Benicassim

 Negen uur starten we de motor en na wat heen en weer gepiel, want er heeft zich vannacht een Pools gezin vlak voor ons geïnstalleerd met een caravan en bestelbus. Hierdoor is er niet al teveel manoeuvreer ruimte over om weg te komen. Onze achterburen uit Assen, uit de arme tak van de familie want zijn naam is Visser, kunnen nog net op tijd even zwaaien en dan is het gaan.

De laatste, toeristische, blik op Lloret de Mar en we zijn onderweg naar Benicassim, waar we 1 maand zullen blijven, rust. Een ritje van 4 1/2 uur, dus met 1x een pauze en 1x tanken kunnen we vandaag toe.

Boven een slordig uitgestrooid dorpje tegen de bergwand tekent zich een dreigende lucht af, wat al een teken schijnt te zijn.

Hoofd fotografie ontdekt dat de Brem hier alweer in bloei staat, terwijl een eindje terug de bomen nog berijpt zijn. Kennelijk houdt de bergkam het koude weer tegen.

Dan duikt, in de verte, de eerste contouren van de Middellandse zee alweer op, we zijn op de goede weg. 

Tijd om te tanken, dus wordt de eerste de beste Repsol tank uitgezocht. Hoofd-route navigeert met de Sygic truck versie en kan kilometers ver kijken wat voor tankstation op de route ligt.

Het wordt ook wel tijd voor een diesel-, sanitaire stop. 

Ik rijd naar een lege pomp, waar ik dus direct aan de beurt ben. Voor de andere pompen staat een rij, wat natuurlijk al een lichtje had moeten laten branden. De pomp werkt niet, terwijl ik op allerlei knopjes druk, geen soelaas. Oke, ik rijd achteruit en sluit me aan in de rij. Maar ja Spanje.... mañana, mañana, mañana.

Het duurt en het duurt, voordat iemand heeft betaald en weer terug in zijn of haar auto is. In de rij waar wij staan gaat het nog langzamer en de ergernis neemt per minuut toe. Op een gegeven moment krijgen we het idee, dat de voorste gewoon aan het koffiedrinken is. Ik ben er klaar mee, "Op naar de volgende", roep ik terwijl ik de rij laat voor wat het is en draai de snelweg weer op.

Na 5 kilometer komt Hoofd-diesel met een, voor mij, pijnlijke vraag! "Heb je de tankdop er weer op gedaan?" Paniek!!!!! Bij de eerst volgende "Air" (rustplaats) stop ik om te checken! "Sh.t, tankdop weg! 

En nu? "Terug" is de opdracht van Hoofd-tankdop, daar helpt geen lieve moedertje aan. De eerste de beste afslag is de onze en dan heb ik, weer, even de hulp van Hoofd-route nodig. 10 km terug, raar dat dat zo lang duurt..... De Repsol komt in zicht, maar aan de verkeerde kant dus, maarrrr, een restaurant is over de hele snelweg gebouwd, dus ren ik dwars door het restaurant naar de overkant. Geloof het of niet, mijn tankdop ligt nog op exact dezelfde plaats als waar ik hem heb neer gelegd. Bekaf kom ik weer bij de camper terug. NU eerst maar tanken!

De laatste 200 kilometer word ik geplaagd door kontkramp, maar het prachtige uitzicht op Benicassim vergoedt veel, heel veel. Calle C6 pl. 5, onze gedroomde plek voor de komende maand.

  

Lloret de Mar 7

 De, vooralsnog, laatste dag in Lloret de Mar, want je weet maar nooit of wij hier nog weer eens terugkomen. Het was een frisse, zeg maar koude, nacht. Volgens de berichten, die ons bereiken, de koudste nacht ooit gemeten in de maand januari, tenminste in Spanje. De verwarming maakt overuren, terwijl de thermostaat op 14 graden staat. Over thermostaat gesproken, eigenlijk hebben we het vermoeden dat thuis de verwarming is afgeslagen. Normaal kunnen we de temperatuur aflezen, maar het systeem meldt dat het "offline" is.  Zoonlief gaat langs om een en ander te onderzoeken.

