Sravoren 3

Is dit een mooi plaatje of niet, gemaakt door Hoofd-fotografie herself en midden op het IJselmeer, want het gaat vandaag naar Enkhuizen met de Bep Glasius, het veer tussen Stavoren en Enkhuizen v.v.
 

Het begint vanmorgen een beetje diesig, zoals de Duitsers plachten te zeggen en Duits lijkt hier de voertaal te zijn. Het wekt verbazing als je een Nederlander op de camping tegenkomt.

Wekenlang heeft Hoofd-overtocht het hier al over gehad en verheugde zij zich heel, heel erg, op deze dag en laten we eerlijk zijn, zo'n lief meiske gun je dit toch? Ze heeft er een prachtige dag voor uit gekozen, want het is de hele dag stralend mooi weer. Dan zeggen ze, "jullie treffen het met het weer", mooi niet! Dat heeft Hoofd-tripjes zelf uitgekozen, ozo.....

Enkhuizen vanaf de zee, maar nu vanaf een andere boot, langzaam komt de herkenning weer boven. Dit is het aanzicht van het Zuiderzee museum. Het museum laten we deze keer aan ons voorbij gaan.

De Drommedaris verschaft ons vanaf de zuidelijke kant toegang tot de stad. Dit is misschien wel het bekendste gebouw van Enkhuizen.

Natuurlijk gaat het als eerste de binnenstad in, waar we verrast zijn door het authentieke winkelaanbod. Niet de afgezaagde mengeling van H&M en C&A etcetera, etcetera.

Vrouwen hebben een soort ingebouwde antenne voor dit soort aparte winkeltjes en zoiets gaat natuurlijk geld kosten. Linnen heeft altijd al een bepaalde aantrekkingskracht op Hoofd-kleding, dus wordt daar bij een Indiër inkopen gedaan. De man blijft maar aanslepen, tot ik hem een halt toeroep, want ik ken de "mindset" van mijn ega.

Even later duiken we een lingerie zaak binnen en ben ik even in de war of ze dit voor mij doet. Welnee joh. Al twintig jaar koopt ze hetzelfde merk BH, maar die zijn niet meer in Groningen verkrijgbaar.  Kennelijk ruikt ze dat ze hier wel verkrijgbaar zijn en koopt, na het passen, gelijk maar twee. Eventuele  aankopen in de toekomst worden haar opgestuurd.   

De fietsen zijn mee aan boord en dat blijkt een gouden keus te zijn, want rondom Enkhuizen is het ook prachtig. We fietsen het hele stadje rond en genieten van het prachtige weer.

Het laatste uurtje zitten we genoeglijk bij de "Oude Haven" nog even na te genieten. De feestvreugde wordt zeker verhoogd door het gehannes van de aankomende bootje vaarders, die met landvasten en elektrische kabels aan het macrameeën zijn.   

In het zonnetje, maar achter het dubbele glas, gaat om kwart voor vijf de oversteek weer retour en kijken we terug op een prachtige dag.

Stavoren 2

Nog even over gisteren, als we naar de stad gaan, om te kijken hoe laat de boot naar Enkhuizen gaat.

Verder fietsen we door het stadje als een hernieuwde kennismaking. Ik weet niet hoe vaak we hier al zijn geweest, maar een ding is zeker, het verveelt nooit. We kopen, en passant, ook maar even een zomerjasje voor mij, want Hoofd-kledij had dat al weken in haar hoofd. In welke winkel we ook komen, we worden vreemd aangekeken als we om een zomerjas vragen. Hier niet, meneer heeft er nog 2 en een daarvan is mijn maat. 25% korting en de deal is gesloten.

