Benicassim 21

Gisteren worden we overvallen door een fenomeen wat we enige jaren geleden ook al hebben ervaren.

Plotseling verdwijnt de zon achter een gordijn van vochtig aanvoelende lucht. Alsof een natte deken om je heen wordt geslagen, zo voelt het. Ik herken het onmiddellijk en als ik me omdraai zie ik de bergen, achter de camping, in de mist verdwijnen.

Even later hoor ik, aan het einde van onze "Calle" (straatje), geroep en geschreeuw. Wat blijkt, de kampeer organisatie ACSI is met hun rondtoer door Spanje op deze camping neergestreken. Voor het overgrote deel zijn het caravans.

  De bedoeling is om deze caravan op de, door de dames, toegewezen plek neer te zetten. Maar dat valt nog niet mee. Zo te zien hebben de dames, ondanks hun luidkeelse aanwijzingen, er geen fiducie meer in.

Nu moet ook gezegd worden, meneer staat met zijn combinatie "shocking"klem. Voor staat hij ook al met zijn neus in de heg en dan heeft de chauffeur nog mazzel, dat die plek aan de overkant nog niet bezet is.

Gelukkig reizen ze in een groep en daar zijn altijd wel een aantal mannen bij die er "echt" verstand van hebben en hun bevindingen niet onder stoelen of banken steken. De één roept dit, de ander heeft weer een beter idee. Uiteindelijk besluiten ze om het hele spul maar los te koppelen en de caravan met de hand te verplaatsen. Misschien dat de eigenaar, over een paar jaar, wel een zogenaamde "mover" aan gaat schaffen, dan kan het allemaal elektrisch.
Gemak dient de mens, nietwaar.

Benicassim 20

Vanmorgen valt het zwemmen in het water. Als we even voor tienen het zwembad instappen, is het een kabaal van jewelste. Een stel jongelui heeft enorm veel plezier. Daaromheen doet een Nederlandse mevrouw haar best om haar baantjes te trekken. Ik probeer het ook nog even, maar geef het al snel op, want ik heb een bloedje hekel aan kabaal. Als dan ook nog  een echtpaar het zwembad binnenstapt, stap ik op.

Was ik gisteren nog aan het roepen dat wij beide helemaal niets met Valentijn hebben, dat moeten we 's avonds bijstellen.

Als we aan ons tafeltje aanschuiven, worden we onmiddellijk getrakteerd op een glas "champagne", een prachtige Hors-d'oeuvre van toast met geitenkaas en een heerlijke dressing. Let ook even op de rijkelijk uitgestrooide harten op het tafelkleed.

  Het belooft een hete avond te worden, die wordt opgeluisterd door de wereldberoemde band "Wonder Kings" met de vertolking van, zo te zien, Elvis hits. Deze meneer aan de bar heeft daarom alvast iets luchtigs aangetrokken.

Veel vroeger dan gepland staat, begint de band te spelen, maar het blijkt hier te gaan om een eenvoudige zogenaamde soundcheck. Hierna, gaat de band aan het bier en de blow, om op die wijze in topvorm te komen. De band is zo professioneel dat ze hun eigen dealer mee hebben.

Het eten is werkelijk een feest, want de "bubbels" worden aangevuld met een fles heerlijk frisse Sauvignon Blanc. Hoofd-culinair houdt het bij 2 glaasjes en tja, de rest laten staan is ook weer zoiets. Het aperitief, soep, een copieus hoofdgerecht en uiteraard nog een dessert. Dit alles bij elkaar heeft tot gevolg dat ik met een te volle maag kom te zitten.

Inmiddels heeft de zanger van de band zichzelf getransformeerd in een pseudo Elvis en probeert Hoofd-financiën als eerste, tot verbijstering van het personeel, af te rekenen. Want zoals gezegd, ik heb een hekel aan kabaal.

Het was een mooie Valentijn avond.

