Benicassim 26

Noem het een "Writersblock," of het gevecht van een schilder als hij of zij voor een lelieblank canvas zit, zo voel ik mij, nu ik achter de laptop zit om een blog te schrijven. (Ik begin maar en zie waar het spreekwoordelijke schip strand.)

Het was vannacht weer ouderwets......, eh nee, het is niet wat jullie denken wat ik bedoel! Nee, het stormde, zoals het in Spanje tekeer kan gaan. De camper staat dan heerlijk te schudden en vannacht kwamen daar nog weer ander geluiden bij, nee, nee, ook dat bedoel ik niet. Maar de antenne, die ik achterop  de camper heb gesnoerd met zogenaamde "Tyraps" of zoals Ali ze noemt, "Stripes". Grappig, want als ik het haar nu vraag, moet ze heel diep nadenken. Nou, die antenne slaat vannacht steeds tegen de achterkant van de camper en dat is een nieuw geluid. Natuurlijk maak ik mij ook zorgen om de langdraad antenne in de boom hiernaast.

Vanmorgen eerst maar weer eens boodschappen doen bij de Mercadona aan de overkant van de straat.

 We komen langs het restaurant en bespreken "en passant" ook maar even een tafeltje voor vanavond. Nu ben ik in eerste instantie een beetje huiverig, want vanavond treedt ook "Elvis" op. (Voordat hij opkomt zijn wij weg.)

Je kent ze wel, van die "Wannabe's die op Elvis willen lijken en/of denken dat ze hetzelfde klinken.

Als Ali daarna in de zon zit en ik de studie weer oppak, roept ze ineens, "weet je wat ik ga doen?" Nu weet je dat bij haar nooit, dus geeft ze zelf dan ook maar antwoord: "Ik ga zwemmen." Nu heeft ze vanmorgen niet kunnen zwemmen vanwege de Aqua Joggers dus gaat ze vanmiddag alsnog.

Ik, die tot aan m'n oren in de lesstof zit, dreun een Formule op √ Ha x Sd = Ali 

(De wortel uit Hyper actief maal Super disciplinair is Ali.)

Het is soms ongelooflijk met deze vrouw, maar eerlijk is eerlijk, ik spin er garen bij.

Maar goed, vanavond lekker uit eten..... 

Benicassim 25

 

Ik begin maar even met een plaatje van vandaag, want die geeft mooi aan welk weer we op dit moment hebben. De hele nacht en het grootste deel van deze dag valt er regen. Het zijn niet stortbuien, die misschien wel eens beter voor de natuur in Spanje zouden zijn, maar meer een Engelse "Drizle." Het miezert maar een beetje aan. Door de warme aarde wil het vocht boven de bergen snel verdampen, waardoor je een mooie mistsluier over de top heen te zien krijgt.

Hier een paar opnames van gisteren, gemaakt tijdens ons bezoek aan Castellon.

Deze sculptuur is een ode aan de culturele balsport Pilota Valenciana. Het lijkt, in beginsel, op ons kaatsen. 

Pilota is een traditionele sport, essentieel voor de Valenciaanse geschiedenis en cultuur, waarvan de oorsprong teruggaat naar de Grieken en de Romeinen. Reeds halverwege de 15e eeuw waren er in de hoofdstad dertien trinquets. (Een gesloten speelveld waar de wedstrijden gespeeld worden).

Het is goed om deze sportvariant niet te verwarren met de Baskische balsport. In die variant wordt tegen een muur gespeeld, terwijl hier de twee teams tegenover elkaar staan, waarbij zij elkaar de bal toeslaan met de blote hand.

Castellon kenmerkt zich sowieso door de vele sculpturen en beelden. Eigenlijk staat er op ieder markant punt in de stad wel een beeld. Sommigen van een steensoort, weer anderen zijn gietijzeren beelden.

Hadden we het gisteren over de tekenkunstenaars in spe,

Deze winkel moedigt de kinderen aan om de nieuwste Paco de Peña/Paco de Lucia of Vicente Amigo te worden. Het lijkt schattig al die mini gitaartjes in de etalage.

