Tres Estrellas 4 (Barcelona)

Als we na de koffie door Barcelona wandelen, vraag ik me af waarom wij dit allebei zo’n heerlijke stad vinden. We komen tot de conclusie dat het de sfeer is die het uitademt. De architectuur is zeer divers. Je ziet nieuwe- en ook zeer oude gebouwen naast elkaar staan. Eigenlijk geldt dat ook voor de bewoners. Jong en oud leeft met wederzijds respect naast elkaar. Je merkt dat bijvoorbeeld in de bus, waar een jongeling onmiddellijk opstaat als een oudere de bus binnenkomt. Hoewel het steeds drukker wordt, blijft het wandelen over de Ramblas een heerlijke bezigheid.

Het blijft enerverend te zien hoe de “levende” standbeelden ieder jaar weer meer indrukwekkender worden dan ze al waren.

Als je de Columbus-zuil voorbij gaat, waarop Columbus prijkt met z’n vinger wijzend naar het door hem ontdekte Amerika, kom je in de belangrijkste haven van Europa, waar hier en daar de rijkdom vanaf straalt. De Catelanen zijn een trots volk, die al jaren vechten voor afscheiding van Spanje om zelfstandig verder te gaan. Komende dinsdag 30 januari moet in principe de naar België gevluchte afgezette regiopremier Carles Puigdemont aanwezig zijn in het Catalaanse Parlement om mee te kunnen stemmen voor zijn premierschap .…. het blijft allemaal ingewikkeld. Wel zie je in de stad een tweespalt ontstaan van voor- en tegenstanders van de afscheiding. Zo zie je afwisselend en veelvuldig de “Nationale”-  en de Catalaanse vlag wapperen.

Het is een prachtige dag, met temperaturen waar je U tegen zegt en dit nodigt uit om heerlijk van het zonnetje te genieten. Het gaat zelfs zo ver dat het overhemd en lange broek weer aan moeten om maar niet te verbranden.

Op het strand wordt ook genoten van deze warme januaridag.

Ho…. vergeet ik bijkans ons bezoek aan het Picasso Museum.

Voor alle duidelijkheid, deze foto’s mogen niet gemaakt worden en daar wordt streng op gecontroleerd. Maar trots zijn de Catelanen op “hun” Picasso en niet te vergeten Gaudi. Want ook die laatste heeft zijn stempel gedrukt op de architectuur van Barcelona. 

Morgen gaat het richting Benicasim, waar we, als er plaats is, een poosje zullen blijven.

Tres Estrellas 3 (Barcelona)

Even over negen staan we bij de bushalte, maar voor vandaag geldt, mañana, mañana, kennelijk niet want hij is al weg. Dus dat wordt 20 minuten geduld oefenen, maar om 10 uur stappen we uit op Plaça de Catalunya. Het moet maar weer eens gezegd; die reisleidster van mij is nog beter dan Google Maps of TomTom. Alsof we hier gisteren nog geweest zijn, leidt ze me naar El Corte Inglés, een enorm warenhuis van 8 verdiepingen.

“Hier hebben we immers koffie gedronken, met dat mooie uitzicht!”

Het warenhuis El Corte Inglés is een “begrip” in Spanje. Met veel winkels verspreidt over Barcelona blijft degene op Plaza Cataluny de grootste. Het is Barcelona's antwoord op het Engelse Selfridges of Macys.

Dat van dat uitzicht klopt, hemeltje hoog en adembenemend.

 

Als dan de cappuccino ook nog eens lekker smaakt en er een tweede bakkie wordt aangerukt, kan mijn dag al niet meer stuk. Hier verneem ik ook de rest van het dagprogramma, want we gaan naar het “Museu Picasso” aan de Carrer Montcada.

Nu blijkt dit een onooglijk steegje te zijn, als je halverwege de Rambla’s linksaf slaat.

Zeg maar even voorbij het erotisch Museum en het Mercat de la Boqueria. Officieel heet het Mercat de Sant Josep  en het is de grootste vers-markt van Spanje. De markt heeft internationale faam en wordt dagelijks bezocht door zeer veel toeristen. Dat laatste is in de ogen van de marktkooplui een “crime” aan het worden, want toeristen kopen bijna niks en lokale klanten vinden het te druk.

