Benicasim 21

Drie weken zijn we nu in Benicasim en daar dreigt nu een eind aan te komen. Gisteravond worden we weer overvallen door hevige windstoten en wel dusdanig dat zelfs onze Duitse buurman zijn luifer naar binnen haalt. Denk nou niet, nou en? Dat is echt een klusje omdat dat ding al de gehele winter uitstaat is hij driedubbel gezekerd beducht op harde wind. Nu is het kennelijk zelfs hem te gortig en het moet gezegd, helemaal ongelijk geef ik hem niet. Onze camper staat ook duchtig te schommelen en uiteraard gaat de Satelietschotel plat, voordat deze eraf waait.

Vanmorgen gaat het eerst naar het zwembad voor onze dagelijkse routine van een half uur baantjestrekken. Nu zijn we steeds al redelijk op tijd, door om tien voor tien al in het zwembad te zijn. Dit doen we om, in ieder geval, de eerste baantjes ongestoord te kunnen maken. Maar, vandaag liggen we nog niet in het bad als de eerste medezwemster zich al aandient. Kort daarop zie ik nog twee dames aan komen strompelen. Het zich voortbewegen gaan in een rampzalig langzaam tempo en beide maken ze gebruik van een stok. Na het omkleden laten de dames zich in het bad zakken en puffen eerst even, aan de rand, uit. Het bad is al geen 50 meterbad, want het houdt op met 10 meter. Dit wordt nu ook nog ingekort door de dames. Als ik nog een derde stok zie aankomen strompelen is voor mij de lol er al snel af. Natuurlijk kan niet iedereen een Marc Spitz of Inge Dekker zijn, maar het tempo wat deze dames zwemmend halen, benadert het moment van zinken krap aan. Als ze dan ook nog, midden in het bad, gaan staan socializen, wordt de temperatuur in het bad 2 graden hoger, omdat ik tot het kookpunt geraak. Had ik trouwens al eens gezegd dat mannen boven de 65 jaar oude zuurpruimen worden? Maar morgen trekken we verder, richting Oliva, dat is in ieder geval bij deze besloten.

Als we nog even, ter afscheid, een rondje boulevard maken komen we van een koude kermis thuis. Het stuift langs het strand dat het een lieve lust is. Als we even stilstaan om een foto te maken, heb ik het halve strand al in mijn mond. Tegen de wind in lopen is vandaag echt geen optie. Dus lopen we met de wind in de rug en nemen de eerste de beste afslag terug naar de camping. Warm is het wel n.l. 20 graden.

 

In de verte zien we “maanmannetjes” bezig de dennenbomen te snoeien. Dat wil zeggen dat er eentje hoog in een bakje de bomen snoeit, nummer twee het verkeer staat te regelen en de derde, tja, euh, nou die staat te kijken of de eerste het wel goed doet. Kijk het is natuurlijk wel Spanje he, mañana, mañana. De ontspannen kijk op het leven van veel Spanjaarden. Morgen (mañana) komt er altijd weer een dag om zaken te regelen.

Het strand is op dit moment ook iets kleiner met al dat opstuwende water, zo te zien was het vanmorgen nog hoger en dat terwijl ze hier geen eb en vloed kennen.

De rekening is betaald en de stroom gaat er morgenogchtend om 8.30 uur af en dan op naar Oliva, camping Rio Mar.

Benicasim 20

Dreigende wolkenvelden en hevige rukwinden is het huidige weertype. Vreemd want het kwik loopt op naar ruim 20 graden, maar geen streepje zon is er te zien. Gisteravond kregen we beelden van, door de wind, omver gegooide wielrenners in Benidorm en hier is het al niet veel beter. Dus in plaats van met de fiets naar het stadje, gaan we lopen. Eerst doen we de Chinees aan, die van een Xenos, Action en Zeeman bijelkaar. Werkelijk ongelooflijk, wat een assortiment. Ali is op zoek naar een badmuts, want haar haar gaat zo langzamerhand aanvoelen als een “bos touw”, zoals ze dit zelf zo plastisch omschrijft. Het drink- en zwemwater is hier met chloor behandeld en kennelijk kan het haar daar niet zo goed tegen. We werden een paar dagen geleden met de neus op de feiten gedrukt, toen we iets vroeger gingen zwemmen. De medewerker van het Bonterra Park stuurde ons weer weg, want zoals hij het uitdrukte  er was nu nog een “Chemical Proces” gaande en dan bedoelde hij het zwemwater. De badmuts wordt een silliconen geval, die je bijna oneindig kan uitrekken, dus past hij ook op, of over, het hoofd van mijn kokkin.

