Poteliere 19

Ik weet niet wat we verkeerd hebben gedaan, maar het lijkt alsof de toorn op ons is neergedaald. Het regent de godganse nacht wel zo extreem hard, dat Hoofd-overstroming zich midden in de nacht afvraagt of we niet weggespoeld worden.

Vanmorgen zijn Jikke en Mink naar Poix de Picardie, richting het noorden, afgereisd en het enige wat ons daaraan nog herinnerd is de gele plek in het gras.

Na deze enorme hoeveelheden water, is het nog wel even een dingetje om weer van de plek te komen. Maar voertuigbeheersing is Mink niet vreemd en met gepaste beheersing rijdt hij naar de verharde weg. De kruks is natuurlijk dat Jikke buiten de camper bleef staan.

Het is alsof de natuur een spelletje met ons speelt, want het weer is compleet omgeslagen. De paardjes lopen weer vredig van het groene gras te genieten.

De digitalis (vingerhoedskruid), de roos en het mooiste bloempje, genieten heerlijk van de warme zonnestralen. Wat die eerste betreft, wordt mij verzekerd dat het eten van het bloempje, gegarandeerd een hartinfarct zal veroorzaken, terwijl Wikipedia het volgende meldt. 

"Het kruid doet twee dingen: het versterkt de knijpkracht van het hart en het vertraagt het hartritme. Digoxine wordt vooral voorgeschreven bij boezemfibrilleren."

Laat ik nu van dat laatste last hebben.

Maar ik doe mezelf wel tegoed aan het laatste bloempje, op de foto's, en laat de medicatie wel aan de Cardioloog over.

Poteliere 18

Gisteravond maak ik een staaltje "egaliefde" mee, die je niet vaak ziet. Terwijl wij onze maag mogen vullen met linzen met vegetarische balletjes en wilde rijst, krijgt meneer een heerlijke hamburger en spinazie met gebakken aardappelen voorgeschoteld. Wie zei ook alweer "de liefde van de man gaat door de maag".

Het is vanmorgen warm, als we wakker worden, maar dat trekt vrij snel weer bij en dreigt er regen. Na de koffie gaat het richting Mortain voor de inkopen. Jikke en Mink hebben besloten om de tocht naar het Noorden morgen alvast aan te vangen, terwijl wij nog even blijven. Toch jammer dat we de terugweg niet gezamelijk kunnen maken en nog een paar dagen met elkaar kunnen optrekken.

Mink wil nog, voordat Johan weer thuis komt, de bumper van de Mercedes repareren. De bumper is een paar weken geleden uit zijn bevestiging geschoten en hing er wat losjes bij.

Want het is vandaag de dag dat Johan weer thuiskomt. Hij heeft de afgelopen tijd in het ziekenhuis gelegen, maar knapt alweer aardig op.

Het is even de vraag wie er, met dit weerzien, meer blij is Baloe of het baasje. Maar het is een onstuimige onmoeting, na zoveel tijd.

Poteliere 17

Hier, in de omgeving, rondrijdend word je iedere keer weer met je neus op de 2e Wereldoorlog gedrukt. Er is geen dorp of stadje of je ziet wel een herdenkings monument voor het stadhuis staan.

De gedenkplaat in Mortain staat op een heuvel, waar tijdens het Duitse tegenoffensief een enorme strijd werd gevoerd. De heuvel staat op militaire kaarten aangeduid als Hill 314. Van de 700 Amerikaanse soldaten kwamen 300 om het leven bij deze verdedigingsactie.

Nu is het gedenkteken in Mortain beduidend anders dan in de meeste dorpen.

Daar wordt in 9 van de 10 gevallen dit soort monumentjes gebruikt, met een in fel blauw geklede soldaat en granaten als paaltjes voor de kettingen. Vaak wordt hiermee ook de slachtoffers uit de 1e Wereldoorlog (1914-1918 herdacht.

Op dit moment komt de regen weer met bakken naar beneden en is het weer schuilen geblazen.

Morgen wordt een bijzonder mooie dag!

Poteliere 16

Gisteravond gaan de dames nog even het bos in om de hond uit te laten. Maar binnen 10 minuten zijn ze alweer terug.

Achter uit de auto komen twee aandoenlijke kleine katjes, die kennelijk in het bos zijn achtergelaten. Johan had Ruby al eens, liefdevol, "poezenmens" genoemd en dat maakt ze nu inzichtelijk. Want terwijl ze al 5 katten heeft rondlopen, kunnen er nog wel 2 van die lieve schooiertjes bij.

