Benicasim 11

Of het water in het zwembad wordt iedere dag iets frisser, of mijn verstand speelt een spelletje met mij. Nu is het wel zo dat we een kwartier te vroeg zijn waardoor het water nog niet geheel is opgewarmd… maar goed, frisjes blijft het.

Vandaag wandelen we naar het stadje om centjes uit de muur te halen, want zonder ‘pegelementen’ kom je natuurlijk nergens. Het plan is om bij de ‘Chinees’ een windscherm te scoren,  eentje die heel stevig staat in verband met de harde wind.

Nu we toch zo lekker in de buurt zijn vindt Hoofd geestelijke verzorging het nodig om ook nog even een kijkje in de kerk te nemen. Steeds meer mensen melden zich en dat betekent dat er een dienst op handen is. H.g.v. is zo enthousiast dat ik het idee krijg, dat ze de dienst wil bijwonen. Maar ja, wanneer begint dat feest en hoe lang gaat dat duren? Genoeg vragen om mij te doen besluiten het geheel aan mij voorbij te laten gaan. We wandelen terug, richting Chinees…… totdat we een markt in het oog krijgen.

Dit soort kraampjes heeft toch een ongelooflijke aantrekkingskracht op dames, die daar met z’n allen heerlijk in lopen te graaien. Het kost natuurlijk ook niks, maar de kwaliteit is dan ook overeenkomstig de prijs.

De markt is langer dan ik ingeschat heb en aan het einde blijkt ook nog eens dat er 2 markten evenwijdig aan elkaar lopen. Tja, zo kom ik wel op 5000 stappen op een dag.

Op sommige momenten wordt de verleiding mij zelfs te groot en schaf ik me bijna een paar van deze schattige pantoffels aan. Jammer, ze hebben mijn maat niet, ondanks wat het bordje zegt “Todas las tallas” (alle maten).

Op naar de Chinees, maar ondanks het enorme aanbod, hebben ze geen 挡风玻璃 oftewel Dang feng boli oftewel windscherm.

Aangezien er zon wordt verwacht wordt de biervoorraad aangevuld bij de Lidl. Natuurlijk moet er ook nog hier en daar wat voedsel worden gekocht, maar dat is bijzaak.

Benicasim 10

Terwijl rukwinden de camper laten schudden, dien ik mij klaar te maken om ons bezoek aan Castellion in te halen. Dit keer is mijn reisleidster onverbiddelijk, vandaag gaat het door!

De gevoelstemperatuur is min 1, maar of dit bij mij fysiek, dan wel geestelijk is, is niet duidelijk. Goed ingepakt, alsof het de Elfstedentocht betreft staan we, natuurlijk weer veel te vroeg, bij de bushalte. Ik word dan altijd een beetje onrustig en dat gaat pas over als zich bij de bushalte ook een “local” meldt. Want de trouwe lezer kent het verhaal van de 1e mei, toen we 1 1/2 uur, voor niks, bij een halte in Portugal hebben gestaan. Mijn redactrice zegt dat ik overdrijf. Ik zeg dat je een verhaal soms iets smeuïger mag maken.

Zie ik hier nu de hand van god, die aan het kaatsen is geweest, of zie ik ze vliegen. Het blijft een gegeven dat Castellion vol staat met kunst.

Zie ik nu in de Castelló Cathedral, dat hier de moderne kunstuiting ook heeft toegeslagen, of heb ik de vorige keer niet goed opgelet?

De techniek heeft het in ieder geval overgenomen wat betreft het “kaarsje branden”. Voor 20 ct. kun je hier een elektriek “kaarslampje” laten branden.

Als we de kerk uitlopen hoor ik mijn begeleidster zeggen, “Goh, staat hij ook weer, is ie dan nog niet klaar?” Niet direct in de gaten hebbende wie of wat ze bedoelt, vraag ik “Hoezo?” Het geval wil, dat in het kleine halletje vier verschillende mensen zich staan te verdringen om voor ons de deuren open te doen, in de hoop dat wij iets in hun bekertje zullen gooien. Ik vermoed dat ze daarop duidt. “Nee man, die schilder!”

