Norddeich 2

De dag begint fantastisch, met een ontbijt buiten.

Hoewel het erop lijkt dat ik zo mijn bedenkingen heb over de inhoud van mijn bakje muesli, maar de aansluitende koffie maakt weer een hoop goed. In het programma van de plaatselijke Tourismus, ook wel Touristik of Fremdenverkehr buro genoemd, ontdekken de dames een cultureel feest in Norden. Dus gaat het op de fiets naar het 4 km zuidelijker gelegen Norden.

Het is een zogenaamd “Intercultureel” feest, waarbij de buitenlanders zich op hun best presenteren. In de diverse standjes worden de meest exotische zaken aan de man/vrouw gebracht.

Het mag ook wel gezegd worden dat voor dit klusje niet de minst uitziende dames van stal zijn gehaald, dus valt er voor de meest negatieve mannelijke geest genoeg te genieten. Ook al durf ik het spicy eten niet tot mij te nemen.

 

Tot aan de kleinsten toe wordt hier de integratie in de praktijk gebracht, hoewel je je moet afvragen waarom sommige mensen over wensen te gaan tot het afbreken van de entourage.

Terwijl weer anderen zich op enig moment gedwongen voelen zich te bevrijden van hun “surroundings”.

Ikzelf moet eerlijk bekennen dat sommige voorstellingen mij meer bevallen dan andere.

Deze groep kinderen staan hier geduldig te wachten tot ze eindelijk hun “kunstje” mogen opvoeren, terwijl de Vietnamese hoofdman een ellenlange speech, weliswaar in het Duits, afsteekt. Hun Vietnamees lied heeft, vrij vertaald, de volgende inhoud.

“Als je je ogen sluit, zie je niet de schoonheid van de wereld. Als je je hart afsluit voel je niet de liefde van de wereld.”  

Norddeich 1

Om half tien halen we het anker op en vertrekt de possy. Om eerst Norddeich te verkennen en indien het daar vol is, door te rijden naar Bensersiel. Het is werkelijk een “Skieteindsje” naar Norddeich.

Hoewel een breed uitzwaaiende trekker nog even roet in het ritje dreigt te gooien. Op een of andere manier komen we eerst bij een vreemde camperplaats uit, maar mijn bijrijdster en navigator wijst mij vlekkeloos de weg, om het dorp heen, naar de “OceanWave- Stellplatz”, waar we twee mooie plekjes tegenover elkaar vinden. Eigenlijk staat het mudjevol, ruim 100 campers, dus mogen we van geluk spreken.

We beleven weer het echte camperleven, deur aan deur. Het begint op een hobby te lijken. Je te ergeren aan de a-sociale parkeerders, die hun voertuig niet op de juiste wijze hebben neergezet en hiermee wel 2 plaatsen bezet houden. Hier is een  hardgrondig “Bah”  op z’n plaats. (Gniffel, gniffel)

Wij wandelen richting het strand, nadat we in de Wellness Ocean Wave ons kaartje tot en met maandag hebben aangeschaft. Ook nu weer komen we onze Friese balie medewerkster tegen. Maar nu kan ze echt haar hart ophalen, want Jikke beheerst deze taal tot in de puntsies. Uiteraard duurt het inchecken nu ook iets langer dan normaal, omdat de schoonheid van het Friese land nog even uitgebreid besproken moet worden.

Maar ook de schoonheid van het Ost Friese land kan met recht bezongen worden als je bovenop de dijk van het strand en de zee kan genieten.

Kennelijk denkt dit bruidspaar daar ook zo over en laat zich uitgebreid fotograferen.

Op het “Skipperhuus”, in de jachthaven, drinken de dames een heerlijk bakje koffie, terwijl de heren misbruik maken van de situatie en al aan het bier gaan. Maar de lucht betrekt, de wind trekt aan, dus wordt het frisser. Hoogste tijd de warmte van de camper op te zoeken.

Greetsiel 4

Het dreigende vertrek uit Greetsiel heeft op sommigen van ons een uitwerking van paniek. “Maar ik wil nog wel even langs alle winkeltjes hoor!” Toch fietsen we eerst nog een aantal kilometers langs de dijk, om nog even van het prachtige weer te genieten.

