Rio Mar 15

Het is een onstuimige dag en dat begint al in de nacht. De wind huilt om de camper en als je bijna in slaap valt, omdat het even rustig is, steekt de wind weer op en staat de camper te trillen. Allerlei geluiden, waar je niet aan gewend bent, helpen je wakker te blijven. Vanmorgen word ik wakker van een kraaiende haan, van de buren en een roekoekende duif, die boven mij in de boom zit. Beide lawaaimakers strijden om voorrang, als ik mij ineens realiseer dat een haan het toch wel gemakkelijker heeft in zijn lage hok, terwijl die arme duif hoog in de boom zit en de harde wind moet trotseren.

Onze buurman rijdt met zijn camper naar de “Wasserslaugh”, want hij heeft al dagen problemen met zijn afvoer. Hij wil de leiding met kracht doorspoelen.

Als we naast de waterkraan staan, verbaas ik mij over de “aanloop” van behulpzame Duitsers. Op een gegeven moment staan we met 4 mannen het probleem aan te vallen.

Hier proberen we, met z’n drieën, in een veel te kleine garage te kruipen om de juiste afdichtingschroef te zoeken.

Als we het water bijvullen, loopt het uit 4 verschillende plaatsen er weer uit. Dus gaat het weer terug naar zijn eigen plek. Daar is echter het circus nog niet helemaal “Zu Ende”. Met pluggen en slangen wordt geprobeerd de lekken te dichten. Totdat iemand ontdekt dat het water tussen de tank en het isolatiemateriaal loopt.

De rust is, min of meer, weer teruggekeerd, behalve de wind want die heeft een zonnebescherming voor de banden meegenomen.

Kijk, daar hebben onze mede camperaars wel belang bij……. dus terugvinden zal wel niet meer gaan….

Rio Mar 14

Warm en winderig en dan doel ik op het weer. Als de zon er doorkomt is het warm, bijna broeierig. Steekt de wind op en verdwijnt, tegelijkertijd, de zon dat wordt het frisjes.

We maken een prachtige wandeling langs de zee.

De hoed moet stevig vastgemaakt, want de wind rukt soms vervaarlijk aan mijn hoofddeksel, maar gelukkig is het ding daar helemaal op toegerust. Er schijnen zelfs schippers, van een zekere verdrinkingsdood, gered te zijn omdat de hoed bleef drijven.

Na een anderhalve kilometer duiken we weer de bebouwde kom in. Het bord heeft de duiding Platja (strand) “de l’aigua morta”, wat in het Catalaans zoveel betekent als “strand van dood water”. Het illustrerende tekeningetje maakt het er niet vrolijker op.

Eigenlijk worden we allebeide een beetje verliefd op de doorkijkjes en schattige huisjes in het dorpje, waar we doorheen wandelen.

Maar hoe mooi de bloemetjes ook mogen bloeien, een aantal straatjes zijn compleet verlaten. 

Ook zijn sommige tuintjes nodig aan een “beetje” onderhoud toe.

Ik bedenk me dan ook om één van de vele te koop staande huisjes te kopen…….., want om nu mijn tuinierster 2 tuinen te laten onderhouden……

Rio Mar 13

De dag begint met een straffe bewolking, dus het plan om buiten te ontbijten gaat niet door. Nog geen uur later breekt de zon door, dus hoogste tijd om de was te gaan doen. Het wordt drukkend warm en ik zoek de schaduw op. Het gaat zo ver dat de luifel uitgaat en de “zonblocker” uit het ruim wordt gevist. Als, ter aankondiging van een regenbui, de wind begint op te steken lijkt het ons verstandig de boel weer in te draaien en op te ruimen. De temperatuur stijgt tot 25 graden in de schaduw. In de camper wordt het rond de 34 graden. Een lekker koel biertje brengt enige verfrissing. Maar als ik even later naar het schaatsen ga zitten kijken, dommel ik in een diepe slaap.

Tegen de avond wordt het erg donker en is er onweer op komst. Maar zover komt het niet, ondanks dat het lijkt of de hemel in brand staat.

De fotografe wil nog een paar opnames aan het strand maken en ze blijkt niet de enige te zijn.

In de verte en midden op zee ontwaart ze een regenboog. Het ontneemt haar de kans om te onderzoeken of aan het eind van die regenboog werkelijk een pot met goud staat.

Rio Mar 12

Ja mensen, dit is zo’n dag waarvoor je de hele reis naar Spanje onderneemt. Het is nu warm, te warm en ik zoek dan ook, onder de uitgedraaide luifel met de memories van Gordon Heuckeroth, de schaduw op.