Morgen zal ik een aantal, hoogst illegale, foto’s plaatsen, want die zijn streng verboden om te nemen. Tot 2 keer toe ben ik door een zeer alerte bewaker op de vingers getikt, dat dit, in verband met de beeldrechten, absoluut niet is toegestaan.

Tres Estrellas 2 (Barcelona)

Een gezegende dag, of liever gezegd een verregende dag? Het lijkt een contradictie, maar dat hoeft het niet te zijn. Vanaf vannacht 5 uur regent het onafgebroken pijpenstelen en het ergste lijkt nog niet voorbij. Terwijl in Capmany de storm in alle hevigheid woedt, genieten wij van een tamelijk rustige dag.

Oké, het regent, maar Netflix is ons welgevallig. De prachtige Engelse serie, The Crown, kunnen we bekijken dankzij een tweede router waarmee we simuleren dat we in Nederland zijn.

Terwijl er gisteravond om de 15 minuten een vliegtuig over ons hoofd scheert is het vandaag, mede door het slechte weer, een stuk rustiger. 

Maar de onophoudelijke regen laat haar sporen duidelijk op de campingpaden achter. Ook onze Zweedse buren hebben genoeg van de nattigheid en vertrekken met hun enorme campers en dat is maar goed ook, want nu hadden ze middenin een meer gestaan.

Morgen stappen we op de bus om Barcelona te bezoeken.

Tres Estrellas1 (Barcelona)

We betalen voor 2 dagen, want we zijn toch echt van plan om een dagje rust te nemen in Capmany. Temeer daar de zeer aardige jongeman aan de receptie ons vertelt dat het prachtig weer zal worden. Maar eenmaal geïnstalleerd, raadpleegt mijn weervrouw WeatherPro.

De verwachting voor vrijdag is schrikbarend!! Het resultaat is de opdracht voor een “onmiddellijk” vertrek in de vroege ochtend! Want om nu met windkracht 9 Bft, met stoten van 12 Bft met een camper te gaan rijden is niet echt een pretje.
Vanmorgen wordt de voedselvoorraad geraadpleegd en is het hoognodig tijd om een goed geoutilleerde kruidenier te bezoeken. Dat wordt de Lidl in Castelldefels een paar kilometer voorbij de camping Tres Estrellas.

Als we Capmany verlaten ontstaan er al dreigende luchten, die niks goeds voorspellen. Het geeft een beter gevoel om weg te gaan, maar het blijft natuurlijk zonde om 1 dag wel te betalen en er geen gebruik van te maken. Maar veiligheid voor alles, is het devies.

Onderweg ontdekt de fotografe deze onderkomens van minder bedeelde mensen en daar rijd je dan langs in een camper.

In Barcelona komen we de eerste palmbomen tegen.

Vergeet ik toch bijna ons plekje aan de zee te laten zien. Pal aan zee kost een tientje extra per nacht, maar hoofd financiën zegt: “dan hebben we onze ogen toch dicht”.
Er gaat niets boven vrouwenlogica.

Capmany 1 (Spanje)

Het is maar goed dat ik geen geluid-bestand heb van vanmiddag. Gisteravond weigerde de upload van de Blog. Vandaag, onderweg, het nog eens geprobeerd maar geen soelaas. Vanmiddag, hier op de camping in Capmany,  vanaf 1 tot 4 uur ermee bezig geweest, terwijl mijn medepassagier heerlijk van het zonnetje geniet. Het probleem ligt bij het bijvoegen van de foto’s, dus is het posten een beetje omslachtig, maar het gaat!?
De dag begint met een schraal zonnetje, maar dat verandert gedurende de dag en het wordt zelfs heet in de camper.

Maar de wereld om ons heen is prachtig en het doet zoveel vriendelijker aan als het zonnetje schijnt.

Dat we steeds meer zuidelijker komen is wel te zien aan de bloeiende kersenbomen, tenminste dat denkt mijn tuinierster. De wijnranken op de achtergrond onderstrepen het zuidelijke karakter. Trouwens, deze keer hebben we minder last van de “Vent lateral”, of zoals mijn vertaalster zegt, “Horizontale winden”. Ikzelf heb meer last van de “Vent vertical”, maar gelukkig verdwijnen die, grotendeels, in de zitting van de stoel.

De toppen van de Pyreneeën zijn bedekt met een laag sneeuw wat prachtig te zien is, nu ze in de zon liggen te glinsteren.