De zon staat strak aan de hemel, maar de temperatuur komt niet hoger dan 11 graden, in de schaduw. In het zonnetje wordt het al snel 17-18 graden en dan is het werkelijk aangenaam.

Lloret de Mar wordt ook gekoesterd door de zon, die aan een strakblauwe lucht staat te shinen.

Even dreigt de dag alsnog te worden verpest, doordat de drone haar verbinding verliest en als een wees in de lucht blijft hangen. Gelukkig heb ik nog een fotootje kunnen maken van onze plek op de camping, maar nu sta ik toch wat wezenloos in de lucht te staren. Uit alle macht probeer ik de verbinding te herstellen en heel even krijg ik de drone naar beneden en kan ik hem grijpen, maar niet uit. Daar sta je dan, als (bijna) volwassen kerel met een draaiende drone in de handen. Uiteindelijk kan ik het apparaat het zwijgen opleggen.

Heb je kiespijn en zoek je een tandarts op, hoogstwaarschijnlijk is de kiespijn voorbij. Zo ook bij onze thermostaat, zoonlief komt langs en het werkt weer. Super. 

Morgen dus richting Benicassim wat ongeveer 4 uurtjes rijden is.

Lloret de Mar 6

 Eerst maar even terug naar gisteravond, waar we een déjà vu hebben. In onze prille huwelijksjaren schafte Hoofd-voeding een kookboek aan, met daarin 365 menu's. U leest het goed 365, voor iedere dag van het komende jaar een ander menu. Met als gevolg dat er ingrediënten gekocht moesten worden, die we nog nooit eerder aangeschaft hadden. Zo werd ik eens voor "aal" op pad gestuurd, waarbij de visboer vroeg, "Hoeveel meneer?" Nu leek mij een pond wel een aardige hoeveelheid, waarbij de visboer mij al een beetje vreemd aan keek. De rekening was navenant, namelijk 25 gulden. Ja, inderdaad, zo lang is dit al geleden. Op een deftige dag was de "Artisjok" aan de beurt. Het ding ging in z'n geheel in een grote pan, maar na een uur op hoog vuur, was de artisjok nog niet gaar en na nog een uur nog steeds niet. Veel later leerden we, dat de blaadjes eraf moesten en dan kon je het puntje opeten.

Gistermiddag werden er "boontjes" gekocht, want dat is lekker in de rijst met verse garnalen, nietwaar. Maar nadat de boontjes een kleine twintig minuten hebben opgestaan, zijn die krengen nog niet gaar. Natuurlijk, in het Spaans, staat er dat je met 3-7 minuten koken, het beste resultaat hebt. Ja, dat geldt natuurlijk voor boontjes, maar niet voor de door ons gekochte "peultjes". Dus zit er niets anders op dan de peultjes van hun jasje te ontdoen! Ze smaken heerlijk en deze Provinciaaltjes hebben weer een verhaal te vertellen.

Vanmorgen wandelen we na het ontbijt richting de bakker. Uiteraard voor de koffie, want je weet maar nooit of er niet een heerlijk gebakje bij de bakker op ons ligt te wachten. Een heerlijk uitziend brood en 2 gloeiend hete stokbroden, worden aangevuld met twee gebakjes. De gebakjes bewaren we voor morgenochtend en het stokbrood versieren we met zoetigheid, zodat die niet onderdoen voor gebak, zalig.

Op de terugweg valt ons oog op een vreemdsoortig, tja wat is het eigenlijk, mozaiek? We kunnen er allebei geen soep van koken en gaan ervan uit, dat de kunstenaar enige hulp van geestverruimende middelen heeft gehad, zeker tijdens het ontwerpen. Erg oud lijkt het ons ook niet, modernismen, zullen we maar zeggen.

 Zeker niet modern, maar minstens zo mooi, is deze toegangspoort van een reeds in verval geraakt huis. Eigenlijk is het donders jammer dat dergelijke kunstwerken zo weinig aandacht krijgen, als ze wel verdienen.

