Benicassim 6

Mensen, mensen, wat een wind vannacht, we lagen te schudden in bed en ja dat kwam door de wind. We slapen ook nog eens met het hoofd tegen het achterschot, waar ook het fietsenrek aan gemonteerd is. Aan dat fietsenrek zitten brede gevlochten banden om het zaakje op te takelen. Nu was het rek naar beneden. Die banden veroorzaken in de wind een geluid alsof er een muzikant op een enorme bas het Wilhelmus achterstevoren aan het spelen is. Een aantal keren ben ik daar wakker van geworden en heb nog net de neiging kunnen onderdrukken om eruit te gaan en het zaakje op te takelen.

Maar de zon schijnt alweer en dat heeft toch een vreemde uitwerking op de ‘echte’ huisvrouwen onder ons. Ten eerste heeft ze buiten zitten lezen en krijgt de complimenten van diverse Engelsen “Your brave” is steevast het commentaar. Daarna kom de ‘garage’ aan de beurt. De garage is de ruimte onder het bed wat onder de gehele breedte van de camper loopt en waar wij onze voorraden eten en stoelen, tafels, sleepkabel, reserve filters, sneeuwkettingen etc. hebben liggen. De gehele rataplan komt eruit en wordt opnieuw gerangschikt. Stom, ik heb er geen foto van gemaakt. Maar neem maar van mij aan, het was voor de camper precies een uitdragerij. De Engelsen kwamen voorbij om te vragen of het een “Garage Sale” betrof… ha, ha, funny.

Ach vergeet ik nog wat want we zijn inkopen gaan doen en waar brengen we wat tijd door.

Yesss. Nagellak, eyeliners, lippenstiften  en wat dies meer zij.

 

En ik begrijp die fascinatie wel want zeg nou zelf, al die kleurtjes….

Ikzelf ben meer van de hammen, maar natuurlijk is er ook altijd wel keus voor een vegetariër.

Het is en blijft een prachtig dier, zo’n zalm..

Telepeage

Vandaag de 5e februari heb ik de rekeningen voor het gebruik van de Peage in Frankrijk gekregen, via de Website van Area.

Er doen allerlei wildwest verhalen de ronde. Mensen vertellen dat wat de hoogte betreft ze soms verkeerd worden ‘ingeschaald’. Ze worden aangekeken voor een vrachtwagen en moeten dan het hogere tarief betalen. Ook zou het gewicht verkeerd zijn gemeten, met hetzelfde resultaat in de afrekening. Nu kun je altijd, ook via de website, het eventueel teveel betaalde terug laten storten op je rekening, dus ook dat mag geen probleem zijn.

 

Je betaalt voor een hele maand 1.70 euro voor het gebruik, maar alleen als je er die maand gebruik van hebt gemaakt. Dus gebruik je de badge niet, kost het je ook niets. Wij, of eigenlijk Ali, waren bang overrompeld te worden door de aankomende vorst en sneeuw. Vandaar dat we deze keer hebben gekozen voor het rijden van de Peage.

En met gebruik van de TeleBadge was het helemaal een zegen. Een paar dagen geleden heb ik al een filmpje op de blog geplaats, hoe zoiets in de praktijk werkt.  Hieronder de betalingen, die automatisch van mijn rekening worden afgeboekt.

Date                  Gare d'entrée      Gare de sortie                  CI   Montant €  

29/01/2015     GYE                         VILLEFRANCHE-LIMAS     2       47,00

29/01/2015     VIENNE                    MONTELIMAR-N              2       16,70

30/01/2015     MONTELIMAR-S     MONTPELLIER 1                2       18,70

30/01/2015     MONTPELLIER 2   LE PERTHUS                         2       26,00

Let even op het CI oftewel de tariefgroep, netjes klasse 2 .

