Holzminden 12

Tegen alle verwachtingen in, is het mooi weer en dat wordt ‘s morgens al aangekondigd met prachtige mistflarden over het water. Het leuke aan een zonnetje is, dat er dan meteen meer reuring op en rond het water ontstaat. Onze buurtjes vertrekken al vroeg, want die willen nog voor een paar weken naar Spanje. We wisselen nog wat wetenswaardigheden uit en dan is het "Gute Fahrt".

De lege plek wordt al snel weer ingenomen. Alleen vinden deze mensen, dat ze zo dicht mogelijk aan het water willen staan. Dus gaan ze 2 meter vanaf de weg staan en beroven de voor- en achterburen van hun uitzicht. Ja, dat is best wel asociaal en ik kan me dan ook niet inhouden. Ze verhuizen...... dichter aan de weg en nog een plek verderop. Later maak ik mijn directheid weer een beetje goed door meneer met zijn "W-lan" (Wifi) te helpen. De spreuk op de achterkant vind ik overigens wel treffend. "Camping ist der Zustand in dem man seine eigene Verwahrlosung als Erholung  Empfindt!!" (Kamperen is je eigen verwaarlozen als herstel ervaren).

Onze Nijlganzen familie komt ook weer even een kijkje nemen of er nog iets te eten is. Meneer Nijlgans houdt het overzicht over zijn 7 jongen.

Ook op de Weser ontwikkelt zich een klein feestje. Tientallen kano's passeren, in een soort file, ons terras. Deze knapen hebben keiharde muziek aan, dat een hoog "Boenke boenke"  gehalte heeft, maar gezellig is het wel.

Op deze camper-camping hebben ze werk gemaakt van de deuren, die toegang tot de diverse ruimtes geven. Het geeft ieder bezoek aan het toilet weer een vreugdevol gevoel. Zo nu eerst naar de F1 in Monza kijken….

Een schitterende race met een mooie winnaar Charles Leclerc en Max eindigt als achtste na gestart te zijn op plaats 20.

Holzminden 11

Had ik het eerder al over onze buurtjes, maar het kan allemaal veel gekker. Een paar dagen geleden zegt Hoofd-belevenissen nog: "Ik zie hier maar weinig mensen vissen." Dat klopt inderdaad, terwijl de Weser letterlijk voor de camperdeur ligt. Tot gisteren, als het volgende zich recht voor onze deur afspeelt.

Een fors uit de kluiten gewassen meneer komt zowaar, met een hengel, langs strompelen. Ik zeg strompelen, want op de diepte waar deze visserman door de rivier waadt, ligt het tjokvol met grote en kleine stenen. Dus echt lekker zal het hier niet lopen. Maar er is nog iets vreemds aan deze manier van vissen.

Die hengel lijkt meer op een attribuut om hem een alibi te verschaffen voor een heel andere tak van sport. Want wat hij doet blijft tot op de dag van vandaag onduidelijk. Hij  haalt steeds takken van de bodem die hij vervolgens bewaart. Even ben ik van plan hem te vragen wat hij doet, als een nogal bemoeizuchtige heer mij voor is. De "visser" wordt aan een ondervraging onderworpen. Hierbij poneert de vragensteller zijn eigen wetenswaardigheden, zodat de visser bijna alleen maar kan luisteren. Misschien dat ik meneer nog te spreken krijg, als ik hem tenminste herken met kleren aan.

Dan nog even dit. Als wij onderweg zijn kijkt onze oudste zoon regelmatig naar onze post. Een groot gedeelte gaat digitaal, maar er blijft natuurlijk analoge post binnenkomen. Ook hebben wij zelf "kijk" op de post die binnenkomt, middels een camera.
Gister ontdek ik een "vreemd" poststuk in de brievenbus. Hoe langer ik naar de foto kijk, des te meer denk ik, dat het niet oké is. Ik deel mijn zorgen met onze zoon. Die bekijkt ook de foto en komt, op Whatts App, met het volgende idee.

  Hij wordt toch wel nieuwsgierig en gesteund door de eveneens nieuwsgierig geraakte kleindochter nemen ze een kijkje, elk gewapend met "een knijper op de neus."

De hilariteit is er niet minder om als blijkt, dat het om een tijdschrift gaat, dat wat vreemd terecht is gekomen.