Wat moet je als fervent sporter in een lockdown tijdens corona? Je zet op je balkon een Hometrainer, zodat je heerlijk in de buitenlucht kan blijven fietsen (middelste balkon).

Maandag gaan ook onze fietsen van de camper!

Lloret de Mar 5

 Het is gek, hoe snel je aan iets gaat wennen. Vanmorgen worden we wakker en het voelt frisjes aan. Het is bewolkt, dus geen zon en dat merk je onmiddellijk. Waar we wakker van worden is een brommer die, iedere ochtend, kennelijk zo rond 8 uur naar zijn werk gaat en vlak langs de camping rijdt. 

Waar we ook aan gewend raken is een Fransman, die iedere ochtend zijn honden op de camping uitlaat. Nu is dat  op zich niet een probleem, maar meneer heeft 1 dier vrij rondlopen en de andere hond heeft hij aan een belachelijk lange lijn. Zo ziet het beest zijn kans schoon om overal tegenaan te pissen, of het nu een boom of een camper is, het maak ook het baasje niets uit! Achter ons staan mensen met ook 2 honden en daar vreet het beest rustig de etensbak leeg, terwijl deze honden eigenaren met verbijstering toe kijken. De "baas" staat er bij en kijkt er naar. Het enige wat hij doet is roepen, "kacky, kacky", maar of het beest niet zo heet of gewoon doof is, het dier reageert totaal niet.

Vanmorgen doen we boodschappen bij de Esclat, een gigantische supermarkt/warenhuis waar zo'n beetje alles te koop is. Het grote voordeel, ten opzichte van de naastgelegen Lidl, is wel dat het er erg rustig is. Hopelijk smaakt de aangeschafte wijn een beetje, want we gaan onze eerste week in Spanje vieren met een glaasje. 

We sluiten vandaag af met een gedeeltelijke zonsondergang vanaf de camping, de hobby van Hoofd-fotografie. Het autootje is trouwens van het baasje van "Kacky", waar hij mee heen en weer racet om z'n toilet en/of water te legen.

Lloret de Mar 4

 Zo langzamerhand beginnen we eraan te wennen om wakker te worden met de zon op de camper. Het kraken betekent nu niet veel meer dan, zon! Het plan voor vandaag is om het strand te gaan zoeken. Maar wat doe je als je een dag eerder de verkeerde kant op liep? Juist, je loopt nu de andere kant uit, hoewel ik nog wel even wat overredingskracht aan de dag moet leggen. 

"We weten niet waar we zijn, maar wat is het hier mooi!" is een veel gehoorde kreet, zo tussen ons tweeën.

Even krijgen we het idee dat je bij deze bank het geld gratis op kan halen, gezien de lange rij wachtenden, maar hier wordt een streng toelatingsregiem gevoerd. Niet meer dan 1 per keer, tja, dan gaat het nog even duren.

Eigenlijk lopen we, zonder dat we ons dat beseffen, pardoes tegen de "Capella Del Santissim" aan, met daaraan vastgeplakt de "Esglesia Parroquial De Sant Roma". Voor die naam alleen al, zou je Katholiek worden.

Natuurlijk wil Hoofd-bezichtigingen naar binnen en staat dan ook een tijdje aan de deur te rammelen. Pas als ik haar duidelijk kan maken dat meneer pastoor op dit moment met zijn siesta bezig is laat ze het rammelen voor wat het is.

Nu kan ik mij wel voorstellen dat ze naar binnen wil, want deze foto, gemaakt door de spijlen van de traliedeur, geeft wel aan hoe mooi het kerkje van binnen is.

Deze "Casa de la Vila" (Gemeentehuis)  mag er trouwens ook wel wezen. Dit Neo klassieke bouwwerk uit 1872, staat er nog prachtig bij.

Als we ons omdraaien krijgen we een rijke blik op het "Platja de Lloret", waar een groep jonge moeders hun kinderen laat ravotten in het zand. 