Als we gisteren weer terugkomen op de camping, zien we deze brommer, in het wild, staan. Het brengt allerlei herinneringen naar boven. Zoal het stiekem rijden op de Batavus Bilonet met JLO motor van mijn broer. Met een Exota fles naar het pompstation voor een liter benzine.... dat waren tijden.

Later kocht ik van mijn eigen verdiende centjes een Puch, waar we dan een voetschakeling op prutsten. Niet veel later kwam er natuurlijk ook een hoog stuur op.

Lang vervlogen tijden, maar wel mooie tijden.......

Benicassim 24

Eerst maar even waar we gisteren, Valentijnsdag, niet aan mee gedaan hebben. Maar Ali kan het niet laten om toch nog even naar het restaurant te wandelen om een foto te nemen. Nu weet ik niet of dit een verschijnsel is van FOMO, maar het heeft er alle schijn van. Oh, FOMO staat voor "Fear Off Missing Out" (bang iets te missen). Het komt tegenwoordig veel voor bij de jeugd, waardoor ze aan hun mobieltje lijken vastgeplakt. Dat dit ook bij oude(re) mensen voorkomt was mij, tot nu toe, onbekend. Wat ook kan is, dat het haar bijdrage voor de blog is.

De volgende ochtend

Er had bij mij al een lichtje moeten gaan branden, of op zijn minst de alarm bellen moeten doen afgaan, toen Ali vanuit bed een recensie over Castellon voorlas. Ik was vroeg(er) op om te controleren of de mail voor de reservering echt was verstuurd.... Nou, dat bleek het geval. Ik had hiervoor mijn telefoon gepakt en dat had navolging, want de recensie kwam vanaf Ali haar telefoon. Stel U even voor, je zit in je PeeJee lekker bij te komen, als ook het weerbericht wordt voorgelezen en dat zegt: "de gehele dag bewolking". Verder: "Castellon is de meest in oude staat gebleven stad, zonder ten onder te gaan aan het toerisme." Nog steeds geen alarmbellen bij mij, totdat.... het hoge woord eruit komt.... "We gaan vandaag naar Castellon, met de bus."

Ik moet nog ontbijten, scheren, me aankleden en eigenlijk nog toiletteren, maar het zal en moet de 9.30 uur bus worden.... Een klein half uur staat er tot mijn beschikking. Ik weet trouwens nu, uit ervaring, dat muesli gemengd met scheerschuim geen aanrader is. Want probeer je maar eens te scheren en te eten tegelijkertijd, het gaat niet, dus vandaar de bovenstaande ervaring.

Met hartkloppingen, op naar de bus, maar we halen hem, of is het haar?

Ja, ik weet het, maar dit is echt een foto van vanmorgen en niet eentje van vorige week, als we bij ons vaste koffietentje, aan een tafeltje zitten. Want.... Ali realiseerde zich vanmorgen dat we over een paar dagen al weer vertrekken en dan is dit weer een uitgelezen kans, nog heel even in Castellon te kijken.

Dit soort schilder versieringen zie je heel veel in Castellon en de meesten zijn werkelijk ware kunstwerken. Ik kan het niet laten om mij lieve, naïeve "schetepeet" even op het verkeerde been te zetten, door te vragen "waar ze die lange penselen toch zouden kopen." Wim Sonneveld zei het al in een van zijn schetsjes: "De humor ligt op straat meneer."

Op Plaza de Major, is een hele schoolklas aan het tekenen. Het is een aandoenlijk gezicht, deze jeugdige kunstenaartjes in spe zo geconcentreerd bezig te zien. 

Dit soort winkeltjes, probeer daar Ali maar eens langs te krijgen, zonder dat we "even" naar binnen gaan. Voorin is het ingericht met het oog op de Paasdagen. Dat schattige bankje ontdek ik achterin deze snuisterijen winkel. Het is misschien 10 cm x 6 cm en zo lief, je zou het bijna kopen.

Exemplarisch is dit beeld van Ali. Ze loopt de aanbiedingen voorbij en blijft staan bij de allerduurste van  €25,- Nu weet ik even niet of dit nu een stomerij was.......

Morgen maar wat meer foto's van Castellon.