Holzminden 10

De warmte van de zon laat de camper kreunen en daarmee worden we wakker. Nu is het in de zon wel behaaglijk, maar in de schaduw komt het kwik niet hoger dan 11 graden. Toch vindt Hoofd-ontbijt het noodzakelijk om "heerlijk" buiten te eten. En eerlijk, het is te doen! Tijdens de koffie geniet ik nog even van de 1e vrije F1 training op Monza en na de lunch stappen we op de fiets om richting Corvey te rijden.

Onderweg komen we langs Lüchtringen. In 854 wordt Lüchtringen voor het eerst genoemd in de annalen van het klooster Corvey . Vanuit Hoxter gezien is dit het enige stadje dat aan de rechteroever van de Weser ligt.

Wat we ook ontdekken is een kortere weg naar Holzminden, maar dat bewaren we voor de terugweg.

 
Corvey ligt bij Höxter. Eertijds was het een benedictijnenabdij, die als één van de belangrijkste Karolingische kloosters gold, met een belangrijke bibliotheek.
Hoewel in de Middeleeuwen Nederland nog niet echt bestond, heeft de Abdij van Corvey toch een rol gespeeld in een deel van Nederland. Het klooster Corvey bezat nagenoeg geheel Westerwolde en de jurisdictie van Winschoten (ook wel voogdij genoemd). Dit laatste gebied omvatte het Osnabrückse deel van Reiderland. Beide delen maakten samen met een direct over de grens liggend gebied één geheel.

Het restaurant is wegens een renovatie gesloten, dus zullen we onze versnapering elders moeten halen.
Hier komt de verkorte route naar Holzminden ons goed van pas, want die leidt ons dwars door Holzminden.

Vanaf deze kant van de Weser kunnen we een mooi plaatje van onze camper maken. Ik neem de foto iets ruimer, zodat ook de hond van de buren te zien is. Het beest staat zo al uren te wachten tot een "Maulwurf" (mol) in zijn buurt komt.

Met, een overheerlijk "Spaghetti Eis", vullen we de verspeelde energie weer enigszins aan. Ongelooflijk gezond want het zijn heel veel aardbeien.

Holzminden 9

Als je wat langere tijd op een plek staat, gaan de gewoontes van je buren je steeds meer opvallen. Zo staan voor ons wat oudere Duitsers, die een vast patroon in hun dagritme hebben. Opstaan, camper ombouwen van slaapplaats naar zitplaats, ontbijten, wanneer mogelijk naar buiten en dan komen de fietsen onder het kleed vandaan. De laatste dagen wordt er een stok aan de fiets gebonden. Hoofd-fruit veronderstelt dat dit is om appels, peren en pruimen uit de boom te slaan. In deze hele omgeving staan langs de kant van de fietswegen hele rijen van dit soort vruchtdragers. Het leuke is, dat ze hun oogst steeds vakkundig weten te verbergen voor nieuwsgierige blikken van hun buren. Om klokslag half 4 wordt de thee geserveerd, je kunt er bijna je horloge op gelijkzetten.
Achter ons staat een stel dat de hele dag, tot 's avonds laat, buiten zit. Met één kanttekening, meneer komt rond 12.00 uur buiten en tot die tijd zit mevrouw, vanaf 8.00 uur en dik aangekleed, al buiten. Ook zij hebben kennelijk een zogenaamde ombouw camper, waarbij het bed tevens zitplaats is en moet worden omgebouwd als zodanig. Hoofd-gezondheid vermoedt dat meneer gezondheidsproblemen heeft.

Oké, vandaag is het een "rustig aandoen dagje." Behalve de inkopen, maar de Edeka ligt naast de "Wohnmobil Stellplatz" buiten de camping, dus dat is niet een grote klus.

Deze foto is van de zogenaamde "Wiese", de weide naast het zwembad en de camping.

  Verder is de indeling van de garage grondig aangepakt. We hebben 2 nieuwe stoelen aangeschaft, die smaller zijn dan de stoelen die we hadden en passen daardoor gemakkelijker in de garage. Maar dan moet er wel weer een nieuwe indeling gemaakt worden. Dat betekent, dat alle spullen eruit moeten en alles een nieuw plekje krijgt. Er zijn van die onhandige zaken bij, zoals de satellietschotel en de driepoot daarvoor. Verder een droogrek en een extra parasol. De tafel past net niet waar Hoofd-inpak die had gedacht, maar ook die krijgt een mooi plekje.

Het weer helpt niet echt mee. Het ene moment sta je te puffen van de warmte om, na een tijdje, er een jas bij aan te moeten trekken, omdat de zon achter de dreigende bewolking schuil gaat.