Als ik een foto van deze vis, voor de VVV maak, loopt een stel ook foto´s te maken en krijg ik het idee dat ik in de weg loop. "Waarvoor staat die vis eigenlijk" vraagt meneer. "Dit is de vis die de ring, die het vrouwtje van Stavoren in zee gooide, weer terugbracht" verzin ik. Of ze hebben nog nooit van het verhaal van het vrouwtje van Stavoren gehoord, of ze geloven mijn verhaal niet, maar het ongeloof spat van hun gezichten af. Naast de enorme vis staat een bijna even groot bord met de betekenis, dus ja... wat wil je dan?

Het uitzicht vanaf de dijk blijft fascinerend, of je nu de zee opkijkt of het dorp, het blijft een mooi plaatje.

Op instigatie van Hoofd-leed en vermaak fietsen we naar het Mirnserklif. Nu moet ik iets bekennen want in al die jaren dat ik hier ben geweest heb ik nooit geweten dat het officieel Murns heet en Mirns de Friese vertaling is. 

Natuurlijk houden we even halt bij het monument "De Slag bij Warns" in 1345 waar de Friezen de Hollanders verslagen hebben door ze tot in de zee te achtervolgen. Eigenlijk zou het "De Slag om Stavoren" moeten heten, want in de annalen wordt niet over Warns gerept. Vaak wordt beweerd dat Grutte Pier hier gestaan zou hebben, maar dat is een mythe. Want Pier Gerlofs Donia (Grutte Pier) leefde van 1480 (Kimswerd) tot zijn sterven in 1520 (Sneek). Het Mirnserklif halen we niet want mijn tong heeft teveel te lijden van de scherpe randen, zelfs het praten begint steeds moeilijker te worden.

Vandaag staat in het teken van de tandarts, om in ieder geval mijn lijden iets te verzachten, want langzamerhand wordt het gevoel alles overheersend. Het eten en drinken wordt steeds meer een probleem. Ik ben er op de afgesproken tijd, maar zoals gewoonlijk bij dit soort tandarts praktijken, het loopt uit. Hoofd-camperbewaking blijft in het voertuig, want je weet het maar nooit in het criminele Koudum. De behandeling, het weg slijpen van de scherpe randen door de Spaanse tandarts Gonzales, duurt hoogstens 5 minuten. Het resultaat is er eentje van opluchting. Ik kan nu met minder pijn weer eten, drinken en praten, alleen moet nu de tong nog even herstellen. Kosten € 21.99

Stavoren 1

 Gisteren hebben we een heel genoeglijke namiddag en deel van de avond met Gieny en Sjoerd. Hoofd-voeding heeft ze uitgenodigd voor het eten. Heerlijke mie met zalm tovert ze klaar op het kleine kooktoestelletje in de camper. Ik heb altijd een groot respect voor deze kunstenares met pannen en potten.

Vandaag gaat het naar Stavoren en het moet gezegd, dat gaat dwars door het Friese land. Op het laatst door minuscule dorpjes, zoals Warns en Koudum.

Het uitzicht is weids en het doet allemaal vriendelijk aan, zo met het zonnetje op de weilanden. Voor het eerst passeren we de brug van Warns over de weg, in plaats van met de boot. 

Koudum heeft zulke smalle straatjes, dat ik zo nu en dan genoodzaakt ben de camper stil te zetten om de bus of de vuilniswagen te laten passeren. Overigens trekken de chauffeurs zich nergens wat van aan en knallen voorbij, zonder de 30 km/u regel in acht te houden. Ach, je zult maar iedere dag, voor je werk, hier langs moeten, denk ik altijd maar. 

Eerst proberen we de camperplaats in de buitenhaven, maar daar heb je geen water en kun je je afval niet kwijt. Dan moet je naar de camping, is de mededeling. Dan maar naar de camping. Marina Stavoren heeft een camping genaamd Sudermeer. Daar staan wel campers maar de slagboom is dicht en een receptie is nergens te bekennen. Een vriendelijke meneer met een angstaanjagende hond brengt uitkomst. Als je de 2 km langs het pad loopt en dat rechtsaf slaat kom je bij het havenkantoor. Kortom een "mijl op zeven".

