Benicassim 17

Of het met de krokusvakantie in Spanje te maken heeft weet ik niet, maar kennelijk vinden ze dat het zwemwater voor de kinderen een paar graadjes hoger mag. Dus heerlijk warm zwemwater vanochtend. Het werkt, want er is al een familie aan het zwemmen. Nou, zwemmen is ook weer teveel gezegd. Ze poedelen wat en schreeuwen hard, maar dat klinkt ook heerlijk in een zwembad. Wel houden ze enorm rekening met ons oudjes en maken steeds ruimte als wij onze 50 baantjes afmaken. (Hoofd-zwemmen doet 60).

Vanmiddag gaan we "langs het strand" fietsen, zo heeft Hoofd-fietstochten besloten. Dus rijden we richting Castellon of eigenlijk Grau, de haven van Castellon.

Het is prachtig weer, hoewel de oortjes wel een beetje fris aanvoelen, als we vlak bij het vliegveld even een fotootje maken op de "vrije" camperplaats. Ruim 50 campers staan "hutje aan mutje" opgesteld. Het is maar te hopen dat jij en je buurman niet tegelijkertijd naar het toilet gaan, want dan slaan de deuren tegen elkaar. Maar, ...... het is voor niks...... dus! Ach.. er is helemaal geen mogelijkheid om je toilet te legen en waar zouden deze mensen dan hun behoeftes laten? Het laat zich raden, de Middellandse zee is immers aan de overkant.

Met wel de mogelijkheid voor het legen van je toilet is, is even verderop nabij het observatorium.

Alleen mag je daar dan weer geen stoelen, of wat dan ook, buiten neerzetten. En ja, daar wordt op gecontroleerd. Dus loop je wat met je hond heen en weer. Deze plaatsen zijn zo krap dat je echt met de deuren tegen elkaar staat. Ik denk dat Hoofd-route dit soort plaatsen "als de pest" zal mijden.

22 kilometer trappen we weg, dus tijd voor een wijntje... Oh nee, we doen geen alcohol door de week. Tjonge wat zijn we goed bezig.

Benicassim 16

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen, ik ben  chagrijnig. Waarom? Wel, ik ben de afgelopen uren bezig geweest om de Internet verbinding te herstellen. Deze was uitgevallen en ik krijg het niet meer voor elkaar dit te herstellen. Nu moet ik even iets uitleggen. Sinds jaar en dag heb ik een zogenaamde router in de camper.

  Voordeel hiervan is dat je iets veiliger over het internet kan browsen, omdat je dan een eigen firewall hebt. Verder kun je met meerdere apparaten inloggen. Zoals een laptop, smartphone en tegenwoordig Google Assistent, dat handige apparaatje waar je tegen kan kletsen en die dan dingen voor je regelt.

Sinds vanmorgen werkt dit niet meer. Zoals gezegd, na uren prutsen, instellingen aanpassen, resetten etc. etc. geef ik het op.

Ik ga toch maar eens even bij de receptie langs, of er “toevallig” iets veranderd is aan het netwerk. Het antwoord, in eerste instantie, is nee. Maar achter de balie zit ook mijn allerliefste balie medewerkster. Altijd als ik de receptie binnenkom, komt er een stralende lach over de toonbank en krijg ik een heerlijk warm gevoel. Zij zit mee te luisteren en is niet tevreden over het antwoord, dat ik van haar collega krijg. In het rap Catalaans wordt er overleg gepleegd en wordt het een iets uitgebreider antwoord. Maar eerst moet er een "moeilijk" woord op de computer opgezocht worden. Het woord is "Booster", want als je die hebt, ben je sinds vanochtend geblokkeerd.

Vanaf nu kan er, op Bonterra park, maar met één apparaat tegelijkertijd ingelogd worden.

Zoals gezegd, “Ich bin Stinksauer”.

