Rio Mar 15

Het is maar goed dat wij een ruim bemeten 'Lappenmand" hebben, zodat er vannacht voor mij ook nog plaats is. Midden in de nacht word ik wakker en moet  als de wiedeweerga op een toilet zien te komen. Mijn lichaam geeft aan dat een bepaalde substantie onmiddellijk mijn lichaam dient te verlaten. Terwijl ik weer op bed lig en naar mijn onderbuik gevoel lig te luisteren overvalt mij een beeld van fascinatie. Het is toch fantastisch dat je lichaam, terwijl het in een onderbewuste staat van slaap is, je hersenen een seintje geven van, "wakker worden er is iets aan de hand!" Kennelijk kan het onderbewuste onderscheid maken tussen winderigheid en de noodzakelijkheid van het verlaten van het lichaam van een ietwat "vastere" stof. Verschillende keren dien ik het toilet, pal naast me, op te zoeken. In iedere tussenpoos, op bed wachtend op de volgende golf, gaan mijn gedachten naar nog meer fascinerende zaken in ons hedendaagse leven.
Het is toch bijna niet voor te stellen dat ik, nachts om 5.10 u., met een klein plat en rechthoekig apparaatje, een bericht kan lezen van mijn broer, die Hoofd-zere knie een hart onder de riem steekt door haar beterschap te wensen en haar rust voorschrijft, als het beste medicijn.

Of wat te denken van het in de lucht steken van een forse Paella pan, op het dak van de camper, waarmee ik live meemaak dat Kjeld Nuis in Salt Lake City zowel een wereldrecord op de 1000 meter als op de 1500 meter schaatsen rijd. Dat terwijl ik met de camper op het strand sta van Deveses, in Spanje.
We nemen het allemaal maar voor lief, maar het blijft fascinerend.

Vandaag leer ik iets, wat ik eigenlijk al lang wist, maar wat ik ook maar ieder dag voor lief neem. Het doen van een paar kleine wasjes, van de afwas, het halen van fris water voor de koffie, het omspoelen van de koffiekan, ik mag het vandaag allemaal doen. Eerlijk gezegd, "het kan geen kwaad" om weer eens met de neus op de feiten te worden gedrukt.

Dan even iets heel anders.

Terwijl ik water sta te halen, komt Gunter terug van boodschappen doen. Hij doet dat met de camper, want Gunter heeft geen ander vervoersmiddel. Vorige keer heeft hij bij het terug op de plek rijdend zijn luifel beschadigd. Nu hoor ik een mevrouw hard schreeuwen als Gunter weer, achterwaarts, op zijn plek rijdt. Hij raakt diezelfde boom wederom en rijdt nu zijn hele luifel kap eraf. Als ik mij, door de schreeuw, omdraai, zie ik 3 Duitse heren op afstand toekijken, zonder Gunter even een paar aanwijzingen te geven. Ik blijf dat vreemd vinden.

Bij de toiletten staat een strijkplank. Deze word ook gebruikt als etalage voor gebruikte en afgedankte spullen. De teenslippers liggen er al een tijdje en nu is er een trainingsbroek bijgekomen. Wat grappig is dat een creatieve geest de broek op deze display wijze heeft uitgestald.

Rio Mar 14

Het is prachtig weer met een heerlijk zonnetje, met soms een fris windje. Het is volop genieten, dat luieren in de zon. Van  het luieren in de zon, naar een taak als mantelzorger ligt altijd op de loer.

Misschien is ze te vaak het Engelse trapje op en af geweest, maar Hoofd-inalles krijgt dusdanig last van haar knie dat ze zich genoodzaakt ziet een plekje in de tent op te zoeken en haar taken over te dragen. Het in- en uitstappen van de camper doet pijn, dus draagt ze, overigens met alle liefde, die taken over aan mij. In de ochtend zit ze nog in de zon met een ingepakte knie en dat trekt de aandacht van onze Engelse buurvrouw.