Echt vriendelijk ben ik niet tegen het meisje van de receptie. We krijgen tegenstrijdige berichten over de camperplek en "heb het wel even gehad" met Stavoren. 

Mijn chagrijn wordt mede veroorzaakt door een afgebroken kroon, waardoor het ruwe oppervlak van de kies mijn tong aan de zijkant ruïneert en het steeds gevoeliger wordt. Dus bel ik de tandarts in Koudum. Vanmiddag word ik teruggebeld voor een afspraak.

Dat terugbellen laat op zich wachten, dus gaan wij alvast het stadje even door. Uiteindelijk bel ik zelf maar even met de tandarts om een afspraak voor morgen half elf te maken. Hopelijk ben ik dan van de pijn aan mijn tong af.

Sneek 7

Gisteravond of eind van de middag vindt er op en in het toiletgebouw van de Domp een ontmoeting plaats, die je niet verwacht. Hadden we al gezegd dat we weinig mensen meer herkennen, hier in Sneek?

Nou, hen zouden we herkennen vanaf kilometers ver. Anneke en Katja, eigenlijk vrienden van mijn jongste broer, maar zo vaak ontmoet dat we ze wel kennissen mogen noemen. Anneke heeft een prachtige Catalina 309 gekocht en heeft, hier in de Domp 1, een vaste ligplaats. Niet zo gek, want ook Anneke is een echte oud Sneeker, al vind ik dat oud even niet zo op z'n plaats bij een jonge dame.
 

Vandaag is de laatste volledige dag, hier op de Domp, en in Sneek. Dus "zalle en mutte we" nog even naar het Sneekermeer. Vroeger zouden we dat "even naar ´t Paviljoen" noemen, maar dat is tegenwoordig uit de gratie, behalve natuurlijk voor de echte oud Sneekers, waartoe wij behoren. Nu had ik het ritje naar ´t Paviloen al gevisualiseerd, maar daar klopt helemaal niks meer van. Het fietspad slingert zich door de Sneeker dreven dat het een lieve lust is.

"Zijn dat hertjes" roept Hoofd-natuurvorming ineens zo hard, dat ik even bang ben dat de hertjes het op een lopen zullen zetten. Het zijn inderdaad hertjes en daarmee is de dag voor Hoofd-fietsroute alweer goed. Het blijft frappant hoe vaak zij herten ontdekt en helemaal teleurgesteld is als het een dag niet lukt.

Aan het Sneekermeer zoeken we een bankje en vleien ons neer. Het pontje vaart nog steeds heen en weer naar het Starteiland met zo weinig passagiers, dat ik mij afvraag waarom ze "het kleine" pontje niet gebruiken. Maar ja, het is zondag hé. 

Nu moet mij iets van het bezwaarde hart. Kijkend naar het tv programma "Denkend aan Holland"  van Janny van der Heijden en André van Duin, valt het mij op dat ze de "stootwillen", oke, oke, voor de Hollanders "fenders" tijdens het varen buitenboord laten slingeren.

Ik vind het een gruwel en voor mij spreekt dit van slecht zeemanschap. Ja, ja, ze varen niet op zee, dat weet ik ook wel, het is een uitdrukking mensen.

Tot mijn verbijstering zie ik, als we aan de boorden van het Sneekermeer zitten, negen van de tien schepen dit gedrag vertonen. Ik heb een bescheiden "behangen" boot op de foto genomen, maar er varen exemplaren rond, waarbij je je afvraagt waar en met wie ze een botsing willen maken. Hier hangen ze nog boven de waterlijn, maar even zo vrolijk slepen ze, bij veel schepen, door het water. Denk niet dat dit alleen bij kleine bootjes gebeurt, nee, enorme jachten van een paar miljoen laten het spul buitenboord bungelen.

 

Wat is er met de watersport gebeurd? 

