Gavà, Barcelona 3

Het is nog frisjes om de toet als we naar de bus lopen om naar Barcelona te rijden, maar we zijn dan ook vroeg. De "knibbels" zitten nog een beetje in de protest modes en laten blijken, dat de dag van gisteren toch nog een zware wissel op de spieren heeft getrokken. In de bus is het nog opvallend rustig en ook in Barcelona heerst nog een serene stilte voor de storm. In El Corte Ingles kan ik nog net een tafeltje aan het raam scoren. We bellen even met de jongste kleinzoon om hem te feliciteren met zijn 9e verjaardag. Met veel enthousiasme vertelt hij ons, dat zijn belangrijkste buit uit maar liefst 2 zakken snoep bestaat. Tenminste, hij meldt dat als eerste.

Nog even werpen we een blik in de Mercat La Boqueria.
Wat altijd weer een fascinerende indruk maakt op de manier waarmee de te koop aangeboden waren zijn uitgesteld. De uitbaters klagen echter steen en been, omdat de meeste toeristen wel een bezoek aan de markt brengen, maar bijna niets kopen.

We nemen nog even een kijkje in de haven, waar we onze benen even rust gunnen.
Deze golven markeren de promenade langs de jachthaven. Over het ontwerp is goed nagedacht, maar valt wel onder de categorie "net niet lang genoeg". De architect wou de duiven verhinderen bovenop het ontwerp te gaan zitten en....

plaatst scherpe punten op het kunstwerk. Maar duiven zijn niet gek en nemen een verdieping lager plaats. Zo kun je, als duif, ook nog kiezen of je uit de wind en in de zon wil zitten. Met dank aan de ontwerper.

Ik ontdek een "nieuw" gebouw aan de overkant.... totdat Hoofd-rondleiding mij vertelt dat het een inpakte boot is.

Wie herkent deze club nog. Het helpt misschien als je de tekst even leest.

De hoogste tijd, vindt Hoofd-kledinginkoop, om de "leuke" straatjes op te zoeken.

Ik denk erover om de fiets te nemen. Er staan in ieder geval genoeg, maar dan ontdek ik dat er niemand achterop kan.

Kijk, dit zijn "leuke" winkeltjes in "leuke" straatjes. Echt waar een enorme winkel met enkel en alleen badeendjes. U leest het goed, Bad-Eendjes in alle soorten en maten.

Gelukkig zijn er in en rondom het centrum van Barcelona voldoende Desigual winkels, met als bijkomend voordeel dat ze terug zijn in de jaren 60. Werkelijk, we zien ze hangen, "Wiede Piepen", wat overigens tegenwoordig "Flair" heet. Heel gek, maar Hoofd-kleding voelt zich onmiddellijk thuis. Een uitbreiding van de garderobe kan dan ook niet uitblijven. "Nieuwe kleding met een oude tas, dat geeft geen pas", dus wordt ook maar even een bezoek aan "Mi Sa Ko" gebracht, waar een nieuwe damestas wordt gescoord.

Op het plein, Placa de la Seu, voor de Kathedraal, wordt de Sardanes gedanst. Ik word ook uitgenodigd, door een geheel in bloemen gehulde dame, om een dansje te maken, maar mijn knieën beginnen onmiddellijk te protesteren. U kunt zich de teleurstelling van de jonge dame wel voorstellen natuurlijk.

Deze gitaristen begeleiden de dansers met schitterende Spaanse gitaarmuziek.

Het bezoek aan de La Seu Kathedraal laten we voor vandaag wat het is, want de rij (links) is ons iets te lang.

Bij het wachten op de bus, ontdekt Hoofd-fotografie aan de overkant van de straat, een extra "verdienmodel" en wel een heel comfortabele.

Barcelona stelde ons, ook dit jaar, wederom niet teleur en het was weer genieten van deze prachtige stad.

Gavà, Barcelona 2

Iets vroeger dan normaal wandelen we naar de bus. Het lot is ons goed gezind, want de lijn L95  is er binnen 2 minuten en rijden we naar Barcelona. Hoofd-tickets heeft nog 2 kaartjes van afgelopen jaren en met een stalen gezicht drukt ze de nieuwste in de automaat. "KeSjeng", doet het apparaat. Maar bij het 2e kaartje gaat het mis, maar die is ook meer dan 2 jaar oud. De buschauffeur ziet het gebeuren, maar heeft geen zin in gedoe, met die toeristen. "Loop maar door gebaart hij aan Hoofd-zwendel." Het zijn bedragen van niks mensen, maar op één of andere manier voelt het goed, zo'n gratis ritje.

