Rio-Mar 31

 Laat ik eerst maar beginnen met onze "nieuwe" achterbuurtjes Ellen en Cor. Ze stonden een paar weken geleden ook al, voor een half jaar, hier op de camping, maar besloten om terug te keren naar Nederland. Kennelijk is het weer in Nederland hun zo slecht bevallen, dat ze besluiten weer naar Rio-Mar te komen. Gistermorgen wordt hun caravan, via El Verger Parking, op de camping  gezet. Eigenlijk is die plek iets te krap, maar hun "eigen pitch" is bezet door Nederlanders. Tegen de avond komen ze aan, weliswaar bekaf, maar toch, ze zijn er. Dus snel de caravan inruimen en slapen, want het was een lange en vermoeiende reis.

Wat dan wel handig is dat je de sleutels van de caravan ook hebt meegenomen. Er ontstaat een enorme paniek, maar gelukkig zijn er altijd van die behulpzame mannen! Het duurt dan ook niet niet lang of er staan 6 man naar één en hetzelfde caravanslotje te kijken, wat maar niet vanzelf open wil gaan. Gelukkig is daar Louis, die met een enorme boormachine het slot vakkundig molt en zie daar de deur is open. Gelukkig is de voorklep nooit op slot gekomen en het slot van het toilet was al stuk. Dus eind goed al goed, ofzo.

Er staat en straffe wind vanuit zee, wat de temperatuur nog maar nauwelijks boven de 20 graden laat komen. Maar wij staan beschut achter een hoge oleanderhaag.

De golven komen dan ook redelijk ver het strand op, dus blijven de meeste mensen maar lekker in de luwte en ver van het winderige strand.

Ali heeft zin om "even" bij de Carrefour te kijken, als we gisteren er langs rijden. Wel heeft ze zo haar bedenkingen om dit op zaterdag te doen. Ach, dat zal toch wel mee vallen, denk ik bij mezelf, dus gaat het naar het grote winkelcentrum, 10 kilometer verderop. Nou, zodra we van de weg, richting de rotonde naar het winkelcentrum komen, staan we al in de file. Tjonge, wat een gekkenboel is het hier.

We prakken de auto ergens "in de buurt" van de Carrefour, maar ontdekken dan dat dit alleen maar de Parking is. Dus wordt het nog een hele tippel naar een immens groot overdekt winkelcentrum.

We belanden, "uiteindelijk" in de Carrefour en de trip is bedoeld om een nieuwe dekbedhoes aan te schaffen.

Het lijkt wat overdreven om jullie de etiketten, zowel voor als achterop te tonen, maar het is het bewijs dat wij niet helemaal gek zijn....."" 

"Cama" betekent bed, dus.... bij het bovenste etiket staat  het er nog eens bij, dus "VOOR EEN BED VAN 130/140 CM"

Ali heeft al zo haar bedenkingen en haalt het uit de verpakking, maar het blijkt echt een hoes te zijn, wat ook de aardige vakkenvuller, na navraag, bevestigt, dus, Claro!

Het is 100% katoen met 180 draad per inch, "what ever that may be" maar bij thuiskomst, is het echt 225x225, dus ietsie pietsie te groot, voor ons camperbedje. Hoe Spanjaarden dat doen, een 225 cm dekbedhoes op een 140 cm dekbed, is ons nog steeds een raadsel.

Oh, ja, gisteren heb ik met 3 nieuwe landen contact gehad, dat is werkelijk heel uitzonderlijk en ik zit nu op 120 verschillende landen en alle continenten. (Voor wat het waard is.)

Morgen start Max vanaf polepositie in de Chinese Grandprix in Shanghai

Rio-Mar 30

We zijn vroeg op vandaag en nu zou ik een flauwe grap kunnen maken door te zeggen "dat wij in bed hebben gepoept", maar dat zou inderdaad flauw zijn. Het is gewoon mooi weer en we gaan naar Oliva..... per fiets.