Gernod komt, met zijn volgende probleem. Hij heeft een stoelovertrek bij de Aldi gekocht en die moet er “even” opgezet worden. Maar zoiets past nooit, dus komt de schaar er aan te pas en Ali naait het zoompje erin. Het houdt je van de straat, zullen we maar zeggen. Ook moet de “Kühlschrank” (koelkast) aangezet worden want zijn “Streichwurst” (vrij vertaalt strijkworst) moet gekoeld. Bij dat laatste woord krijg ik heel vreemde associaties. Er ontstaat een, door mij opgezette, Babylonische spraakverwarring, door te zeggen dat onze Streichwurst juist niet koel mag worden. Als onze Berliner de dubbele betekenis in de gaten krijgt, slaat hij bijkans dubbel. De Germanismen vliegen, sowieso, hier door de wereld, doordat we de hele dag “Deutsch reden” (Duits kletsen).

Vanmiddag gaan we eten in het “Gartenrestaurant” in El Verger.

Een Duits restaurant met een typisch “bürgerliche Küche”, oftewel een keuken naar Duitse aard. Hoewel, aan de petjes te zien, heeft de kok zijn muts aan de wilgen gehangen. (Het is trouwens een cactus, waar die petjes aan hangen). Aansluitend doen we inkopen bij de Lidl, ook al een Duitse winkel. Als ik vanmiddag ook nog in een Promobil (Duits blad over campers) ga zitten lezen is de maat vol.

Vandaar dat ik nu verlang naar puur Nederlandse roddel en achterklap en het laatste boek van Gordon ter hand neem.

Rio Mar 11

Naar mijn idee veranderen de plannen voor vandaag een aantal keer, maar dat kan ook liggen aan het feit dat ik niet altijd even goed oplet, of luister. Uiteindelijk gaan we op de fiets naar Oliva en dit in plaats van morgen met het busje. Maar het is frisjes dus kleden we ons goed aan. We zijn halverwege als de zon doorbreekt en het gewoon warm wordt. Zwetend vervolgen we onze weg, zeker als we ook nog een aantal keren misrijden. We willen nog bij de Repsol kijken of er weer gas te krijgen is, want dat was vorige week op.

Op  “deze” kant is geen LPG te krijgen, maar als ik oversteek hoor ik dat er weer volop LPG voorhanden is. In Oliva eten we eerst maar eens een heerlijke salade en inktvisringen voor “die mama”. Daarna doen we inkopen bij de Mercadona en pakken de fiets voor de terugtocht.

We passeren een veld vol met prachtige, ja, wat eigenlijk?

Met aan de andere kant een ware woestenij met wuivende pluimen.

Als we terug zijn bij de camper begint het oppakken van allerlei zaken, waar je niet mee kan rijden. De satellietschotel ontkoppeld, de poten worden er onderweg gedraaid enzovoort, als de buurman in paniek aankomt. “Of we weggaan”, vraagt hij met spijt in z’n stem. “Nee, we gaan alleen even Autogas en Diesel tanken”. Opgelucht haalt hij weer adem, want hij vindt het maar wat gezellig, zo naast ons. Heeft ie tenminste wat te “Plaudern, (Sich angenehm und zwanglos mit Jemandem unterhalten)” zegt ie. Vrij vertaald, een beetje slap ouwehoeren gedurende de dag.

Het is maar een klein stukje naar het tankstation en we worden ook nog eens vriendelijk toegezwaaid door verschillende, schaars geklede, dames aan de kant van de weg. De pompbeheerder is uiterst behulpzaam en als hoofd financiën heeft betaald geef ik hem € 2,- voor de bewezen diensten. “Ha, kan ik weer een kop koffie drinken” roept hij als dank.

Ik rij terug met een gelukkige en tevreden vrouw aan mijn zijde.

Rio Mar 10

De eerste wolkenloze dag in tijden en dat mist zijn uitwerking niet. Allereerst stijgt de temperatuur, in de zon welteverstaan, tot ongekende hoogte en wel zoveel dat ik na een paar uur al verbrandingsverschijnselen krijg. Dus het blote lijf maar weer afdekken of de schaduw opzoeken, denk je dan. Maar dat laatste is niet slim want daar daalt de temperatuur ernstig.

 

De tweede uitwerking betreft de natuur. Het lijkt alsof de knoppen van de bomen op dit moment hebben zitten (hangen)  wachten, want overal springen de blaadjes en bloesems uit de knop. Het is misschien een beetje een zoekplaatje, maar meneer staat als een vorst op zijn dak om vallende bloesem onmiddellijk te verwijderen.