Onderwijl “sneup”ik door de winkel en kom allerlei hebbedingetjes tegen. Ik scoor een paar klemmetjes, waarmee ik het doek boven het hefbed in de camper goed kan vastzetten.

 

Dit voorkomt dat het doek, met het bed omhoog, zo vreemd voor het raam fladdert. Ja Ordnung muss sein.

Als het klussen achter de rug is gunnen we ons even, via Chromecast en NPO, een paar afleveringen van Zondag met Lubach. Het is maar waar je van houdt nietwaar?

U merkt het al, zo’n dag van niet teveel doen… m.a.w. ”My kinda Day”

Benicasim 19

Het is vandaag “Rosen Montag” de dag dat carnaval begint. Ons bereiken berichten dat diverse optochten met praalwagens zijn afgelast vanwege de verwachte harde wind. Stel je even voor, je bent maandenlang aan het werk om voor dit jaar de mooiste praalwagen ooit te bouwen en dat gaat de optocht niet door…..$&%&&%R___ Maar hier op de camping hebben we geen last meer van harde wind, dus kan het feest hier doorgaan.

 

Allerlei verklede figuren passeren onze camper. Jammer dat Ali te beleefd is om foto´s van dichtbij te maken, want er zitten een paar extravagante figuren tussen. Ikzelf heb mijn camera thuis gelaten en begin daar nu spijt van te krijgen.

Een paar dagen geleden ontmoeten we bij het busstation in Castillon twee dames, die ook in Benicasim verbleven. Weliswaar in een appartement, maar toch, dit schept een band. Onderweg vertelden ze dat ze regelmatig vanaf Benicasim per fiets naar Castillon gingen. “Langs de kust blijven rijden en dan bij de Octopus rechtsaf en dan alsmaar rechtdoor”. Bij die woorden dacht ik het al, “mijn lot is bezegeld” en vandaag is het zover.

 

Het is mooi weer, dus gaan we een “eindje” fietsen. Maar als we bij het Planetarium in Castillon aankomen is dat nog niet het einde. Er wordt naarstig gezocht naar “de Octopus” en dan weet ik het al: het wordt het centrum van Castillon en dat is nog ruim 8 km verder en dan die 18 km weer terug.

We missen nu hier een prachtig plaatje dat we onderweg tegenkomen. Een rijtje van ruim twaalf arbeiders op een bankje, gekleed in lichtgevende hesjes en sommigen met een sombrero op hun hoofd tegen de zon. Mijn fotografe laat zich ten tweede male leiden door haar Calvinistische opvoeding en durft de mannen niet te storen, ondanks de vrolijke begroeting die ze ons bezorgen.

Op de route naar de stad komen we een Carrefour tegen, een immens grote supermarkt. Ik neem de gelegenheid te baat om op zoek te gaan naar een Nikon Coolpix 9900, waar ik de afgelopen dagen verliefd op ben geraakt. Ik zal U de specificaties besparen, maar het kan de competitie aan met mijn SX1, met dit verschil dat de eerstgenoemde in mijn broekzak past. Mijn Nikon is niet op voorraad, dus moet ik de aankoop nog even uitstellen.O ja, op de foto zijn alleen maar de “lege” kassa’s te zien. Aan de andere kant zijn nog precies zoveel in gebruik.

Zo ziet dat er dan uit, een uitgewoonde scribent, die geen oog meer heeft voor al het schoons om hem, tenzij het een rokje draagt. Links is het prachtige stadhuis te bewonderen, rechts is de Heilige Maria kerk, maar dat heb ik een aantal dagen geleden al beschreven.

Op de terugweg komen we deze “luchtschildering” tegen. “Is het niet alsof er een tekening in de lucht is gemaakt?” Maar dit is dus een woning van iemand. Oud en vervallen, maar goed genoeg om in te wonen. Of de eigenaar deze fraaie tekening op zijn woning heeft gemaakt is onduidelijk, maar op deze wijze kan graffiti mijn goedkeuring wel wegdragen.