Maar eerst nog even dit: Dit openstaande luik herbergt een verhaal. Vlak voordat wij gisteren op de bus gaan, zien we de Engelse overburen paniekerig rond hun camper rennen. Als ik vraag wat er aan de hand is, roept de buurvrouw dat de hond binnen zit! "Dan haal je die er toch uit!" is mijn simpele gedachte, maar het zit dieper! Alle, maar dan ook alle deuren zitten op slot en de sleutel ligt binnen. Meneer heeft een oplossing, hij wil het luik forceren en dan via het omhoog getilde bed naar binnen. Zelfs Louis moet er aan te pas komen om de zaak vakkundig te mollen, maar het lukt. Gelukkig heeft ook de Engelsman een vrouw die hij de schuld kan geven. Ik weet uit ervaring dat dit een hele opluchting kan zijn. Inmiddels heeft hij het kapotte slot vervangen door die van de gas-kast, die hij toch niet gebruikt. Iedere keer dat ik hen nu tegenkom vraag ik "Do you got the keys."

Het voordeel van vroeg opstaan is dat je dan een prachtige zonsopkomst kan fotograferen.

Ten opzichte van die donkere luchten en het mooie strijklicht van de opkomende zon wordt zelfs het half verlaten dorp Devesses nog mooi. Links is nog net het restaurant van Rio-Mar te zien.

Ondanks de dreiging van regen stappen we toch op de fiets om bij de Mercadona inkopen te gaan doen. We zijn wat later vertrokken omdat ik nog even de quali van de F1 sprintrace in China wil zien, dus hebben we al koffie gedronken. Dit betekent geen El Loc voor de koffie en dus ook geen markt.

Deze, wat slordig geparkeerde, caravan is van onze "nieuwe" buren, maar daarover later meer.

Rio-Mar 29

Eigenlijk staat deze dag in het teken van het bezoek van Ali haar tandarts in Albir (L'Alfaz del Pi). Dit heeft tot gevolg gehad dat we voor de komende 14 dagen....

dit extra voertuig tot onze beschikking hebben. Het inpakken van de camper, het opruimen van de kleden et cetera, heeft ons doen besluiten een auto te gaan huren. Hiermee en hierdoor kunnen we de komende dagen wat meer van de omgeving gaan bekijken, wat iets, of veel, te ver is voor een fietsroute.

Dus staan we om even over half twaalf bij de Avis in Denia om deze Peugeot Nouvelle 208 op te halen. Op een paar plekjes na, ziet het apparaat er goed uit. Airco, het zal ook niet in Spanje, Navigatie, Roadlane assist, die erg vervelend is. Iedere keer als ik iets te dicht aan de streep rij, begint een licht te blinken, gelukkig maakt ie geen lawaai. Maar het rijdt als een zonnetje.

Het is verdraaid wennen aan een nieuwe auto, die ook nog eens snel is. Ook de 6 versnellingen is even een dingetje, want de aanbevolen versnelling wordt bij iedere kilometer, harder of zachter rijden, aangegeven. 

Het is gek weer, het lijkt alsof het ieder moment kan gaan regenen. Ook de wolken hangen relatief laag in de bergen.

Jaren geleden waren we voor het laatst in Altea, maar omdat we de AP7 daar verlaten anders gaan we helemaal door Benidorm, is dit een prettig weerzien. 

Dus verder naar Albir, waar we parkeren bij de Lidl, bekend terrein voor ons. Het is gek om nu weer in Albir rond te wandelen en niet in Benidorm te staan... We wandelen naar de tandarts en na afloop van de behandeling gaat het met de auto naar de Nederlandse winkel, om daar o.a. koelwaren in te slaan.

Deze is speciaal voor de mensen die het programma "Daar gaan ze weer" volgen. Dit is Calpe, waar die 2 jongens een B&B hebben en nu met een Catering bedrijf bezig zijn. Dit shot komt iedere keer weer langs: "de beroemde rots van Calpe" (soms van de andere kant.)