Inderdaad een hoop geld om ongestoord door heel Frankrijk te kunnen rijden. Maar wat te zeggen van onze Nederlandse buurtjes, die  we op de 1e Spaanse camping treffen. Ze vertellen, dat ze 2 dagen in de sneeuw hebben stil gestaan, omdat ze om de Peages heen hebben gereden. Een bijkomend voordeel is, dat  de Peages relatief vlak door het landschap en de bergen zijn aangelegd en mocht er sneeuw vallen, de Peages als eerste schoon worden gemaakt.

En stel je de situatie even voor hoe het in de zomer zal zijn? En dan is het even zoeken welk poortje je moet hebben om automatisch te kunnen betalen.

Want deze TelePeage poortjes zijn er ook en dat gaat niet met een camper met een hoogte van 2.95 m.

Benicassim 5

Om 11 uur komen we ons bed uit, ja want zo’n dag gaat het worden. Het regent en het waait en het is koud. Kortom met die 8 graden begint het op Nederlands weer te lijken. Buiten loopt een enkeling met ijsmuts op tegen de wind in te zwoegen. Alleen voor de allernoodzakelijkste komt men uit de camper.

En ik sluit mij daar met alle soorten van genoegen bij aan. Zojuist vertelt de buurman, in alle ernst, dat het vanochtend heeft gesneeuwd.De harde wind maakt het allemaal net een beetje erger. Ook nu staat de camper heftig te schudden. Vanmiddag wordt het allemaal stukken vriendelijker als de zon doorbreekt.

Onze 80 cm satellietschotel hebben we maar naar beneden gedraaid want dat is een echte windvanger.  En dan te bedenken dat de diverse Engelsen schotels gebruiken met een doorsnee van 1.40 m

Vanavond word het Dvd'tje kijken.

Benicassim 4

Wow, een heftige dag. Nou om eerlijk te zijn verloopt de dag wel lekker rustig en het is voor de camper heerlijk warm. Een echt “overwinter in Spanje” dagje. s 'Middags besluiten we om een wandeling naar het stadje te maken en tegelijkertijd even te kijken of er een sim card voor Internet te scoren valt. Maar dat valt tegen, alle winkels zijn om 13.30 gesloten tot 17.00 uur, dus geen sim card. Eigenlijk geef ik het al op als Ali een Internet shop ontdekt. We stappen naar binnen. Zo’n internet shop heeft altijd iets obscuurs.

  

Maar zowaar, de medewerker heeft een Sim card van Lebara met 3 GB voor 25 Euro en dat is geen gek aanbod. Na een hoop heen en weer gepraat gaat hij de Sim card in zijn telefoon activeren en klaar is Kees, denkt hij. Maar ik wil het in een dongel voor onze router in de camper, zodat we met “alle” apparaten op internet kunnen. Volgens hem geen probleem.

Verbazingwekkend is het hoeveel mensen gebruik maken van zo’n Internet shop om even naar het buitenland te bellen, want bellen kun je hier ook, in zo’n bezemkast met een telefoon toestel. Hij is daar tussendoor maar druk mee.

Met dongel plus sim card naar de camping. Maar wat ik in de camper ook probeer, er is geen verbinding met het Internet te maken. Accespointnaam, heb ik niet, Gebruikersnaam, heb ik niet, Passwoord heb ik niet. Ik hoor een beveiligings sms te krijgen…… Nee dus..

Er zit maar 1 ding op, terug naar de Internet shop, maar NU gewapend met een laptop.. Ik zal een heel lang verhaal, als het dat al niet is, kort houden. Een uur later, met allerlei figuren aan de telefoon, diverse paswoorden, APN’s  etc. krijg ik 1 oplossing. Stop het kaartje in een telefoon en klaar is Herman.

In mijn laatste poging stort ik me nog 1x keer op de software en laat een bepaald menu aan onze hulp zien.

Hij komt ineens weer tot leven, begint als een bezetene te typen en…… whalla….. INTERNET via de dongel.

Achteraf lijkt de Internet- bel- shop, op de foto,  ook veel minder obscuur.