Lekker op tijd pikken we de bus weer richting Benicasim en ondanks de donkere wolken, wordt de temperatuur stilaan aangenamer en stijgt die weer naar de dubbele cijfers.

Ondertussen weerspiegelen de palmbomen aan het strand zich in de plassen, van de vele regen, van de afgelopen dagen.

Benicasim 9

Weerbericht korte termijn

Het blijft vandaag bewolkt en wisselvallig in Benicàssim, met vanavond nog meer regen. Door een lagedrukgebied daalt de temperatuur drastisch, wat gepaard gaat met harde windstoten. Vannacht koelt het af tot 7°C. Morgenochtend begint de dag zonnig en is de temperatuur ongeveer 12°C.

Zo, dan horen en zien jullie het ook eens van een ander. Het is bar en boos als we wakker worden, de regen striemt tegen de ruiten. Geen weer dus om gezellig naar Castellion te gaan.

Dus duiken we rond 10.00 uur maar het zwembad in. Ik weet niet of ze de watertemperatuur aan de buitenlucht aanpassen, maar het water is “chilly”, fris dus. Het zwemgerei aan de lijn, waar het nauwelijks droger is dan in het zwembad, zal wel even werk hebben te drogen.

De koffie laten we ons heerlijk smaken en terwijl een enkeling zich, gehuld in regenkleding, buiten waagt installeren wij ons in de camper.

We starten de beide routers op, laten middels VPN, Netflix weten dat we in Nederland zitten en beginnen aan een, voor ons, nieuwe kostuumserie Reign.

Als we naar buiten kijken, zien we dat er nog meer onheil op ons afkomt. Dus eventuele jaloezie vanuit Nederland is compleet misplaatst.

Benicasim 8

Vannacht verruil ik nachtrust met ochtendrust, want ik ben getuige van de 52e Superbowl waarin Quarterback Nick Foles zijn ploeg naar de allereerste Superbowl overwinning loodst.

Waarin ook Justin Timberlake zijn comeback viert op het beroemde Super Bowl half time-podium. Dit allemaal na zijn beruchte nipple gate-optreden op datzelfde American footballfield met Janet Jackson in 2004.

Het duurt allemaal tot kwart voor vijf, maar even na tienen liggen we alweer in het zwembad.

Er vindt een soort uittocht plaats, waarvan wij denken dat dit door het aanhoudende frisse weertype komt, want warm is het niet met die 12 graden op de thermometer.

Ook bij ons zijn wat veranderingen gaande. De Engelse buren gaan een plek naar achter. Zo hebben ze geen last van ons koekeloeren in hun camper. Maar wat een pech, want er meldt zich een Frans stel met hun enorme camper, met daarachter een grote kar, waar de gigantische motor in gestald staat. Ze wurmen zich letterlijk en figuurlijk ertussen, waarbij ze er niet voor schuwen de plek van hun buren gedeeltelijk te gebruiken. Tja……

De uittocht heeft toch een andere reden dan wij dachten.

De bomen, waar wij een paar dagen geleden onder stonden, zijn weggehaald om zo meer ruimte te creëren. Hopelijk voor GROTE campers met hun aanhangwagens.

Ik krijg zojuist van hoofd activiteiten te horen dat we morgen, met de bus, naar Castellion gaan. Gezellig.

Benicasim 7

Ik krijg altijd een heerlijk gevoel van geborgenheid als ik ‘s morgens wakker word om dan de regen zachtjes op het dak te horen tikken. Je nog een keer omdraaien en je lief aankruipen en de boel de boel te laten. Nou, dan kunnen we onze lol de komende dagen wel op, want er wordt, voor een aantal dagen, regen verwacht dus wordt het morgens heerlijk kroelen.

Gisteren wandelen we, nu het nog mooi weer is, even naar de boulevard. Vandaag de dag is Benicasim voor de Spanjaarden nog steeds een geliefd vakantieoord in het voorjaar, de zomer en het najaar. Veel Spanjaarden hebben hier dan ook hun eigen vakantiewoning. Over het algemeen komen in Benicasim weinig buitenlanders hun vakantie doorbrengen. Wat eigenlijk vreemd is want Benicasim heeft een heel aangenaam klimaat. Behalve de vele Engelsen, want die benutten hier de mogelijkheid tot overwinteren op de camping.