De Engelse komt aanzetten met deze tube Ibuprofen zalf. Het blijkt dat haar man een nieuwe heup heeft gekregen, maar nog geen nieuwe knie en nog steeds pijn heeft. Hiervoor krijgt hij, om de zoveel tijd, een Cortison injectie in zijn knie. Voor de ondersteuning gebruiken ze dan deze zalf. Google wordt door Hoofd-gezondheid geraadpleegd en daar wordt vooral rust voorgeschreven. Ik weet het niet zeker, maar kan me niet aan de indruk onttrekken dat er stiekem van dit voorschrift wordt genoten. Inmiddels heeft ze de relatieve koelte in de tent weer opgezocht, want het is in de zon echt te heet. Ik hoor tevreden geluiden vanuit de tent komen.

Ik geniet ondertussen van Suzanne Schulting, die in Sofia, Wereldkampioen Shorttrack op de 1000 meter wordt. Ook wordt ze ook “nog even” Wereldkampioen Allround met een meer dan briljante inhaal manoeuvre in de superfinale.

Rio Mar 13

Aangezien we gisteren, zowel op de markt als bij de Mercadona en bij de Lidl onze inkopen hebben gedaan, mag je toch verwachten dit het vandaag een heerlijke luierdag zal worden. Maar als ik rond half acht een sanitaire stop maak en tot de ontdekking kom dat één van de twee wasmachines "nog" leeg staat en Hoofd-was daarvan op de hoogte breng, krijg ik niet meer de gelegenheid om weer lekker in bed te stappen en me nog een keer om te draaien.

Echt waar, een half uurtje later sta ik, met "Hoofd-droger", de meest natte was uit te wringen en zitten we om 8 uur aan het ontbijt. De Engelse buurman toont zijn verbazing door te roepen "What are you early" en een Duitser vraagt zich af, "Bist Du aus Bett gefallen?"

Als de Engelse overbuurman Hoofd-wasophangen, op een wankele stoel, de was aan een hoge lijn ziet ophangen, grijpt hij in. Hij komt met een trapje aanzetten, wat volgens hem veel veiliger is. Het is toch een prachtige vorm van verbroedering om zo'n Brexateer bezig te zien met de safety van een Dutch woman.

We planten onszelf in de zon, maar dat geeft een vreemd effect. Dat ontblote lichaamsdeel, wat in de zon zit, wordt heerlijk warm. Maar het deel wat blootstaat aan de wind is erg koud, want de "chilly" wind komt pal van zee en neemt de kou dus mee.
Voor het eerst zoeken we onze toevlucht in onze Kappa opblaastent. Dus uit de wind maar met het zonnetje op de ramen is het heerlijk boekje lezen.

Rio Mar 12

Het gaat vandaag met het busje naar de markt in Oliva. Om 10.00 uur vertrekt deze vanaf de camping Rio Mar en slingert zich een weg langs alle campings in de omgeving.

Onderweg stappen er veel meer mensen in dan vorige jaren, het busje wordt populair. De ene heeft de schrik in de ogen en een ander sluit die liever en weer een ander zit te gapen van de spanning.

Want de weggetjes zijn smal en kronkelen door de omgeving, waar tegenliggers vaak op het allerlaatste moment zichtbaar worden.

De eerste stop in Oliva is ons geliefde koffieadres, waar een onverlaat de "dientafel" omver rijdt, met zijn karretje, en een olijfoliefles kapot valt. Dit is ook de in- uitgang van het bedienend personeel, dus moet het snel opgeruimd worden. In de ruit is Hoofd-opruimen nog te zien, die toekijkt of alles wel grondig schoon wordt.
Kleding inkopen op de markt, waarbij een mooie blauwe stretch broek wordt gescoord. "Baby makes her blue jeans talk" of een andere benaming is "Cameltoo", maar goed, "whats in a name", nietwaar. (es kijken of dit door de eindredactie komt). Dan nog wat Mercadona inkopen en de terugreis kan worden aangevangen.

Onderweg komen we nog een liftster tegen, waarvan het verhaal gaat dat ze wel weer op dezelfde plaats terug gebracht wil worden......

Terug op de camping veranderen de plannen zich andermaal, want er gaat gegeten worden "ins Garten" restaurant, in El Verger.

  Het is vandaag wereld vrouwendag, dus krijgen alle dames een glaasje Christ Birne, een perendrankje.