Inmiddels zijn onze buren, voor, verkast en hebben we nieuwe buren gekregen. De stoeltjes worden buiten gezet en er wordt lekker van de zon genoten...... totdat ze worden overvallen door een enorme regenbui.

Holzminden 8

Eerst maar even over de Vodafone verwarring. Vanmorgen heb ik geen data bereik, waarover ik gisteravond een kort berichtje op mijn telefoon ontving. "Uw provider heeft Uw data uitgezet". Wifi werkt wel, maar 4G bijvoorbeeld niet. Ik her installeer twee keer een update, maar niks helpt. Wat blijkt, zowel in Nederland als in Duitsland, Portugal, Spanje etc. is geen roaming mogelijk. Maar nu werkt alles weer.

Het is vandaag zonnig, maar er staat een straffe wind. Na de lunch gaat het op de fiets richting Bevern, want Hoofd-cultuur heeft daar een "Schloss" ontdekt.

De weg naar Bevern mag eigenlijk die naam niet hebben. Het voert ons dwars door de landerijen. Het is droog, heel droog en in de verte ontwaren we een enorme stofwolk van een boer die in het land aan het werk is.

Hoe meer we dichterbij komen, des te meer stof ons deel dreigt te zijn. Dus zetten we de "sokken er maar even in". We kunnen het nog maar net voor blijven.

Dat het ontzettend droog is, wordt wel geïllustreerd door deze "zielige" zonnebloemen. Normaal staan ze met hun kop fier richting de zon, nu laten ze allemaal hun koppie treurig hangen.

Ook zien we een amazone haar paard naar een bak met hindernissen sturen. Net als ik mijn toestel weer heb opgeborgen, stuitert ze met paard en al tegen een hindernis. "Weigering" noemen ze dat in de hippische sport.

Het Schloss stamt uit de Renaissance en wordt tegenwoordig gebruikt voor allerlei culturele- en dus commerciële activiteiten.

Als we binnenkomen worden we direct aangesproken door een mevrouw, die vertelt dat ze haar "verplichte" rustpauze moet houden en dan het museum moet sluiten. Maar ze wil nog wel even op ons wachten.....

Dus speren we door het museum en ik moet zeggen, dat komt me niet slecht uit.

Klederdrachten, gereedschappen, wapens en een afdeling met stenen.
In de zalen boven wordt, met behulp van een tentoonstelling in Multimedia genaamd "World of Experance Renaissance", het leven van Statius van Munchhausen getoond. Hij was de laatste bewoner van dit slot. We hebben geen idee hoe dit multimedia gebeuren in elkaar steekt. Ook een paar Duitsers, die na ons komen, krijgen het niet voor elkaar.

Wel ontdek ik nog een schone dame op een glazen zetel, die ieder moment kan opstijgen.

Hoogste tijd om de terugweg weer te aanvaarden, waarbij Hoofd-versnaperingen tot het beste voorstel van deze dag komt. "We gaan in Holzminden een ijsje eten”. Ik neem een spaghetti ijs.

Holzminden 7

Vanmorgen is het wederom 12 graden, maar vandaag strijkt Hoofd-ontbijt over haar hart en blijven we binnen voor het ontbijt. Nu heeft het er ook mee te maken, dat de zon niet schijnt en het nu echt frisjes aanvoelt.

Vanmiddag stappen we op de fiets om, langs de overkant, richting Corvey te fietsen. De luchten zijn zwanger van de regen, maar de bevalling laat op zich wachten.

Als we ons omdraaien worden we op een prachtig vergezicht op Holzminden getrakteerd. Het zijn deze momentjes die een fietstocht waarde geven.

De oude spoorbrug over de Weser kan wel een likje verf gebruiken, hoewel dit ook wel weer z'n charme heeft.

Langs de fietsroute staat dit bankje met daarnaast een groot kruis. Op het kruis staat te lezen; "Gross ist Gott in der Natur, du findest Ihn in jeder Spur. Doch willst du Ihn nog Grosser sehen, so bleib for diesem Kreuze stehen."
Ik sta nog een tijdje voor het kruis, terwijl ik me afvraag hoelang ik hier nog moet blijven staan om het wonder te aanschouwen.

In Hoxter drinken we een heerlijk kopje koffie met "Phlaumentorte" en wandelen nog even door dit prachtige stadje. Als ik een foto wil nemen van één van de vele mooie gevels, valt mij een muzikant op.

Ik ben bang dat als hij op deze wijze blijft spelen maar weinig centjes in zijn gitaarhoes terug zal vinden. Misschien vindt hij de akoestiek op die plek beter, wie zal het zeggen.