Het is zeer rustig langs de boulevard, maar dat is in het voorjaar en zomer wel anders, want aan de boulevard van Benicasim zijn veel kleine strandbarretjes te vinden. Ook zijn er meerdere restaurants en andere gelegenheden tot vermaak.

Nu vermaakt de jeugd zich op het, nu nog, lege strand.

Want leeg is het, op deze verlaten strandstoel na.

Het zonnetje doet haar best en maakt het zeer aangenaam qua temperatuur, maar die warmte heeft nog geen vat kunnen krijgen op de temperatuur van het water in de Middellandse zee. Toch zijn er altijd stoere meiden die zich daardoor niet laten weerhouden en een ‘frisse’ duik nemen.

Ik neem mijn Tilley hoed ervoor af.

Benicasim 6

Spanje, vooral de oostkust aan de Middellandse Zee, krijgt te maken met de “Gota Fria”, waarvan de vertaling bij benadering "vallende koude lucht" is. Het verschijnsel gaat gepaard met hevige regenval en harde wind. Wij krijgen te maken met harde, heel harde rukwinden, zodanig dat de camper hevig staat te schudden. Het was gister dan ook frisjes, wat te zien is aan de wijze van kleden.

Als voorbeeld dit echtpaar, waarvan mevrouw met een dikke jas en handschoenen rondloopt, terwijl meneer zoiets heeft van, “ik ben nu in Spanje, dus IK doe de korte broek aan”.

Nog even over de spreuk van mijn moeder. Ik kreeg een tip van een trouwe lezeres om een mail te sturen naar Boekhannel/Utjouwerij AFUK in Leeuwarden, waarbij ik in eerste instantie aan een grap dacht vanwege de naam van de uitgeverij. Maar per ommegaande post kreeg ik als antwoord dat de officiële spreuk als volgt luidt.

It libben jout net allinne rys mei rezinen, mar ek grôt mei krôde.

Met dank aan Nynke en in Leeuwarden.

Terwijl de “Oersethelp” op het Internet verstek moet laten gaan.

=================================================

Oersethelp

grôt met krôde.

---

(De woorden in het rood zijn niet vertaald)

=======================================================

Hoofd-was, is vanmorgen in de “Slag om de wasmachines”. Ruim 200 camperplaatsen, 50 huisjes en 5 wasmachines. Kijk, dan zal er op enig moment op elkaar gewacht dienen te worden. Maar het goede nieuws is dat er weer hernieuwd kennis kan worden gemaakt met eerder ontmoete camperaars. Als Ali aanbiedt om de was van een Engelse dame in Ali’s droger te doen, wordt dat resoluut afgewezen. “ I would not want your husband to walk in my slip”. (Ik zou niet willen dat Uw man in mijn slip loopt)

Humor kun je die Engelsen niet ontzeggen.

Benicasim 5

Gistermiddag ontdek ik op de deur van het zwembad het bovenstaande briefje. Doordat er verschillende keren een auto stopt met “Technico de Piscina, ga ik er kijken. Ik geloof dat ik voor vandaag niet een meer vervelend bericht heb voor Hoofd beweging. Het zwembad is voor onbepaalde tijd gesloten. Dit doorkruist ons dagelijkse ritueel van ontbijt, zwemmen en dan koffie. Terwijl we er nu zo heerlijk dichtbij staan.

It libben is net alle dagen rys mei rezinen, it is ek wol ris groat mei kroden……

Dit pleegde mijn moeder altijd te zeggen, bij een tegenslag. Maar nu zoek ik me wezenloos naar de juiste vertaling. Van Fries naar Nederlands of omgekeerd. Maar daar voorziet het Internet niet in. Graag mailen naar hermanalionderweg@gmail.com voor de juiste spelling en/of vertaling.

Vanochtend is het briefje op de deur verdwenen en springen we om 10.00 uur het steenkoude zwembad in. Dan duikt een bekende, van vorig jaar, op. Wild om zich heen slaand en zonder te kijken naar zijn medezwemmers beneemt hij mij de lol ervan. “Wat zei mien moeke vroeger ok alweer?”