  Hoofd-alcoholische dranken heeft aan de geur al genoeg en bedankt voor de eer. Ik ben stoer genoeg om er een slokje van te nemen en dat slaat er ongenadig in. Zelf Gernot, die zich ook aan onze tafel meldt, is het te gortig. Want je krijgt aardig de hoogte van de Christ Birne

Gernot is bij ons aan tafel gekomen omdat bij "zijn eigen" tafel een accordeon-speler zijn best doet voor een groep Duitse verjaardag vierders. Door de 40% Berne likeur wordt het gezelschap steeds luidruchtiger. Grappig is wel, dat wij een groot aantal Slagers mee kunnen zingen. Dit omdat ze geschreven zijn door onze eigen Pierre Kartner, ook bekend onder de naam Vader Abraham.

Na het eten doen we gelijk ook maar de inkopen bij de Lidl, zodat we voor de rest van het weekeinde niet meer naar El-Verger hoeven.

Rio Mar 11

Ik weet niet of het ligt aan de felle zon, of aan het dagenlang "Faulenzen" (luieren), maar er komt, zo nu en dan, een beetje "slytoage an't benul". Half tien is het al, als we toch maar besluiten om eens op te staan.

Het ontbijt wordt buiten in de zon genoten, want het is weer prachtig weer. Vannacht werd het wat onstuimig, buiten zeg ik er maar even bij, maar we staan prachtig beschut tegen de windstoten van 6 beaufort.

We stellen het bellen naar schoonzus nog even uit, want het zal nu wel druk zijn met haar verjaardagsvisite. Ook viert vandaag een oud collega van Hoofd-verjaardagen haar verjaardag, want zo wordt dat onthouden. Terwijl ik binnen nog even zit na te genieten van de berichten over het geweldige Ajax, komt Hoofd-bellen naar binnen stuiven. "Het was gister, gister was het!", "Nee lieverd, eergisteren", nog doelend op Ajax... "Nee, je schoonzus was gisteren jarig en mijn collega ook!", roept ze paniekerig. Dus pak ik de telefoon en feliciteer ik mijn schoonzus alsnog hartelijk met haar verjaardag. Even denk ik dat ze alsnog visite heeft, maar dat blijken tegelzetters en dergelijke te zijn, die hun toilet onder handen nemen. Inmiddels tikt Hoofd-contacten een mail naar haar collega, met de felicitaties.

Om toch nog iets van activiteit te ontplooien vind Hoofd-beweging het noodzakelijk, dat we nog even een strandwandeling gaan maken. Vandaag steken we, via het bruggetje, de Rio Molinell over om aan de andere kant een wandeling te maken.

Hier en daar staat al een verdwaalde vetplant in bloei en dat mag wel vroeg genoemd worden.

Ik weet niet precies wat er met Hoofd-huizenaankoop gebeurt, maar hier staat ze toch een hele tijd in gedachten verzonken. Even denk ik dat ze een bod overweegt, maar als ik er naar vraag is ze van mening dat het opknappen ook nog een heleboel geld zal gaan kosten.

Tijd om terug te keren naar de camping, waar nog steeds de Rio Molinell een obstakel blijkt te zijn. "Te diep om te doorwaden", is de conclusie en ook de heersende stroming ziet er dreigend uit.

Op de terugweg komen we onze achterbuurman tegen. Ik heb hem een opgave gegeven, om hem te laten oefenen met de coördinaten op zijn TomTom. Hij heeft er al verschillende mensen naar gevraagd en meldt trots "Ik heb het voor elkaar, het is 2500 km verderop". "Jammer", antwoord ik, "Dan heb je toch een klein foutje gemaakt".

De opgave is camping Villasol in Benidorm wat hoogstens 57 km kan zijn, maar dat meld ik hem nog niet.

Rio Mar 10

Eerst maar even de euforie delen over de wedstrijd der wedstrijden van gisteravond. Real Madrid tegen Ajax eindstand 1-4, waardoor Ajax in de kwart finale staat. Hier op de camping word ik enthousiast aangesproken over het overweldigende voetbal wat Ajax heeft gespeeld. Aangezien de nationaliteiten verschillend zijn, mag je aannemen dat het Internationaal aansprekend is geweest, om maar een eufemisme te gebruiken.

