, babbelzieke, chauffeur zit achter het stuur van het pendel busje en hij heeft de sokken erin.

Mijn angst, dat op deze smalle wegen en bochten plotseling een tegenligger zich voordoet, wordt bewaarheid. Gelukkig rijdt de tegenligger een stuk achteruit, anders hadden we er nog gestaan.

Ik heb ook al eens verteld, dat chauffeurs zeer veel respect aan de dag leggen als het wielrenners/fietsers betreft. Zeker die met een krom stuur zijn daar al zo aan gewend, dat ze geen millimeter wijken voor een achteropkomende personenauto of bus.

Zo kan het voorkomen dat je kilometers lang achter een paar peddelaars zit.

Natuurlijk beginnen we, in Oliva, met een heerlijke koffie bij ons "eigen" koffietentje. We maken de fout om 2 cappuccino te bestellen. Of ze ons nu herkent, weet ik niet, maar ze vraagt wel twee keer of het wel cappuccino moet zijn. Achteraf heeft ze gelijk, dus bij de volgende bestelling worden het twee café con leche (koffie met melk).

Je komt ogen tekort op de markt van Oliva. Zeker als een stel vriendinnen mij passeert, waarbij mij slecht één woord te binnen schiet "kontenkontest". Want het lijkt erop dat ze alle drie hun best doen de dikste te kweken. Maar laat ik ook niet al te onaardig zijn.

Zodra we weer terug zijn, stappen we op de fiets om een hapje te eten bij het Duitse "Garten Restaurant". We schuiven aan bij Gernot Gurke, die al aan zijn salat is begonnen. Voor soep, salade, hoofdmenu met vis, toetje en een heerlijke Hefe Weitzen betalen we € 10,=. Kom daar maar eens om in Nederland.

Aansluitend inkopen doen bij de Lidl en wij komen het weekeinde wel door, zonder om te komen van de dorst en honger.

Bij de Rio Mar, waar de camping naar is genoemd, heeft iedereen zo zijn eigen manier van vermaak. Verderop zitten mensen te vissen. De man/vrouw op de voorgrond is aan het "dubbeltjes zoeken". Met een metaal detector is hij/zij op zoek naar ijzen voorwerpen in de rivier.
Voor de vissers is het te hopen dat hij niet te ver doorloopt.

Rio Mar 1

De wekker staat op 8 uur ingesteld, maar onze innerlijke wekker houdt dit niet zo lang uit. Om 20 minuten voor acht sta ik naast het bed.

De normale plichtplegingen zoals ontbijten en betalen brengt ons om 10 minuten voor negen voor de slagboom van Bonterra Park in Benicassim. Rio Mar, "here we come".

Nee, dit is niet onze camper, maar een vrij kampeerder, vlak buiten Benicassim. Iedere keer weer verbazen wij ons over de plekken waar mensen willen staan, zoals hier, werkelijk pal naast een snelweg. Maar ja, dat is wel de "ultieme" vrijheid en niet minder belangrijk, het is gratis.

Ik weet niet of de zachte winter debet is aan het nu al in bloei staan van deze amandelboom, maar kennelijk belangrijk genoeg om door Hoofd-fotografie vast te worden gelegd.

  Sagunto waar het "Kasteel van Valencia" staat, hebben we voor een paar jaar geleden bezocht. Een indrukwekkend kasteel met een rijke geschiedenis van 2000 jaar.

Ze zit er ieder jaar weer klaar voor, met het foto toestel in de aanslag, want na een viaduct komen we langs een zestigtal geiten/bokken. Ik begrijp maar steeds niet hoe Hoofd-fotografie dit allemaal onthoudt.

Na een hoop politie en brandweer, vlak voor Oliva, duiken we het stadje in. Iedere keer verbazen we ons er over, dat al het verkeer zich door dit smalle straatje moet wurmen. Komt bij dat om de 100 meter er een verkeerslicht staat, want anders zouden de stedelingen met geen mogelijkheid over kunnen steken.

  Vlak na Oliva, staan ze er weer, de lieve dames, die ons van harte welkom heten.

Dan komen we al snel bij onze favoriete "bunkerplaats", waar we de Diesel- en Gas voorraad aanvullen. Ieder jaar weer verwonder ik me ook over de behulpzaamheid van deze pompbediende. Hij tankt de boel helemaal af en het enige wat ik mag doen is de koppeling voor het gas aanbrengen.

Bij aankomst, in de receptie van Rio Mar, noem ik de naam "HermanAli", waarbij Marie-Carmen in een soort kramp schiet. Ik zal een lang verhaal kort houden, maar plek 62 is bezet en blijft bezet. Hoe ik ook probeer achter de oorzaak  te komen, met al haar Spaanse charme houdt ze de reden voor zich. Het blijkt uit latere verhalen van Gernot en Gaby, dat ene Rosita de plek heeft weggeven, omdat ze niet op de lijst heeft gekeken. ’s Morgens om 8 uur zijn de huidige bewoners "Umgesiedelt" en Gaby, die het allemaal had geregeld, heeft niets meer kunnen doen. Toen de huidige nr. 62 bewoners hoorden dat de plaats reeds besproken was, hebben ze een aantal mensen hun excuses aangeboden, zonder dat ze er iets aan konden doen. We krijgen over een paar dagen een plek naast Gaby en Alfredo (hoop ik)...

De begroeting met de andere "kennissen" is trouwens allerhartelijkst. Hoewel ik bij sommigen toch eerst even de temperatuur meet aan hun voorhoofd, want je weet maar nooit, tegenwoordig. Regelmatig missen we elkaar, voor een half uurtje, omdat we dan weer bekenden tegenkomen en dan moet er wel even een praatje gemaakt worden. Het is maar goed dat we de aangeboden biertjes tegoed houden, anders zag ik de wereld nu voor een doedelzak aan.

Het schijnt hier overigens verschrikkelijk te keer te zijn gegaan, half januari met de storm Gloria. Later meer.

Benicassim 31

Alweer een maand geleden, dat we aan zijn gearriveerd hier op Bonterra Park. De camper is van zijn steunpoten af, de kleden zijn opgeruimd en de laatste inkopen zijn gedaan. Klaar  voor vertrek dus!

Als we vanmiddag richting de receptie lopen, om aan te geven dat we morgen gaan vertrekken, komt ons een man achterop. Hij is druk in gesprek, maar als hij ons voorbij gaat zie ik geen tweede persoon. Dan ontdek ik dat meneer een hele conversatie met zijn honden heeft. Het is Frans, dus kan ik de inhoud van dit gesprek maar moeilijk volgen.

Hoofd-fotografie is ook al een aantal dagen "op jacht" naar een foto van een Frans stel, dat hun huisdier vervoert in een kinderwagen. Niets bijzonders, zult U denken. Zo denkt ook Hoofd-verbazing, totdat de mevrouw dichterbij komt en het een Angora konijn blijkt te zijn. Ja inderdaad, een enorm konijn, zit in deze kinderwagen. Nu is er aan Hoofd-foto's geen paparazzi verloren gegaan. Dus mag je ook niet van haar verwachten, dat ze zich achter de Franse caravan schuil houdt. Om te wachten tot madame er weer op uit gaat, met haar kerstmaaltijd, om alsnog een foto te schieten.

Ze houdt zich liever schuil voor de zon, naast een rijklare camper, want zonder wind heeft de gouden ploert veel macht en is het heet.

Morgen op naar Oliva.