Een rijke buurt is dit niet, want even ervoor ontdekken we deze “Siedlung” (nederzetting).

Maar contrasten zijn er om gezien te worden, zo kan deze meneer zich een eenpersoons helicopter permitteren.

Zo heeft de een geen huis, de ander een helicopter en weer een ander geen Coolpix.

Benicasim 18

Vannacht trekt er een ware storm over de camping. De luifel van de Duitse buurman maakt “dure” geluiden en ieder moment verwacht ik dat het ding zich losmaakt en een eigen leven gaat leiden. Achteraf ben ik heel blij dat ik de Sat schotel heb laten zakken, want dan lig je toch iets rustiger te schudden in je beschermend campertje.

Natuurlijk beginnen we vandaag weer met WNL op zondag, gevolgd door Harry Mens zijn Business Class, om te zien hoe het met de aandelen staat. Ik kan er werkelijk niks aan doen, ik heb nu eenmaal een zwak voor dat programma. De onbeschaamdheid waarmee zijn gasten reclame voor zichzelf zitten te maken, maakt mij stinkend jaloers.

Daarna wordt het hoogste tijd om over te schakelen naar Eurosport 2 voor de laatste etappe van de ronde van Valencia, oftewel “Volta a la Comunitat Valenciana”.

Want “onze” Woutje Poels, hier in actie tijdens de tijdrit van Benicasim naar Oropesa del Mar die hij winnend afsluit, maakt kans op de eindoverwinning in Valencia. Het geeft toch een extra verbondenheid, als je al die knapen zelf aan de start hebt gezien in Benicasim. Trouwens ik heb mezelf ook nog gezien op de beelden van Eurosport, maar dit terzijde.

Woutje wint de ronde van Valencia, mede dankzij de vlucht in de 4e rit, waar hij 48 seconden pakt.

Nog even over gisteren omdat we nieuwe buren hadden. Ik zeg hadden, want ze zijn alweer verdwenen. Een Nederlands stel parkeert hun camper tussen de bomen, vlak voor ons. Na het obligate “geemmer” met de stroomaansluiting komt “de ontvangst” aan de beurt, want het kan niet zo zijn dat wij geen TV kunnen kijken. De automatische schotel gaat omhoog, draait ruim 30 seconden en ploft weer naar beneden. Er wordt uitgestapt en de situatie bestudeerd. Al snel komen de “experts” erbij staan om goede raad te geven. Bijvoorbeeld hoe de vorige bewoners van dit plekje stonden en hoe het allemaal beter kan. Meneers blik wordt steeds radeloser. Als het volk weg is zegt Ali, “Ga er even naartoe”. Om een lang verhaal kort te houden, meneer weet het allemaal wel. Maar nu begrijpt hij het niet meer, want hij heeft vrij zicht maar geen beeld. Als ik over de “Skew” begin, slaat hij bijkans op tilt. “Anders probeer je het even met de hand in te stellen” probeer ik nog. “Geen denken aan, dat ik daar mee begin te knoeien” is zijn, door onbegrip ingegeven, respons. Zijn vrouw staat er, beminnelijk glimlachend bij. “Zal ik het anders voor je doen?” zeg ik , waarbij zijn gezicht opklaart. Als we binnen staan geef ik hem de AB weer in handen. Het afstellen lukt hem bijzonder vlot, maar net niet genoeg signaal. Kennelijk de Skew, die hem parten speelt.

Hij draait zijn camper nog een keer of drie en geeft het dan op. Vanochtend komt hij nog even langs. Hij gaat verhuizen, maar bedankt me uitbundig, “Ik heb toch veel van je geleerd, dank daarvoor”.

 

Vandaag krijgen we een Engels stel naast ons, met een miniscuul Dome Schoteltje. Het zal je toch verbazen als die wel beeld hebben, want normaliter hebben de Engelsen schotels van 1.50 meter naast hun camper staan.

O ja, let  even op het hilarische nummerbord van de Britten ”HI ONS”.

Benicasim 17

Zwemmen, boodschappen, lunch en dan als een speer op de fiets, want stel dat je niet genoeg beweging krijgt en “die Pens” van mij niet in omvang afneemt. Het feit dat het tussen Quotes staat betekent dat ik iemand citeer. Afvallen is een noodzakelijk goed i.v.m. diabetes.