De regels hier in Spanje zijn duidelijk. Iedereen dient een mondkapje te dragen, dus ook buiten. Die regel geldt ook voor kinderen vanaf 6 jaar. De jeugd en de Alfa mannetjes, dragen natuurlijk geen mondkapje, want dat staat niet stoer.

                              Stoer moet je wel zijn, zeker als je dit soort figuren tegenkomt.

Lloret de Mar 3

 We maken een beste klap, voor wat het slapen betreft. Om 11.00 uur op bed en pas om 9.00 uur, de volgende ochtend, wakker worden. Natuurlijk, het zijn intense dagen, als je aan het reizen bent, dus zullen we er wel aan toe zijn geweest. 

Het zonnetje piept alweer boven het appartementen complex uit en laat de frisheid van de nacht al snel verdwijnen. Heel vroeg zit Hoofd-zon-aanbidding alweer buiten en probeert zoveel mogelijk vitamine D op te slaan.

Ik weet niet of deze mevrouw diezelfde vitamientjes wel binnen krijgt, want jezelf totaal onder een sjaal te verbergen helpt natuurlijk niet.

Na de koffie schraap ik alle moed bij elkaar en tover de drone tevoorschijn, terwijl hier aardig wat bomen in de buurt zijn.

De drone is aangeschaft om de geplaatste zonnepanelen bij tijd en wijle te inspecteren en natuurlijk is het ook mogelijk om op vakantie een paar leuke plaatjes te maken.

Nu is deze opname niet perse gemaakt om een naakte buurman, die zijn camper dak aan het reinigen is, maar het is een leuke bijkomstigheid.

Maar je kunt wel leuke overzichten van een camperplek maken, als is het niet in al te hoge kwaliteit. Met dat laatste ben ik druk bezig, maar moet nog toestemming losweken van Hoofd-financiën.

Vanmiddag wandelen we nog "even" naar het strand. Wat ik nog steeds leuk vind is de strijd van de Catalanen om onafhankelijk te worden, hoewel het wel een hoog Don Quichot gehalte heeft.

Zo langs de palmbomen wandelen geeft altijd wel een mediterraan gevoel en weet je weer dat je in het buitenland bent. Heel moedig neemt Hoofd-navigatie de telefoon ter hand om ons via Google-maps naar het strand te geleiden. Het is maar 1,5 km, dus een kleine 15 minuten wandelen. Na 20 minuten onderweg te zijn, informeer ik toch maar eens voorzichtig hoe ver het nog is. Een blik op haar telefoon leert mij dat de afstand groter is geworden naar 2,3 km en is het nog 28 minuten ver.

Ik schakel Sygic in en inderdaad, we moeten terug! Na 10 minuten geeft Hoofd-wandeling het op, "we gaan terug" is haar stellige standpunt. 

Morgen weer een dag.

Lloret de Mar 2

 Wie kent Lloret de Mar niet uit zijn of haar jeugd? Ik denk dat iedere jongeling wel eens in deze populaire badplaats is geweest, of in ieder geval daarvan heeft gedroomd.

Lloret is een plaats in de Spaanse regio Catalonië. In 2020 heeft de plaats een inwonertal van 40.000. Het is een van de meest toeristische badplaatsen van de Costa Brava, misschien wel van de gehele Spaanse kust.

Lloret de Mar is vooral gericht op niet-Spaanse strandtoeristen en in de zomer loopt het inwonertal van de stad soms op van 40.000 naar 160.000. In de zomermaanden trekken jongeren uit heel Europa naar Lloret de Mar en nabijgelegen badplaatsen als Blanes en Calella om vakantie te vieren. Men vindt er dan ook een groot aantal clubs, bars, casino’s etc. Lloret is ook een populaire badplaats voor jongeren uit Nederland en België. Dat heeft ertoe geleid, dat in het stadje veel Nederlandse eettenten, cafés en disco's aanwezig zijn.

De komende dagen gaan we hier rondbanjeren, voor zover de Covid beperkingen dat ons toestaan.