Natuurlijk is het hartverscheurend mooi om deze kwetsbare wezentjes in de armen van de twee dames te zien maar m.i. is zeven wel veel.

Vanmorgen gaan ze even, ter controle, naar de dierenarts in Mortain. 6 weken zijn ze en kunnen dus al zelfstandig eten. De donkere blijkt een mannetje te zijn en de lichtgekleurde is een vrouwtje.

Het is een regenachtige dag, waardoor de werkzaamheden op een laag pitje komen te staan.

Natuurlijk zijn er van die " diehards", die zich niet door een buitje, meer of minder, van de wijs laten brengen. Zo staat de ene een beetje triestig naar haar bewerkte bloemenperkje te kijken, terwijl een ander (achtergrond), rustig de zeis weer ter hand neemt om zijn voorgenomen klus af te maken.

Jikke komt met een grappige foto, van achter op een camper, die het verhaal vertelt over het gebruik van wielen, gedurende ons leven. 

Poteliere 15

Met de datum loopt het nog niet helemaal lekker of eigenlijk helemaal niet. Maar we zijn ermee bezig.

Franse decoders, met een Franse gebruiksaanwijzing, ga er maar aan staan. Een satelietschotel die wel op de ene frequentie signaal geeft, maar op een andere frequentie dan weer niet. Om gek van te worden.

Dan is er nog een onwillige bosmaaier, waar al dagen geen leven meer in zit. Maar opeens, uit de krochten van de Poteliere state, komt ineens een brullende bosmaaier, met op de bok Mink himself. Dit gaat een hoop zweet besparen, zo is de verwachting. Maar na een paar minuten lijkt het of de bosmaaier een langzame dood sterft. Alsof het bloed uit de aderen van het apparaat stroomt, zo klinken de laatste stuiptrekkingen van een kuchende motor. Mink pakt weer de zeis.

Vanmiddag dienen er weer inkopen gedaan te worden, maar het is drukkend warm. In de auto is het verstikkend heet en we dienen de gekochte Aldi ijsjes dan ook snel op eten en dat is geen straf. Bij de Aldi herkennen ze mij al, vanwege het brood. De aardige kassa jongeman loopt al naar achteren om de 3 broden te laten afbakken. 10 minuten later komt een lieve jongedame met de broden naar de kassa, maar als ze mij achter in de winkel ontwaart komt ze naar achteren lopen, met een lach van oor tot oor.

Nog even en ik ga van de Fransen houden.

Poteliere 14

Gisteren, toen ik met deze blog bezig was, ontdekte ik dat de datum van de tablet niet klopte en ineens drong het tot  mij door. Het is vandaag de 6e juni. D-Day oftewel Operatie Overlord

Operatie Overlord was tijdens de Tweede Were!doorlog de codenaam voor de  invasie door de westerse gellieerden in het door Duitsland bezette  West Europa. Operatie Overlord begon op 6 juni 1944 en eindigde pas op 25 augustus 1944. Want toen werd Parijs bevrijd.

Opdat wij nooit vergeten wat deze moedige mannen voor ons hebben gedaan.

Gisteren krijgen wij een mooi inkijkje in de samenwerking tussen twee vriendinnen tijdens het koken. Een cooperatieve samenwerking, wat een heerlijke maaltijd oplevert.

 Mink ziet het met groot genoegen aan.

Vandaag gaat het, via Saint Malo, naar Mont Saint-Michel. Hoofd-tourist is nog nooit in het kasteel op zee geweest en wij, de rest van de possy, offert zich graag op.

Het heeft wel wat als je jezelf laat meevoeren in de meute, die kennelijk vandaag op hetzelfde idee is gekomen om het kasteel te bezoeken.

Om er te komen pers je jezelf in een toch al overvolle Shuttlebus, die op en neer rijdt tussen parkeerplaats en kasteelingang. Als dan ook nog eens een groep Japanners zich bij ons wil voegen, zijn de scheldkanonades, van de meeste Europeanen, niet van de lucht.

Het is, zoals verwacht, vol in de nauwe straatjes van Mont Saint-Michel, om niet te zeggen dat je over de koppen kan lopen. De aaneenschakeling aan souvenierwinkeltjes is even wennen, maar dan geven ook wij ons over aan alle goed bedoelde rommel.

Als je het stil kon laten zijn, zou je het wapengekletter en de knallen van de eenschots pistolen nog kunnen horen.