Via de boulevard gaat het richting Castellon, pal langs de Middellandse zee. De zon schijnt, maar de temperatuur blijft op 15 graden hangen en dan voelt het frisjes aan. Even voor Castellon “steken we aan” voor een kop cappucino, of wat daar voor door moet gaan. Hier vlakbij is een miniscuul vliegveldje waar continu parachutisten gedropt worden. Soms in groepen van 5 of als zogenaamde “tandemsprong” waarbij een parachutist nog iemand, op zijn buik, meeneemt.

Als zo’n vliegtuigje terugkomt, maakt het een, voor een leek, afgrijselijke enge landing. Hij stort zich werkelijk naar beneden, om op het laatste moment een zeer scherpe bocht te maken en zo de landingsbaan op te stuiteren. Als ik dit voor de eerste keer aanschouw, heb ik het idee dat hij, in de bocht, met zijn vleugeltip de grond zal raken.

We rijden nog even verder, want Ali heeft een Planetarium ontdekt, richting Castellon.

Maar vlak daarvoor ontdekken we een aantal campers bijelkaar geparkeerd, dus nemen we even een kijkje. We raken aan de praat met een stel Nederlanders die hier al jaren overwinteren en zich nu een prachtige Rapido Randoneur integraal hebben aangeschaft. Ze kennen alle camperplekken en staan bijna nooit op een camping. Maar ja, “as jou ut Harlinge komme, bin je net su snel bang, nou”. Hij draagt het silhouet plakplaatje van de “Stiennen Man” dan ook met trots op zijn camper.

De “Stiennen Man” is een standbeeld op de Westerzeedijk bij Harlingen.

We rijden nog even door naar, alweer een verbinding met Friesland en wel naar het Planetarium van Castellon.

Een planetarium is een schaalmodel van ons zonnestelsel. Zo'n model was eeuwenlang geheel mechanisch. In 1924 ontstond het eerste planetarium dat gebruik maakte van projectie. De huidige planetaria zijn vrijwel allemaal van dit type. Even een stukje geschiedenis. Mechanische planetaria zijn bekend uit verschillende vroege culturen. Archimedes zou al hebben beschikt over een primitief planetarium waarmee de bewegingen van de zon, de maan en de planeten konden worden voorspeld. In 1902 ontdekte archeoloog Spyridon Stais tussen de voorwerpen, die in een scheepswrak bij Antikythera waren gevonden, een klomp geoxideerd materiaal met daarin een mechanisme met tandwielen. Aangenomen wordt dat het mechanisme, dat uit 82 v.Chr. dateert, werd gebruikt als astronomisch uurwerk. Eise Eisinga bouwde in Franeker het oudste nu nog werkende mechanische planetarium dat hij in 1781 voltooide.

Nu maar eens kijken of dit geheel ongeschonden door het redigeren komt.

Benicasim 16

Onze zwemroutine wordt door steeds meer mensen ontdekt. Waren we de eerste dagen nog heerlijk alleen in het kleine zwembadje, sinds eergister worden we vergezeld door een Fransman. Trouwens een ‘echte’ zwemmer, die even alle zwemslagen voor ons demonstreert. Borstcrawl, rugslag, vlinderslag en dat alles in een tempo dat ik er, alleen door te kijken, moe van word. Vanochtend kwamen er nog 2 zwemmers bij. Gezien hun gedrag, Nederlanders. Stel je even een klein bankje voor, waar je je voeten even kan drogen, met daarboven een paar kapstokjes. Wel deze mensen hangen hun kleren dusdanig dat de rest bezet is, hun tassen zetten ze “op” de bank.  Hun slippers staan voor het hele bankje verspreid. Als ik onder de douche vandaan kom, verschuif ik de tassen  en slippers ietsje, zodat ik kan zitten. Dat pikt deze vriendelijke Medelander niet. Hij springt uit het bad en zet de tassen weer een eindje terug, als hij wegloopt meldt hij mij “Do not touch!”. Kennelijk heeft meneer slechte ervaringen met de vele en zeer vriendelijke Engelsen op de camping. De humor wint het, deze keer, van mijn boosheid.