Zeilbootjes, die voor dood en midden in de vaargeul van het Prinses Margrietkanaal met het zeil omhoog, tegen de wind in, liggen te dobberen, zonder ook maar aanstalten te maken hun buitenboordmotor aan te zetten. Als zelfs de pont al moet uitwijken, is het voor ons tijd te vertrekken.

Morgen een nieuwe stek.

Sneek 6

Vandaag is het, wederom, verhuisdag op dezelfde camping/camperplaats Domp 1. Ook deze krekel wil graag mee verhuizen, dus probeert hij/zij een lift te krijgen van Hoofd-krekels. Maar die is daar niet van gediend en verzoekt, de krekel, vriendelijk doch resoluut haar stalen ros te verlaten. Als we stil zijn horen we de krekel nog steeds een treurig lied op zijn achterpoot spelen.

Het is een mooie camperplek en we zullen ervan genieten tot maandag, dan verkassen we, naar het zich laat aanzien, naar Stavoren. Al dagen heeft Hoofd-route het in haar hoofd om met de boot van Stavoren naar Enkhuizen te gaan. We gaan het allemaal zien.

Dit feeëriek plaatje is, midden in de nacht, geschoten door Hoofd-sfeerfoto's met haar telefoon. Je vraagt je af wat zo'n vrouw zo midden in de nacht aan de haven te zoeken heeft, misschien moet ik iets alerter worden op haar doen en laten, zo laat in de nacht.

Morgen maar eens even bij het Sneker meer "Kieke".

 

Sneek 5

 Nog even terug naar gistermiddag, als we in een soort nostalgische bui door Sneek fietsen. Overal duiken herinneringen op. Als we een, voor ons onbekend, Harinxmaland een nieuwbouwwijk uit fietsen, komen we weer op meer bekend terrein. "Oh, we gaan even langs ons oude huis" roept Hoofd-fietsen. 

Na even zoeken en heroriënteren, staan we voor Kempiusstraat 27, het laatste adres van Hoofd-nostalgie. Het mooie tuintje is verdwenen en heeft plaats gemaakt voor tegels. De buurt is er niet op vooruit gegaan.

Via de Eeltje Halbertsmastraat, waar alle oude huizen zijn verdwenen en plaats hebben gemaakt voor nieuwbouw, naar de Ubbo Emmiusstraat. Hoe heette die straat daar tussenin eigenlijk, waar de oude "Speultun" was en de familie Adema woonde. Dan wil ik echt even onder de poort door en de steeg in naar de achterkant van Gysbertjapiksstraat 50. Dat daar nooit meer iemand langs gaat is wel duidelijk te zien aan de wildernis. Mijn hemel wat een vieze bende. Een hoge schuttingdeur belemmert mij het uitzicht op het huis.

Bekroop mij al een gevoel van triestheid achter het huis, van de voorkant word ik ook niet vrolijk. Ook hier zijn alle heggetjes en tuintjes gesneuveld en ingericht met trieste tegels.

Waar ik weer van opvrolijk is het huis aan de overkant, want daar woonde een heel lief meisje, waar ik nog steeds goed contact mee heb. Sterker, het is Hoofd-alles!

Vandaag is het boodschappen dag! Eerst wordt het herhaalrecept verzilverd bij Apotheker Postuma op het Oosterdijk. Aansluitend wordt er gezocht naar een nieuw rekje voor bij de keuken in de camper. We vinden een heel mooie, maar die behoort tot de inventaris van de Blokker. Nu heb ik daar geen bezwaar tegen en wil het alsnog aanschaffen. De verkoopster probeert, met alle geduld van de wereld, mij aan het verstand te peuteren dat dat niet gaat. Ik krijg zelfs bewondering voor haar uitleg, die deze klant kennelijk maar niet wil begrijpen. "Begrijpt U echt niet, dat we dit niet kunnen verkopen?" vraagt ze bijna wanhopig. "Maar natuurlijk wel mevrouw, bij Uw eerste poging al, maar ik bewonder Uw geduld".