En dan, waar ik mij stiekem de hele dag en ook een deel van de nacht op heb verheugd! Ze staat er! Echt waar! Ik vraag mij iedere keer weer af hoe ze dat zo nauwkeurig uitkient, om er precies op tijd te staan om mij welkom te heten in Spanje.  

Les Granges (Franse wijnboer)

Als we gister aankomen bij de camperplek in Pont-a-Mousson, zijn we de enige camper. Dit hebben we hier nog nooit meegemaakt en we zoeken ons favoriete plekje op. In de verte hoor ik iemand roepen, maar dat kan natuurlijk van alles zijn. Als ik de stroom aansluit, hoor ik een scheidsrechterfluitje snerpen. Ik kijk nog eens rond en ontwaar een druk zwaaiend figuur in de buurt van receptie. We mogen daar blijkbaar niet staan. Als hoofd financiën even later gaat betalen blijkt dat dit in verband met overstromingsgevaar is! We moeten ons achteraan, bij de jachthaven, opstellen en het mag maar voor 1 nacht.

Ook een leuke plek, hoewel mijn bijrijdster nu wel de Moeselle gaat missen! Het blijkt dat er al een overstroming is geweest, waarbij er op “ons eerste plekje” 1 meter water heeft gestaan. Hierdoor is alle elektra daar en de Wifi stuk gegaan. Hier in de jachthaven is gelukkig wel stroom, maar nog geen WiFi.
Als we de volgende ochtend, in alle vroegte, weer vertrekken staan er grote hekken voor de ingang. Er wordt weer hoogwater verwacht, dus wordt vanaf nu de camperplek, voor onbepaalde tijd, weer gesloten.
Krap 600 kilometer hebben we vandaag voor onze wielen liggen en als ik de eerste rotonde opdraai, zie ik uit mijn ooghoek een Fransman met een noodgang, links van mij, de rotonde opscheuren en even later begrijp ik zijn haast. Want luid toeterend begroet hij mij vriendelijk en heet mij van harte welkom op het Franse stratenverkeer. Het blijven vriendelijke mensen, die Fransen, zeker in het verkeer.
Tjonge, wat is het overal nat. Nu is dat laatste een zogenaamd understatement, want heel Frankrijk lijkt wel verzopen.

Complete landerijen staan onder water, en er komt nog meer aan als we de camperplek beheerder mogen geloven.

Soms staat het water tot aan het straatniveau, waar nog auto’s moeten rijden. Want laten we eerlijk zijn, niet iedereen is zo vermogend om de Peage te nemen.
Wat trouwens opvalt zijn de bestuurders van de grote vrachtwagens. Uit welk land de aanhanger ook komt, wat te zien is aan de opdruk en het kenteken, allemaal worden ze bestuurd door een Litouwer, Roemeen,Bulgaar,  Tsjech of een Pool. Zo halen we diverse Vos Logistics aanhangers in, maar allen hebben een Oost Europese bestuurder. “Become a Subcontractor” prijzen ze deze broodroof van Nederlandse chauffeurs aan op hun website. Wat zei Brederode ook alweer: “het kan verkeren”.

Deze twee foto’s zijn vaker op deze blog te bewonderen, omdat iedere keer als we Lyon doorkruisen, dit gebouw enorm opvalt. Toch gek dat je altijd dwars door deze grote stad moet crossen.

Onze plek voor vannacht is een wijnboer, waar de kerstballen nog in de bomen hangen.
Ook de ingang van de wijnwinkel is nog versierd met een Kerstman en diens ballen. In de winkel proeven we nog een rode wijn, die de 3e Kerstdag is geopend (27-12-2017). De smaak is uitstekend, dus er gaat, naast een 5 liter pak witte-, ook een pak 5 liter rode wijn mee.

Morgen gaat het richting Capmany, net over de grens in Spanje. Ik kan me nu al verheugen op de vriendelijke dames die mij, ieder jaar weer, langs de kant van de weg staan te verwelkomen. Ik hoop niet dat ik al te onrustig zal dromen, vannacht.

Pont-a-Mousson

Vrij vertaald, Brug over de Moezel en de plek die we van plan waren zaterdag aan te doen, maar soms loopt een reis iets anders dan gepland.

Zondag heerlijk naar Ajax-Feyenoord gekeken, waarvan de uitslag 2-0 verdiend was. Dat een paar uur later die “lichten” uit Eindhoven in de laatste 30 seconden, van de blessuretijd notabene, nog de winnende goal tegen Heracles scoren, verpest ietwat mijn dag, maar ach, “het is maar een spelletje, toch!?”