Benicassim 19

14 februari ofwel "Valentijnsdag". Wij beide hebben hier helemaal niks mee, maar ieder z'n meug, zullen we maar zeggen.
Vandaag gaat het, op de fiets, naar de CarreFour een enorme winkel waar alles te koop is. In eerste instantie gaat het om nieuwe borstels voor onze elektrische tandenborstel. Een aantal jaar geleden hebben we de tandenborstel hier in Castellon gekocht en Hoofd-tandverzorging is ervan overtuigd, dat je de losse borstels alleen hier kan kopen. Volgens mij wil ze gewoon een lekker eind fietsen.

De hele rit, tot aan de haven van Grau, gaat het pal langs de zee en dat biedt steeds een mooi uitzicht.

Bij het vliegveld is een zogenaamde "vrije" camperplaats en daar wordt massaal gebruik van gemaakt. Let wel, dit is een plaats waar geen enkele voorziening voorhanden is. In het verleden zijn hier mensen betrapt, terwijl ze hun "poepdoos" in het aangrenzende slootje leegden. Er was zelf iemand die een complete en kant en klare afvoer naar het slootje had aangelegd. Je staat deur aan deur, maar je staat wel "vrij", tenminste, zo wordt dat genoemd.

  Voor je kannetje vers water moet je een paar honderd meter aan de wandel aan de overkant van de drukke weg.

Grau voorbij, op de weg naar Castellon, komen we deze herder tegen met zijn schapenkudde, want ja, hier moet het gras ook kort gehouden worden.

Op de terugweg zien we dit tafereel. Niks bijzonders, zult U zeggen. Dat is onder normale omstandigheden ook niet het geval. Maar even verderop staat de camper van dit stel en dan wordt het, in plaats van parkeren, camping gedrag en dat is hier ten strengste verboden. (Luifel uit, stoelen buiten of op oprij blokken is camping gedrag en dit is verboden op parkeerplaatsen.)
Lang leve de vrijheid van een camper!

Vanavond gaan we een hapje eten in het restaurant, wat nog wel even voeten in de aarde had. Om twee uur konden we niet afspreken, omdat we pas na vier uur kunnen bespreken. Om half vijf is alles vol in verband met Valentijn. Gelukkig, als Hoofd-tafelreservering onze naam noemt, is er een tafeltje vrij.

Benicassim 18

  Vanmorgen vroeg ontvangen wij het bericht dat "onzer" Annie, na een kort ziekbed, is overleden. Wij hebben Annie in Benidorm leren kennen, waar ze met haar man Teus, 8 maanden per jaar een appartement huurden. Annie was een levenslustige vrouw, die ondanks haar leeftijd, vreugdevol in het leven stond en nog aan alles wou meedoen. Wij wensen Teus en familie veel sterkte toe, in deze moeilijke dagen.
"We gaan je missen Annie".

Ik weet niet of het er iets mee te maken heeft, maar veel zin in zwemmen heb ik niet. Het liefste blijf ik lekker op bed en kijk een beetje televisie om de zinnen te verzetten. Toch lig ik 2 uur later in het zwembad mijn baantjes te trekken. Tijdens het koffie drinken merk ik een bepaalde druk om op te schieten. "Ik heb het al een paar keer gezegd, ik wil even naar de markt in Benicassim", merkt Hoofd-marktbezoek op. Het zal, als wel vaker, aan mij voorbij zijn gegaan, maar rond half twaalf wandelen we op de markt.

Bij een € 1,= kraampje zie ik de dames in de aangeboden koopwaar "klauwen" en krijg alweer meer dan genoeg van dit marktbezoek.

De mens zit wonderlijk in elkaar, want even later sta ik mij, midden op de markt, te ontdoen van mijn bodywarmer en trui, om een overhemd te passen. Tegelijkertijd vallen we eigenlijk, in de kraam met overhemden, op één en hetzelfde patroon, alleen is de juiste maat niet te vinden. In mijn beste Spaans maak ik duidelijk dat is maat 44 wil. Ja mensen, maat 44, dus het gaat de verkeerde kant uit, hoewel, uitdijen kan eigenlijk maar één kant uit, nietwaar? De marktkoopman zoekt en vindt een passende maat 43 en begint alle spelden en karton te verwijderen. Het past perfect, dus bedank ik de man en wil weglopen. Maar ik kom niet onder het betalen uit.