Benicassim 3

Het is hier een typische ‘overwinter’ camping met de daaraan gekoppelde gewoontes. Zo is het gebruikelijk om met een nieuweling even een praatje te maken. Want als je maanden op een camping staat wordt het hoog tijd dat je eens met ‘vers bloed’ praat en om zo aan nieuwe informatie te komen. Natuurlijk ben je altijd op zoek naar de ‘perfect place’ en wie weet kom je op deze manier achter dit grote geheim.

Vanmiddag doen we even boodschappen in de Supermercado. Tegelijk vraag ik even naar een ‘Internet Carte’ aan een mooie Spaanse winkeljuffrouw, want let wel, dit is iemand in een blauw broekpak en dan ben je iemand. In deze winkel hebben ze de kaart niet maar ze legt mij met veel bombarie uit waar ik die wel kan kopen. Jammer voor mij dat ze de voorkant en de achterkant van de winkel doorelkaar haalt. Met als gevolg dat we s ’middags 2 km wandelen naar de winkel die ze wel verkopen maar het resultaat is Nada, geen winkel te vinden. Later hoor ik dat we aan de verkeerde kant van de winkel zijn gaan wandelen.

O ja, ik moet ook nog iets bekennen en wel over ons interieur, want kennelijk slaat ook bij ons de vertrutting toe.

Kijk maar eens wat wij op tafel hebben staan.

Vanuit Nederland meegenomen en is nu aan het bloeien. Het ruikt in ieder geval heel lekker in de camper.

Nu ik toch bezig ben met alles wat groeit en bloeit, het volgende. Ik heb me al een aantal keren afgevraagd hoe de palmbomen aan de boulevard van water worden voorzien. Blijkt dat je een palmboom vanaf boven water dient te geven.

Je hangt een slang in de boom die tot de kruin reikt, dan sluit je onder een slang aan en dan water geven.

 

Hier moet nodig een tuinman langs om e.e.a. grondig te snoeien. Compleet overwoekert staat deze villa pal aan de boulevard, eeuwig zonde.

Benicassim 2

Nadat de was is gedaan en op de Australian open Novak Đoković  Andrew Murray verslaat , roept Ali “Vamos a La Playa”.

Het is prachtig weer en het is een heerlijke wandeling naar het strand.

Het lijkt alsof wij de gehele boulevard voor ons zelf hebben. De jas kan uit, sterker nog, moet uit, want het is ruim 21 graden. Ongelooflijk als je bedenkt dat in Nederland de sneeuw valt.

Maar wat is het hier prachtig en wat prijzen we onszelf gelukkig dat we hier mogen zijn. Op de terugweg wandelen we nog even de SuperMarcado binnen om een heerlijk brood te kopen.

Terug op de camping maken we nog even een rondwandeling en ontdekken we dat het een internationale aangelegenheid is. Noren, Sweden, Duitsers en vooral veel Engelsen.  Vermakelijk is het om de begroetingen onderling te horen, ik krijg altijd het gevoel dat ze nog een hete aardappel in hun mond hebben. Nee, dan die Duitser die een Engelsman in het steenkolen Engels uitlegt hoe de satelliet schotel ingesteld dient te worden. Ik moet eerlijk bekennen dat ik ook zo langzamerhand stapelgek wordt van het hoge gepiep van hun Satfinder.

 

Onze achterbuurman heeft geen halve maatregelen getroffen. Hij heeft deze Daf omgetoverd tot een heuse Heavy Duty camper. Maar of hijzelf wel satelliet ontvangst heeft met zijn mini schoteltje betwijfel ik ten zeerste. Als ik hem even later er naar vraag bevestigt hij mijn vermoedens.