Als we in de Lidl onze voeding aanvullen en ik even sta te wachten op Hoofd inkoop, die een nieuwe garderobe uitzoekt,

rijdt een mevrouw, met haar boodschappenkar, tegen mij aan. Ze kijkt me een moment aan en zegt dan “Entschuldigung”. Als ik antwoord “keine Ursache” zie ik haar twijfelen. Er ontstaat een gesprekje, want ze blijkt Spaans te zijn en woont in Oropesa, een paar kilometer verderop. “Hoe komt het dat U zo goed Duits spreekt” ? Het blijkt dat haar dochter in München woont en zij regelmatig in Duitsland is.

Tja, dit krijg je als je er zo Arisch uitziet……

Benicasim 4

Terwijl Nederland de watersnoodramp van 1953 herdenkt, zijn wij met onze “verhuizing” bezig. De afspraak is dat wij een bericht krijgen, als de vorige bewoners weg zijn. Maar mijn intuïtie zegt mij iets anders, dus wandel ik eens even langs. Vertrouw altijd op zo’n ingeving, want ze zijn inderdaad weg! Ik meld mij bij de receptie en daar zit een compleet andere ploeg, dan die waarmee ik een afspraak heb. Met een beetje druk wordt de computer geraadpleegd en wallah, het wordt alsnog geregeld, we staan op B1-6.

Er heerst op de camping een sfeer van verplaatsingen, getuige  deze bult aan “overblijfselen” als de camper even ruimte moet maken. De bomen worden gesnoeid, tenminste, dat meen ik te verstaan, want de commentatoren zijn Schotten. Die zijn lastig te verstaan, zeg maar een soort Fries, maar dan Engels.

Hebben jullie ook zo genoten van de ‘blauwe supermaan’? Ik heb een hele tijd staan kijken. Oké, hij was groot, maar om nou te zeggen dat ie blauw was, nee….

Wat blijkt, een blauwe maan is de naam voor de “tweede” volle maan in een bepaalde maand, wat gemiddeld eens in 2 jaar en 8,6 maanden voorkomt. Het heeft dus niks te maken met de kleur van de maan, maar met de kalender. Die wetenschap neem je toch mooi weer even mee, al heb je er niks aan.

Benicasim 3

Doodgemoedereerd stappen we het lege restaurant binnen en nemen plaats op ons favoriete plekje voor twee personen.

Maar voordat we iets kunnen bestellen, ontdekt Ali een minuscuul klein briefje dat onder het peper- en zoutstel verstopt blijkt te zitten. Op het briefje staan getallen en een soort gekrabbel, wat op een naam moet lijken. Kennelijk is juist deze plaats al besproken. Als we opstaan, om een andere plek te zoeken, blijken op alle tafels een dergelijk kladje te liggen. Bij navraag aan de bar blijkt dat we, in deze camping “cantina”, hadden moeten reserveren. Gelukkig wordt ons nog een plaats aan de zijkant van het etablissement gegund, zodat we, onder geschreeuw van half dronken Engelsen, van onze Fish and Chips met witte wijn, kunnen genieten.

Het is donker als we met een gevulde maag de terugweg aanvaarden en we een vreemd uitgedoste camper ontdekken. Het blijken, van dichtbij, duizenden lichtjes te zijn die uit een soort verstraler komen.

De volgende ochtend worden we wakker van het kraken van de camper, ten teken dat de zon al op is. Het belooft een mooie dag te worden.

Ook de overburen zijn zojuist ontwaakt en laten hun “Tarzan” even zijn behoefte, naast hun camper, doen om vervolgens weer in de warme camper te verdwijnen. Gelukkig blijft de bloeiende strelitzia verschoond van deze ongewenste douche.

Onze behoeftes doen we meestal op en in de eigen vrolijke vierkante meter, dat vervolgens leidt (lijdt) tot dit bijna dagelijks terugkerend ritueel.

Benicasim 2

Vandaag gaan we voor de eerste keer verkassen, dus zitten we om 9 uur er helemaal klaar voor. Na het ontbijt besluiten we ook hier maar koffie te gaan drinken. Carlo, onze Spaanse stroom af- en aansluiter van het elektrisch rijdt ontelbare keren langs, maar maakt geen enkele keer aanstalten om ons af te sluiten.