Even over het draagvlak voor een afscheiding van Catalonië. Jawel, het is tanende. Vorige jaren hingen deze balkons nog vol met de Catalaanse vlag, nu hangt er nog maar eentje. Het is een zoekplaatje, maar hij hangt er echt.

Voor de rest is het een feest der herkenning. Zoals hier de Arena met als officiële naam "Plaza de Toros Las Arenas". Tot juni 1977 hebben hier nog stierengevechten plaatsgevonden.

Allereerst maar een nieuwe 10 rittenkaart scoren op het metro station. Vorig jaar werden we nog geholpen door een slimme zwerver. Nu staan we als echte provinciaaltjes naar de automaat te kijken. Dan toch maar naar het loket. Maar ja, dat is letterlijk voor blinden, want het duurt en het duurt. Moeders met een kaartje van hun kinderen, waar ze niet mee kunnen reizen... et cetera, et cetera. Het duurt even maar dan hebben we het nieuwe kaartje.

Op naar het "El Corte Ingles" aan het "Plaza de Catalunya" voor een heerlijk kopje koffie en het geweldige uitzicht.

De koffie is € 1.60, het bladerdeeg gebak € 5,=, per stuk wel te verstaan.

Plotseling worden we lastig gevallen door een foto sessie, pal naast ons tafeltje. Onbeschaamd wordt er uitgebreid geposeerd, met wisselde composities. Als het niet zo storend zou zijn, is het hilarisch. Mevrouw geeft meneer duidelijke instructies over de diverse beelduitsnijdingen. Het wordt meneer op een gegeven moment iets teveel. Hoofd-koffie haalt maar een vers bakkie.

Even over de verschillende verdien modellen, die je in Barcelona tegen kan komen.

Je kunt bij een verkeerslicht jezelf aanbieden als autoramenwasser. Sommigen wassen eerst de ramen en vragen dan om een bijdrage, anderen vragen eerst om een bijdrage en wassen dan pas de ruit.

Je kunt mensen, verkleed als... tja, als wat eigenlijk, verleiden met jou op de foto te gaan en daar dan geld voor te vragen. Als we even later zelf het plein oversteken zie ik dat één van de mannen een forse neger is. Oké, het N woord mag je niet meer gebruiken, volgens sommigen, maar deze meneer heeft zijn gezicht spierwit gemaakt. "Black face" is tegenwoordig verboden, maar wat verschilt dat met "White face? Het is een verwarrende wereld dezer dagen.

Natuurlijk blijft er altijd het "Bewegende standbeeld". Angstaanjagend, voor sommige kinderen. Deze mensen verleiden ook de toerist een foto te laten maken.

Ik ben bang dat we morgen nogmaals een bezoek aan deze prachtige stad brengen.

Gavà, Barcelona 1

De wekker gaat om 8 uur, maar tegelijkertijd begint het ook zachtjes te regenen. Dat laatste is altijd een beetje vervelend als je de stroom nog moet opruimen en de keggen moet inpakken. Gisteravond krijgen we nog even een voorbeeld, door een landgenoot gepresenteerd, van "ieder voor zich en God voor ons allen". Een enorme caravan rijdt de camping op. Meneer stapt uit en bepaalt "zijn" plek, namelijk zo dat HIJ satelliet ontvangst heeft. Met het grootste gemak en zonder blikken of blozen propt hij zijn gevaarte op een al reeds bezette plek. Ik hoop dat de Duitse buurman zijn deur nog open kan krijgen. Even later zet hij zijn schotel halverwege op de toegangsweg, maar HIJ heeft tv, nietwaar.

Wij bezoeken eerst de Lidl om de voorraden voor de komende dagen in te slaan. Ik blijf in de camper, want wij hebben geen behoefte aan ongenode gasten in onze camper. Het blijft regenen en vooral waaien.