Dit is het patroon van het overhemd, werkelijk, zo ziet het eruit en om heel eerlijk te zijn, welk patroon past nu beter bij een oud geluidstechnicus.

Als ik ook nog eens een mooi horloge zie en het wil kopen meldt Hoofd-financiën, dat de bodem van de geldkist in zicht is en we het ons niet kunnen permitteren. Trouwens, de kosten zijn € 7,= voor het kleinood.

  Op weg naar de "Flappentapper" komen we dit beeldige geveltje tegen, zeg nou zelf.

Dan nog even een "Wie met pek omgaat wordt ermee besmeurd" voorbeeld! Ik had al verteld dat het hier, in Benicassim, vergeven is van "Brexiteers", oftewel,  Engelsen van een bepaalde leeftijd, die denk ik allemaal voor de Brexit hebben gekozen. Al deze mensen drinken G&T (Djee and Tee) ofwel, Gin en Tonic. Je ziet ze met literflessen Tonic en goedkope Gin de Mercadona verlaten.

Precies, na een paar dagen zeuren, mocht ik van Hoofd-spiritualiën ook een dergelijk setje aanschaffen. Het probleem is echter dat het nog maar donderdag is en ons alcohol inname zich tot het weekeinde beperkt.........

Benicassim 17

Het blijft wonderlijk, hoe snel je gewend raakt, of misschien wel verwend raakt, door een bepaald weertype. Voor vandaag geeft de weer-app bewolkt weer aan met een maximum van 16 graden. En wij, wij ervaren dat dan als frisjes. Maar als dan heel eventjes de zon door het wolkendek piept stijgt de temperatuur en zitten we alweer buiten.

Op onze wandeling, gisteren langs de boulevard, springt deze villa in het oog.

De naam van de Villa is Iluminada, wat zoveel als "verlicht" of "verlichting" betekent. Nu is het licht kennelijk uit, want er is een bouwstop afgekondigd. Het plan was om een extra kelder aan te leggen, wat door de verhoogde bouw simpel leek te lukken. Echter begonnen de zijwanden af te brokkelen, waardoor die ook maar gesloopt zijn. Dit laatste is tegen de geldende bouwvoorschriften, want bij een verbouw dienen de buitenwerkse maten in stand te blijven. Dus is nu de gemeente aan zet, met het afgeven van een aangepaste vergunning voor een herbouw.
Hierdoor is deze laat 19e eeuwse bouw, zijn aristocratische grandeur nu wel helemaal kwijt.

   Wie nog niks van zijn grandeur heeft ingeleverd is Torre de la Vincente, oftewel de Poort van Heilige Vincent. Deze toren maakt deel uit van de verdedigingslinie of surveillancenetwerk uit de 16e eeuw tegen de aanvallen van de Berberpiraten, zoals de eerder genoemde Colomera-toren.

Schuin tegenover de Torre de la Vincent, ligt het "Museo Torreon Bernard". Nu weet ik eerlijkheidshalve niet of deze toren ook uit de 16 eeuw stamt, of later is gebouwd en ook hebben we nog nooit het museum bezocht.

Benicassim 16

Het is zo'n dag, die je in Spanje, rond dit jaargetij, kan verwachten. Nog voor de zwemsessie wordt de was in één van de 7 professionele machines gestopt en kunnen we genieten van een verder leeg zwembad. De was tijd bedraagt 29 minuten en dat is een prima tijd om 40 baantjes te trekken.
Als de was hangt vormt die precies genoeg schaduw om lekker buiten te kunnen zitten, want in de 21 graden en zon is het echt te heet. Als ik in de middag achter de camper de schaduw opzoek, is dat net weer iets te frisjes, zo in de blote bast.
Het is onrustig op de camping, tenminste, dat meet ik af aan het aantal bezoekers, dat bij onze overburen informeert wanneer ze van plan zijn te vertrekken.