Benicassim 23

 Vandaag de mail opgesteld voor de reservering van deze camping voor volgend jaar. Tja, ook hier heeft de automatisering toegeslagen en kunnen we ons niet eerder aanmelden dan 15 februari. Nee, we zijn niet een dag te vroeg, want de mail wordt om 8.00 uur morgenochtend verstuurd. Nu is het maar afwachten...

Eigenlijk is deze reis voor Ali al helemaal geslaagd, ondanks mijn nukken en soms korte lontje, want we kunnen buiten ontbijten. Het is warm en dat om negen uur in de morgen, dat waren wij ook al een tijdje niet gewend.

Vanmiddag maken we een wandeling door het stadje, om toch maar een beetje in beweging te blijven, want ja, ik zwem niet in de ochtend... Ik ontdek een complete boomstam tussen twee huizen. Ik weet niet of dit is om te voorkomen dat de huizen tegen elkaar vallen, of dat dit de normale en al bestaande nokgording is.

Ik weet trouwens niet of de plaatselijke politie nu in tenten zijn ondergebracht, want de bouw van het nieuwe politiebureau schiet niet erg op. Het kan natuurlijk ook zijn dat de centjes op zijn en tot die tijd met de bouw is gestopt.

Onze Franse overbuurman heeft zijn Petanque vrienden uitgenodigd voor een biertje. Iedere middag, even voor tweeën, vertrekt hij met zijn tasje met Petanque ballen richting de baan. Het is daar iedere middag weer echt een drukke bedoening op de 4 Jeu de Boule banen. Patrick is alleen, want zijn vrouw is vorig jaar overleden en dus heeft Patrick maar 1 stoel en daar zit de oudste nu op, of dit is diegene die wat minder "in de bocht kan". Maar daar krijgen we allemaal mee te maken.

Oh ja, de rijdende blokhut is vanmorgen weer vertrokken, op naar een volgende mooie plek....

Benicassim 22

Ik zal het maar eerlijk toegeven, ik was het maken van deze blog helemaal vergeten en dat heeft de volgende reden.

Ik heb mij vandaag bezig gehouden met antennes. Ja, de theorie daarvan, waardoor ik helemaal werd aangestoken om vandaag zelf maar eens zo'n ding te gaan bouwen. Is dat moeilijk, nou als je weet wat je moet doen is eigenlijk niet moeilijk...... zei een bekende ooit eens.

Men neme (boven) een een lasdoos, die ook elektriciens gebruiken, dan (linksonder) een rol met luidspreker kabel en (rechtsonder) een paar kabel klemmetjes. Dan bedenk je op welke frequentie je de antennen wilt hebben. Pakt daar de formule voor en rekent uit hoe lang de beide draden moeten zijn.

Je soldeert de twee draadeinden, in de lasdoos, aan elkaar, zet klemmetjes op de buitenkant en "Whallah" je dipool antenne is klaar.

Dit is het  principe!

Dit is de werking.

Ik zal jullie nu niet vermoeien met de stations, die ik hiermee gewerkt heb, maar dat ik trots ben is evident.

Gebeurde er dan helemaal niks "leuks", daar bij jullie, vraagt U zich natuurlijk af... nou...

Deze, echt peperdure, camper komt ons straatje binnen gemanoeuvreerd. Het gevaarte komt uit Liechtenstein en daar hebben ze kennelijk meer geld dan smaak, als ik zo even mag generaliseren. Want wat hebben ze met deze prachtige Carthago gedaan???? Ze hebben het ding helemaal met plakplastic bewerkt. Als je dan zo verlangt naar je huis, blijf dan ook thuis. 

Zelf de keurig nette Engelsen, hier op het streekje kunnen hun afschuw niet verbergen. Kreten als "Ugly" en "Horrible" komen voorbij.

Ik ga nog even met de USA babbelen..... (beetje grootspraak)

Benicassim 21

 Er zijn van die dagen.......

Na Ali haar zwemroutine, is het plan opgevat om "even" naar de Carrefour te fietsen. De afstand is rond de 10 km meen ik, dus met 36 km op de ondersteuning moet dat gewoon kunnen.

Carrefour is de tweede grootste supermarktketen ter wereld, na het Amerikaanse Wal-Mart, en heeft vestigingen verspreid over de hele wereld.