Dan hier de situaties waar je drommels goed rekening mee moet houden: De "Kromme sturen." Allereerst gaan ze werkelijk geen centimeter aan de kant, sterker, ze slingeren zonder te kijken de weg op, heerlijk met elkaar keuvelend. Deze weg slingert echt door de bergen, ook de reden waarom deze knapen hier fietsen, dus er is absoluut geen uitzicht. Kilometers zit je hier klem achter en als het omhoog gaat is dit 10 tot 15 km/h. Is het gek dat hier vaak ongelukken gebeuren met deze figuren. Ik vind van niet. 

Rio-Mar 28

Gisteravond maken we weer eens volop gebruik van onze 140 GB extra internet. Ali kijkt televisie, ik kijk, via de laptop, Barcelona-PSG, dat wil zeggen, totdat een scheidsrechter het nodig vindt om een verdediger van Barca, na een m.i. lichte overtreding, een rode kaart te geven. De aanvaller doet nog ontzettend zijn best om maar IN het strafschotgebied te duiken, maar het wordt dus een rode kaart voor de verdediger. Ja, ja, ja, doorgebroken speler (am me hoela), doelrijke kans (me zuster.) Geel had zonder problemen gekund. Kortom, wedstrijd naar de kloten!! 

Nu genieten we eigenlijk ieder dag van onze internet verbinding via een MiFi apparaat, die van 4g en/of 5g heerlijk snel en stabiel WiFi internet maakt. Op bed kijken we altijd een Netflix film of we schakelen NL-ziet in om, zonder reclame, een serie te bekijken. Dat voor  €20,- wat een lol.

Vandaag maken we een wandeling in de omgeving. Het waait een halve storm, maar in de luwte is het heet.

Het is helemaal door de boesboes en het loopt erg ongelukkig, tussen de stenen, zand en riettakken door. Door de wind maken de droge rietstengels een soort van muziek, wat je zou verwachten bij Krontjong muziek.

Midden in deze verdorde wildernis, duikt opeen het silhouet van een boot op. Ali merkt op dat we deze al eens eerder hebben gezien.

Het verdorde land staat in schril contrast met het bloeien van de Bougainville bloemen, maar ja hier wonen ook mensen

en dat kan lang niet van alle huizen hier gezegd worden, tenzij ze altijd "achterom gaan."

Dit sinaasappelboompje heeft zijn/haar langste tijd ook gehad en dat terwijl er nog steeds sinaasappels aan hangen, heel bijzonder.

Nu weet ik eigenlijk niet of deze palmboom nu slecht onderhouden is, of dat dit zo hoort. Ik heb het niet kunnen vinden.

Morgen moet Ali naar de Nederlandse tandarts in Albir. Dit gaan we doen in een gehuurde auto, die we morgen in Denia gaan ophalen.

Rio-Mar 27

 

Soms, heel soms, komt er visite waar je nou niet direct op zit te wachten. Wat te denken van deze Callipatamus Italicus, of ook wel de Egyptische sprinkhaan genoemd. Het is even schrikken als ik de foto probeer te nemen en het dier gaat bewegen.

Eigenlijk geldt dat voor dit bezoek ook. Het is een vrucht die uit de palmbomen, naast ons komt vallen. Nee, dan heb ik liever dat Nike uit de boom zou komen......?? Oke, oke, ik draaf door... hier komt de verklaring... van dit gebazel.

Bij de Grieken was de palmtak een symbool voor de godin Nikè. Zij was de godin van de overwinning.

Zo, nu weten jullie ook waar de merknaam van de meest beroemde sneakers vandaan komt.

Het was jullie al vast eens opgevallen dat wij een bonte verzameling, door Ali bijeen gesprokkeld, aan gevulde waterflessen hebben staan. Vanmiddag komt een Belgische dame naar ons toe. "Mag ik U eens iets vragen?" begint ze heel voorzichtig. Natuurlijk mag zij dat en ze vervolgt met: "Zijn die flessen voor het verdrijven van de katten?" Wij moeten allebeide even bekomen van die vraag. "Euh, nee, het kan hier heel hard waaien en zo waaien onze kleden niet weg!" geven wij als verklaring. "Nee, omdat ze overal staan dacht ik, misschien tegen de katten, vandaar" vult ze aan. "Nee, nee," en de dame loopt verder. 

Ons piekerend achterlatend hoe je in vredesnaam, met een gevulde waterfles, een kat kan wegjagen.