Benicassim 15

Tijdens het koffiezetten, na onze zwemsessie, verschijnt er op televisie de zoveelste reclame voor een nieuw spelletjesprogramma. Tijdens het opgieten, jawel zo doen wij dat nog, komt Hoofd-koffiezetter met de opmerking: "Tjonge, hoeveel van die quizen en spelletjes zijn er eigenlijk op t.v.?" Ze vervolgt in alle ernst, "dat is toch eigenlijk iets voor in de winter?" ........... Euh.... soms is teveel zon ook niet goed, lijkt mij.

De koffie laten we ons heerlijk smaken. De fietsen komen onder het kleed vandaan, want het gaat vandaag naar Oropesa een kleine 8 km naar het Noorden.

Het mooie van deze fietstocht is het constante uitzicht op de Middellandse zee.

Het is de oude treinrails, die ze nu tot fietspad hebben omgetoverd. Hier en daar zijn tunnels in de berg doorgehakt en dat geeft een prachtig effect, als je weer uit de tunnel komt en de weidse zee weer voor je hebt.

Na een aantal kilometers passeren we  de Torre de la Corda een uitkijktoren: Dit wordt ook wel de "touwtoren" genoemd omdat de toegangsdeur met een touw moet worden neergelaten. Dat touw wordt dan van boven neergegooid.

In Oropesa ploffen we op een bankje langs het strand. Er staat een pittig windje uit zee, zodat we regelmatig worden getrakteerd op een zanddouche.

Het is hier verboden om met honden op het strand te komen. Het is hier al precies als in Friesland, want mocht je geen Spaans begrijpen, doen ze het ook nog eens dunnetjes over in het Catalaans.

In opdracht van Hoofd-Botanicus, moet ik deze twee planten  fotograferen. Ik denk dat ik later wel verneem wat voor bijzondere planten dit zijn.

Benicassim 14

Google maakt ons om 8.15 u zachtjes wakker met een lieflijk muziekje. Waarom staat een mens op zondag op zo'n "on-Christelijke" tijd naast zijn bed? Wel, we gaan vandaag op bedevaart. Als we nog rillerig van de kou aan het ontbijt zitten, komen de eerste vuurwerk knallen al uit het stadje.

Op de fiets gaat het naar de Iglesia Parroquial de Santo Tomas de Villanueva, oftewel de kerk in het stadje, waar de bedevaart zal starten. Het wordt steeds drukker, rond de kerk.
We worden nog even kort geïnterviewd door de plaatselijke pers, dus de komende dagen zullen we wel in het "suffertje" van Benicassim prijken.

Rond kwart voor tien komt de patroon heilige, van Benicassim, Agathe (Agueda) uit de kerk en kunnen we met z'n allen richting Carrer Santa Agueda, om zo de bedevaart van 3 km aan te vangen.

Iedereen is voorzien van een "Bandana", die aan het begin van de bedevaart aan ons is uitgereikt. Die van 2015 prijken nog steeds op de voorstoelen van de camper.

Vlak voordat we het stadje verlaten worden we getrakteerd op een stuk heerlijke cake en een drankje, wat lijkt op Calvados. We krijgen het er warm van.

Als we de bergen intrekken wordt er halt gehouden bij een monumentje, waarvan ik de herkomst niet kan achterhalen. Vorige keer hielden we het hier voor gezien.

Dit jaar gaat het verder de bergen in en dat gaat steeds meer moeite kosten. Totdat Hoofd-gezondheidsbewaking besluit dat het genoeg is voor vandaag en we het "Cementeria" bezoeken.

Het valt op dat de graven bijna allemaal "boven" de grond geplaatst zijn, wat hoogstwaarschijnlijk te wijten is aan de rotsachtige bodem wat graven lastig maakt.

Wij hopen ook nog even “boven” de grond te blijven en gaan genieten van het mooie weer, dat ons voor vandaag beloofd is.