Capmany – Benicassim (España)

Het is koud, zo rond de 8 graden, maar de zon schijnt als we van de camping vertrekken. Als we Barcelona naderen stel ik voor om even bij Johan aan te wippen. Ali heeft geen bezwaar, dus zo gezegd zo gedaan. Even later bellen we aan. De huishoudster doet open, “Nee, Johan is er niet en Danny is net de deur uit om boodschappen te doen. Maar kom binnen  voor een kop koffie “Por Favor” Ze spreekt een beetje gebrekkig Nederlands, heeft ze natuurlijk van Johan geleerd. Na een tijdje gaat de bel en ik loop naar de voordeur, shit daar zit een soort beveiliging op… wat ik ook doe de deur  gaat niet open en het bellen houd maar aan… Ali zegt, “Herman de wekker gaat al een tijdje” .

Zon, zon en nog eens zon en om heel eerlijk te zijn is het onderweg mij zelfs een beetje te warm. Hierbij moet ik eerlijkheidshalve melden dat ik een dikke trui aan heb want het is buiten zo’n 8 graden en het waait als een dolle. “Modere Velocidad” staat op de borden boven de weg. En dat  wil zoveel zeggen als pas uw snelheid aan. Zeker met deze harde wind, want je ziet de vrachtwagens soms geweldige zwiepers maken.

Maar zo achter het glas is het goed toeven. Het grote genieten gaat beginnen, het zonnetje in de camper maakt het allemaal veel vriendelijker dan de dagen hiervoor. Salvador Dali is voor vandaag even “on Hold” gezet, want de weersverwachtingen zijn dusdanig dat het volgens Ali geen uitstel kan velen om NU naar het Zuiden te verkassen. Sneeuw en harde wind wordt er verwacht. “We doen Dali op de terugweg”  is het devies.

Ali maakt foto’s en opeens juicht ze, “Oh wat een mooie foto, deze moet je verplicht gebruiken. Oké, zeg ik, we doen het.

En dan de camping. Het is een enorme camping en de receptie meneer is een chagrijn, die zijn werk doet. Hoelang wilt U, een maand, 14 dagen, een week.. zegt U het maar. Ons standaard antwoord is “Dat weten we niet” en deze zin kennen we in allerlei talen. De zucht van deze meneer geeft iets aan van, “daar heb je weer zo’n stel”.  “We hebben geen plaats meer” kijkt nog een op z’n computerscherm en roept, “tot de 20e februari, daarna moet U weg, of naar een andere plek.” Ik heb het al helemaal gehad met deze droogkloot. Op dat moment gaan er in de receptie 2 deuren tegelijk open en vliegen de voorlichtingsbladen van de standaard. Ik begin ze op te ruimen en roep onderwijl naar Ali, “als die Pipo mij nu niet bedankt, flikker ik alles weer op de grond”. Alsof hij Nederlands verstaat roept hij “Gracias señor, gracias.

Dit is ons plekje.

Dit is op 400 meter van de camping.

Op het moment dat ik de Blog zit te tikken zit Ali in de ondergaande zon te genieten van de 20 graden.

O ja, had ik al gezegd dat we hier eerst maar eens een weekje blijven?

Le Teil – Capmany España

Het is niet te geloven, maar als we onze ogen opendoen gluurt de zon tussen de bomen door. España, here we come, of hoe je dat ook maar in het Spaans zegt.

Vlak na onze camperplek steken we, via een prachtige brug, Le Rhône over, die we nog een aantal keren zullen tegenkomen.

Als we de uitloper van de Middellandse zee in het zicht krijgen, betrekt de lucht en vermoeden we neerslag in de bergen.

 

De zon doet zijn best maar we hebben last van de “Vente latteral“ oftewel een horizontale wind. Ik vraag mij af of een wind ook verticaal kan blazen, maar de borden geven het duidelijk aan. Door deze wind komt de koude lucht uit de bergen rollen en blijft de temperatuur op 12 graden steken. Als TomTom dan ook nog eens met een “Sneeuw” waarschuwing komt slaat de angst ons om het hart, we zitten vlak voor de Pyreneeën.