Maar onderweg staat er toch een stevig briesje, tegen natuurlijk, dus zie ik met angst en beven de nog, met ondersteuning, af te leggen kilometers slinken en de reeds afgelegde kilometers toenemen. Op de Eco stand, de laagste ondersteuning, is het hard werken, met zo'n tegenwind. Bij Grau slaan we af door het parkje, maar als we daar uitkomen staat daar een halve storm, ja inderdaad, tegen!! Bij de Carrefour hebben we 16,5 km afgelegd en de ondersteuning biedt nog 11 km.

De score bij de Carrefour is een nieuw gereedschapskistje. Ali wilde al lang een nieuwe, want de oude is stuk.

Valentijn is hier ook alom vertegenwoordigd, maar omdat nu op een paar oude kratten tentoon te stellen, vind ik wel een beetje vreemd.

We eten nog een heerlijk broodje tonijn en olijven met een café solo en een café con leche.

Op de terugweg, door de wind in de rug en de toegenomen warmte, stijgt, langzaam, het aantal kilometers van 11 naar 28, weliswaar op de Eco-stand, maar toch. Bij de Lidl in Benicassim is daar nog 3 km van over en staat het display dik in het rood en ben ik stuk.

De temperatuur, buiten in de schaduw, loopt al lekker op en is het in de camper al lekker warm. Tijd om even een dutje te doen.

Benicassim 20

 

Vlak voordat we onze, dagelijkse, vitamine C naar binnen werken, zorgen we eerst dat onze vitamine D wordt aangevuld.

Maar de zon laat het deze zondagmiddag afweten en daarmee ook de Spanjaarden met hun zondagse wandeling. Je kunt op de boulevard dan ook een kanon afschieten.

Desondanks wordt er besloten dat we tot het einde gaan en dan pas omkeren. 

Dralen, dat komt in Ali haar vocabulaire niet voor, mocht ik iets te lang treuzelen, word ik gemaand mijn beste beentje voor te zetten.

Dan ontdekken we een nieuw object aan de rand van het strand, welke we nog niet eerder hebben gezien.

Op de zijkant van deze zuil staat een mooi, maar ook triest stuk proza, dat ik zo goed en kwaad het gaat voor U zal vertalen. Het is in het Catelaans en geschreven door Elena Negrueroles, trouwens, eenzelfde beeld staat ook in Valencia.

Op straat;

Als oude rotzooi, kapot en leeg, klappen ontwijkend, hongerig en koud, laten ze je op straat achter, zonder achterom te kijken. Vanaf dat moment leef je veroordeeld om rond te dwalen of opgesloten te worden, met geen ander gezelschap dan eenzaamheid. Ik vervloek de mannen die je in de steek hebben gelaten, nadat ze je vrijheid hadden gestolen. Nu, dat je zonder hen verdwaald ronddwaalt, want zelfs jij weet niet meer hoe je voor jezelf moet zorgen. Ze ontzeggen je ondankbaar voedsel en onderdak. Ze laten je op straat achter... dakloos en zonder brood.

Aan het eind van de boulevard, staat dit statige gebouw, waar Ali al snel ontdekt dat op het binnenplein een soort kledingwinkeltje is. Ik blijf buiten. Dan gebeurt er iets geks. Vanmiddag zit ik te studeren op de verschillende type antennes en doe dan ook een afsluitende test, die ik overigens met een ruim voldoende afsluit. Bovenop dit rustieke gebouw staat een enorme Yagi antenne, uitgevonden door de in 1976, toen ik mijn eerste examen deed als zendamateur, overleden Hidetsugu Yagi.

Maar dat is niet de enige antenne, die op dit gebouw prijkt. Verticaal gepolariseerde antennes, inverted V's (omgekeerde V) een kruisyagi en een open dipool. Kortom, het hele arsenaal, waar ik eerder vanmiddag een test over heb gedaan.

Maar het gekke is, deze antennes hangen hier al jaren en nog nooit eerder heb ik hier zoveel aandacht aan besteed. Dat doet dus interesse met een mens, de focus kan compleet omdraaien.