Wij zijn, op dit moment, de enige Nederlanders op deze camping, tenminste dat heeft Hoofd-nationaliteitenonderzoek mij gemeld en dan neem ik dan maar aan.
Tegenover ons staat een Engels echtpaar.

Ze zijn de verjaardagsvisite van meneer aan het voorbereiden, die vanmiddag zal plaatsvinden. Hij is op 29 februari geboren en wil liever niet dat hij gefeliciteerd wordt op die dag. Dus viert hij het dan ook maar een paar dagen later. Overigens, we zijn niet uitgenodigd. Het zullen wel allemaal Engelstaligen zijn. Naast ons staat een Frans echtpaar, waar we niet zoveel contact mee hebben. Dat ligt overigens aan ons, want met de Franse taal hebben wij een beetje moeite. Het blijft bij "Bonjour, Bonsoir en Beau Temp... dat soort dingen.

Dat ze hun camper met de rug naar de weg hebben gezet, heeft daar niks mee te maken, want ook zij willen in de zon zitten, als die er is.

Achter ons staat Gernot, onze Berliner. Die horen we vanaf morgens vroeg door de heg bulderen. Vanmiddag heb ik hem uitgelegd hoe hij zijn "Navi" (TomTom) met coördinaten kan instellen. Want in zijn camperblad ProMobil staat de aangeprezen camperplaats of camping in deze coördinaten vorm.
Ook heb ik hem een beetje Duits bijgebracht, nee werkelijk! Ik wist niet wat een spatiebalk in het Duits was, dus wijs ik hem die op zijn TomTom aan. Hij, "Dass weiss Ich nicht". Dus raadpleeg ik de onvolprezen Google-translate en roep "LeerTaste". Hij, met zijn humor, "Du bist ein Wunder, was du alles weisst"

U begrijpt wel, beste lezeressen en lezers, dat wij regelmatig met de mond vol tanden staan. Bijvoorbeeld na een tijdje Duits te hebben gesproken, we plotseling iets in het Engels moeten bedenken, of omgekeerd, laat staan in het Frans.

Koeterwaals is de uitdrukking, dacht ik.

Rio Mar 9

Zoals ik gisteren al meldde, gaat de temperatuur iets dalen en komen er wat minder zonuren. Voor Hoofd-activiteiten het sein om direct een plan te smeden voor "slechtweerdagen". Dus daarom gaat het vandaag naar Denia. In Dénia overwinteren veel Nederlanders en in de zomer is het een populaire vakantiebestemming. Vanaf hier vertrekt een boot naar de Balearen, zoals Ibiza, Mallorca en Menorca.

Het is nog even een dingetje om de bustijden te achterhalen, maar zoals zo vaak geeft internet weer uitkomst.

Het is betrokken als we naar de bus lopen. Zelfs een beetje frisjes, tenminste als je het afzet tegen de vorige dagen.

Zoals het oude mensen betaamt zijn we veel te vroeg bij de bushalte, deels omdat ik dacht dat het verder lopen is. Dus nemen we plaats op het terras van de pizzeria en wachten geduldig af.

Als de bus komt, moet hij nog eerst draaien, want dit is het einde van de route, maar Hoofd-kaartjes raakt toch in paniek en ze is bang dat hij weer wegrijdt. Maar meneer de chauffeur heeft hoge nood en gaat eerst achter een container zijn blaas  legen. Als ik me niet zwaar vergis, is het dezelfde buschauffeur als van vorig jaar. Hij heeft nog steeds diezelfde vervelende gewoonte om zijn vingers één voor één te knakken.

Zodra we in Denia aankomen gaat de oriëntatie modes bij Hoofd-route weer aan. Ze weet precies te vertellen waar we koffie gaan drinken en ze heeft ook de wandelroute al in haar hoofd. Ik begin te vermoeden dat de oriëntatiepunten verbonden zijn met de locaties van kledingwinkels, want een tijd later sta ik toch mooi voor een winkel te wachten, waar ik vorig jaar ook stond.

In een overdekte Mercado stillen we onze eerste honger met een gevuld broodje.

We stuiten op een kookwedstrijd, middenin de Mercado, waar koks zich in het zweet staan te werken om een mooie schotel te kunnen presenteren.

De schotels worden vervolgens in slagorde naar een afgesloten tent gebracht.