Ik lig vannacht weer wakker van dit vraagstuk. Nu kun je je er vanaf maken door te zeggen dat domme vragen niet bestaan, maar, de enige domme vraag, is een vraag die niet gesteld wordt.

Rio-Mar 26

 

De temperaturen stijgen hier in Spanje, het is nu rond de 25 graden, wat inhoudt dat wij 's avonds ook buiten kunnen eten. Rond 20.30 uur zitten we nog buiten te genieten van de ondergaande zon.

A propos ondergaande zon, wat te denken van deze ondergaande zon. Is het geen plaatje?

Tel daar een lekker windje bij op en je kunt aan het strand genieten van de zwermen foilers en surfers. Zo op een afstand is het een wonder dat ze niet in elkaar verstrikt raken, maar dichterbij valt het reuze mee.

Voor vandaag heeft Ali een recept voor mij opgeduikeld om de dikke benen tegen te gaan. Ik houd kennelijk wat vocht vast en daar schijnen wisselbaden tegen te helpen. Eerst maken we een fikse wandeling langs de kustlijn, met de voeten in het water. Dat is toch nog een tricky aangelegenheid, want je stapt zo in een kuil en dan lig je te spartelen in het water. We laten onze respectievelijke telefoon dan ook maar thuis, want stel je voor.

Kennelijk verdampt er redelijk veel zeewater, want hoe verklaar je anders het plotseling dichttrekken van de lucht en zelfs de zon versluiert.

Nog even over de zendhobby. Het is de afgelopen week echt bar en boos slecht gesteld met de ontvangst van Frankrijk en Nederland. Zelfs het meeluisteren via een HF station, dat via het Internet te ontvangen is, valt niets te horen. Ook de Nederlanders onderling zijn doorgaans onbereikbaar voor elkaar.

Rio-Mar 25

Zo'n echt zondagsgevoel wordt een beetje verstoord door de Marathon Rotterdam, waar "You Never Walk Alone" voor de 30ste keer en voor het laatst, gezongen wordt door Lee Towers. Eerlijk? Geen dag te vroeg, want het begint al aardig vals te klinken. Om nog eerlijker te zijn, twee uur lang naar rennende dames en heren te kijken, het is niet mijn kopje thee.

Maar de bevrijding komt van Ali, "Ik rijd even naar El Verger, heb je zin om mee te gaan?" Ik ben in de veronderstelling dat dit naar de Lidl leidt, maar even later blijkt dat het om een marktbezoek gaat. Deze markt werd al maanden niet meer gehouden. Dit laatste omdat er teveel gestolen goederen te koop werden aangeboden. Het schijnt nu beter te zijn. Het is warm, heel warm en zeker op die open vlakte van de verplaatste markt van El Verger.

We lopen op ons eerste rondje op een zogenaamde Churrerias kraam af. Een tentje waar ze die verkopen. Dit is iets waar we in al die 10 jaar dat we in Spanje komen, ons nog nooit aan gewaagd hebben. Daar komt vandaag een einde aan. Nu zien die in het blik liggen er niet erg appetijtelijk uit, maar ondanks dat, bestellen we een zakje.

Wij krijgen er suiker op en niet zoals op de foto, chocolade, want we beginnen voorzichtig.

Tot onze verbazing worden ze vers gefrituurd, nadat ze uit een soort pers zijn gedrukt, zoals je dat kent van de RAS patat. Mensen, het is maar goed dat we hier nu pas aan zijn begonnen, want ze zijn zo heerlijk, je eet je vingers er bijna bij op. Vingers die trouwens nauwelijks vet worden als je een stukje uit de papieren zak haalt, bijzonder.

We houden het op een enkel rondje langs alle groente en fruit stalletjes, in deze brandende zon, als we bij de kleding aankomen. Hier en daar moet er nog een combinatie gemaakt worden met eerder veroverde kledingstukken. Grappig is, dat ik hier vorig jaar nog heb staan afdingen en hem later een euro meer betaalde dan de gevraagde prijs, met een zeer verbaast gezicht als beloning.