We passeren pal de jachthaven van Greetsiel, waar we jaren geleden meerdere malen hebben gelegen. Het brengt toch mooie herinneringen naar boven. Zoals “Herr Heinzelmann”, de naam hebben we overigens zelf bedacht, die iets te lang met mooie dames stond te kletsen, terwijl het water in de sluis al snel zakte. Zijn schip kwam vrij boven het water te hangen en de enige manier om weer los te komen was het kappen van zijn trossen. Ach ja, de tijd vliegt.

In de middag lossen we de belofte in om, eindeloos, te gaan winkelen in het met “Laden” bezaaide Greetsiel.

Maar de middenstand van het pittoreske plaatsje weet ook hoe ze de mannelijke begeleiders van de koopgrage dames tevreden moet stellen. Al is het op een zeer basale manier zoals hierboven is te zien. Plant ze op de stoeprand en in de schaduw en de heren houden “hun gemak”, zullen ze wel denken.

Morgen is er dus een vertrek aangekondigd, alleen is het reisdoel nog niet vastgesteld, laat staan de route.

Zong Udo Jurgens niet ooit “Es fährt ein Zug nach nirgendwo”, in dit geval “ein Wohnmobil”

Greetsiel 3

Na het ontbijt en de koffie gaan de fietsen van de camper, want er gaat gefietst worden.

Maar eerst gaat het richting goudsmid, die mijn “engel” in de trouwring heeft “gebastelt”

Daarna gaat het via Pilsum en Manslagt en terug via de dijk langs de “Pilsumer Leuchtturm” naar de sluis.

Het is prachtig weer, alleen de wind is aan de kust pittig en die hebben we half tegen.

Het is dan ook geen wonder dat er, ondanks de schutting van een viskotter, even uitgerust moet worden.

Het is nog een hele toer om de kotter bij te benen wat de vaart zit er bij de mannen goed in.

Terug bij de camper laten we ons de alcoholische versnaperingen goed smaken, alleen heeft de “Barman van dienst” een ruime hand van schenken. Het lijkt mij dan ook verstandig om vanavond maar “buiten de deur” te gaan eten. Ik kan me niet heugen dat een voorstel, van mijn kant, met zoveel enthousiasme, zeker door de kokkies, is omarmd.

Even dreigt er een domper op de feestvreugde te komen als wij “heren” het etablissement binnen stappen. “Of we met z’n tweeën zijn” is de vraag. Dat wordt opgevat alsof wij van generlei kunne zouden kunnen zijn. In sommige gevallen kan het niet verkeren.

Als ik de geruchten mag geloven storten we ons morgen in de “Bier-Fest” feestvreugde, hier in Greetsiel.

Greetsiel 2

De camperplaats is gisteren dusdanig volgelopen dat wij een plek voor Jikke en Mink gaan reserveren. Onze buurman moet vandaag naar München en dat is een behoorlijk eind, dus vertrekt hij in alle vroegte. Om 7.15 u hoor ik de eerste geluiden al naast ons, dus die zijn er vroeg bij. Als hij om 7.40 uur vertrekt stuiter ik van bed, kleed me aan en begin met tafels en stoelen te slepen, om nieuwe “bezetters” te verhinderen om juist deze plek in te nemen. Bekijk het maar als een “soort van kuil graven”, om aan te geven dat het “onze” plek is, nou ja, van Jikke en Mink..

Dit is de situatie om 7.50 u. Om precies 12 uur rijden ze de camperplaats op. Na ampel overleg, zetten ze hun camper “aan de andere kant” van onze camper, omdat daar een grotere kans op Satellietontvangst is. Die buurtjes waren precies 10 minuten daarvoor ook vertrokken. Inmiddels heb ik mijn ketting, waar ik onze trouwring aan draag, naar de plaatselijke goudsmid gebracht, want ik ga mijn “engel” ook om mijn nek dragen.