We doen nog een poging bij de Hema en spreken een alleraardigst uitziend meisje aan. Ik leg haar uit wat we precies zoeken, waarop ze in gebrekkig Nederlands antwoordt "Kassa vragen". Terwijl we de winkel verder inlopen vraag ik 4 medewerkers of zij misschien Kassa heten, maar iedereen geeft een andere naam op. 

Toch vinden we een paar prachtige exemplaren bij de Hema, zonder het aan Kassa te hebben gevraagd.

Voor de boodschappen moeten we naar de Albert Heijn, vlak bij de camping. maar door een wegomlegging fietsen we de hele Middelzeelaan om voordat we bij de AH zijn.

Midden in de winkel zit een Disc-Jockey, tenminste, daar doet hij mij aan denken. Maar bij navraag doet hij geen muziek verzoekjes. Later helpt hij ons nog wel om een paar artikelen te zoeken in deze enorm grote Appie.

Sneek 4

Gisteren kregen we een tip van Sjoerd over een leuke fietstocht richting "Drealst". Voor de niet Friezen, dat is IJlst. Allereerst verhuizen we 1 plekje opzij, om zo ruimte maken voor een reservering. Daarna is het hoog tijd voor een bakje koffie en dan pakken we de fietsen. Lang leve "Knooppunten.nl", die ons de juiste volgorde van de route geeft. Een dame roept dat we "Knooppunt zoveel naderen en het volgende knooppunt is zussemezo". Bij de apotheker weigeren ze het herhaal recept voor Hoofd-gezondheid haar longembolie, dus moeten we "de eigen" huisdokter vragen het recept op te sturen. Gedoe van niks en erg omslachtig. Als ik de Knooppunten juffrouw aanzet om ons eerste knooppunt te zoeken, schalt ze het hele Oosterdijk over met haar aanwijzingen. 

 

Het schelpenpaadje is inmiddels geasfalteerd, maar de route is er niet minder mooi om en het is genieten.

IJlst heeft sinds 1268 stadsrechten. Het is daarmee de vierde stad (na Stavoren, Hindeloopen en Harlingen) in Friesland die stadsrechten kreeg. De stad was bekend om de scheepsbouw en handelspositie. Ze is ontstaan aan de Oude Ee of Ye, een rivier tussen de Zuiderzee of een voorloper ervan en de Middelzee. Aan deze rivier dankt de stad haar naam. Toen de Middelzee dichtslibde en de omgeving ingepolderd werd nam het belang van IJlst als handelsstad af en legde men zich toe op de scheepsbouw.

In de verte doemt al snel de houtzaagmolen "de Rat" op. Tegelijkertijd komen de herinneringen naar boven, zoals we voor 1 kwartje een uur een roeiboot huurden, voor een gulden mocht je hem de hele dag mee.

Waar ikzelf het meest aan denk, als ik Nooitgedacht zie, is het de fabriek met de "Giele Stiensjes" oftewel de fabriek met de gele steentjes. Waar als hoofdproduct timmerman gereedschap werd gemaakt. 

Maar de meeste Nederlanders zullen bij Nooitgedacht denken aan schaatsen, als eerste de zogenaamde houtjes, later ook de hoge noren. Maar die laatste categorie kreeg grote concurrentie vanuit Japan en China.

IJlst is ook bekend om haar overtuinen aan het water, die als "bleek" gebruikt werden. Op die "bleken" werd de was wit gemaakt door ze in de zon te leggen. De weg loopt hier pal langs de huizen en aan de overkant liggen dan de tuintjes die bij de huizen horen, vandaar overtuin. 

Ik kan het niet laten om even langs mijn eerste volledige bouwproject te fietsen van 6 bejaarde woningen. Vanaf het uitzetten van het bouwterrein en het het plaatsen van de piketpaaltjes voor de heipalen, tot aan de complete afwerking en al het hang en sluitwerk. 