Zo vredelievend het in de Saint Pieterkerk is,

 

zo angstaanjagend is het als je een patroille zwaar bewapende soldaten voorbij ziet lopen. Hier te zien bij de ingang van het kasteel. Er lopen hier drie tot vier patroulles in en rond het kasteel. De diverse aanslagen zijn de Fransen niet in de kouwe kleren gaan zitten.

De dames hebben de smaak te pakken en tellen met alle liefde ieder €10,- neer om het klooster te bezichtigen, wij zetten ons aan een tafeltje in het restaurant met onbehouwen bediening en tikken hetzelfde af voor een glaasje bier.

Dan nog even over het parkeergeld, of liever, gelden. We komen om 15.11 u. aan en de eerste 2 uur parkeren bedraagt €6.30. Wij komen om 17.15 u bij de belaalautomaat aan en mogen €11.30 betalen. Die 4 minuten extra kosten ons €5,- .

In Mortain bezoeken we pizzeria Cascade en genieten daar van een heerlijke pizza. Bij terugkomst in Poteliere heeft Mink zoveel energie over, dat hij de zeis nog even ter hand neemt.

Poteliere 13

Het voornemen is goed, maar het weer is de spelbreker. Mink gaat aan de zeis en nee dat is niet een nieuw soort bier, maar om een stuk heel hoog gras te maaien. Ik wordt verzocht om het televisie beeld te laten ontvangen via de satelietschotel.

Hoofd-gif gaat een, heftig giftig, soort plant uit de tuin verwijderen. Nu de plant er staat is het ding niet giftig, maar gedroogd is ie levensgevaarlijk voor de paarden en de hond. Maar de regen houdt ons binnen en geeft mij de gelegenheid om deze Asus ZebPad 10 beter te leren kennen.

Want ik geloof dat ik de juiste afslag heb genomen. Neem mij niet kwalijk voor deze vreemde beeldspraak, maar het Bloggen op de tablet gaat nu, na een hele dag prutsen, lukken!

Dan nog even een stukje voor ingewijden. Door al het geprobeer, om de diverse manieren van het invoegen van foto's, kom ik langs afbeeldingen uit lang vervlogen tijden. Zo kom ik bovenstaande plaat tegen, die ingewijden  bekend zal voorkomen. 

Tja mensen, ik kon het niet laten.

Dat de regen ook zo zijn positieve kanten heeft, laat Hoofd-vrijages hier op duidelijke wijze merken.

U begrijpt het zeker wel, ook dit plaatje komt uit een zogenaamde stockvoorraad.

Poteliere 12

Steeds vaker bekruipt mij de behoefte om de laptop, via een dikke boom, naar de eeuwige jachtvelden te helpen.
Ben ik een minuutje aan het werk, beginnen de problemen.
Dit maakt het dagelijks maken van een blog een frusterende aangelegenheid.
Dus hebben wij, Hoofd-redaktie en uw scribent, besloten om over te gaan tot de aanschaf van een Asus ZenPas 10.
Alle blogs worden simpeler, maar hopenlijk houd ik hierdoor de moed erin.

De eerste blog, op de Asus, ging niet echt van een leien dakje maar er zit vooruitgang in.

Poteliere 11

Er zijn van die dagen waar je niks van verwacht en toch, achteraf, zeer productief blijken te zijn geweest. Zo gaat het in de ochtend eerst naar de Aldi en de Carrefour. Niks bijzonders dus, totdat we bij het brood komen. Want de Aldi heeft de gewoonte om maar 3 speciale broodjes per keer te bakken. Dus zijn die weg, dan moet je wachten tot er nieuwe zijn gebakken. Dus vraag ik vriendelijk aan de kassa juffrouw of we nieuwe broden kunnen krijgen. Dat duurt 20 minuten, zegt ze. De rest van de boodschappen wordt ingeslagen en ook afgerekend. Maar nog geen broden. Dus blijf ik geduldig wachten, terwijl Hoofd-inkoop de winkel verlaat. Dan komt de juffrouw met…. de verkeerde broden aanzetten. Nu is mijn Frans niet echt, wat zal ik zeggen, euh geweldig? Maar we komen eruit en ik wil de broden betalen. Een hele rij staat er nu voor de kassa, maar wat schetst mijn verbazing, ik mag doorlopen en wordt als eerste geholpen. Wie zei ook alweer dat de Fransen niet aardig zijn?

Tegen alle verwachtingen in blijft het droog, dus kunnen we aan onze klussen beginnen.