Maar laat ik jullie niet langer met mijn interesse vervelen.

Kijk, Ali haar interesses liggen bij kleding, zeker als het er kunstzinnig uitziet, zoals de met de hand beschilderde jurken. Er is wel een tegenvaller, volgens Ali, want de kleding is synthetisch en dat wil/ kan ze niet dragen. Voor haar dan, die tegenvaller, bedoel ik. Voor onze portemonnee is het weer een enorme meevaller.

In de verte, van dit mooie plaatje, ligt de haven van Grau, waar Spaanse boeren de zaak hebben geblokkeerd met hun trekkers, dus ook in Spanje is het muizen...

Benicassim 19

Het wordt toch nog 18 graden en de zon staat hoog aan de hemel, hier in Benicassim. Spanje, heeft zoals eerder gezegd, de Novice amateurs (nog) niet erkend, dus ben ik hier, wettelijk gezien, illegaal bezig.

Nu is dat aan mijn logboek niet direct te zien, want we zenden er lustig op los. Het gekke is dat ik nu meer en betere verbindingen met het Noorden maak, zoals met Noorwegen en Zweden. Maar ook het Zuiden komt lekker door, gezien de verbindingen met Kuwait, Canarische Eilanden en Malta. Met het thuisfront gaan de verbindingen ook prima. Vanmorgen nog even gesproken met PA2RON, Ronnie uit Groningen, waar ik thuis iedere dag contact mee heb. Dit alles met "maar" 20 watt. Hoe zal het gaan (geweldig natuurlijk)  met de nieuwe zendontvanger de Yeasu FT 710? Kijk mensen, deze laatste opmerking maak ik natuurlijk om deze grote uitgave "zachtjes" in de week te leggen bij mijn (de) eindredactie.

Beleven wij hier nog andere, zeg maar, "echte" dingen? Ja, want we krijgen hier steeds meer last van "Dakhazen." Nee, ik bedoel niet de duiven, of de kraaien die hier de boel terroriseren.

Nee, ik bedoel de menselijke soort, zoals hierboven afgebeeld. Kijk zo'n man krijgt de zogenaamde voorjaarskriebels en daar moet hij iets mee. Dus regelt hij een ladder, voor deze klusjes hebben wij zelf zo'n bij ons en klimt met gevaar voor eigen leven, het dak van zijn camper op. (Ons is dit afgeraden en daarom ligt Ali altijd te poetsen.) 

Dan heeft hij zoiets van "Wat moet ik hier in Godensnaam" (linker foto). Hij bestudeert, van iets dichter bij, de ontstane schade (rechts boven). Om vervolgens een schoonmaakmiddel aangereikt te krijgen en zijn "ding" te gaat doen (rechts beneden).

Neem van mij aan, deze exercitie zal, zeker en waar, navolging vinden bij zijn buren...... want we zijn en blijven, al ontkennen wij dat met kracht, kuddedieren.

Benicassim 18

 

Vanmorgen return ik het bezoek aan F8VOF een Frans amateur Radio Station, zoals op de QSL kaart vermeld staat. Maar ik hoef in dit geval, godzijdank, geen Frans te koeterwalen, maar gaat het in plain Englisch. Bill is namelijk Engels maar is lang geleden naar Frankrijk geëmigreerd. Het is altijd zeer inspirerend om met andere zendamateurs te kletsen, want je doet weer allerlei nieuwe ideeën op. 

Vanmiddag gaan we inkopen doen bij de Mercadona, tegenover de camping. Het is een zeer ruim opgezette winkel, waar bijna geen nee te koop is. Ik had al eens gemeld dat ik altijd achter de kar en Ali loop, want ja, die kent de voorraden. Ik stel mezelf altijd op het standpunt dat, qua voorraden, er maar 1 kapitein verantwoordelijk kan zijn. In zo'n geval neem ik graag altijd een stapje terug.....!?!

Vraagt U zich wel eens af, hoe een dergelijk grote camp-site zo netjes en schoon blijft? Wel, hier staan de verantwoordelijken, allemaal bij elkaar, voor een onmisbaar werkoverleg. Deze dames zorgen de hele dag voor frisse toiletten, schone wasbakken, tijdig afvoeren van het afval etcetera. Ze verdienen dan ook een medaille.