Het inpakken is al begonnen en de buurman loopt constant heen en weer. Onder de informerende mensen, is ook de Zweedse dame, waarvan wij deze plek hebben overgenomen. Ze keurt ons amper een blik waardig, alsof wij de kwade genius zijn die achter hun onvrijwillige verhuizing hebben gezeten.

Ook de naaste buren worden met een bezoek van een Engelse heer "vereerd", die naar de vertrektijd informeert. Hen was al te verstaan gegeven dat hun plekje voor een paar dagen gold.

Al dit, brengt ons op het idee om voor volgend jaar alvast een plek te bespreken.

Vanmiddag wandelen we nog "even" naar de boulevard om te genieten van het prachtige weer.

Kennelijk denken deze drie jonge knapen er ook zo over. Ze zijn aan het ballen in de toch nog frisse zee.

Deze vissers zijn op alles voorbereid, zelf op het vangen van vis, want ze hebben alvast hun barbecue klaar gezet. Die zacht oranje kleur aan de horizon is de "licht" met smog vervuilde ozonlaag.

Op het strand is de gemeente nog steeds bezig om alles schade, die Gloria heeft aangericht, te herstellen. De toegang tot het strand is nog steeds afgesloten, maar dan wel op de Spaanse manier. Het lijkt wel het hek van meneer Trump, dat hij, op de grens, tussen Mexico en de Amerika heeft laten plaatsen. Ook hier en daar een stukje. Ach, het gaat tenslotte om het symbool, nietwaar?

Benicassim 15

Vanmorgen liggen we bijna een uur lang in het zwembad. Reden, we raken aan de klets met onze mede-zwemmers. Het baantjes tellen schiet er bij in, met als gevolg dat we dus een uur bezig zijn. "Time flies when you have fun".

Vanmiddag stappen we op de fiets voor een tochtje naar Oropesa del Mar, zoals het  in het Castiliaans genoemd wordt. Dat laatste is vreemd, want het is hier overwegend een Valenciaans taalgebied.

Het is altijd weer een prachtige fietstocht, soms dwars door de uitgehakte rotsformaties, met uitzicht op de Colomera-toren. Deze toren is een constructie uit de 16e eeuw en maakte deel uit van het surveillancenetwerk tegen de aanvallen van de Berberpiraten.

Het uitzicht is op momenten werkelijk adembenemend mooi.

Op een bankje, langs de boulevard, rusten we even uit en genieten van een jongeman die met enorme gewichten indruk probeert te maken op een jongedame, die even verderop ligt te zonnen.

Er hebben hier in het verleden gevechten plaatsgevonden tussen de Tempeliers en de zogenaamde Hospitaalridders, waardoor het gebied in het verleden werd aangeduid als de Poort van;

Poort van het Valeciaanse gebied

Poort van de Tempelorde (Tempeliers)

Poort van de Middellandse zee

Poort in de orde van St Jan van Jeruzalem

Mijn verwarring wordt als maar groter als ik de onderste zin aan mijn vertaal-app aanbiedt. De bovenste is Spaans en betekent "Honden Nee", de onderste betekent natuurlijk hetzelfde, alleen zegt mijn vertaal app dat dit Catalaans is. Dit zou betekenen dat hier 3 talen worden gesproken, Castiliaans, de officiële Spaanse taal, Valenciaans en Catalaans.

Benicassim 14

Het is nog geen half acht als ik, door de oudere mannen kwaal, gedwongen word een sanitaire stop te maken. De wekker staat pas om 8 uur afgesteld, dus nadat ik de kachel heb aangezet, kan ik nog lekker even achter de katoenen broek en onder het donzen dek wegkruipen. Waarom zo onchristelijk vroeg op deze zondagochtend, zult U zich afvragen?
Wel, vandaag is het Santa Águeda, oftewel het feest van beschermheilige  Agathe, de traditionele bedevaart en de beklimming naar de hermitage van Santa Águeda. Om half negen horen we het eerste vuurwerk al knallen vanuit het stadje.