Waar de jury de gerechten aan een kritisch oordeel onderwerpt. Dat ik deze foto maak is zeer tegen de zin van een zichzelf belangrijk vindende juffrouw, die mij met alle geweld probeert weg te duwen.

Even later is er nog iemand die het niet op prijs stelt, dat ik een foto maak, nl. deze Policia Local, die bekeuringen aan het uitschrijven zijn.

  Bij de haven, waar de bushalte zich bevindt, genieten we nog even van een paar bootjes. Het zeiljacht heeft een, voor mij, vreemde vlag achterop en dat wordt nog even puzzelen. Een bemanningslid meldt mij, als ik hem dat vraag, dat het Vanuato is. De Republiek Vanuatu is een eilandengroep in Oceanië, kortom ergens in de Pacifische oceaan. Het motorjacht meet een bescheiden 65 meter, als ik het goed inschat.

Als we terug zijn, vereren we de Pizzeria nog even met een bezoek. Dit om hem te bedanken, dat we op zijn terras op de bus mochten wachten en eten een heerlijke pizza.

Rio Mar 8

Volgens de weersite Eltiempo.es zou het wel eens slechter weer kunnen gaan worden, waarbij er sneeuw in de bergen verwacht wordt. Voor onze regio worden lagere temperaturen verwacht. Jammer want we begonnen al aardig aan de 24 graden te wennen.

Het is aan de straffe tegenwind al een beetje af te meten als wij de 11 kilometer naar Oliva fietsen. Er is niet veel veranderd in het afgelopen jaar. Zelfs de kromme toren staat nog steeds fier omhoog. Wel kunnen we nog genieten van een heerlijk zonnetje op ons "vaste" koffieadres in Oliva. In de Aldi gaan we nog op zoek naar "blikjes" Witbier, maar helaas zijn ze ook hier overgestapt op alleen maar flesjes, waar overigens geen statiegeld op geheven wordt.

Op het plein voor de Mercadona hangt een groot spandoek, waarmee ze er voor pleiten om de tol op de AP7 af te schaffen. Wat ik heb begrepen gebeurt dat in de zomer van dit jaar.

Op het strand treffen we onze achterbuurman Gernot, die op een vernuftige wijze zijn fiets heeft volgepakt met een parasol, strandstoel en een plek voor zijn hondje Bella. Hij heeft zijn fiets zo "Um Gebastelt" dat alles vast zit en ligt. Alleen het warme rulle zand is nog even een opgave, maar dan fietst hij  parmantig de camping op.

Op dit moment begint de bewolking al te komen en zakt de temperatuur naar een kleine 20 graden.

Rio Mar 7

Om gelijk maar met de deur in huis te vallen. Er zijn van die tripjes die alleen leuk zijn omdat je het een keer gezien moet hebben. Hier is zelfs het woordje "moet" niet op zijn plaats, want er is geen enkele noodzaak om je te vergapen aan iemand anders zijn of haar ellende.

Vandaag staat het bezoek van de "markt" in El Verger op het programma. Nu had onze buurman al gezegd dat het een "Trödelmarkt" was. Iets wat je kan vertalen als rommelmarkt, voddenmarkt, of netjes gezegd vlooienmarkt. Het moet gezegd, op dat laatste heb je de grootste kans, vlooien. Op de foto is nog een "nette" kraam te zien, want naast de kleding van een euro ligt er zulk een afgedankte troep, dat mij een plaatsvervangende schaamte overvalt als ik er alleen al naar kijk.

Hoofd kleding doet nog een poging een nieuwe outfit aan te schaffen bij de enige redelijk uitziende kleding kraam.

Zo ver het oog reikt staat en ligt er de afgedankte troep op de straat. Mij zakt dan ook al snel de moed in de schoenen bij het idee dat we hier nog maar een derde van de "markt" zien. Het is één langgerekte markt, dus als je heen loopt, moet je ook weer helemaal terug, onderwijl naar niets kijkend.

Het gekke is, als je een kraampje tegenkomt met "nieuwe" negotie, is er geen mens die daar interesse voor toont.

Heel in de verte hoor ik een schril stemmetje een poging doen een liedje te zingen.