Amstel Gold Race dames. Waar Wiebes te vroeg gaat juichen en Marianne Vos haar de winst afsnoept.

Nu de Amstel Gold Race. heren.... M v/d P? Nee, Pidcock

Rio-Mar 24

Het is hier heerlijk weer 22 graden en ik geloof dat jullie in Nederland ook kunnen genieten van een paar dagen terrasweer. Gelukkig maar, want soms voel ik mij bezwaard om de weersomstandigheden van hier weer te geven.

Vanmiddag maken we een wandeling langs de Molinell. Waar de Spaanse Margrieten lustig staan te bloeien, ondanks de droogte hier.  De rivier stroomt hier de zee in. Nu moet je je bij dat stromen, ook weer niet teveel voorstellen, want op het moment staat het water stil. Dit natuurlijk allemaal door het grote water tekort in heel Spanje. Alles staat droog, kurk droog. 

Dit heeft tot gevolg dat het vissen in de Rio Molinell ook niet echt aan te raden is, want het water staat dus stil en is ronduit smerig te noemen. 

Sommige visstekken zijn echt aan vervanging toe en daar wordt ook door de vereniging toezicht op gehouden. Vissen voor toeristen is niet toegestaan. Men moet ingezetenen zijn en ingeschreven staan bij de vereniging. Staat op het bord te lezen. La Caracola vertaal ik maar even in "De Schelp."

Dan opeens, stuiten we op een, voor ons, onduidelijk bouwsel. Vissen kun je hier niet, tenzij je een lange hengel hebt, maar dan zie je weer niks. Het heeft met de visvereniging te maken, want er staat "Zona de Pesaje" Pesaje = Pescador...(vis) het zal wel Catalaans zijn, toch?

Nu zit er op een Android telefoon een prachtige optie. Maak een foto van een tekst en Google foto kan dan die tekst voor jou vertalen. "Zona de Pesaje" betekent gewoon "Weeggebied." Natuurlijk worden er hier, in betere dagen, viswedstrijden gehouden en ja, die vissen moeten dan gewogen worden om te kunnen bepalen wie de wedstrijd heeft gewonnen, Claro.

Rio-Mar 23

Op de fiets naar Oliva voor de inkopen, maar vooral voor de café con leche bij El Loc en de wekelijkse markt. We kunnen met het busje, maar die vertrekt al om 8.30 uur en dat is ons beide echt wat te vroeg.

Maar wat wij dan het meeste missen is die heerlijke, bijna goddelijke, geur van de sinaasappelbloesem. Het is bijna hallucinerend om dwars door de sinaasappel boomgaarden te rijden. Zelfs zo heerlijk, dat het ons niet uitmaakt als we een verkeerde weg inslaan en een heel eind om rijden over een hobbelige steenslagweg. Je zou denken dat we nu wel eens de goede weg naar Oliva weten te vinden, maar er is een rotonde vlak voor het stadje gekomen en die is heel vervelend door de vele auto's die daar rondcrossen. Dus vermijden we dat punt het liefste. Ach, die 10 kilometer draaien wij onze hand niet voor om, als het onder deze heerlijke omstandigheden is.

We leggen onze fietshelmen, ja wij dragen ze wel, in een kluisje bij de Mercadona en wandelen het stadje in, zonder deze bagage, want ook de tassen laten we daar. Onderweg komen we dit gebouw tegen. Het ziet eruit alsof alles is aangevreten door roest, want de kleur, wat nu niet goed te zien is, is roest.

Hier staan wij wel 5 minuten voor te piekeren wat dit nu wel zou kunnen zijn. Is het afdakje speciaal voor dit roestige kistje gemaakt, nou dan is dat alvast mislukt. Waar het voor heeft gediend: "Wir haben keine blasse Ahnung."

Hier een herinnering aan mijn lieve "moeke." Ze werkte een tijdlang bij de Hema in Sneek en soms zei ze: "Ik sta vandaag bij de Bergen en Dalen" wat dan de Bh's moest duiden.... Nu we toch in nostalgie bezig zijn. Ze was altijd blij als ze de moeder van Ali zag aankomen.... Wat lief zult U denken, maar de gedachte onder het personeel van de vleeswaren was: "Als zij komt, is het bijna 6 uur en kunnen we naar huis."