Vanmiddag wandelen we met z’n viertjes Greetsiel in en dit gaat me op de heupen zitten. Dit vereist enige uitleg. Gister aten we bij de plaatselijke Italiaan een heerlijk ijsje. Ali Yoghurtijs met aardbeien, ik een heerlijk Spaghetti ijs, dit om onze terugkomst in Greetsiel te vieren.

Vandaag herhalen we deze exercitie, in het mooie Greetsiel, om de komst van Jikke en Mink te vieren. Ze beginnen me al in het restaurant te kennen , want ik hoef alleen maar te knikken en ze weet dat ik Spaghetti ijs wil. Bij het weggaan zegt ze “es geht auf ihre Hüften”. Daarmee geeft ze me nog een vriendelijke waarschuwing mee.

Greetsiel 1

Na 5 weken Gasselte zetten we de camper weer voor het huis. Hoe ze het doet, doet ze het, maar binnen 24 uur gaan alle kleren en beddengoed eruit, 5 wasmachines vol. De camper wordt gezogen, schoongemaakt en weer gevuld met schone kleding, beddengoed en nieuw voedsel.

We staan dus nu in Greetsiel (Dld.). Hoewel we in eerste instantie plannen hadden de wijnfeesten aan de Moezel met een bezoek te vereren, maar dat plan sneuvelde.

Dus duiken we in de loop van de ochtend de hevig onder verbouwbezigheden lijdende Duitse autowegen op. Nu ligt Greetsiel lekker Noordelijk aan de Duitse Wadden, dus veel ellende komen we niet tegen. Komt nog bij dat, sinds de Engeland toer, we niet meer zo onder de indruk zijn van smalle weggetjes. Waar wij Nederlanders nog wel eens klagen over de grote aantallen Windmolens, krijgen we ze hier in het “Ost Friese” Duitsland helemaal voor de kiezen. Des te noordelijker je komt, des te dichter het bezaaid is met deze apparaten. Soms krijg je het idee dat je een aanrijding niet kan vermijden maar dan brengt een scherpe bocht, op het laatste moment, uitkomst.

Ik vergeet nooit meer de eerste keer dat we, op eigen kiel, via de Leybocht de sluis bij Greetsiel binnenvoeren. Dat we toen nog een uur moesten varen om in het dorpje te komen, was een grote verrassing. Greetsiel ligt namelijk aan de Leybocht.

Het heeft een schilderachtig dorpsgezicht en is met afstand de meest toeristische plaats in Krummhörn. Behalve van het toerisme leeft Greetsiel van de garnalenvisserij.

Morgen komen Jikke en Mink ook deze kant op en zullen we nog hevig ons best moeten doen om een plekje op de overvolle camperplek te reserveren. Ik ben “Unsere Nachbarn” al een beetje aan het “masseren” om erachter te komen wanneer hij vertrekt.

We gaan het allemaal beleven.

Gasselte 22-31

Deze druilerige zondag betekent tevens de laatste dag van de 5 weekse exercitie op de camping Lente van Drenthe in Gasselte. Alle kleinkinderen zijn, door omstandigheden de één langer dan de ander, langs geweest.

De schade wordt, min of meer, ingehaald als grote broer hen uitnodigt mee naar Drouwenerzand te gaan. Daar wordt graag gebruik van gemaakt en gezamenlijk maken ze er een enerverende middag van.                       

 

Met een frikandel kun je ook leuk spelen.

Op dit moment zit de oudste kleinzoon lijdzaam te wachten tot hij, tegen z’n wil, wordt opgehaald. Kennelijk hebben we toch iets goeds gedaan, de afgelopen week. Deze voetballer, in hart en nieren, heeft in ieder geval zijn opa half gesloopt. De eerste drie dagen staan in het teken van voetbal, voetbal en nog eens voetbal. De vierde dag beginnen de bovenbeen spieren van opa op pijnlijke wijze te protesteren tegen dit misbruik van een niet getraind lichaam. Hierdoor is kleinzoon genoodzaakt zijn heil bij leeftijdgenoten te zoeken en dat bevalt ook prima. Terwijl de regen nu met bakken naar beneden komt, staat één van zijn voetbalvriendjes, bibberend van de kou, voor de camperdeur, “kom je?”