Oh, ja, gisteren, als ik voor we naar het restaurant gaan voor ons "diner" nog even onderweg een sanitaire stop maak, is er een schoonmaakster nog bezig de zaak "skoon" te houden. "Bon dia" begroet ik haar enthousiast, waarop zij zegt: "No, no no, Buenos tardes" wat zoveel betekent, "Goedemiddag". Terwijl ik "Noffelek" zit, raadpleeg ik mijn telefoon nog even. Het is al bijna half zeven, dus is het "Buenos noches", dus groet ik haar hiermee bij het verlaten van deze vrolijke vierkante meter. Enthousiast reageert ze met "Si, si, si" Buenos noches."

Zo ook bij de kassa van de Mercadona, als de kassière het te betalen bedrag noemt. Iedere keer probeer ik het getal, zonder naar de kassa te kijken, te verstaan. Soms vraag ik nog even na of ik het goed heb... Kennelijk wordt deze belangstelling zeer op prijs gesteld, want het bedrag wordt regelmatig, in dicteer snelheid herhaald. Leuk!!

Ik ben helemaal vergeten te vertellen welk cadeautje ik krijg, als ik slaag voor de "Grote jachtakte." (Ja,ja!)

Benicassim 17

 

Het is markt vandaag en dat kunnen we niet aan ons voorbij laten gaan, zonder daar even overheen te slenteren. Natuurlijk moet er weer even in de €10,- stand "gesneupt" worden, want stel je voor dat daar vandaag een subliem kledingstuk hangt. Zo denkt ook een Duitse mevrouw, die overigens haar fiets midden in de stand geparkeerd heeft. Deze dame zit in de kleding, die aan stokjes hangt, zo te scheuren, dat er kledingstukken op de straat vallen. Compleet geobsedeerd ziet ze de gevolgen van haar handelen totaal niet.... terwijl ik, aan de overkant van de straat, de kledinghangers duidelijk hoor vallen. Tja,..

Het komt misschien niet zo goed over op deze foto, maar de fruithandelaren maken van hun uitstalling  een kunstwerk. Appels, peren en zoals deze aardbeien worden allemaal kunstig op elkaar gestapeld. Wat wel opvalt dat bij de meesten, deze hier uitgezonderd, geen prijzen bij hun producten staan.... Als ik vraag "cuanto?" krijg ik de prijs per kilo €6,25 en dat is niet de goedkoopste. Ali krijgt een aardbei aangeboden, maar die ziet in een oogopslag dat ze dit product niet wil. "Te ver heen" is de conclusie, terwijl ze een hap neemt. Ze kan nog net voorkomen dat ze de aardbei uitspuugt, want er zitten plekken op. 

 Kijk, dan zijn deze, overigens ook kunstig opgestapelde BH's, een stuk beter geprijsd.

Als we terug rijden, gaat Ali nog langs bij de Mercadona, voor brood. Ik blijf even buiten staan als ik deze hond ontdek, die, geduldig, op zijn of haar baasje wacht. Let even op het linkeroor, met die zeer aparte tekening. Grappig!

Vanmiddag stuurt een (oud) radio-collega mij dit Watts-appje. (Met "Grote Jachtakte bedoelt hij de hogere zendlicentie, waar ik voor aan het blokken ben).

Hij meldt dat hij gisteravond met zijn vrouw een "Vorkje is wezen prikken" in CK3 (drei) en stuurt daarbij deze foto.

                   

Dit is de vroegere Controle Kamer 3 (CK3 drei) en spreekcel, waar we vroeger onze uitzendingen van Radio Noord verzorgden. Tegenwoordig is daar een restaurant in gevestigd en dus zit je daar dan in de oude CK3 een hapje te eten. Het brengt weer allerlei herinneringen, uit die tijd, naar boven. 

Hier Uw scribent in actie tijdens een uitzending, die overigens niet in de CK3 plaatsvond. Met links "Good Old" Piet van Dijken en derde van links Rob van Dam. 

Goh jongens, wat vliegt de tijd.... en dat ik dit nog eens ooit zou zeggen....