We raken allebei onder de indruk van deze enorme uitstalling van de vele soorten en maten aan messen. Ik weet niet of een dergelijke uitstalling ook in Nederland zou worden toegestaan.

Het meest vermakelijk is wel deze Spaanse dame. Je kunt rustig zeggen dat ze "aardig uit de kluiten is gewassen" zonder grensoverschrijdend bezig te zijn. Maar als ze dan ook nog eens probeert een te krap  T-shirt te passen, wordt het hilarisch Ze doet zo haar best zich in dit te klein uitgevallen stukje textiel te wurmen, dat de eigenaar van dit stalletje het kledingstuk 2 maten groter kan verkopen, zo uitgerekt komt het weer op de stapel te liggen.

Oh, ja, ik heb de hele markt met een kilo aardbeien en een kilo pruimen rondgesjouwd. Het eigenaardige is dat die last steeds zwaarder schijnt te worden. Maar bij de Mercadona schaffen we een spuitbus slagroom aan en gaan ons, bij terugkomst, heerlijk te buiten aan de aardbeien met slagroom.

Rio-Mar 22

Zojuist krijg ik een telefoontje van een jongeman, die in rap Spaans mij iets duidelijk probeert te maken. Ik vraag een aantal keer of hij Engels, Duits en voor de grap Nederlands spreekt, gek genoeg geen van alles. Ali, die op de achtergrond meeluistert, hoort dat het iemand van Amazon is, maar ja, daar wordt het Spaans niet opeens verstaanbaar door. Nu heb ik gisteren wel een kabeltje via Amazon besteld, wat ik overigens hier wel vaker heb gedaan, dingen bestellen enzo... dus tja... Hij belt nog een keer, maar zijn Engels is nog steeds niet te vinden. Dus loop ik naar Letty, die Spaans spreekt, of zij voor mij terug wil bellen. Daar krijgen we te horen dat er iets met de bestelling is en dat we de Klantenservice moeten bellen. Ik zal dit iets te lang wordend verhaal inkorten.

Het pakketje is bij de receptie aangekomen!!!!

Ik voel mij, net als deze vrouw, eenzaam en alleen. Let op, zo "voel" ik mij, ik ben het dus niet! Redenen, de studie wordt een spreekwoordelijke rijstebrij.

Er wordt van mij verlangd, dat ik de versterking van de onderstaande transistor even uitreken.

Ik lees de stof, tekst 6x door, maar echt beklijven, ho maar....... Als er dan ook nog in de tekst "Logisch is natuurlijk dat....." Nou, laat ik helder zijn, Niks, Nada, Niente, is voor mij logisch en de moed zakt mij wederom in de schoenen.  

Gelukkig verduidelijkt de formule wel een heleboel...!?!?  Het "Schimmert" mij voor de ogen en heb de neiging om het uit te gillen.

Het is hier prachtig weer, zo rond de 20 graden, alleen het windje is ietwat aan de frisse kant, jammer.

Louis krijgt het ook al op de heupen. Want plotseling hoor ik gerommel naast de camper. Hij is de gaatjes van de automatische watersproeier aan het open prikken, let wel, op de knibbels.

Ook bij de zojuist verlaten plek aan de overkant, krijgt de heg een grondige snoeibeurt, want ja, je moet de zaak wel in toom houden, anders groeit de hele zaak dicht...

Er heerst hier op de camping een soort van eenrichtingsverkeer, (zie de pijltjes). Niet dat ook maar iemand zich daar aan houdt, maar toch. Wij staan op 10 en de overbuurtjes op 2 met de neus naar rechts. Dus bij vertrek heeft hij het super gemakkelijk, hij kan zo van de plek rijden. Maar wat zie ik tot mijn verbijstering? Hij rijdt, met zijn best wel grote camper, langs de krappe doorgang bij de WC, steekt hem daar achteruit, komt weer terug en slaat RECHTSAF, voor mij, LINKSAF! Zo rijdt hij de hele camping rond, wat achteraan nog wel eens een probleem kan zijn door al de rommel die daar vaak ligt, of de geparkeerde auto's die daar staan...