Benicassim 13

Na het zwemmen zitten we nog even na te genieten, bij een bakje koffie, als plotseling de stroom eruit klapt. In mijn ooghoeken zie ik een regenboog verschijnen. De achterbuurvrouw is kwistig met water aan het sproeien en dat vormt, tegen de zon in, het prachtige kleurenschouwspel. Even denk ik dat ze de gezamenlijke “aansluitkast” onder vuur heeft genomen waardoor de stoppen zijn doorgeslagen. In mijn badjas neem ik een kijkje. Ik zie, dat de hoofdzekering eruit is geklapt, dus druk ik die weer omhoog. Even zo snel knalt dat ding er weer uit. De Engelse buurman komt ook een kijkje nemen. Die heeft een briljant idee en trekt zijn stekker uit de kast. Probeert de automatische zekering opnieuw. “It was n’t me” roept hij triomfantelijk, nadat de zekering weer op “uit” knalt. Dan komt “de Duitse manlief” van mevrouw polshoogte nemen. Hij kijkt naar de stroomhaspel, die open en bloot “naast” de caravan ligt, waar mevrouw kwistig met water is wezen spoelen. “Die ist ja voll Wasser” roept hij vol ontzetting. “Auf welcher Nummer Stehn Sie?” vraag ik. Als hij het plaats nummer noemt, trek ik de betreffende stekker uit de stroomkast. De Engelsman zet de schakelaar weer terug en “Whalla”, er is weer stroom. De Duitse mevrouw begint te jeremiëren, dat zij nu geen stroom meer heeft. Ik verwijs haar naar de receptie en leg uit, dat ze eerst haar haspeltje zal moeten drogen en geniet verder van mijn bakje koffie.

Al diverse keren heb ik me laten bedotten, doordat een vlot en modern uitgedoste dame een leeftijd bleek te hebben die m.i. niets met haar uitdossing te maken heeft. Ik wil niet zeggen dat oudere dames zich niet modern en vlotjes mogen kleden, maar ik word wel steeds op het verkeerde been gezet. Want zeg nou zelf, dit ziet er van achteren, toch niet uit als een 65 jarige?

Er is een "nieuwe" bewoner in onze "Calle" gekomen. Laten we zeggen een fors uit de kluiten gewassen camper, die nauwelijks op de vrijgekomen plek past. Zijn vrouw geeft hem aanwijzingen hoe hij moet rijden. Mij valt de sticker op de achterkant van de camper op. De tekst is krap bemeten en ik maak een grap: "If you can read this, you are to close." Even later komt hij naar me toe en fluistert dat de sticker voor zijn vrouw is bedoeld, tijdens het achteruit manoeuvreren.

Je zou het van die "Brexeteers" niet verwachten, maar ze hebben humor.

Benicassim 12

Het wordt al gekker in het zwembad. Vanochtend komt er een grote stoere kerel het zwembad binnen. Als hij zich heeft omgekleed, begint hij uitgebreide oefeningen, op de kant, te doen. Hijgend, kreunend en puffend doet hij rek en strek oefeningen. Ik begin me zorgen te maken over het moment dat dit "geweld" het water in zal ploffen. Inwendig stikkend van het lachen zie ik even later deze stoere kerel door het bad huppelen met zijn handjes boven zijn hoofd zwaaiend. Onderwijl maakt hij geluiden die niet zouden misstaan als soundtrack van een heftige pornofilm. Ik denk dat we morgen maar een half uur "voor" opening gaan zwemmen.

Gisteren passeren we in  het Parque Ribalta in Castellon, deze prachtige muziekkoepel. Jammer dat het kunstwerk als onderdak wordt gebruikt door daklozen met honden, die zich er uitgebreid hebben geïnstalleerd.

Langs de promenade van dit mooie park staan aan weerszijden schitterende keramische banken, de een nog mooier dan de ander.

Dit is wel het mooiste exemplaar met de bijna Jugendstil achtige afbeeldingen.

Na uren rondgedwaald te hebben in het mooie Castellon, weet mijn reisleidster altijd perfect de weg terug weer te vinden. Alvorens we op de bus stappen genieten we nog even van het zonovergoten Plaza Mayor met de daaraan grenzende Kathedraal Santa Maria, die geduldig staat te wachten op haar bezoekers.