Het is frisjes. Vannacht was het rond de 7 graden en dat is koud, gekoppeld aan de sluierbewolking, maakt het geen goeie dag om iets te ondernemen. Na het ontbijt worden de inkopen gedaan en mag ik mij gelukkig prijzen dat ik, voor deze ene keer, “Blauwe kaas” mee mag, dus dat wordt vanmiddag smullen. Wat ben ik, soms, toch een geluksvogel en is mijn reisgezel toch onvoorstelbaar soepel (als een looien deur). Maar daar moet wel iets voor gebeuren, de fietsen moeten worden gereinigd.

Dus gaat er een lapje over het frame en wordt de ketting, zo goed en zo kwaad als dat gaat, onderhanden genomen. Het moet gezegd de zaak loopt, van beide verhicles, weer soepeltjes. Als dan ook de banden weer op 6 Bar worden gepompt is het feest compleet. Daarna moet de plee geleegd en dat is ook een klusje voor uw scribent, evenals het legen van het afvalwater.

Dit alles levert wel weer een heerlijk glaasje wijn, ja echt maar eentje, op. Maar gepaard met een overheerlijke Danisch Blue lijkt het wel feest.

Benicasim 15

Geinspireerd door gisteren willen wij vandaag ook even naar Oropesa Del Mar knallen, nou ja knallen? Wij nemen de “Groene route” en die omzeilt lekker de bult van de 3e categorie.

Iedere keer weer worden we getroffen door de schoonheid als we de bocht indraaien bij camping Ahazar om de Via Verde op te rijden. Het is frisjes vandaag. Gisteravond werden we overvallen door hevige windstoten en wel zo heftig dat ik de satelietschotel naar beneden heb gedaan.

In Oropesa eerst naar de VVV, want de vorige keer was die gesloten. En passant vraagt Ali ook nog even waar de markt op dit moment wordt gehouden. Nou, dat is een belevenis. Je kent het misschien wel, zo’n tafel vol met kleding (rommel) wat 1 euro mag kosten. Daar staan dan, schouder aan schouder, dames in te wroeten om “het koopje van de dag” te scoren. Nou, zelfs die dames ontbreken op deze markt. “Dood katoen” is de juiste benaming. Je loopt langs verlaten stalletjes waar meters naastelkaar liggende zonnebrillen je doelloos aanstaren. Rijen horloges proberen, volkomen zinloos, bij de tijd te blijven.

  

Tijdens onze pauze worden we benaderd door de jongeman op de muurtjes, met de vraag hoe hij op de “Via Verde” komt. Hij blijkt op de fiets van Zeist naar Meknes te trekken. Een klein deel heeft hij per trein gedaan, omdat hij geveld was door een griepje. Een moedige onderneming, zeker gezien de slechte wegen in Marokko. Zijn plan is op 27 mei weer thuis te zijn, want dan viert zijn zusje haar verjaardag.

Even later halen we hem op de Via Verde in, dus veel voortgang heeft hij niet.

Benicasim 14

In februari volgen de wielerkoersen elkaar in een razendsnel tempo op. Waar een deel van het peloton de degens kruist in Australië en een ander regiment haar kilometers afwerkt in Dubai, is het wielerseizoen in Spanje ook weer op gang gekomen. Na de openingswedstrijden op Mallorca staat de komende week de Ronde van Valencia  op het programma. Laten wij nu op loopafstand van de start, in Benicasim, zitten. Deze pittige ronde door het prachtige Valencia land is, na een onderbreking van zeven jaar, toe aan zijn 67e editie. Heel wat toppers komen hier aan de start.

Historie
In 1929 werd de eerste editie georganiseerd met de onbekende Spanjaard Salvador Cardona als winnaar. Niet geheel verrassend prijken er voor het merendeel thuisrijders op de erelijst, maar liefst 44 keer ging de eindzege naar een Spanjaard. Wielergrootheden vinden we in de persoon van Eddy Merckx (1969), Bernard Hinault (1986), Stephen Roche (1987), Laurent Jalabert (1996) en Abraham Olano (2000) terug.