Op de Spaanse grens belanden we onmiddellijk op een Tol poort en moet ik een kaartje trekken anders kom ik niet verder en dat terwijl we moeten afslaan om op de camping Les Pedres in Capmany  te kunnen komen. Er is geen ontkomen aan. Vlak na het poortje slaan we af en stuiten weer op een Tol poort. Ali grijpt het muntgeld maar er zit geen sleuf voor geld op het apparaat. Dan maar een betaalkaart, ook die werkt niet, dan maar mijn creditcard en jawel, de 1.35 euro is betaald en we mogen verder.

Steil omhoog gaat het naar Camping Les Pedres en erg smal, maar gelukkig “Abierto todo el Año” oftewel het gehele jaar open. De Nederlands sprekende beheerder is Nederland al helemaal vergeten en Internet weet ie helemaal niks van. Ter demonstratie haalt hij zijn telefoon uit zijn broekzak, zo eentje waar je mee kan bellen.

We staan op onze plek en natuurlijk moet Ali even de camping rond om wat opnames te maken.

 

De camping bestaat uit het overgrote deel uit oude kurkeiken en bied een prachtig uitzicht over de omgeving.

Morgen via het Salvador Dali museum in Figueres weer verder richting zuiden.

Pont a Mousson–Le Teil

Kwart voor acht gaat wederom de wekker en springt Ali uit bed, maar niet nadat ik de kachel hoger heb gezet en de temperatuur in de camper draaglijk is. Ze wil douchen, dus het ontbijt staat vandaag op mijn lijstje. Na het ontbijt gaat de stroom eraf en kunnen we vertrekken, tenminste, dat begrijp ik uit Ali haar “klaar”; ik start de motor en rijd achteruit. Als ik een schreeuw vanachteren hoor begrijp ik dat ik iets te voortvarend tewerk ben gegaan. Ali was nog even bezig in het toilet en ligt nu op haar knieën, alsof ze nog beroerd is van het teveel aan alcohol de vorige avond. Ja mensen, ik maak soms ook foutjes!

We nemen vandaag de Peage omdat we een beetje “droog” in Spanje aan willen komen en droog wil dan zeggen, voordat de sneeuw ons in de Pyreneeën te pakken heeft. In Nederland hebben we een ‘badge’ aangeschaft waarmee we bij alle Tolpoorten gewoon door kunnen rijden.

Een slimme keus, deze Tolpoort Badge

Zeg niet dat de Fransen niet kustzinnig zijn getuige deze opgekalefaterde watertoren.

Tomtom heeft weer een verassing voor ons in petto. Voor het bereiken van de camperplek moeten we van de A7 via de N7 naar Le Teil , maar als TomTom ons laat afslaan en de route door een wel heel smal dorpje voert, om vervolgens weer op de N7 te belanden weet ik weer genoeg; TomTom is een vrouw, ondoorgrondelijk.

Maar het is een mooie plek waar we terecht komen.

En terwijl we pal tussen de bomen staan, probeer ik nog even de Sat-ontvanger, met succes.

s ’Avonds besluiten we om de ‘pizzeria’ met een bezoek te vereren. Nu is pizzeria misschien iets teveel eer. Het is een veredelde bouwkeet en de uitbaatster ziet er niet uit dat ze ooit dichterbij Italië is geweest dan Le Teil. In de beschrijving van eerdere Nederlandse bezoekers staat niets dan lof over de geserveerde pizza’s. Ook de mevrouw uit een splinter nieuwe ‘Rapido’ Integraal camper is vol lof. Tussen neus en lippen door vertelt ze even dat ze hun huis hebben verkocht en nu als een stel nomaden rondtrekken, maar haar man is nu ‘Malade’. Haar puberzoon staat het verhaal met lede ogen aan te kijken. Ali is over de pizza helemaal enthousiast, “een echte Italiaanse pizza met een dunne bodem” is haar commentaar. Ik had liever gehad dat de kok eerst de kartonnen doos had verwijderd, voordat hij hem in de oven had gedaan. Maar gelukkig krijgen we als extra mes een soort middeleeuws moordwapen erbij geleverd, zodat ik in ieder geval door het karton kan komen.

Morgen gaat het naar Spanje.