Dit is een bijna universele angst van camperbezitters. Op het moment dat hoofd-onderhoud een uitschuifladder bij onze gisteren aangekomen Franse buurman ontdekt, poetst ze haar allerbeste Frans op en vraagt of ze de ladder mag lenen. “Puis-je emprunter votre échelle”, of zoiets.

Als je dan denkt dat alleen de camper “een goede beurt krijgt”, niets is minder waar. Ingenieuze apparatuur stelt hoofd-verzorging in staat haar eigen nagels te pedicuren, dus een tijdlang klinkt het alsof een tandarts mijn gaatjes aan het vullen is.

Kortom, een fantastische dag! Trouwens, zo’n ladder wil ik ook!

Rio Mar 9

Vandaag is het boodschappen dag en dat gebeurt bij de Lidl. Relaxed fietsen we, voor de wind, de kleine 6 kilometer langs Camping Los Patos naar El Verger.

Er moet mij iets van het hart. Wat je hier ziet zijn een aantal “vrij” staande campers. Nu wordt het begrip “vrij staan” door deze figuren ruim genomen, want ze staan midden in het dorp. De kegjes onder de wielen, want je wil niet “scheef” staan en hiermee spaar je weer een camping uit. Een week later staan ze er nog. Kijk, dan ga ik toch een paar vragen stellen. Bijvoorbeeld, “waar laten deze pipo’s hun afval, wat overblijft van het voedsel wat ze nuttigen en niet te vergeten, “waar laten ze hun reeds verteerde voedsel?” Ik denk dat er vast wel ergens een putdeksel in de buurt is, die niet te zwaar is om “even” hun poepdoos in te legen. Kijk, je moet dan niet verwonderd kijken als je dan, als camperaar, een slechte naam krijgt. “Pervertido o Cerdo”.

Tegen de wind in gaat het terug en ondanks de elektrieke ondersteuning heb ik het zwaar. Ik geef de “te zachte” banden de schuld, dus pomp ik bij terugkomst het zaakje even op tot 80 Psi, wat neer komt op een 5.5 Bar. Kapot ben ik daarna, dus na het eten ga ik even liggen. Ik lig nog niet of hoofd-opruimen roept: “Wat moet die nu hier.”

Een gigantische camper probeert een “veel” te krappe bocht, pal voor onze camper te maken.

Om een lang verhaal kort te houden, hij rijdt zichzelf “shocking” klem. Achter de camper hangt een aanhangertje, waarop een motor staat, dat hem steeds dwars zit. Hij kan niet meer voor- of achteruit. (Let even op de stoïcijnse Hoofd-schoonmaak die onverstoorbaar haar kleedje blijft vegen).

De enige oplossing. De motor eraf en kar achter de camper vandaan! Maar dat is nog een hele operatie. Na 20 minuten draait hij het krappe parkeerplaatsje tussen de straatjes op.

Als ik zeg krap, dan bedoel ik ook krap, want het kost hem bijna een forse lakschade. Terwijl hij eindelijk zijn plek op kan draaien ontdoet onze “technische” man, van de camping, met behulp van een veger en blik, de plek nog snel even van wat ongeregeldheden.

Deze gehele exercitie ontvouwt zich in krap een half uur en wordt dan ook beloont met een welgemeend applaus. Want zoek maar eens een Fransman die zoveel geduld aan de dag legt, zonder uit z’n vel te springen.

Rio Mar 8

Rio Mar betekent zoveel als “zee rivier”, of rivier die uitmondt in de zee, maar dat doen de meeste rivieren. Toen we hier kwamen liep de rivier de zee in, maar een paar dagen terug was de zeespiegel zo hoog dat de riviermonding was dicht geslibd.

Met gemak kun je dan je hond in het riviertje laten zwemmen, zonder het gevaar dat het dier de Middellandse zee in wordt gesleurd.

Nu hebben ze loop van de rivier weer uitgegraven en is het niet meer verstandig je hond erin te laten zwemmen, want geheid, de stroming neemt hem of haar mee en kun je het beest weer uit Italië ophalen.

Met mijn Duitse buren komt het verhaal op de “Umwelt” en de belasting die we daarvoor moeten betalen. Want ieder zichzelf respecterende stad, zowel in Nederland, België, als in Duitsland, heeft tegenwoordig zijn of haar eigen “milieu-zone” waar oudere diesels niet meer toegestaan zijn. Er zijn zelfs al plannen om dit te laten gelden voor diesels uit 2015 en ouder. Nu is dat niet een probleem, als je niet in die stad hoeft te zijn, maar neem nou Frankrijk. Daar kan de prefectuur het hele departement daaronder laten vallen. Dat geldt dan ook voor de Autoroutes (Péages). Natuurlijk kun je voor al die zones een aparte sticker kopen en ziet mijn voorruit er over een paar jaar zo uit.