Het laatste potje voetbal is aanstaande.

Drouwenerzand

Het is zover, het gaat naar pretpark Drouwenerzand. Ieder jaar weer een extra feestmoment voor de jongsten. Dit jaar wordt het niet een hele dag, maar wordt er gekozen voor een paar middaguren.

Het eerste rondje gaat in de draaimolen en is het even wennen als een behulpzame mede passagier je helpt met het vastzetten van je veiligheidstouw.

Op sommige attracties mag je niet zonder begeleiding, dus gaat oma mee.

In de auto met achter het stuur de grote broer.

Maar die gaat ook voor de meer gevaarlijke zaken. Als Opa hier een foto van wil maken is het een hele toer om kleinzoon te ontdekken, zo hard dat het gaat. Dus gebruikt Opa de zogenaamde “BurstMode”, waarbij er 30 foto’s in 1 seconde worden gemaakt en dan is het een kwestie van zoeken. Hij staat echt op allebei de foto’s, zoeken dus.

Na het springkussen gaat het naar de botsautootjes, waar kleindochter bij Opa in de “botser” gaat. Enerverend is het allemaal wel en het enthousiasme spat er dan ook af, maar dat heeft zo zijn prijs.

Iets te onvoorzichtig wordt er naar de ijsjes gerend en struikelt kleindochter. Maar een EHBO meneer ontsmet de wondjes en gaat het, na een paar traantjes, weer vrolijk verder. Het moet gezegd, de vriendelijkheid, alertheid en behulpzaamheid van al het personeel van Pretpark Drouwenerzand verdient een grote pluim.

Of het ongelukje van de kleindochter een voorteken is geweest, het zou zo maar kunnen, maar vandaag is kleinzoon iets te uitbundig op zijn fiets bezig. Hij maakt een schuiver waarbij hij gewond raakt. Na een professioneel onderzoek, lijkt het ons verstandiger om mamma te vragen hem op te halen.

Gasselte 13-21

De rust in “Huize” camper is weder gekeerd, want de overgang kon bijna niet duidelijker zijn dan die we de afgelopen dagen hebben meegemaakt. Laten we welwezen, hoe ga je om met een 14 jarige die graag volwassener wil zijn, dan ze in werkelijkheid is? Dit uit zich in het, bijna obsessief, kopen van Make-up, of niet meer aan 'te kinderachtige' spelletjes mee willen doen en vooral niet meer met jongere kinderen worden gezien. Lullig is het dan ook als Opa je betrapt bij het kindertheater.

Dus wordt er op zoek gegaan naar leeftijdgenoten “om te hangen”, de hele dag lang. Natuurlijk moet je jezelf ook gaan afzetten tegen je ouders en als die er niet zijn, tegen je grootouders. “Ik praat niet meer met je”, kreeg ik regelmatig te horen. De complete ruimte rond de krappe wasgelegenheid in de camper werd overgenomen door de vele attributen, die de schoonheid kunnen vergroten. Zeker het veelvuldig verzorgen van de haren was een voedingsbodem voor irritatie.

Dat het tot een conflict zou lijden, was onoverkomelijk en dus belandde “mevrouw” haar Make-up tas inhoud, met een gerichte worp, in het gras voor de camper. Dit laatste heb ik, als jongeling, van mijn moeder geleerd die eens de volledige inhoud van mijn voetbaltas op de besneeuwde “bleek” deponeerde zodat ik de volgende training in kletsnatte plunje mocht afwerken.

Maar laat ik duidelijk stellen dat het een onvergetelijke week is geweest en hoop van harte dat er nog een paar mogen volgen. Want ja, sommige jongelingen willen niet meer met hun ouders, laat staan met grootouders, op vakantie.

Maar dan kun je ook niet meer naar het pretpark Drouwenerzand en dat is, met je vriendin, toch wel heel leuk.