Onze campingplek is midden in het stadje, op een soort terrassen camping, met deels uitzicht op het stadje.

Uiteraard is het hier vergeven van de appartementen complexen, want je zult je bezoekers toch een plek moeten geven.

De ramen van de camper zijn onderweg besmeurd geraakt met inmiddels opgedroogde pekel, wat een grijze film achterlaat. Natuurlijk kan Hoofd-uitzicht dit niet zo laten bestaan en komt alras de plantenspuit en trekker uit de mottenballen, om de zaak weer helder te krijgen.

Vannacht heeft het weer gevroren, maar als het zonnetje tevoorschijn komt loopt het kwik al snel op naar 15 graden.

. 

Vanmiddag wandelen we naar het winkelcentrum in het stadje

Ik heb de Chromecast met Android TV meegenomen, maar heb de afstandbediening thuisgelaten, oké, niet slim.

In de Mediamarkt worden we geholpen door een heel aardig meisje, dat plotseling een paar Nederlandse woorden over ons uitstrooit. Ze blijkt een paar jaar in België gewoond te hebben, gelukkig voor haar in het Vlaamse deel. 

Op de terugweg ontdekt Hoofd-ornithologie een paartje halsbandparkieten in een palmboom, waarvan ik een aantal foto's maak. Zo heeft ieder voordeel zijn nadeel, want door de zon zie ik geen jota in het beeldscherm, dus gaan de foto´s op de gok. Wel, kennelijk heb ik misgegokt.

Morgen maar eens even naar het strand wandelen

Lloret de Mar (Spanje)

 Ja, kijk nog maar eens naar de titel, echt, we staan in Spanje.

Ik word wakker door het gekraak van de camper. Als ik mijn ogen en gordijntjes open, zie ik het zonnetje al over de bergrand gluren. Het gekraak ontstaat als de camper warm wordt en er zaken "zich gaan zetten". We kennen het geluid. 

Het is zo anders om wakker te worden als zon al schijnt, alles lijkt veel vriendelijker.

Het oorspronkelijke plan is om naar Salses le Chateau, vlak voor de Pyreneeën, te gaan om dan morgen verder te rijden. De route wordt toevertrouwd aan de diverse navigatie systemen en we gaan op pad.

Hoofd-fotografie is weer alert. Er is geen rivier c.q. brug, die aan haar attentie ontsnapt en alles wordt weer vakkundig vastgelegd.

Maar ook de vergezichten worden niet gemist, als is het soms een hele tour om de afbeelding "zuiver" in beeld te krijgen, want de ruiten zijn niet echt schoon.

Als we bij Leclerc tanken, wat overigens relatief goedkoop is, worden we er even attent op gemaakt wat er gebeurt als je niet op de Peage oplet, of over de vluchtstrook gaat rijden. 

De autootjes van de Franse Wegenwacht zijn daar niet op berekend.

Maar echt verbazingwekkend zijn dit soort "accidents" niet als je naar de rijstijl van sommige Fransen kijkt. Wij hebben trouwens, onderweg, geen last gehad.

In de verte doemen de Franse Alpen alweer op, waarbij de toppen nog bedekt zijn met een laag sneeuw.

Als ik kijk naar de aankomsttijd in Salses le Chateau wordt dat rond 12.00 uur. "Hoe ver is de eerste open camping in Spanje vanaf de grens" vraag ik Hoofd-routebepaling. "Dat zal rond de 160 km zijn, want die zit in Lloret de Mar". "Wat vind jij ervan als we gewoon doorrijden naar Lloret?" "Jij rijdt, ik vind het prima" is het doorslaggevende antwoord van Hoofd-navigatie. Bij de eerstvolgende stop, worden de diverse navi's bijgewerkt en gaat het, natuurlijk met de benodigde stops, richting Lloret de Mar.

Het lijk wel, of de zon nog beter haar best doet, nu deze kogel door de kerk is.

De Pyreneeën duiken op en we naderen de grens steeds dichter. We tanken nog even bij Leclerc, want in de Pyreneeën weet je het maar nooit en dan kunnen we de sprong wagen.