Tijdens deze discussie kan Gernod het allemaal niet meer aan en vlucht zijn “garage” in, terwijl Folkert al bezig is met een soort van oplossing voor het probleem.

Rio Mar 7

Soms krijg ik het idee dat de weersvoorspellingsapps (mooi scrabble woord) onder één hoedje spelen met de uitbaters van vrijetijd spullen. De voorspellingen zijn uitstekend, maar als het zover is, zie je de voorspelde 21 graden dalen en blijven er een kleine 18 tot 19 graden over. Ook het regenfront draait als een dronken circusartiest, in en om Spanje heen. Niet dat het steeds regent, maar de bewolking hangt als een sluier boven de Costa’s en belemmert daarmee de zonneschijn. Genoeg geklaagd!

Gernod, onze Berliner buurman, heeft de laatste dagen er last van dat zijn bier uit het glas loopt, omdat zijn camper iets te scheef staat, zo formuleert hij dat tenminste. Dus moet het apparaat op z’n kegjes geplaatst worden.

Dat lukt hem niet alleen want, zo zegt hij zelf, “ik heb in Afrika te lang in een hangmat gelegen”, of, als hij hoort dat ik naar het WK schaatsen wil kijken,“ ik heb vroeger ook geschaatst, maar iets te lang”. Ja, humor is onze “Nachbar” niet vreemd.

Op het moment dat de zon ook maar even door het wolkendek komt, sprint mijn fotografe het strand op. Ze is niet de enige, want het is drukker dan op de boulevard in Benicasim.

Maar de natuur is zacht, getuige deze bloemetjes die op het strand groeien. Wat voor plantje dit is blijft vooralsnog onduidelijk.

Rio Mar 6

Het zal wel de leeftijd zijn als je, morgens om 8 uur, uit jezelf, wakker wordt. Het is vandaag de dag van “dem Umzug” van plek 8 naar 58. Wat mij dan verbaast is het gedrag van Hoofd huishouding. Want ondanks dat we een hele hoop hebben te doen, gaat ze nog “rustig” het beddengoed wassen.

Maar na een uurtje staan we dan toch eindelijk op de andere plek. Zelfs het schoteltje staat al helemaal klaar om ons van de nodige televisiebeelden te voorzien. Als ik de zaak wil installeren, komen er akelige geluiden vanaf het camperdak. Als ik door het luik naar boven kijk, zie ik de schotel een poging doen een meer dan vuistdikke tak aan de kant te schuiven. Het blijkt een ongelijke strijd en ik druk maar op de uitknop. Maar hierdoor kan ik ook de antenne op de poot niet bedienen. “Scheiße, Scheiße, und nochmahl Scheiße”. Alles is al in- en opgesteld, maar geen TV. De hele toestand moet een kleine 50 cm naar voren. Als dat gebeurd is, kan de dakschotel wel omhoog, maar zit dan tegen een andere tak aan. Na een hoop gehannes heb ik weer beeld. “God zegen de greep” zou mijn moeke wel zeggen, die trouwens op deze datum geboren is.

Als de overbuurman zijn auto op de parkeerplek terug wil zetten, moet hij even wachten tot de was droog is.

Rio Mar 5

Mijn hemel, die wind kan hier genadeloos uithalen en daar krijgen we vannacht een mooi voorbeeld van. Tja, het is ook de goden verzoeken, om te zeggen dat je veel geluk hebt gehad. Maar…. het tentje heeft het overleefd, wat je niet kan zeggen van sommige luifels….

Vandaag gaan we met het busje naar Oliva.

Het is lastig uit te leggen, maar het weggetje is smal en de chauffeurs, min of meer, roekeloos en de busjes al op leeftijd. €1.50 per persoon kost het voor een enkele reis en dan gaat de de heenreis langs nog eens 4 campings. Terug neemt het busje de “grote” weg en worden eerst de Rio Mar bewoners afgezet. Er is op vrijdag markt in Oliva en dat schijnt gezellig te zijn. Je slentert tussen de kraampjes door en het is dan vooral letten op de “boodschappen” trolleys. Je kent ze wel. Het lijkt op een reiskoffer met 2 wieltjes, maar deze zijn om boodschappen te doen. Ze worden achteloos vooruit geduwd en de duwster, want het is vaak een vrouw, heeft alleen oog voor de kraampjes en hun negotie. Als deze schepsels van links naar rechts willen oversteken, of visa versa, verandert eerst de “trolley” van richting en volgt, alsof ze niet anders kan en niets met het voortgeduwde apparaat te maken heeft, de duwster. Let wel, ze zijn nietsontziend en een tik tegen niet oplettende schenen wordt met een verbazende blik beantwoord.