Ochtendritueel en dan is de boel nog niet opgeruimd

Voor je het weet is de week alweer voorbij en wordt de ruimte ingenomen door de twee jongste kleinkinderen. Voor de kleinste is het de eerste keer en dus spannend hoe ze het, zonder mamma, zal rooien. Maar gelukkig is broerlief er ook, dus voel je je nooit helemaal alleen. En het moet gezegd, broer is echt lief voor zijn kleine zusje. Natuurlijk is het leuk om haar, zo nu en dan, even te plagen maar te ver gaat het nooit.

Gezamenlijk naar Elle en Otto, waarbij er maar één is die naast Elle mag zitten van grote broer, en dat is zus lief. Want let wel, niemand anders wordt het toegestaan naast “zijn” heldin te zitten. Gezamenlijk naar het zwembad, ook al is het soms wat frisjes en daar wordt heel goed op zus gelet.

De overgang had niet groter kunnen zijn, van een onwillige puber, naar een broer en zus die samen in één bed slapen. Na wat gedonderjaag, waarmee de dag natuurlijk moet worden afgesloten, gaat het stel rustig slapen, moe van alle avonturen op “de camping”. “Oma, wat is het toch leuk op de camping” roept de debutante regelmatig.

Het is hartverwarmend.

Gasselte 8-12

Je schrijft het, zo even voor de neus weg, op dat het een “interessante en puberale week wordt”. Ik eindigde er de vorige blog mee. Als je dan de moderne woorden een beetje eigen hebt gemaakt. “Skeer” of ”Skipte” en als de betekenis een beetje tot je doordringt, gaan we de diepte in. Onnavolgbaar, zo kan ik het “puberbrein” het beste omschrijven. Ik verbied voor de zoveelste keer het “met schoenen aan” de camper inlopen. 10 minuten later stiefelt ze even zo rustig, met schoenen aan, de camper binnen. Normaliter zou ik razend worden, maar op één of andere manier lukt het mij nog om de humor er wel van in te zien. Een paar keer komt ze ontevreden terug van “het hangen”, vooraan bij de Friettent. “Ik word geskipt” en dit laatste slaat op haar camping vriendin, waar ze een nachtje zou willen logeren. “Skippen” betekent genegeerd worden.

Dus wordt er, tot middenin de nacht, koortsachtig overleg gepleegd met het vriendinnen arsenaal, buiten de camping. Dan komt de vraag, “mag een vriendinnetje hier wel een nachtje in een tent logeren"? Dat ene nachtje wordt, gedurende de onderhandelingen, drie.

Dus staan vanmiddag de dames een tentje op te bouwen. Vermakelijk om te zien hoe iemand, met jarenlange kampeerervaring, aanwijzingen krijgt van iemand die nog nooit eerder een tent opzette.

Maar, met wat hulp van oma, komt het allemaal best wel goed, al moet je jezelf wel even achter het oor krabben, als je bedenkt dat je “daar” samen in moet liggen.

Ach, het opblazen van het gigantische luchtbed laat je ook maar beter over aan diegene met de meeste ervaring, nietwaar?

Opa en Oma moeten nog wel even de voorraden aanvullen, dus gaat het richting de Jumbo in Gieten. Daar overkomt ons iets wat we nog niet eerder meemaakten, in welke winkel dan ook.

Tijdens het leeghalen van de boodschappenkar komt de caissière achter haar kassa vandaan en begint mij te helpen bij het op de band leggen van de boodschappen uit de kar. Even kijk ik achter me, omdat ik denk dat er een hele rij op me staat te wachten, maar nee, geenzins is er sprake van een cue . “Dit heb ik nog nooit meegemaakt” roep ik in mijn enthousiasme, hier ga ik over schrijven!” Als je mij er maar buiten laat” roept de kassière.”Nee, sterker nog, ik maak er een foto van. ”Niemand gelooft mij!” geef ik haar als antwoord. Aan de andere kassa wordt er de humor wel van ingezien. “Meneer, als U rustig wacht, pakt ze de kar ook weer voor U in hoor, ze heet trouwens Sandra”.

Wel Sandra, van de Jumbo in Gieten “Chapeau”.