Rijssen-Pont a Mousson

Om kwart voor acht gaat de wekker, het is koud, heel koud. Snel maak ik het ontbijt want Ali is nog even aan het tutten. Dan op naar Rijssen waar onze nieuwe satelliet ontvanger wordt gemonteerd. Ali voorspelt dat de Oyster monteur vast ziek is. Nu was het bedrijf in  Leeuwarden met een stand op de Caravana en dan is er altijd wel wat. Ik ben alleen maar bang dat de ontvangers niet binnen zijn gekomen. Maar Ali krijgt gelijk en de baas zelf gaat de klus doen. Twee uur later rijden met de spiksplinternieuwe HD ontvanger richting Frankrijk.

 

 

We passeren alle rivieren die we op de lagere school hebben mogen leren. We hebben daar de IJssel, de Rijn, de Waal en de Maas, die we overigens meerdere malen kruisen.

Ineens ontstaat er in de camper een zogenaamde ´putlucht´ en we komen er maar niet achter waar het vandaan komt. Afvoer van de vuilwatertank staat open, dus dat kan het niet zijn. Todat……

we dit gevaarte naderen en de lucht steeds sterker wordt, snel inhalen is het devies.

Het is nat en winderig, heel nat en winderig, om niet te zeggen dat het bij of in vlagen stormt. Enorme klappers maken we soms als we achter bebouwing vandaan komen of een een vrachtwagen passeren. In de Ardennen ligt nog sneeuw, dat belooft wat voor de Pyreneeën.

Sneeuw terwijl het regent.

In de buurt van Luxemburg begint de brandstof de twee laatste streepjes te naderen. Nu zit naast mij een dochter van een automonteur en ze heeft net iets meer verstand van dieselmotoren dan mij lief is. “We moeten zo tanken”  luidt het bevel, want zo moet ik een dergelijke opmerking wel classificeren. “Oh, maar we kunnen nog ruim 100 km rijden” probeer ik nog. “Ik heb geen zin om de motor te moeten ontluchten, want dat moet als je alle brandstof leegrijdt”. Met zulke kennis is het maar beter geen verdere discussie aan te gaan. We gaan van de snelweg af en duiken een stadje in. Prachtige en uitgebreide winkelcentra rijden we door, maar geen pompstation. Nu maar de zaak aan de kant zetten, TomTom een pompstation laten zoeken en klaar is Ke…. euh Herman.

De camperplek is geweldig, gratis stroom, gratis water, gratis douchen, alleen worden we nog wel even door een mooie jonge dame uitgenodigd om bij het havenkantoor te komen betalen. Dat van die mooie jonge dame vertelt Ali pas als ze weer terug is. Sommige mensen gunnen een ander maar weinig.

Morgen gaat de rit naar Le Teil een rit van ruim 500 km.

Wandeling naar Wierden

We halen het in ons hoofd om naar het dorpje Wierden te wandelen. Nu ben ik al niet een geweldige wandelaar, maar met een pijnlijke knie wordt het helemaal een ‘crime’. De ruim 2 km doen we in 40 minuten en ik ben trots op mezelf. Een ‘schetig’ dorpje is Wierden, met zijn krap 24.000 inwoners, nou niet direct. Wel komen we langs een wat gekke kerk waar een soort toren tegenaan is geplakt. Het valt in ieder geval op.

Als ik achter de naam wil komen krijg ik diverse opties te horen en wordt hij de 'Grote Kerk', 'Oude Kerk', 'Dorpskerk' of 'Nederlands Hervormde Kerk' genoemd, maar officieel is het een protestantse kerk. Ga er maar aan staan. En ik altijd maar denken dat een kerk met de naam Sint Janskerk altijd katholiek is. Maar sinds Luther kun je nergens meer van op aan.