Na het ontbijt stappen we op de fiets om richting de kerk Santo Tomás, in het centrum van Benicassim, te rijden.

De mis is dan al in volle gang en voor ons is het wachten op het uitdelen van de herdenkingssjaals. Alle bedevaarders krijgen een witte sjaal om geknoopt ten teken van deelname. Onze oudste sjaal heeft nog het jaartal 2015, daarna zijn ze gestopt met het opdrukken van het jaar.

Dan komen de dragers met het beeld van Santa Águeda naar buiten. Die dame links, die ieder jaar weer op de foto komt, zal en moet het beeld even aanraken. De draagster rechtsvoor waarschuwt de achterste dragers alvast.

Dan start de processie onder begeleiding van een aantal trommelaars en een aantal instrumenten, die het midden houden tussen een hobo en een klarinet. Met die laatsten, die een beetje een klagelijk, maar sfeervol, geluid voortbrengen, gaat het de berg op waar even halt wordt gehouden bij een gedenksteen.

De bedevaart wordt bijgewoond door de kinderkoningin Marina Pauner en de jongedames op de foto, evenals de burgemeester, Susana Marqués .

Terwijl we door de Santa Águeda-straat lopen, kunnen we genieten van een glaasje (plastic bekertje) Muscat en proeven we de Coca Malfeta, een soort besuikerde cake. Vervolgens kunnen we beginnen met de beklimming van ongeveer drie kilometer naar de hermitage.

Om eerlijk te zijn halen we de eindstreep nooit helemaal en gebruiken de "Cementerio", halverwege de tocht, om de bedevaart te verlaten.

Dus hebben we ook nog nooit kunnen genieten van de aangeboden maaltijd, want als de bedevaart is afgelopen, worden de bedevaarders getrakteerd op 'l Olleta de la Plana. Nu komen de stukken vlees ook niet erg appetijtelijk op ons over.

Ten slotte is Santa Águeda ook nog eens de patroonheilige van huisvrouwen en begrijp ik de behoefte van Hoofd-huishouden ook iets beter om deze bedevaart ieder jaar te willen maken.

Benicassim 13

Gisteren besluit Hoofd-voeding, na het boodschappen doen, dat we 's avonds  in het restaurant gaan eten. Dus bespreekt ze al om half één een tafeltje. Dat is achteraf maar goed ook, want het is onwaarschijnlijk druk als we om half zeven in het restaurant aankomen. Ons "eigen" tafeltje was 's middags al vergeven, om maar aan te geven dat er concurrentie komt. Het eten is weer heerlijk, alleen met het toetje gaat het een beetje stroef. Een, voor ons, vreemde ober komt onze keuze voor het toetje opnemen. Normaal is er een keuze uit een stuk of zes "Postre's" (nagerechten), maar deze jongeling komt niet verder dan 3. We kiezen beide voor "Icecream", maar na een tijdje wachten, komt onze normale "Waitress" met 2 verkeerde toetjes. Ze neemt ze weer mee terug, maar even later komt onze jongeling wederom met diezelfde toetjes. "No, two Icecream". Even later komt hij met, voor ons elk, een bolletje ijs met gedroogd sinaasappel-schraapsel. Als even later onze "eigen" bediening ook nog eens met twee icecream aankomt, begrijpen we dat we alsnog het verkeerde hebben gekregen. Alles goed en wel, het smaakte prima!

Vanmorgen, onderweg naar het zwembad, worden we door een half struikelende meneer ingehaald. Hij heeft kennelijk een probleem met lopen, want hij loopt wat mank. Voor hem aan lopen twee buldoggen Je kent ze wel, met van die kwijlbekken. Meneer heeft de beide riemen aan één uitrol lint en met een band om zijn middel. Het is duidelijk dat de honden meer haast hebben dan meneer aankan, want hij wordt door de beide honden ruw voort getrokken. Hoofd-observatie ontlokt dit de opmerking "Wie laat Wie nu uit?"