Als we weer op de terugweg zijn wordt mijn aandacht ook getrokken door dit verwarrende beeld. In plaats van Fries stamboekvee aan te treffen, staat hier een hele kudde Lakenvelders. We zullen het er maar op houden, dat alles aan verandering onderhevig is. 

Dat ondervinden we zeker als we door een deel van Sneek fietsen, waar we nog nooit van gehoord hebben, laat staan ooit geweest zijn.

Sneek 3

Vandaag zou dit, bij mooi weer, ons onderkomen zijn geweest ware het niet dat de werkelijkheid iets weerbarstiger is. We zijn uitgenodigd bij mijn schoonzuster en zwager, hoewel, als ik de genealogie strikt volg kan ik beter zeggen 'de zus van mijn vriendin', oftewel de familie Vriesema. Sjoerd is een Efendiloog in hart en nieren en daar kan hij zeer smakelijk over vertellen. Wat nog wel vermeldenswaardig is het feit, dat hij hiervoor Cum Laude is geslaagd. Het is alweer tijden geleden, dat we elkaar echt hebben gesproken, maar dat wordt vandaag ruimschoots ingehaald. Herinneringen, over en weer, worden weer smaakvol gedeeld. Het lukt mij dan ook niet om ook maar iets samenhangend over deze dag te vertellen. Maar op de koffie komen en om 4 uur weer weggaan spreekt voor zich.  Om een voorbeeld te geven over de kennis van Sjoerd van Sneek en haar inwoners. Gisteren raak ik in gesprek met een voor mij wildvreemde meneer. We kletsen zo een half uur weg, terwijl Hoofd-nieuwe kleding winkel in winkel uit loopt. Ik vertel dit, tussen neus en lippen, aan Sjoerd en wat ik zoal met de man bespreek. "Oh", zegt Sjoerd, "dat is vast Hans van der Meulen geweest, die ken ik wel en daar kom ik ook wel thuis!" Hij begint de man te beschrijven en met die informatie zoek ik op Internet.

Sneek - De 80-jarige Hans van de Meulen uit Sneek en zijn één jaar jongere vrouw Thea zetten zich al sinds 1981 in voor de Nederlandse Cystic Fibrosis Stichting. Deze stichting zet zich in voor onderzoek naar een medicijn voor deze ziekte, beter bekend onder de naam ‘taaislijm ziekte’. In die periode brachten ze meer dan € 240.000 bij elkaar voor de Stichting met het verzamelen en verkopen van verzamelwaardige artikelen, zoals postzegels, Donald Ducks, DE-punten enzovoorts.

Ik ben met stomheid geslagen, A; over zoveel kennis van Sjoerd over de Snekers, B; over zoveel toeval. 

Het inwonertal van Sneek bedraagt op 1 jan. 2021 ruim 33 duizend inwoners! Hoe groot is dan de kans dat ik in gesprek raak met juist deze man? Ik moet er maar niet te lang over nadenken.

Het is weer een genoeglijke en onderhoudende dag geweest. 

 

Sneek 2

Gisteren in de namiddag bezoeken we mijn broer en zijn vrouw. Bij beiden zijn gezondheidsproblemen geconstateerd. Zonder in de details te treden wil ik wel het volgende zeggen. Geniet, ook in de nadagen van het leven, zoveel als mogelijk is, want in de herfst van het leven, als je afhankelijk wordt van anderen, hoe lief en voorkomend ze ook zijn, is niet te benijden.

Vandaag lopen we richting binnenstad van Sneek en dat is best wel een uitdaging voor mijn nieuwe knie, maar ik zet door. Langs het zwembad, waaromheen nu allerlei sportscholen en fysiotherapeuten zijn gevestigd. Het is een geheel nieuw plein geworden, zo achter de voetbalvelden van LSC.