(helemaal rechts achteraan)

“Laten we dan ook hier maar een broodje eten”, stelt hoofd voeding voor. Het is inmiddels half één. Op een gegeven moment melden zich een stel Belgen, die vragen of wij morgen vertrekken. Weten zij misschien meer dan dat wij weten? Het wordt twee uur en ten einde raad meld ik mij maar eens bij de receptie. “Ja hoor, ze hebben aangegeven dat ze vandaag vertrekken dus moeten ze voor 5 uur weg zijn”, krijg ik te horen. “Maar hoe kom ik erachter, wanneer dat is, want er is weinig actie ter plaatse”. Carlo meldt zich wel bij onze camper, is de geruststellende aankondiging. En inderdaad, even na vieren komt Carlo om ons af te sluiten. Hij neemt alvast onze stroomkabel mee, dus we kunnen eindelijk verkassen. Je vraagt je af wat dit soort mensen toch bezielt, of ze willen werkelijk “het onderste uit de kan”. We ruimen de boel op en rijden naar de nieuwe plek, maar voordat we die bereiken komt Carlo, in zijn elektrokar, aan racen. “Sorry, sorry, sorry, het duurt nog 20 minuten”, roept hij verontschuldigend. “Ach, Joh, we wachten al de hele dag, dus die twintig minuten kunnen er ook nog wel bij”, probeer ik zo luchtig mogelijk, maar inwendig ontplof ik. Wat is dit toch voor soort volk dat hun vertrek zo traineert. Ik parkeer de camper op een smalle strook en in de schaduw, want warm is het ook nog eens als je alle glazen “open” hebt staan. Het hoeft geen betoog dat het nog een half uur duurt als de FRANSE camper uit het straatje komt rijden. Ik zou bijna zeggen “HOE KAN HET OOK ANDERS”.

Achteruit rijdend, door het smalle straatje, parkeer ik het spul op onze nieuwe plek, voor 2 dagen.

Pal tegenover ons ligt de “petanca” baan, zeg maar jeu de boules, maar dan in het Spaans en het uitzicht is in ieder geval een stuk ruimer dan op onze oude plek.

O ja, de zon is hier om half 5 weg.

Ik zeg vanavond in het restaurant “Fish and Chips” met een liter wijn…..

Benicasim 1

Er overvalt mij een beetje een vreemd gevoel, dat onze reis eigenlijk nu pas begint. Dit komt natuurlijk mede daardoor dat we in Benicasim wat langer blijven staan. Het is weer prachtig weer en het wordt onderweg warm in de camper, doordat de zon, de hele weg, vol op het rechterraam staat. Maar ja, wie durft daarover te klagen?

Slingerend door het Spaanse land komen we de meest lieflijke stadjes tegen, die er uitnodigend bij liggen.

Zelfs de spreeuwen laten zich de warme zonnestralen wel gevallen.

De waarschuwingen voor “Fuente Viento” (sterke wind) lijken  vandaag een beetje overbodig, gezien de slap hangende windbuidels.

De “Muntanye’s d’Ordal” kruisen we deels onder de grond, waarvoor we later de rekening krijgen gepresenteerd in de vorm van het betalen van tol. Toch handig om je creditcard bij de hand te hebben.

Als de eerste sinaasappelbomen verschijnen, voelen we ons helemaal in het zuiden.

Even voor twaalven melden we ons op Bonterra Park voor de inschrijving. Geloof het of niet, maar op het moment van inschrijven wordt het mij duidelijk dat dit de “allerlaatste” plek is, die we krijgen toegewezen.

Als deze zeer lieftallige en charmante dame het bord pakt om dit op het ingangshek te plaatsen, is het helemaal duidelijk. Dit betekent, dat we een aantal keer moeten “verkassen”. We staan nu “onder de bomen”, de meest gehate plek van de camping. Morgen verplaatsen we ons naar een andere plek, om over twee dagen ons op onze meest favoriete plek te installeren.

“Inshallah” (إن شاء الله).