De schrik slaat me om het hart als op de navigatie een vertraging verschijnt, die steeds verder oploopt. Het zal toch niet! Nog steeds sneeuw? We rollen nog steeds richting de Pyreneeën...... en.... de Tolpoorten zijn open!!!! Opluchting is ons deel. Om heel eerlijk te zijn, niet één sneeuwvlokje komt in beeld, hoogstens wat kledders natte sneeuw, tussen de zware regenbuien door.

Tussen de hevige buien door worden we getrakteerd op een prachtig voorbeeld van zogenaamde "Jacobs Ladders".

Voor Barcelona herkennen we dit speciale punt. Het weggetje lijkt werkelijk licht te geven.

Naast de weg staan de bomen met hun enkels in het water, dat wild stromend een weg naar beneden zoekt.

Plotseling begint de navigatie te piepen en wil dat we de AP7 verlaten. Hoofd-route weigert dit ten ene male. Het lijkt alsof het apparaat compleet de weg kwijt is. 10 minuten later stuiten we op de harde werkelijkheid. "Langzaam rijdend of stilstaand verkeer met een vertraging van 47 minuten". Nu snappen we Tommie iets beter, maar een kleine waarschuwing vooraf hadden we wel prettig gevonden.

Als we Barcelona binnen rijden stuiten we op deze borden. Het is ons nog een raadsel, maar het heeft te maken met het milieu, zover is het ons wel duidelijk.
Op 2 januari zijn in Barcelona nieuwe regels van kracht, die bij overtreding een boete van € 100,= tot € 1800,= kan opleveren.  Euh, ze gaan pas in April boetes uitdelen, dus moeten we voor de terugweg, even uitvogelen wat de exacte regels zijn.

  Maar, we staan en ook nog eens op "ons eigen plekje". Dat wil zeggen, Hoofd-zonnebaden zit in de zon en ik doe nog even mijn best op dit schrijfsel.

De golven zijn nog niet helemaal bedaard en gaan ons vannacht in slaap ruisen.

Salses-Le-Chateau 3

Om het uur raadplegen we de diverse Franse Meteo-stations, wat niet altijd even gemakkelijk is, omdat ze werken met departementen en regio's. Die namen staan niet allemaal op de kaart, dus is het soms een beetje gokken op welk gebied het weerbericht betrekking heeft. Maar we raken er al aardig in thuis. Wel krijgen we foto's binnen, die de situaties goed in beeld brengen.

Gisteren waren de de Tolpoorten op de A9, die leiden naar de AP7 in Spanje, nog gesloten. Van onze nieuwe Nederlandse buren horen we het horror verhaal van hun belevenissen. Ze zijn weer onderweg naar het Noorden en probeerden de pas over te steken. Gestrande auto's, hijskranen die over de weg zijn gevallen leverden hun een 5 uur rijden in de file op. Ondanks de vele wegomleggingen, kwamen ze steeds weer in de file terecht.

Ons verhaal is een beetje zoals het dragen van een zonnebril terwijl de zon maar niet gaat schijnen. Totdat je het apparaat thuis laat en je knipperend met je ogen tegen de zon in moet kijken. De goden verzoeken, luidt het spreekwoord. Dit jaar hebben we namelijk voor het eerst niet de sneeuwkettingen mee. Die zijn te zwaar en al 7 jaar niet gebruikt, aldus Hoofd-inpakken.

Dit soort situaties kun je dus tegenkomen als je het toch waagt om de Pyreneeën over te steken.

Maar het kan nog erger! Had ik het gisteren over onze Duitse buren met hun caravan, vanmorgen spreek ik hem. Ze rijden een paar keer met hun prachtige BMW heen en weer, waarvan ik denk dat ze de weg gaan verkennen. Maar de werkelijkheid is verschrikkelijk.
Gisteren zijn ze inkopen gaan doen in het stadje. Als ze terug bij hun auto komen, is de achteruit ingeslagen. Diverse tassen zijn uit hun auto ontvreemd, waaronder alle medicijnen van mevrouw. Vanmorgen hebben ze eerst geprobeerd er een nieuwe ruit in te laten zetten, maar daar moesten ze een week op wachten, dus laten ze dat in Spanje doen. Nu zijn ze onderweg naar de apotheek, om de verschillende benodigde medicijnen aan te schaffen.