Benicassim 11

"Veertien minuten na acht uur" meldt de Google Assistent, wanneer ik haar vraag hoe laat het is. Dat is precies een kwartiertje eerder dan dat ik haar heb gevraagd om ons te wekken. Voor mijn bedgenoot voldoende tijd om nog snel even onder de douche te springen. Inderdaad, vandaag wordt er niet gezwommen, maar heeft Hoofd-activiteiten in al haar wijsheid besloten dat we naar Castellon gaan. Ontbijten en naar de bus.

Het is een waarlijk genoegen, om met de bus naar Castellon te reizen, want het uitzicht langs de Middellandse zee is prachtig. (Hier vanuit de rijdende bus genomen.) Het is nog wat nevelig en in de verte ontwaren we een mistbank, zo eentje die ons vorig jaar heeft overvallen.

We stappen een halte te laat uit en passeren "ons" koffietentje. Dus wordt het een eindje teruglopen, maar als we aankomen zijn alle tafeltjes bezet. Ik ontdek een dame die van plan is te gaan betalen, maar zodra haar gezelschap in de gaten heeft dat ik op hun tafeltje wacht, gaat de portemonnee weer in de tas. Tja, Spanjaarden laten zich niet opdrijven. Dan maar naar Corte Ingels voor koffie, maar dat halen we niet doordat we een heel klein koffietentje tegenkomen. We belanden in een heel ander deel van Castellon en ontdekken dit prachtige postkantoor.

"He, even postzegels halen, want ik moet nog een paar kaartjes versturen", meldt Hoofd-contacten. Van binnen ziet het postkantoor er al even indrukwekkend uit als van buiten. We staan wat om ons heen te kijken, als we ontdekken dat we een kaartje moeten trekken. Uit 8 mogelijke acties kunnen we kiezen, maar ja, het is in het Spaans hé. Op goed geluk pakken we nummer 1.

Inmiddels heb ik, dankzij Google Translate, uitgezocht wat Postzegels (Sellos) in het Spaans is. Maar de juffrouw aan het loket is maar wat trots dat ze haar Engels even kan gebruiken.

  

   Na de postzegels komen we bij het Plaça de l'Independencia. De naam van het plein is opgedragen aan de Oorlog van de Spaanse onafhankelijkheid in 1800 nog wat. Op de huidige plaats van de Plaza was  een toegangsdeur naar de stad. Het monument, wat Farrola heet,  is zonder twijfel het meest originele monument van Castellón. De lamp is gebouwd op de exacte plaats waar de maagd Magdalena werd gekroond. Ondanks dat het een religieus monument is, is dat nergens aan te zien.

Van een heel ander kaliber is dit vreemdsoortig aandoend "ding" op Plaza Huerto Sogueros. Het stelt een fontein voor. Het wordt geflankeerd door evenzeer vreemd uitziende figuren.

Na een paar uur heerlijk te hebben rondgedoold, koffie gedronken en een broodje gegeten geven mijn knieën aan, dat het de hoogste tijd is om de bus weer op te zoeken. Even over het broodje, ondanks dat het een vegetarisch broodje is, krijgen we er een plakje ham bij. Ook de jus d’orange is zo zuur dat het glazuur spontaan van je tanden springt. We moeten even wachten tot de bus komt. Dan valt mijn oog op een openstaande deur van een vervallen gebouw, tegenover de bushalte. Die stond vorig jaar ook al open en de duiven vliegen vrolijk in en uit. Ik word nieuwsgierig hoe het er daar binnen uit zal zien.

Morgen meer van Castellon, nu eerst een paar afleveringen van "The Good Wife" op Netflix.

Benicassim 10

Dit plaatje, in de avond gemaakt, is vaak een goede voorbode van de komende dag. Negen van de tien keer is het de volgende dag stralend mooi weer. En dat  klopt vandaag ook weer. 18 graden, hoewel de wind nog frisjes is.