Het zwembad treffen we aan, zoals wij het het liefste hebben, namelijk leeg! Meestal duurt dat niet lang, want even na tienen worden we vergezeld door een Amsterdams stel. Zij heeft een stem als, zoals ze het zelf verwoordt, een "viswijf" en zou als zodanig op de Albert Cuyp hebben kunnen staan. Mij doet haar stem meer denken aan Jenny Arean, die in 2006 onder andere een rol speelde in het TV spel " 't Schaep met de 5 poten".

De rest van de dag zitten we heerlijk in het zonnetje en lezen een boek. Dat laatste maakt mij tegelijkertijd boos en verdrietig. Het zijn de hartverscheurende verhalen van kinderen, die slachtoffer zijn geworden van het bekende "Kindermisbruik in diverse Katholieke instellingen!"
De titel en schrijfster "Stil in mij" van Danielle Hermans.

De commissie Deetman heeft hier in 2013 een tweede onderzoek naar gedaan.

Benicassim 12

Het is vandaag vrijdag, dus worden er, na de dagelijkse zwemsessie, inkopen gedaan bij de Lidl en de Mercadona. Die laatste is tegenover de camping, met andere woorden, gemak dient de mens.
Op de fiets naar de Lidl, hoewel die ook maar 500 meter verderop zit, maar om nu alle boodschappen op je rug te gaan dragen....

Het is een ruime en nieuwe Lidl met een zeer uitgebreid assortiment. Ze hebben zelfs weer witbier, weliswaar in een fles, maar toch.
Wat mij opvalt is het ongeduld, lees haast, wat sommige oudere mensen schijnen te hebben, of te ontwikkelen. Kennelijk ervaren ze het naderende einde als een extra druk, maar geduldig zijn ze absoluut niet.

In een gangpad staat een groepje Spanjaarden, die elkaar een tijdje niet hebben gezien of gesproken. De begroeting is dan ook zeer uitgebreid en hartelijk. Ik sta het tafereel met genoegen gade te slaan. Opeens nadert een zeer oude heer, met achter zich aan zo'n sleep wagentje. Hij wringt zich door het groepje en trekt daarna bruusk zijn karretje achter zich aan. Dat er geen enkels worden beschadigd, mag een wonder heten.

Ook op de camping zijn sommige bewoners angstig dat ze het laatste avondmaal niet zullen halen.

Die bewegen zich voort op een zogenaamde SegWay, zeg maar een ouderwetse, maar elektrische step, maar dan met de wielen naast elkaar in plaats van achterelkaar. Neem van mij aan, die dingen komen aardig rap van hun plek, om het maar eens eufemistisch uit te drukken. Daar komt nog bij, dat je die krengen ook niet hoort aankomen, dus schrik je jezelf een hartverzakking, als het apparaat, met daarop de trotse eigenaar, op centimeters langs je komt stuiven. We zien ze in Benidorm ook wel langskomen, maar dan zijn het jongelui die ze besturen en niet een...... Trouwens nog knap dat Hoofd-fotografie er eentje op de gevoelige plaat kan vastleggen.

Soms komt de haast je duur te staan. Wat te denken van de onderstaande caravan die één van de laatste plekjes "vlug" in beslag wil nemen.

De bestuurder van een caravan van minstens 7,5 meter en een trekkend voertuig, van ruim 4 meter, wil even snel een krappe bocht nemen. Een hoop gekraak en geschreeuw is zijn deel. De bumper van de caravan blijft liever onder de heg liggen, maar de chauffeur denkt daar anders over, die wil gewoon naar zijn aangewezen plek. Gelukkig zijn er altijd hulpvaardige handen die ook met oplossingen komen en de bumper met "rekkers" aan de handvatten binden.

Wat ons altijd weer verbaasd is, dat bij aankomst en manoeuvreren naar de plek, mevrouw vaak in het voertuig blijft zitten tot alles op zijn plek staat. Maar ja, om op aanwijzingen van je vrouw je auto te parkeren is ook niet echt mannelijk, toch? Maar verstandig is het wel!