Hij is al een uur weg, maar ik kan niet achter de redenen van deze manoeuvre komen.

Rio-Mar 21

 De 21ste dag en alweer 3 weken hier op de camping. Time flies enzo...

Gistermiddag ontdek ik dit volle nest met 8 eitjes, wat een normaal aantal is. Vanmorgen zie ik moeders op de eieren zitten, dus de eerste dag.

Een koolmees maakt gemiddeld twee nestjes in een jaar waar per nestje 8 tot 12 eieren uit komen. Na ongeveer 13 dagen komen de vogeltjes uit het ei en ongeveer 17 dagen daarna vliegen de jonge vogeltjes weg van het nest. Een koolmeesje maakt graag gebruik van een nestkastje, soms zijn ze er zelfs afhankelijk van. Aldus Wikipedia. Trouwens, ik maak nu liever geen kleurenfoto(s), want daar dien ik de camera anders voor in te stellen, wat lawaai maakt en zou ik de koolmees kunnen afschrikken.

Vanmorgen gaat de wekker om 7.45 u, want de afspraak is om vandaag, met de bus, naar Denia te gaan. We rekenen 15 min. lopen naar de bushalte, maar in werkelijkheid is het maar 5 min. lopen. Dus staan we een kwartier op het busje te wachten! Wat is dat toch met oude mensen, of is het zo dat ze de traagheid van bewegen in hun hoofd hebben en zich daar naar gedragen?

Ali heeft ergens gehoord dat pensionado korting in de bus hebben. Dus meldt ze keurig "Dos Entradas Puerto de Denia, Pensionados por favor" Geloof het of niet, ze krijgt keurig €3 van de €5 terug. 

Bij de verkeerlichten in Els Problets, draait dit voertuig voor ons de weg op. Paard en wagen met daarachter nog een stel paarden. De hond, niet te zien op de foto, trippelt onder de kar netjes mee. Ja, ik heb de chauffeur gevraagd of hij i.h.v. zijn ramen beter kan schoonmaken. (ja,ja redactie.) Nu ben ik sowieso al blij dat we het hebben gehaald, want de bus maakte angstaanjagende geluiden, alsof het apparaat zo door z'n hoeven kan gaan.

In de haven van Denia liggen altijd van die enorme zeil- en motorjachten, werkelijk onmenselijk groot. Dat wordt benadrukt door een mannetje die onder de radarbollen met een lapje het stof aan het verwijderen is. Het ziet er potsierlijk uit, zo'n groot schip schoonmaken met een zielig lapje.

Koffie, met gratis voetbad, op ons vaste stekkie en dan gaat het de promenade door.  Dit hele gedeelte is autovrij gemaakt, dus heerlijk rustig. Vorig jaar zaten we op het terras links te genieten van een heerlijke café  con leche met een broodje en het oorverdovende lawaai van werklui.

Maar het resultaat van als dat kabaal is dit verhoogde parkje, waar we ons neervlijen op een stenen bankje en genieten van de heerlijke rust en geuren die van de bloeiende bomen komen.

Ter afsluiting trakteren we onszelf nog op een heerlijk kopje "café con leche" met natuurlijk een zalig gebakje. Och, ik vergeet nog dat ik een prachtige polo heb gekocht.

Dan moet mij het nogmaals van het hart!

Waar staat dat, als je een krom stuur op je fiets zet en een lycra pakje aantrekt, je alle verkeersregels aan je laars kun lappen. Zoals een stilstaande bus, alsnog rechts inhalen, terwijl er passagiers aan het uitstappen zijn. Breed op de weg blijven fietsen en de bus geen mogelijkheid bieden om hem te laten passeren. Sterker nog, als de bus iets te dichtbij komt haar hand afkeurend opsteekt en hoofdschuddend verder fietst. Trouwens, naast de weg is een fietspad!  De oplettende lezer heeft het al ontdekt, het betreft hier een alleen fietsende vrouw.