Morgen gaan ook wij de sprong wagen, want de voorspellingen zijn ons gunstig gezind.

Salses-Le-Chateau 2

Pluie, pluie et plus de pluie, oftewel regen, regen en nog eens regen.

Maakte ik mij gisteren een beetje ongerust over het eventuele lawaai van de 2 snelwegen en de spoorlijn, wel, daar hebben we absoluut geen last van gehad. De hele nacht heeft het geplensd. Uiteraard met het nodige geluid op het dak van de camper, dus auto's en treinen gehoord? Niks van dat alles. Om 6 uur word ik wakker gemaakt door Hoofd-bijslaap met de vraag: "Doet de stroom het nog wel?". Vrouwelijke intuïtie, zullen we maar zeggen.  Ik mag het warme bed uit, want ja, ik lig vooraan nietwaar. Nou, die stroom is uitgevallen! "Ik kijk wel even buiten" zeg ik, mijn mannelijkheid etalerend. "Om de bliksem niet, het regent pijpenstelen, je wordt drijfnat." Ikzelf denk dat ze bang is mijn warmte te moeten missen.

De camping staat blank en de eersten vertrekken alweer. Ik vraag mijn Franse buurman of hij ook elektriciteit heeft. "Nee, de hele camping heeft geen stroom!" Tot mijn verbazing huppelt hij in de stromende regen op zijn slippertjes rond zijn camper.

Ik ga bij de receptie even vragen of er vandaag weer stroom komt. De Franse dame bevestigt dit  met "Right Away", als ze in de gaten heeft dat ik slecht Frans spreek. Maar ze doet dit met zo'n heerlijk Frans accent dat ik "Friday" versta. Kennelijk kijk ik haar dusdanig onnozel aan, dat ze direct daarna roept "Immediate" . Voordat ik weer in de camper zit is de stroom weer ingeschakeld.

Als Hoofd-ontbijt terugkomt van een sanitaire stop, meldt ze dat onze Duitse buurman, met een grote caravan, weer is teruggekomen. Hij vertelt haar dat de  A9, richting de Pyreneeën, is afgesloten en dat er auto's terugkeren met 10 cm sneeuw op hun dak.

Dit kaartje pluk ik van de Franse Meteo dienst en laat het in het, ietwat kromme, Nederlands vertalen.

Ik had het nog niet exact vermeld, maar wij staan dus vlak voor Perpignan, langs de A9 (binnen het rood omrande deel) waar de Pyreneeën beginnen. Het is dus nog even afwachten wanneer we de Pyreneeën, tussen Frankrijk en Spanje, kunnen oversteken.
We wachten af wat morgen gaat brengen.

Salses-Le-Chateau 1

In plaats van de 585 kilometer naar Barcelona, kiest Hoofd-route ervoor om een tussenstop in te lasten. Zeker gezien de aanhoudende harde wind.

Boven de weg komen regelmatig waarschuwingen te staan, wat zoiets betekent als, sterke wind, pas uw snelheid aan. Maar voor het overgrote deel hebben we de wind in de rug.

Onder het rijden neemt Hoofd-fotografie nog een foto van dit 11e eeuwse fort. Om eerlijk te zijn moet ik de plaats even schuldig blijven. Wat we wel afspreken is, dat we op de terugweg via Cap de Agde zullen gaan en dan ook een bezoek aan Lac du Salagou gaan brengen.

Ter hoogte van de afslagen van Cap de Agde en Lac du Salagou krijgen we de kans een eerste blik op de Middellandse zee te werpen. Achter de lagune zien we de hoge golven, die door de harde wind worden veroorzaakt.

Ieder jaar maken we wel een foto van deze Spaanse stier, onderweg naar Barcelona. Nu staat het arme dier er maar frisjes bij, dus wachten we de weer- situatie nog maar even af op de enige camping, die van de wijnboer naar hier open is.

In Castellon, 10 km noordelijker dan Benicassim, waar we aanstaande maandag naartoe gaan, ligt nu een dikke sneeuwlaag. Dit allemaal wordt veroorzaakt door de storm, die de glorieuze naam Gloria heeft meegekregen.