Slechts één keer was een Nederlander de sterkste in het eindklassement. In 1990 wist Tom Cordes, in 1986 wereldkampioen honderd kilometer ploegentijdrit, de eindzege mee naar Nederland te nemen. Alejandro Valverde zegevierde in 2004 en 2007. Zoals gezegd was laatste editie van de Volta a Valencia in 2008. Door het uitbreken van de economische crisis in 2008 verdwenen verschillende wedstrijden van de Spaanse kalender, waaronder ook deze ronde.

03/02/2016 – Etappe 1: Benicàssim › Oropesa del Mar (16,25 km)

Goed, ik loop een beetje leeg, dus een heel verhaal vooraf en dat komt omdat je niet iedere dag zo dichtbij de renners kan en mag komen.

Hier Pieter Weening, die van start gaat, onder leiding van Erik Breukink achter het stuur in de auto van de Roompot ploeg.

Het is hem echt, Erik Breukink en hij heeft mijn charmante fotografe in de gaten.

 

Met in totaal 18 renners aan de start moet mijn fotografe toch een keuze maken. Hier kanshebber voor de winst van deze tijdrit, Nikki Terpstra van de ploeg Quickstep, waar ook Tom Boonen voor rijdt.

Let even op de perfecte timing van deze foto bij het vertrek van Tom Boonen.

Dan is het tijd voor een kopje koffie, met als voordeel dat we dan even in de zon kunnen zitten.

 

Ja dan,….. komt mijn held aanwandelen, Johnny Hoogerland en hij zet zijn fiets werkelijk pal voor mijn neus tegen het hek. Terwijl de duurdere renners hun naam op de fiets hebben laten graveren, heeft Johnny het met een plakkertje gedaan. Eenvoud siert de mens.

 

Hij oogt nerveus, doet nog even een paar rekoefeningen en meldt zich dan aan de start.

Woutje (Wouter) Poels, uit het team Sky, start vroeg in de wedstrijd en staat lang op de 1e plaats. Sterker nog, deze Nederlander zet deze eerste etappe op zijn naam.

Ik ga er maar niet vanuit dat onze aanmoedigingen daar aan hebben bijgedragen.

Benicasim 13

Volgens het Nederlandse weerbericht gaat vandaag geheel Spanje schuil achter een wolkendek, dus een ideale dag om Castillon te bezoeken. Maar als we op de bus zitten te wachten, in een heerlijk zonnetje, blijkt onze kleding toch iets teveel op frisheid gebaseerd te zijn. De rest van de de dag zal de zon heerlijk schijnen.

Castellon de la PLana zoals de stad officieel heet stamt uit de 13e eeuw. De meeste van de historische gebouwen zijn gelegen in het piepkleine oude binnenstadje, rond de Plaza Mayor (Grote Plein).

De gotische kathedraal de Santa Maria, gebouwd in de 13e eeuw en een eeuw later herbouwd na vernietiging door brand. Het huidige gebouw is een nieuwe reconstructie, want de oude kathedraal is tijdens de Spaanse burgeroorlog (1936) in opdracht van de gemeenteraad gesloopt. Hij is gesloten dus een regelrechte tegenvaller voor Ali. Als we deze foto nemen staan we met de rug naar het beroemde stadhuis.

Het Ayuntamiento (stadhuis), gebouwd aan het begin van de 18e eeuw. Het beschikt over een mooie gevel in Toscaanse stijl boven een zuilengalerij.

Onder het nemen van deze foto, krijg ik voor de voeten geworpen, “vorig jaar heb ik deze ook al genomen en toen heb je er niets mee gedaan”. Dus voor de lieve vrede!

Castillon is een heerlijke stad, temeer omdat het centrum zeer overzichtelijk is. Ver hoef je voor de bezienswaardigheden niet te lopen en dat spreekt mij dan wel weer aan. Wat mij minder aanspreekt zijn de plaatselijk Orange medewerkers. Ik vraag in de winkel aan een dame of ze Engels spreekt. “Un Poco” luidt het antwoord, maar bij de eerste vraag wijst ze al op een collega. Die ziet de bui al hangen en wijst vervolgens op de enige mannelijke medewerker. “Habla Ingles?” vraag ik nog “Si”. Ik wacht 10 minuten, omdat hij bezig is met een klant, die volgens mij 3 keer dezelfde vraag stelt, maar oke. Als ik aan beurt ben vraag ik hem naar de Orange App. Zijn gezicht springt in een vraagteken. Dus ik vraag nog maar een keer “Habla Ingles?” “Si” maar hij brabbelt daarna driftig door in het Spaans. Als hij dan ook nog, op mijn telefoon, naar Google zoekt en mij dit vervolgens triomfantelijk laat zien, is bij mij de maat vol! “Usted No Habla Ingles, no” “U spreekt geen Engels he” grijp mijn telefoon en verlaat de winkel.