Langs de 1e Oosterhamrikkade, waar ik het niet kan laten een foto te maken van het appartement, waar de schoonouders woonden.

Natuurlijk begint het allemaal op het Oosterdijk, waar het ons opvalt dat er zeer veel kleding winkels bijgekomen zijn. Ook de telefonie winkels lijken als paddenstoelen uit de grond te komen. Ook in Sneek heeft corona zijn littekens achtergelaten. Hier en daar zijn er lege winkelpanden, die als rotte kiezen in een gezond gebit het aanzicht van de straat aantasten.

Het Oude Vat is er wel nog steeds. Vroeger verzamelden Groninger vissers zich op deze hoek, om later op de dag alle gevangen vis daar neer te gooien en te tellen. Het stonk er dan altijd verschrikkelijk.

Hoogste tijd voor een kopje koffie en dat doen we naast "de Wip", tenminste, zo noemden wij dat vroeger. Hier werd tijdens de Sneekweek over het water een podium gebouwd, waar dan artiesten optraden.

Le Provence, zo het heet het etablissement waar zelfs de Espresso goed smaakt en het Friese Dumke niet mag ontbreken.

Scharnestraat 5 in Sneek. Hier liggen voor mij zeer dierbare herinneringen. Tijdens de kermis mocht ik een paar nachtjes bij Opa en Oma logeren en sliep ik op zolder op een, hoe kan het ook anders,  "Kermisbed". Dit betekende niets meer of minder dan een matras op de zoldervloer. Nog levendig herinner ik mij, na een avond op de kermis, dat ik in slaap viel met de geluiden van diezelfde kermis. Dit omdat het Martiniplein, waar de kermis werd gehouden,  vlak achter de Scharnestraat was.

Jaren geleden stond de deur van het huisje open en liep ik naar binnen. Er was een T-shirt winkeltje in gevestigd. "Ja, mijn Opa en Oma woonden hier vroeger" meldde ik, hopend op een "Goh wat leuk". Maar het ontnuchterende antwoord luidde, "U bent misschien wel de twintigste, die dit verhaal vertelt, als het er niet wel 30 zijn geweest". Ik voelde een steek in mijn hart over deze "ontering" van "mijn" herinnering en zag in gedachten Opa voor het raam,  in zijn rookstoel zitten, met naast zich een grote koperen pot, wat later een kwispedoor bleek te zijn."

Veel later realiseerde ik mij dat het huisje, uit 1930, een veel langere geschiedenis heeft gehad dan ik mij toen voorstelde en dat ook mijn Opa en Oma "maar" passanten waren. Maar een dergelijke ervaring heeft een zeer ontnuchterende uitwerking.

We verlengen ons verblijf in Sneek met 4 nachten, al moeten we daarvoor wel een aantal keer verhuizen!

Sneek 1

Vandaag gaat het naar Sneek, geboorteplaats van ons beiden,. De camperplaats wordt Amicitia, achter het buffet restaurant Sowieso.

Het is toch wel grappig om vanaf Akkrum richting Sneek te rijden en geen herinnering te hebben aan dit weggetje. Vanaf het water kunnen wij het dromen, maar ja die slietoage he.  Het Friese land is en blijft prachtig. Vanaf Offingawier weet Hoofd-route alweer de weg, terwijl ik nog het gevoel heb in het buitenland te rijden.

Als we de, volledig verlaten, camperplaats oprijden beneemt ons allebeide het gevoel van "desolatie". Het eens zo vriendelijke plekje, is veranderd in een niet onderhouden parkeerplaats, waar bomen, struiken en onkruid de plekken overwoekeren. De triestheid druipt ervan af en als ik de camper op een plekje heb neergezet, kijken we elkaar aan. "Dit gaat hem niet worden, zeker?" peil ik het gemoed van Hoofd-gezelligheid. "Ik wil hier weg, we gaan naar de Domp!"