Toon Hermans zong al eens, “Wat staat daar in het struikgewas, het is een…… “ Nu weet ik het antwoord, het is Mink met in zijn handen een enorme zeis. Nee, magere Hein is het niet! De elektrische afrastering maakt kortsluiting met het natte gras en dat mag niet. Dus Mink maait de stukken onder de afrastering weg, een verschrikkelijke klus, lijkt mij.

Ik word betrapt, door de fotografe, op de maaimachine. Want na de diverse regenbuien, groeit het gras als kool. Hoewel dat laatste natuurlijk helemaal niet te maaien valt.

Op een gegeven moment springt Jikke, fotograaf van dienst, met ware doodsverachting vlak voor de aanstormende maaimachine om deze schitterende plaat te schieten. “Alles voor de kunst” roept ze enthousiast.

Baloe is weer aan zijn ba….en geholpen, wat hij had een aantal hechtingen verwijderd, dus mocht hij vandaag zich weer bij de dierenarts vervoegen. De “lampenkap” is groter geworden, maar meer licht geven ho maar!

Poteliere 10

Gisteravond is het weer genieten van de prachtige luchten in het westen, waar de zon doorgaans ondergaat.

Vanmorgen gaan de dames, met de hond, het bos in voor een ferme wandeling.

Baloe heeft het helemaal naar z’n zin, zo in het wild heen en weer te vliegen zonder zijn kap op.

Het wordt wel een ander verhaal als ze plotseling oog in oog staan met een hert. Gelukkig zit de hond, juist op dat moment, aan de lijn.

Bij dit soort rotsformaties verwacht je gemzen en en niet een vreedzaam hertje.

We hebben een uitbreiding van de reis possy. Jikke en Mink gaan de komende dagen de gelederen versterken. De “dienstopdrachten” zijn alweer uitgevaardigd, alleen moeten de weergoden dan wel meewerken. Mink schijnt, als geen ander, om te kunnen gaan met een zeis. We gaan het morgen allemaal meemaken.

Poteliere 9

Soms zie je iets voor je eigen ogen gebeuren, wat je eigenlijk niet gelooft. De dames zijn samen op pad en ik mag op Baloe passen. Het is mooi weer, dus we zitten buiten onder de partytent, die we vanmorgen hebben opgezet.

Lekker in het zonnetje, als het opeens op het dunne tentdoek zachtjes begint te tikken. Regen? Met dit mooie weer, zomaar een buitje? Ik zet Baloe maar even in de keuken en loop naar de camper om de was even binnen te halen en deur dicht te doen. Zodra ik bij de camper ben moet ik nog haast maken ook, want het komt ineens met bakken naar beneden.

Kort maar hevig, kun je het wel noemen.

Ik zit weer rustig in de keuken te lezen, als in mijn ooghoeken een klein muisje zich meldt. Ik open de tuindeur, zodat ie lekker naar buiten kan. Maar daar heeft meneer, of mevrouw, muis geen enkele behoefte aan. Nee, sterker, ze trippelt rechtsreeks op Baloe af. Deze springt op en neemt het muisje in de bek. Ik bedenk alvast een plek waar ik het kleine maar moedige dier kan begraven. Maar nee, hij/zij ontsnapt en trippelt weer weg.

“Die zal haar/zijn lesje geleerd hebben” denk ik nog.

Maar even later komt het ding weer aangetrippeld en begint aan een ontdekkingsreis rondom de jonge hond.

Tja, waar een klein diertje groot in kan zijn. De hele tijd vraag ik mezelf af, of dit nu bravoure is of pure naïviteit.

Poteliere 8

Er komen alarmerende berichten uit de stad. " Jullie hebben een wespennest in de tuin" melden de buurtjes. Nu weten stadse mensen het verschil niet tussen en vlieg, een wesp of een bij, maar paniek is er zeker. " Ik heb de verdelger al gebeld" meldt de buurman. Kijk voor € 65,- wil deze best wel even komen kijken. In no-time ziet de man dat het om een bijenvolk gaat en belt een Imker.

Helemaal gelukkig komt de Imker zijn nieuwe "volk" ophalen, want zoveel bijen zijn niet meer in leven.
Eind goed, al goed?!

Vandaag komt ie nog even kijken, want de buurtjes hebben nog een paar zien vliegen.

Maar hij vertrekt weer binnen een minuut.

Vanavond komt hij nog even terug, gewapend met een mand om het toch achtergebleven deel van het volk mee te nemen.