De 283 km van vandaag voert ons langs een gedeeltelijk nieuw aangelegde weg en met een extra steuntje van de harde wind in de rug, gaat dat voortreffelijk. Verbruiken we de afgelopen dagen 1 liter diesel op 8 km, vandaag halen we met gemak 1 op 11.

  Bijna tuinen we wederom in de Agip val. Vorig jaar hebben we bij dit merk een zeer vervelende ervaring meegemaakt. Meestal wordt er zo om de 400 km opnieuw getankt. Maar als we ontdekken dat het tankstation een Agip betreft, stappen we weer in en rijden verder. Met de volgende tankstop levert ons dat wel even een voordeel op van 6 cent per liter, in ons voordeel uiteraard.

De camping, International du Roussillon, ligt pal tussen de Peage A9, de D900 en een spoor. Ik ben dan ook benieuwd hoe het vannacht met het lawaai van alle drie zal gaan.

Les Granges Gontardes 2

Via de diverse media bereiken ons, gisteravond, waarschuwingen over het weer aan de Oostkust van Spanje. Zelfs het Nederlandse journaal maakt melding van deze waarschuwing.


Het Reisadvies van Buitenlandse Zaken luidt als volgt.

Extreem weer:

Vanaf zondag 19 januari wordt erg slecht weer verwacht in de regio's Balearen en Catalonië (Barcelona) en Valencia. Regen en sneeuw kunnen voor veel overlast zorgen. Voor zondag is code Rood afgekondigd voor de kust van Valencia, omdat er hoge golven kunnen voorkomen. Voor de overige gebieden in het Oosten van Spanje geldt code Oranje en Geel.

Volg het lokale nieuws en de aanwijzingen van de lokale autoriteiten.

Ik besluit de camping 3 Estrellas in Barcelona te bellen en daar komen nog meer alarmerende berichten vandaan. Windstoten van 120 km/u, kans op zware regen en zelfs kans op sneeuw zijn de plaatselijke verwachtingen. De vriendelijke mevrouw, aan de telefoon, laat blijken dat het verstandig is tot woensdag te wachten met het bezoek aan hun camping. We staan, op die camping, meestal pal aan het strand dus zouden we de volle laag van de Oostenwind krijgen.

Let even op het maximum wind rond 13.00 uur, namelijk 10 Beaufort.

Tja, dan is het niet zo moeilijk een besluit te nemen, dus blijven we nog een extra dag hier. Het zou wel prettig zijn om nu ook aan de stroom aangesloten te worden, maar het is al donker. Dus word ik erop uit gestuurd om de buurman op te sporen, die meestal deze camperplaats beheert. Met gevaar voor eigen leven, want zijn huis staat 5 meter lager en via een zelf gebouwde trap, met als leuning een binnenband van een fiets, strompel ik naar beneden. Met lichtsignalen, door het raam, weet ik de aandacht te trekken. 10 minuten later staan we aan de stroom voor € 5,= per nacht. Oke, duur maar voor de rest staan we gratis, zegt Hoofd-financiën en daar heeft ze een punt.

We staan hier lekker beschut met rechts de wijnwinkel en achteraan de stalen opslagtanks voor de wijn. Een aantal jaren kochten we hier een paar dozen wijn, maar we zijn toch meer van de Merlot wijnen.

Inmiddels is Hoofd-route druk bezig om een camping halverwege Barcelona te zoeken, die wel open is en niet in het stormgebied ligt.

Les Granges Gontardes (Wijnboer)

Even na achten lichten we het anker om de eerste etappe naar Les Granges Gontardes te gaan rijden. Krap 600 km ligt er voor de wielen en dat betekent voor mij 7 uur rijden. Terwijl het nog donker is, vergeet ik mijn licht aan te steken en dat is toch echt een verkeerde bezuiniging.

Het is bewolkt en het lijkt een beetje triest, maar het landschap ziet er nog steeds lieflijk uit. Complete colonnes aan Nederlanders passeren ons met hoge snelheden, waarvan de meesten hun schoonmoeder op het dak hebben liggen. Hoofd-fotografie weet te vertellen, dat hierin de ski's zitten in plaats van hun schoonmoeder. Kennelijk op weg naar de sneeuw, die wij trachten te ontkomen.

Op 1 va de stops komt dit karretje naast ons staan en de eerste gedachte is "postduiven".