Holzminden 6

Als Hoofd-ontbijt terugkomt van het douchen en roept "We gaan buiten eten" heb ik al een beetje bedenkingen. Want als ik mijn neus boven het dekbed steek, voelt het nog frisjes aan.

Ik word daarbij gesteund door de thermometer, want die geeft een buitentemperatuur aan van 12,4 graden. "Bij deze temperaturen begin ik mijn schaatsen uit het vet te halen" sputter ik nog een beetje tegen. Maar de "andere kant" is onvermurwbaar. Dus zit ik 10 minuten later, buiten, mijn ontbijt weg te werken. Eerlijk is eerlijk, in de zon valt het alleszins mee.

"Montag Ruhetag" (maandag rustdag) staat vaak op bordjes bij cafés en restaurants te lezen, maar dat geldt niet voor campings. Ook vandaag scheert er weer een lawaaimaker pal langs onze scheerlijnen. Tja, ook voor ons is het leven een enorme "struggle"...... en de koffie smaakt er niet minder om.

Er moeten inkopen gedaan worden, maar eerst gaan we een stukkie fietsen, zegt Hoofd-activiteiten en dan heb je maar te volgen, kniepijn of niet. Je zou toch verwachten dat het langzamerhand zou opknappen, maar kennelijk moet ik daar meer mijn best voor doen.

In het stadje staan een paar mensen geduldig te poseren voor een fotograaf. Die vindt de rozen als achtergrond wel interessant. Na wat geslinger en een stuk kasseien, waar je de tanden van los gaan zitten, komen we in het vrije veld op de "Weser-Radweg".

Die fietsroute loopt van, waar de Werra en Fulda samenkomen en gezamenlijk de Weser vormen in Hannoversch Munden, tot aan Cuxhaven.

Een werkelijk prachtige fietstocht, pal langs de Weser, met mooie vergezichten.
Onderweg worden we aangesproken door een paar toerfietsers, die voor een bord staan te studeren. "Hoe de weg verder loopt" is hun vraag. Tja, dat weten wij "Niederlanders auch nicht".

Wij fietsen dit bord dan ook voorbij, zonder er echt aandacht aan te besteden. Voor ons maakt het ook niet echt uit. Maar 7 km verderop wordt het voor de toerfietser wel heel vervelend. In Forst staat een groot geel bord "Weser-Radweg gesperrt" en moeten ze weer terug naar Holzminden. Wij ook, maar dat was het plan sowieso.

Dan even een voorbeeld van "dat het gras aan de overkant altijd groener lijkt" en dat dit ook voor koeien geldt.

Mevrouw de koe wandelt doodgemoedereerd om het schrikdraad heen, om vervolgens aan het groene gras van de buurman te beginnen. Haar zus heeft zo haar bedenkingen over deze exercitie en blijft op haar eigen terrein.

Wij genieten nog even verder van ons fietstochtje, om vervolgens weer in Holzminden bij de Edeka onze voorraden  aan te vullen.

Holzminden 5

15 graden maar liefst, het verschil tussen gisteren en vandaag. Het is nu krap 17 graden en de regen is vannacht al begonnen. Even lijkt de zon het te winnen van de bewolking, maar dan krijgt die laatste de overhand. Nu is het helemaal niet erg, want 32 graden is wel heel warm.

Maar die warmte trekt natuurlijk wel de meest aparte vaartuigen aan. Jezelf heerlijk stroomafwaarts laten dobberen, onderwijl aan de bar hangend, met een hapje en een drankje, vooral dat laatste.

Of wat te zeggen van dit echtpaar, die hun Crocs gebruiken als drijfmiddel en zo stroomafwaarts heerlijk van de afkoeling genieten. Hoedje op tegen de zon en de zonnebril mag natuurlijk ook niet ontbreken.

Een en ander is natuurlijk niet helemaal zonder gevaar, want ook dit soort figuren maken gebruik van de Weser. Als die even niet opletten kunnen de wreedste ongevallen gebeuren.

Kijk zo kan het ook! Motor uit het water en de peddeltjes erbij om te sturen. Ik weet het stroomopwaarts is dat natuurlijk een stuk lastiger.

Terwijl wij genieten van een heerlijke gerookte Forel, die  spreekwoordelijk met huid en haar wordt verslonden......

drijft er een gigantische, voor dit water, rondvaartboot voorbij. Verwonderlijk dat er geen enkele passagier op te zien is.

Kortom in deze rustige omgeving is er reuring genoeg, voor ons camperaars......