Maar eerst maar eens een kleine 60 baantjes zwemmen. Tenminste, Hoofd-zwemmen maakt die 60 baantjes, ik houd het bij 50. Dan kan zij direct aansluiten met het douchen, want daar is maar een van.
Vanmorgen ben ik getuige van het volgende tafereel. We zijn, uitzonderlijk genoeg, met z'n vieren aan het zwemmen. Nu is dat ook weer teveel gezegd, want een Duitse dame zwemt niet het bad op en neer, nee, zij huppelt het bad heen en weer. Ikzelf denk dat ze dit heeft overgenomen tijdens het Aqua Joggen. Word je ook niet zo moe van. Verder is er Engelse heer. Als die uit het water komt, ben ik onder de douche vandaan en mijn zwemmaatje staat in een kleedhokje. De Duitse dame staat te douchen. Meneer pakt zijn bundeltje kleren en loopt naar een kleedhokje. Halverwege staat hij stil, bedenkt  kennelijk dat hij eerst wil douchen. Kijkt een poosje wezenloos om zich heen en keert weer terug, naar waar hij stond, pal naast mij. Hij legt zijn bundeltje kleren weer neer en staat met zijn armen lang het corpulente lijf voor zich uit te staren. De Duitse dame komt onder de douche vandaan. De Engelse heer pakt zijn bundeltje kleren weer op en stapt het douche hokje binnen. Nu is dit een klein vierkant hokje en geen ruimte voor kleding, tenminste als je die droog wilt houden. Na 30 seconden komt hij weer terug, met zijn bundeltje kleding onder de arm staat hij een tijdje in het water te staren. Inmiddels is Hoofd-boodschappen klaar en wij vertrekken. Als ik omkijk, staat hij daar nog steeds....

Wij fietsen, vooraf aan de Lidl, even langs Tauro om te informeren naar een pees-profiel. De jongeman spreekt Engels, maar ik weet niet wat peesprofiel in het Engels is. Na wat handen- en voetenwerk komen we eruit en komt hij met het volgende profiel op de proppen.

Het is een wat fors uitgevallen profiel en de maten, waar de pees in moet, lijken mij wat groot en de kleine zit verkeerd om. Als ik vraag of ze het profiel ook kunnen monteren, springt het gezicht van de jongeman in vraagteken. Nee, DAT doen ze niet.

Achteraf blijkt de firma alleen maar een caravanstalling te zijn, dus ik kan me de gelaatsuitdrukking nu wel voorstellen.

Maar goed, niet geschoten is altijd mis.

Benicassim 9

Natuurlijk starten we de dag met een frisse duik in het zwembad en een lekkere, warme, douche. Ga je niet onder die douche, heb je de hele dag een "zwemgeur" om je heen hangen. Niet dat het helemaal verdwijnt, want ook het douchewater is iets "gegloord". Daarna aan de koffie met "Jodekoek". Deze koeken zullen ongetwijfeld nu een naamsverandering hebben ondergaan, maar voor mij blijven het Jodekoeken en Negerzoenen.

Het begint er nu echt op te lijken, de temperatuur bedoel ik daar natuurlijk mee.

Ikzelf ben de zon al uit gevlucht, want daar is het, na een tijdje, niet te "harden". Die 19 graden is namelijk de temperatuur in de schaduw, dus tel daar rustig een kleine 5 graden bij op als je in de zon gaat zitten.

Hier de eindredactie in nog frissere omstandigheden, te zien aan de sjaal om haar nek. Dat laatste is nu echt niet nodig, tenzij je maden wilt kweken.

Oh ja, we hebben besloten om een extra rail aan de camper te zetten, of te laten zetten. Ik heb het gevoel dat de opblaastent toch iets teveel vraagt van de Fiamma luifel en problemen willen we voor zijn.

Morgen ons licht maar eens opsteken bij de Firma Tauro, hier in Benicassim.