Tien minuten later, na wat zoeken, staan we voor de gesloten slagboom van de Jachthaven de Domp 2, maar daar kunnen we niet met de camper op! Bij de Domp 1 aangekomen, hangt daar een groot plakkaat op de slagboom, "Alle camper plaatsen gereserveerd!" Voor alle zekerheid meld ik mij nog even bij de receptie. Een vriendelijk jonge dame meldt mij dat er nog plekjes zijn. Morrend wordt het plakkaat van de slagboom gehaald. Het humeur van deze meneer is niet opperbest, terwijl het hele personeel aan het gebak zit. We krijgen nr. 15 toegewezen, maar bij aankomst is die nog bezet. Ik zet het voertuig op 17 en meld mij weer bij de receptie. "Nee nr. 17 dat kan niet, die is gereserveerd", "maar 15 is bezet!", "Ja, die gaat vandaag weg". Ik noem nog wat nummers, maar alles is gereserveerd. We zijn inmiddels 1 1/2 uur onderweg en ik mompel, "Wat een ellende". Dat schiet het chagrijn, van het plakkaat, in het verkeerde keelgat, want in het andere keelgat zit kennelijk nog een stuk mokkataart.

 

Ik zal een lang verhaal iets korter houden, want we hebben een plekje met een werelds uitzicht op de jachthaven.

Als Hoofd-financiën even later gaat betalen, want de pecunia moet hier van tevoren worden voldaan, krijgt zij een heel ander verhaal. Het chagrijn is de havenmeester en hij kent Wiebo "de scheidsrechter", en omdat die hier een motorjacht had liggen. De aardige receptie dame kent "kleine" Wiebo uit de horeca. Ja mensen, soms is het wereldje heel klein. 

Morgen gaan we het Oosterdijk en de rest van de binnenstad van Sneek herontdekken, want dat is jaaaren geleden.

 

Akkrum 4

 Het is genieten voor Hoofd-zonsondergangen, want ze maakt dit plaatje vanuit de camper.

Vanmiddag maken we, rond Akkrum, een fietstochtje van rond de 12 km. De app "knooppunten route" helpt ons daarbij. Ideaal, want een dame roept dan, " U nadert knooppunt 92 en het volgende knooppunt is 43". Dus hoef je alleen maar te letten op de bordjes en je sjeest zonder gedoe de goede route door.

Vlak voordat we het dorp uitrijden, stuiten we op deze gigantische kikker. Ruim 20 jaar geleden heeft een buurtschap deze kikker, naar voorbeeld van een jong meisje, gemaakt. Toentertijd dreef het gevaarte in een plas, maar tijdens deze corona tijd vindt de buurtvereniging Sitadel, dat het een opkikker kan zijn voor alle mensen uit de omgeving en heeft het op een stenen sokkel geplaatst.

De doopsgezinde kerk in Akkrum. Doopsgezinde kerken vindt men vooral in Friesland en steden langs de IJssel. Ook zijn er nog enkele te vinden in Noord-Holland. Doopsgezinden werden, net als bijvoorbeeld de Joden en de katholieken 'gedoogd'. Ze waren er wel maar ze mochten hun geloof niet zichtbaar uitoefenen. Daarom zijn veel Doopsgezinde kerken, zogenaamde schuilkerken, een eind achter de rooilijn van een straat of weg af gebouwd. Soms zelfs zijn ze helemaal niet zichtbaar omdat ze achter de huizen midden in een bouwblok staan (bijvoorbeeld de kerk in Grouw, Haarlem, Deventer en Joure). Het bijzondere van deze kerk in Akkrum is dat hij aan de rooilijn staat. Tegenwoordig doet het dienst als yoga studio.

Morgen, heeft Hoofd-planning, de keus op Sneek laten vallen. Eens kijken of we daar een mooi plekje kunnen bemachtigen.