Maar mijn aanschaf van een gouden quartz-horloge vergoedt veel van de doorstane ellende. De eerste aanbieder, een onvoorstelbaar donkere meneer, biedt mij dit sieraad aan voor de ongelooflijk lage prijs van € 25,=. Onderhand roepend “Good price sir, good price”. Ik vraag me dan altijd of hij mijn prijs, dan wel zijn eigen prijs bedoelt. Even verderop mag ik dit juweel meenemen voor €5,= en dat is inclusief de batterij. Als ik hem dicht bij mijn oor houdt, lijkt het alsof ik de pendule van opoe hoor tikken..

Ik spot een prachtig T-shirt wat een herfstachtig en regenachtig tafereel toont. Het mooie is de afwerking van de rok van het model, want dat bestaat onderaan uit echt kant. Het strikje is van echt fluweel en zou je, mocht je dat willen, los kunnen maken.

Vervolgens sta ik een tijdje te studeren op dit exemplaar van een vissoort. Het enige wat ik kan bevroeden is dat het ding uit de diepzee komt, want hij/zij is wel heel plat.

Om 1 uur worden we weer opgehaald om in gezwinde vaart weer afgezet te worden op Rio Mar. We zullen uit eten in El Verger, maar Folkert waarschuwt, als je niet hebt gereserveerd kom je er, waarschijnlijk, niet aan de beurt.

Dus wordt het restaurante Fratelli. We verwonderen ons over de grote aantallen mussen die daar binnen rondvliegen. Wat mij ook verwonderd is dat, terwijl ik een pizza bestel, de juffrouw maar probeert om me een compleet “menoe” aan te smeren.

Morgen gaan we verkassen naar nr. 58. Dit is een duurdere plek, zoals een Belgische dame ons fijntjes meldt. “Toch iets om rekening mee te houden” zegt ze. Hoofd financiën legt haar uit dat wij ACSI hebben met een vaste prijs!

Rio Mar 4

Half 10 worden we wakker. Nou ja, we zijn wel iets eerder wakker geworden door de hond van de buren, maar weer lekker ingedommeld. Die hond wekt zijn baasje rond 7 uur, waarna de baas een eind met de hond gaat wandelen. Daarna is het beest rustig. We zijn net aan de koffie, als Nelly ons uitnodigt voor de koffie waar ook Astrid en Arie langskomen. We krijgen nog wat mee van hun gezamenlijke avonturen.

Daarna is het de hoogste tijd om de fiets te pakken en de Lidl in El Verger met een bezoek te vereren. Het is mistig.

Mistig en frisjes en niet de 19 graden die ons zijn beloofd, of ze moeten de 9 graden morgens en de 10 graden middags bedoelen! Het blijft wel een intrigerend gezicht, die bergen omhuld met een grote deken van mist.

Als eerste gaat het naar de campingwinkel in El Verger, want moeders heeft bij Jan en Nelly een tentje gezien, waar de stoelen en tafel in kunnen voor de nacht. Maar ja, het is een tent en normaal alleen in Nederland te koop. Wat schets mijn verbazing, als we door de winkel lopen….

Links achterin, de nieuwe aanwinst en een zielsgelukkige ega, die nu niet de stoelen en tafel iedere avond, met een hoop gepriegel, in de camper moet schuiven, maar lekker in het tentje kan gooien. 

Maar het geluk is nog niet op….. als we koffie gaan drinken komen we Folkert tegen en een allerhartelijkste begroeting valt ons ten deel. Normaal zie je Duitsers niet zo uitbundig, maar Folkert trekt zich daar niks van aan. De groep Duitsers, waar hij mee staat te praten, kijkt verwonderd toe. Nu, Folkert wijst mij op een plek, die het weekeinde leeg komt, waar we kunnen gaan staan. Als ik mij bij de receptie meld, is die plek al “verzegt”, maar een stel Nederlanders, even verderop, gaan aanstaande zaterdag en die plek is nog vrij. Meer zon, geen nare gele “wormen” meer op het dak en moeders (hoofd camper-schoonmaak) in de zevende hemel.

Zoveel geluk, op één dag….? Mijn Calvinistische inslag zegt, dat ik waarschijnlijk vannacht in bed plas. Want laten we eerlijk zijn, zoveel geluk op één dag, daar moet een “klap” op komen.

Toch?