 

Hoogste tijd om even wat te eten en we gaan op zoek naar een “Pizzeria”. Als we ergens staan te overleggen, wijst een charmante Spaanse ons op “La Tagliatella” even verderop. We bestellen Pizza en het blijken werkelijk perfecte Pizza’s te zijn, een flinterdunne bodem met een heerlijke vulling. Ik heb zalm, Ali kiest voor de langoustine’s.

 

Natuurlijk wil ik weten welke kunstenaar deze heerlijke Pizza’s fabriceert en als ik in de keuken aankom ontdek ik een lieftallige kokin. Als ik toestemming voor een foto vraag, wordt ze helemaal verlegen, maar draait even later toch naar de camera met een lach, die mij doet smelten. Ik ben, door die lach, zo in de war dat ik, in plaats van een foto te nemen, het toestel uitdruk. Helaas, de tweede keer is de lach natuurlijk verdwenen.

Op naar de bus en een beetje nagenietend van een mooie en welbestede dag.

Benicasim 12

Het is 1 februari en er voltrekt zich hier op de camping een ware Exodus. Een deel van de Engelsen heeft besloten om hun heil elders te gaan zoeken. Een stroom van campers trekt aan ons voorbij. Het zal daar achter op de camping wel een lege aanblik bieden. Wij begeven ons naar de Lidl, want op maandag wordt er weer een nieuwe lading “spulletjes” aangevoerd. Met spulletjes bedoel ik de op heuphoogte aangebrachte bakken, waar de ene keer “kleding” en andere keer “gebruiksvoorwerpen” in de aanbieding zijn. De kleding kan varieren van sportkleding, voor mannen en vrouwen, tot pikant nachtondergoed. Ook gereedschap vindt vaak een goede aftrek. Veel aspirant kopers verdringen zich dan ook om de bakken en woelen in de aangeboden artikelen.

Ikzelf vind het leuk om mensen dan te observeren, welk gedrag ze aan de dag leggen. Dan valt mijn oog op een zeer netjes geklede Spanjaard. Hij graait een paar walnoten uit een bak en stopt deze in een plastic zakje. Dan loopt hij naar de Pistache noten om daar een flinke graai in te doen. Loopt vervolgens nonchalant langs de eerder genoemde bakken, om quasi geïnteresseerd de pistache nootjes op te peuzelen. Zo nu en dan gooit hij de lege doppen in een van de sinaasappel bakken om daarna de rest van de nootjes op te peuzelen. Met een brede zwaai ontdoet hij zich ook van de rest van de lege doppen, die verspreidt tussen de bananen terecht komen. Ik krijg de neiging om de doppen te verzamelen en die hem terug te geven, maar Ali weerhoudt mij van dat plan. Het zakje met de walnoten probeert hij zo onopvallend mogelijk om zijn hand te winden. Als hem dit niet voldoende lukt, ontdoet hij zich ook daarvan door ze tussen aubergines te donderen. Hierna wandelt hij doodgemoedereerd de winkel uit, mij met verbijstering en open mond achterlatent.

Inmiddels is Ali gegrepen door Ernesto en zijn aanbod. Ernesto heeft zich ten doel gesteld de arme huisvrouw haar taak in de keuken te vergemakkelijken.

Om nu te zeggen dat Ali lui is, gaat mij iets te ver, maar van gemakkelijk houdt ze zeker. Of het is de spuuglelijke groene kleur die een soort van koopdwang bij haar oproept, want zie hier de aankopen, die uiteindelijk haar het leven gemakkelijker gaan maken. Maar wat haar “echt”gelukkig maakt is die kist met aardbeien. Maar liefst 2 kilo met verse aarbeien en dat voor de prijs van 2,50 euro. De antioxidanten in aardbeien vangen ongezonde stoffen in het lichaam weg, aldus een beschrijving in Google. Het zou een onstekings remmende werking hebben.

Eetse.