Wat grappig is zijn "Obligate" plaatjes, die ieder jaar weer worden geschoten, maar ja, het is dan ook alweer 2 jaar geleden.

We staan geïnstalleerd en krijgen van de uitbater, die bij de camper komt, "Hello my Friend" 1 hele dag gratis. Ook de WiFi, die normaal 8 euro kost wordt gratis. 

Les Granges Contardes (Wijnboer)

Veel te vroeg wakker, het begint op een schoolreisje te lijken, wanneer je van de opwinding ook niet kan slapen.  

Stress begint Nu ook zijn deuntje mee te spelen want het Internet is hier abominabel te noemen. Verschillende manieren geprobeerd, maar een simpele foto uploaden is al teveel....

Morgen gaat het naar Salses nog wat, vlak voor de Pyreneeën, daar het verhaal van vandaag maar...

Helemaal dol word ik van de slechte verbindingen bij de Wijnboer, want daar staan we nu.

Vroeg wakker, het zal te maken hebben met de zogenaamde “vertrekstress” zo Henk dat vroeger

noemde. Een uur te vroeg, met de boot, vertrekken om dan vervolgens een uur lang tegen het

opkomende water op te boksen. Sommige lezers herkennen dit wel. O ja, er was ook nog een

meningsverschilletje over de vertrektijd, ik wou een uurtje eerder, ha, ha, die zelfde vertrekstress….

Terug naar gisteren. Pont a Mousson was helemaal afgeladen met campers en de Nederlanders

waren ruim vertegenwoordigd. Het vroor vannacht 3 graden, maar gelukkig zitten de ramen niet

dicht gevroren. 

Het blijft een rare gewaarwording, de ene chauffeur rijdt zonder lichten in de dichte mist, weer een ander heeft de

complete kerstverlichting aan. Dit is trouwens een beeld van de Daschcam. 

Het miezert, oftewel motregent, dat zo traag valt dat de ruitenwisser soms piept, dan maar weer uit,

om heel even later geen enkel uitzicht meer te hebben.

Als we Nancy naderen, slaat het weer ineens om. De mist wordt sterker met als gevolg dat de

bomen en weilanden allemaal onder de rijp zitten. Omdat het nog heel rustig is, lijkt het soms alsof

we door een een sprookje rijden.

Dan volgt er een enorme opluchting als we bij de eerste "Gare de Peage" aankomen en ons

TelePeage Badge het nog steeds doet. Heerlijk om met 30 km/uur door de Tolpoortjes te kunnen

rijden, weer een zorg minder.

Bij Lyon word ik door 2 Navigatie apparaten gesommeerd om naar links voor te sorteren, om zo

door het centrum van Lyon te gaan. Maar Hoofd-navigatie overruled de beide apparaten en wijst

mij een andere route. Buitenom Lyon, niks centrum, niks drukte en we vermijden de voor ons verboden

milieuzone! Heb ik al eens gezegd dat Hoofd-everything goud waard is?

Vast nog niet, want waardering komt pas als  iets er niet meer is.

Dan wil ik het nu even hebben over die spreekwoordelijke ezel, je weet wel, die van die steen.

Ik heb al eens uitgeweid over ons tankritme, de dochter van een automonteur verbiedt mij te enen malen ook maar in de buurt van een lege dieseltank te raken, dus op tijd tanken is het devies. Was het eerst bij de 400 km, nu krijg ik de opdracht om bij 300 km al te tanken. Ja, het is allemaal weer even wennen.

Terwijl ik het labyrint van het tankstation oprijd, zie ik het al, g....d. "de verkeerde"roep ik uit. Het is namelijk een Eni Tankstation, doorrijden is geen optie, dus ga ik tanken. Terwijl ik bezig ben, merk ik het al....

Deze klojo's lichten/flessen de boel. Twee jaar geleden hetzelfde liedje. Je krijgt namelijk veel minder Diesel dan de meter aangeeft. We hebben 367 km gereden, met 1 op 10 maakt dat 36/37 liter. 