Een schattig meisje staat, met begeleiding van haar pappa, lieflijke liedjes te kwedelen. Niet dat ze op veel belangstelling kan rekenen, maar ik heb haar in ieder geval voor de eeuwigheid op het Wereld Wijde Web vastgelegd.

Rio Mar 6

Zoals gezegd, de overburen zijn vertrokken en dat geeft een hoop ruimte. Wij genieten dan ook met volle teugen van de lege plek, die eigenlijk de hele dag in de zon ligt. We hebben onze stoelen er neer gezet en beschouwen het, nu al, een beetje als onze "tuin".

Dat lijkt een beetje besmettelijk te werken, want nu heeft ook de Engelse buurman zijn auto op de plek staan, waar vanochtend de Fransen zijn vertrokken.

Die hadden zich er ook al over verbaasd, dat de Drenties niet van zins waren hun auto van de plek te halen als er iemand wou staan. Maar gemak dient de mens, dus laten zij hun voertuig nu ook staan.

Ik zit vanmorgen, heerlijk in het zonnetje, een boek te lezen als iemand met een rolcontainer aan komt zetten en de dorre bladeren van de plek van de Fransen begint bijeen te harken. Het stuift "als de neten" en ben blij dat ik niet "onder de wind zit." Nu heeft meneer de container aan eeen kant van de pitch staan. Hij maakt een bult van de bladeren in het midden, waarvan ik denk, dat hij de container wel zal verplaatsen. Maar nee, hij harkt de hele zooi van de ene naar de andere kant, wat nog meer gestuif oplevert en gooit het daar in de container... Als hij mijn kant op komt realiseer ik me plotseling dat hij dit ritueel ook op "mijn" plek zal herhalen. Hij begint vlak achter mij te harken.

Ik zoek, met mijn tafeltje en stoel, een goed heenkomen en heb meelij met Hoofd-was die daar nog haar nieuwe was heeft hangen. Als hij de bult bij elkaar heeft geharkt, houd ik mijn hart vast. Hij zal toch niet...... Ik grijp mijn telefoon..... maar hij ziet het probleem en haalt de container naar deze kant.

Gelukkig is het even windstil als hij de bladeren in de container werpt en de was "verschoond" blijft van het stuifzand.

Rio Mar 5

Oh jongens, wat hebben we "gloeperds" mooi weer, al is de wind nog wat frisjes.

Maar eerst maar even over onze vertrokken overburen. Hun plan is om vandaag om 7 uur te vertrekken, maar de voortekenen bedriegen ons niet. De buurvrouw heeft al aangegeven, dat ze de wekker om 5 uur zet...... Ja werkelijk en dat omdat ze lang op de wc moet zitten. Het is geen grap, ze zegt het echt. Nou, dat hebben we geweten! Om 5 uur knalt de schuifdeur voor het eerst in het slot en dat zal 2 uur aanhouden. Portieren en schuifdeur wisselen elkaar in rap tempo af, totdat om 7 uur de motor wordt gestart en ze vertrekken. Wij draaien ons nog een keer om.

Dat ieder nadeel een voordeel heeft, hoef ik niet meer te betogen. Want om half 10 zit Hoofd-was al te genieten van de zon, nadat ze een was heeft gedraaid. Het is donders oppassen dat je niet verbrandt, want zoveel kracht heeft de zon al wel.

Rond 1.00 uur rijden we naar El Verger om te gaan eten bij het Garten Restaurant. Hoofd-carnaval heeft het ernstig naar haar zin, als ik haar een hoedje opzet voor de foto.

Het Garten Restaurant is een Duits restaurant waar je kan eten voor € 6,50. Werkelijk, de Seelachs is heerlijk, hoewel we door onszelf nog wel even op het verkeerde been zijn gezet. Wij denken Lachs, maar het is Seelachs en dat is een verschilletje tussen zalm en koolvis.

Aansluitend worden de voorraden aangevuld bij de Lidl, waar ik flessen Hefe Weitzen heb ontdekt, voor de helft van de prijs van een Paulaner.

Ik kan het niet laten nog even een foto te maken van de schitterende Bougainville, tenminste, zo noemt Hoofd-planten deze begroeiing.

Als we rond 4 uur terug zijn op Rio Mar verhindert de frisse wind ons om nog even buiten te zitten.