Aan bedrijvigheid ligt het niet en aan de haargroei al helemaal niet; Ali telt in het dorp maar liefst 5 kappers. Een grote Jumbo is er ook, maar wij kiezen voor de Albert Heijn. Maar vlot zijn ze wel, die Twentenaren. Als we daar even een kopje Perla-koffie gaan drinken, raken we aan de klets met een tukker uit Indonesië, tenminste aan zijn tongval te horen. “Of wij wel weten waarom er op de kerktoren een haan staat”. Nou dacht ik altijd om de windrichting aan te geven, maar deze Indo helpt mij uit de droom. “Als er geen haan op de kerktoren zou staan, kwam er geen kip meer”.

Morgen wordt in Rijssen onze nieuwe satelliet ontvanger geplaatst en dan als een speer richting Pont a Mousson een paar kilometer boven Nancy, Frankrijk.

Stick to the plan

De camper staat voor de deur, de auto is naar de stalling en het grote genieten kan beginnen. Natuurlijk heeft Ali een strakke planning op papier staan, maar dat is niet het enige wat op papier komt te staan. Tijdens deze reis wordt ons huis bewaakt door Shanty, het nichtje van Ali. Natuurlijk moet ook dat goed worden voorbereid, dus wordt er een ‘gebruiksaanwijzing’ van elf kantjes geschreven. Ja echt, het zijn 11 kantjes met de hand geschreven. Verder worden alle gedrukte gebruiksaanwijzingen bij alle apparaten neergelegd… maar die moeten dan eerst wel opgezocht worden. En het huis, dat moet nu ook extra schoon! Naast het kopen van de  diverse voorraden en het klaar zoeken van de benodigde kleding. Het is veel, heel veel maar het gaat lukken, maar er is een klein probleempje. Alles zit in het hoofd van Ali, wat voor mij betekent dat ik als een soort Jan Doedel om haar heen dwarrel en magere pogingen doe haar te helpen. Ik eindig dan ook vaak, op dit soort dagen, voor de TV om maar niet in de weg te lopen.

Het is koud en de kachel in de camper staat heerlijk te snorren. Dit moet want anders gaat de boiler op ‘veilig’ en loopt al het water er weer uit. Als ook nog de vorst invalt betekent dit dat er zich een ander probleem voordoet. Butaan gas, dat is de LPG die we in een grote tank, van 80 liter, onder de camper hebben hangen, wordt onder de 5 graden vloeibaar en is niet meer te gebruiken. Als ik s ’avonds controleer of de kachel nog brand is dat  niet voor niets. Hij is uit en ik word gedwongen de ‘propaan’ gastank aan te sluiten. Propaan kan –42 graden aan, dus dat blijft wel werken.

Naast de vorst valt er ook nog eens een pak sneeuw wat het inpakken van de camper nog eens bemoeilijkt. Tja, reizen is vaak een enorme opoffering.

Het plan om de verjaardag, van de jongste kleinzoon, zondag nog mee te vieren, om daarna richting Spanje te rijden, komt op losse schroeven te staan. Ali wil de propaan gasfles eerst aangevuld hebben. “Stel je voor dat we in de Pyreneeën in de vorst terecht komen en geen verwarming en koelkast meer hebben” is een argument waar je niet omheen kunt. Op zaterdag bellen we Twin Seasons, maar er wordt, ook na herhaaldelijk bellen, niet opgenomen.

Twin Seasons is 1 van de weinige bedrijfjes die een propaan gasfles nog bijvullen, voor de rest is het alleen omruilen van leeg naar vol. We geven het op en gaan wachten op maandag, want dan zijn ze om 13.00 uur weer open. Zondag rijden we met onze oudste zoon naar  de 4e verjaardag van Noah en pakken we de camper daarna in. s´Avonds komt Shanty het ´fort´ overnemen en wij slapen in de camper.