Wel, deze tank geeft 43.63 liter aan, tel uit je winst, ze tikken gewoon even 6 liter extra af.

Bewijs? Krap 400 km later, bij een Shell station 390 km gereden en we tanken 36 liter! 332 km later, bij een Leclerc tank 332 km gereden 25.57 liter getankt.

Ergo, "Aire de Lorraine bij Sandacourt" het Eni tankstation mijden als de pest!! Want hun diesel is ook nog ruim duurden dan de Shell en de Leclerc. En ja, voor 2 jaar terug overkwam mij precies hetzelfde, vandaar die ezel!

Bij de "Wijnboer" zijn we de enigen en ons mannetje van de stroom merkt ons niet op. Tegen de schemering komt een Engels stel nog aan. Hier reageert "ons mannetje" wel op. Hoofd-cuisine eist ook stroom, want koken in het duister vindt ze maar niks. Ik denk altijd maar, wat voor verassingen zou daar uit komen, wie weet, is het nog lekkerder. De Engelsen vinden 5 euro te duur, terwijl ze hier verder gratis staan. Even overweeg ik hen een aftakje te geven, maar Hoofd-financien steekt daar een stokje voor.

Het wordt een heerlijk rustige nacht, hoewel de wind 's nachts iets aantrekt. Het geritsel van mijn plastic zak om de stroom brengt mij even op de gedachte dat de zuinige Engelsen, alsnog een aftak ritselen. 

Pont a Mousson

Even over zessen hoor ik kabaal uit de badkamer komen. Kennelijk is Hoofd-voorbereidingen al uit de lappen. Vandaag gaat het, na allerlei bedenkingen, toch weer richting Spanje. Spannend, dat vind ik het zeker, maar het werd weer eens tijd om iets te ondernemen. Ontbijten, de fietsen op de inmiddels, door onze garage Douwes, weer schitterend herstelde fietsendrager en we kunnen vertrekken voor een rit van ruim achteneenhalfuur. Als je het snel zegt, stelt het niet veel voor, maar het is altijd weer een hele onderneming. Uiteraard is het nog pikkedonker als we de straat uitrijden, maar al snel word ik door de werkelijkheid achterhaald. Ik heb de ruiten niet behandeld met een goedje wat het beslaan tegengaat en daar krijg ik heel veel spijt van. In het donker is het niet een groot probleem, maar zodra een tegenligger in beeld komt is mijn beeld compleet weg. Hoofd-anticondens diept uit de krochten van de camper een flesje fogfree, of iets dergelijks, en daar proberen we een beter zicht mee te creëren, met wisselend succes. Kennelijk zit er nog veel vocht in de camper, maar we overwinnen het probleem.

Als het een beetje licht wordt, is het niet de beslagen ruiten die ons zicht moeilijk maakt, maar de mist. Het zal een dag worden van zeer verschillende weertypes. Mist, mist en nog eens mist is ons deel vanaf huis tot aan halverwege België. Het moet mij van het hart. In hele dikke mist zijn er nog steeds figuren die zonder licht rijden. Niet alleen de niet ontstoken achterlichten, wat we tegenwoordig bij de moderne auto's zien, nee, ook zonder voorlichten aan rijden deze figuren met een duizelingwekkende snelheid door de mist.

Maar in de Ardennen is het helder, zelfs zo helder dat er nog sneeuw aan de kant van de weg ligt. Kort geleden heeft het hier nog goed gesneeuwd. Maar de zon is wel ons deel. Het wordt zelfs warm in de camper en moeten de vesten en truien uit. Heerlijk.

Plotseling krijgen we waarschuwingen binnen voor gladheid en inderdaad zijn de meertjes en sloten bedekt met een laag ijs, dus is het oppassen geblazen.

Maar, we staan "te plek". Hoofd-route is helemaal gelukkig, want dit is voor haar de mooiste camperplek. Het moet gezegd, zij is niet de enige die dit vindt. Het is hier zo druk dat er nog maar net een plekje vrij is.