Totdat er een poes met haar kopje in het voorste bakje tevoorschijn komt.... het zal toch niet zo zijn dat.....

Eerst komt er een lief klein hondje uit het mobiele hondenhok, maar daar blijft het niet bij. Een tweede en een derde hond klimmen uit het iele bakje en geen kleintjes.

Hier is meneer ook het kalf aan het uitlaten, die tot onze verbazing als laatste uit het hokje komt.

Wij vervolgen, uitgerust onze weg en gaan richting Lyon. Dit is altijd wel een "dingetje" omdat het hier 3 rijen dik door de stad gaat.

Hier duiken we de tunnel in en het moet gezegd, met waarlijk een doodsverachting. Lyonners, die hier vaker rijden, hebben de gewoonte om bij het minste geringste van rij te verwisselen en dat vergt opperste concentratie van de figuur aan het stuurwiel.
Als we de stad uitrijden vertelt Hoofd-bijrijder mij fijntjes, dat ze vlak voordat we het centrum induiken had gezien, dat we helemaal niet door de stad hadden gemogen in verband met onze rode milieu-sticker.

Plotseling duiken de Alpen aan onze linkerzijde op. Ziedaar, sneeuw, daarmee ook het doel van de horde Nederlanders.

Na een lange rit, met de nodige rustpauzes, komen we bij onze camperplek aan. "Tied fur un pafke", maar daar ben ik jaren geleden mee gestopt, dus wordt het een wijntje.

Pont a Mousson

Kwart over zes zijn we klaar wakker, terwijl de wekker "pas" om half zeven is gezet. Ik vraag me af of dit te maken heeft met ons beider leeftijd, want "oude mensen" worden steeds vroeger wakker. Of is het zo dat, zelfs op deze leeftijd, het "schoolreisje gevoel"ons nog steeds parten speelt? Ach, wat maakt het uit. Gisteren heeft Hoofd inpak een immense prestatie geleverd, door de camper in één avond compleet in te pakken. Rond elf uur kun je haar dan ook bijeen vegen, niet meer in staat om ook nog maar iets zinnigs uit te brengen. De reden van dit huzarenstukje is, omdat de camper een dag later van de APK keuring is teruggekomen.
Kort en goed, om kwart voor acht wordt de motor gestart en gaat het "los".

De wereld lijkt werkelijk in brand te staan, als de opkomende zon boven de horizon uitpiept. Voor Hoofd-fotografie is het weer even oefenen, want de eerste twee shots zijn hevig bewogen. Tot vlak voor Maastricht blijft het droog, maar dan dienen de eerste regendruppels zich aan. Eerst aarzelend, maar dan komt het met bakken uit de hemel.

Liege (Luik) laten we links liggen, hoewel we de drukte die zo'n grote stad met zich meebrengt zeker merken.
We proberen nog in België te tanken, want in Frankrijk is het een stuk duurder. Op de navigatie van Hoofd-route wordt een tankstation op 23 km voor de Franse grens aangegeven, maar helaas, die ligt aan de andere kant van de vangrail. Dus duiken we Frankrijk in, zonder te tanken.
Ik moet er weer even aan wennen. Sommige Fransozen zijn "hufterige" autobestuurders. Inhalen en vlak voor je neus remmen, want men wil nog wel even de afslag halen. Let wel, wij rijden een constante snelheid van 90km/u. Oh ja, richting aangeven is ook niet nodig, want men weet toch al wel waar men naartoe gaat! Maar je gaat eraan wennen. Na een kleine 100 km Frankrijk, zijn we weer helemaal b(l)ij.

Mijn oplettende fotografe ontdekt dit tafereel van ijsberen en iglo's. Jammer dat de knipperende blauwe verlichting een beetje in het niet valt.

Even over vieren draaien we de camperplek van Pont a Mousson op en kunnen we ons eigen plekje innemen.

  Onmiddellijk komt onze huiszwaan ons begroeten en dat geeft een oprecht "thuisgevoel".

Nog even een blik op de "Pont" maakt het plaatje helemaal perfect.

De stroom gaat erop en de schotel wordt ingeschakeld. Om een lang verhaal kort te houden. Hoofd-installatie redt mij met een paar zinnige opmerkingen, want alles is in de war, tot aan een E09 melding toe.

Maar het werkt weer!