Toch wachten op 13.00 uur wordt mij teveel, dus vertrekken we rond de klok van 12.00 uur richting de 1e stopplaats, een camperplek in  Wierden. Vlak voor Assen komt Ali met de volgende mededing "Sorry, we moeten terug, we hebben de HDMI kabel vergeten”.Lieve lezeressen en lezers, Ik ga niet uitleggen wat dit is, maar neem maar aan dat het, in ieder geval voor ons, belangrijk is.  Bij Assen-West wordt de camper gekeerd en dat betekent dat we  de eerste 26 km van onze tocht van ruim 4000 km omtoveren naar 52 vergeefse kilometers (2 x 26 km).

Als we weer voor onze eigen deur staan is het inmiddels 13.00 uur. “Zullen we Twin Seasons nog eens bellen?“  opper ik en natuurlijk nemen ze nu wel op. Met 3 kg extra propaangas, a raison van 7.80 euro, gaat het nu ‘echt’ richting Spanje weliswaar op woensdag via Rijssen, alwaar een nieuwe Satelliet ingebouwd gaat worden.

Camperplek de Huurne in Wierden is zo nat en drassig dat we besluiten pal voor dit bord te blijven staan. Woensdag worden we in Rijssen verwacht, dus dat wordt hier een dagje lekker luieren

Een kwestie van smaak.

Jaren geleden verwonderde ik mij bijna dagelijks over de bouw werkzaamheden langs het Noord-Willemskanaal. Een prachtig mooi plantsoen werd rigoureus omgeploegd. Dagelijks kon ik de vorderingen volgen, maar wat of waarvoor het was bleef lang onduidelijk. Niemand kon mij dat vertellen. Toch vreemd dat, aan de boorden van het Noord-Willemkanaal in de wijk Corpus den Hoorn, iets werd gebouwd en ik er maar niet achter kan komen wat het is.

Tot op een dag er een enorme kraan arriveert  die dit gedrocht plaatst.

Je fietst er elke dag langs en dan opeens passeer je “dit ding”, want nog steeds kon niemand mij vertellen waar het voor diende. Hoe vaker ik er langs fiets hoe meer ik mij begin te verwonderen over de vorm van het ding. Hoe kun je nu, midden in een prachtig stukje natuurgebied, een dergelijk object plaatsen? 

Wel, kunstenaar Frank Havermans creëerde dit  'Proathoes' en het  initiatief om dit ‘kunstwerk’ te laten bouwen kwam van de buurt zelf, om op deze manier, meer contact met elkaar te kunnen maken. Het kunstwerk is in samenwerking met het Centrum Beeldende Kunst Groningen gemaakt.

En om nu te zeggen dat het een lelijk object betreft, nee, ik vind het “oerlelijk”. Waarom nu pas kom ik met deze ergernis? Voor de zoveelste keer kom ik er  weer langs en vandaag, misschien aangestoken door het trieste weer , overvalt mij wederom de “onzin” van dit gedrocht. Ik stap af en neem foto’s. 

Maar wat blijkt nu ook nog eens, het Proathoes is  onbenaderbaar, zowel vanaf de Hoornsedijk als vanuit de omliggende wijk. De steile dijkhelling en moerassige omgeving maakt dat bijna niemand de moeite neemt het kunstwerk te bezoeken. Ik stel me voor dat een enkeling, die aangewandeld komt  met degelijke wandelschoenen de uitdaging onderneemt. Hierdoor blijven de bankjes rondom én bovenin het kunstwerk ongebruikt. Van een Proathoes is het daardoor tot op heden niet gekomen, behalve een paar opgeschoten knapen die hierin een prachtige gelegenheid vinden om ongestoord te  kunnen gaan zitten blowen.

Het op zaterdag 22 september 2012 geopende ‘ding’ staat er dan ook sinds die tijd nutteloos en lelijk te zijn. Ik hoef er gelukkig niet meer dagelijks langs te fietsen, want mijn ogen dichtknijpend kom ik ook nog eens gevaarlijk dicht langs het Noord-Willemskanaal.

Ik pleit er dan ook  voor om  kunstcommissies, die de ontwerptrajecten van dit soort “kunstwerken” begeleiden, uit te breiden met een paar ‘gewone’ nuchtere mensen die dit soort debacles kunnen voorkomen.