Maandagochtend melden we ons, met kloppend hart en ietsjes gespannen, bij de garage. Ik heb nog niet verteld dat we reeds in het Franstalige deel van België zijn en daar hebben ze geen behoefte aan Vlaams, oftewel Nederlands, dus moet alles in het Frans. Op mijn vraag, aan mijn vertaalster, wat slang in het Frans is, komt ze via het vertaalboek uit op “Serpent”. Ik had het gezicht van de monteur wel willen zien als ik hem verteld zou hebben dat het euvel “Peut etre” aan de slang van de Turbo kon liggen. Nu is een serpent wel een slang, maar dan zo eentje die over de grond kruipt. Trouwens die wijsheid, over de Turbo, heb ik van mijn garage-houder die ik zaterdag heb gebeld.

Dat we niet de enige “Car du camping” in de garage zijn is wel duidelijk en onze monteur is met beide aan het werk, wat nou mannen kunnen niet multitasken!

Na grondig onderzoek, ontdekt deze geweldenaar het euvel. Een dikke slang, die met een klem om een pijp zit, is er afgeschoten. De Turbo kan dan geen druk meer opbouwen, dus verliezen we compressie.

Slang er weer op, een nieuwe “Clip de serpent” en het zaakje draait weer als een zonnetje. Wij melden ons bij de receptie voor de “pegulanten”, waarbij de receptionist ons glazig aankijkt en kortaf zegt “Dix”. Mijn vertaalster kijkt mij daarop weer glazig aan. Als de jongeman zijn beide handen, met gespreide vingers, ten hemel spreid, is het ons duidelijk. Deze exercitie gaat ons zegge en schrijve €10,= kosten.

In het stadje, wat in een dal ligt, is het nog helder,

maar dan rijden we al snel de dichte mist in.

Boven, in de Ardennen, worden we getrakteerd op sneeuw langs de kant van de weg.

Ik wil toch nog iets kwijt over de Franstalige Belgen. Onze Frietkot beheerder wilde absoluut geen geld voor de stroom, maar kwam vanochtend speciaal om 8.45 uur terug, terwijl hij vandaag gesloten was,  om onze stroomkabel los te koppelen. Bij de garage werden we, weliswaar wat onwennig, met alle egards en vriendelijkheid ontvangen. Kortom vriendelijke mensen die Walloniërs.

Aywaille 1 België

Daar gaat ie dan, ons lieve, maar kreupele campertje. Ik “mag” achter het stuur als ze op de sleepwagen wordt getakeld. Een vervelende ervaring, want je ziet helemaal niks. Als dan ook nog eens mijn bijrijdster het op haar heupen krijgt, wordt het helemaal een feest. Ik heb de sleepwagen chauffeur er namelijk attent op gemaakt dat we nog een stel fietsen achterop de camper hebben. Met het omhoog rijden bestaat de kans dat, door de overhang van het fietsenrek, het zaakje de grond gaat raken. Dat ziet ook mijn coördinator en die laat geen ruimte voor fouten toe. Als het rek ook maar een paar millimeter van de grond is, zet ze een keel op en gebaart de chauffeur dat hij onmiddellijk moet stoppen met zijn capriolen. Hij ziet de bui hangen en sleept een paar forse balken naar de achterkant om de rek te vrijwaren van beschadigingen.

Hoe vaak hij ook roept dat hij  “Professional” is en verstand heeft van dit “Métier”, ze geeft geen krimp.

Als dan ook, nog eens, de voorwielen van de sleper omhoog komen is het polonaise. Dit alles gaat gepaard, met het toepasselijke “Tombe la neige”, het vallen van de sneeuw.

Maar dan toch komt het hele spul op de wagen, zoals dat zo mooi heet en kunnen we op weg. De angst slaat mij om het hart als we een viaduct naderen. De camper is 3 meter hoog, de sleepwagen ongeveer 1,50 boven de weg en ik zie een bord met 4,50 meter, vlak voor het viaduct…….. maar het gaat….. “krek”.

Bij de garage aangekomen wordt ons duidelijk dat we niet aan de stroom kunnen en ook niet op het terrein kunnen parkeren in verband met “Salon” een soort promotie show die ze dit weekeinde hebben. Bovendien is de bewaking voor vannacht uitbesteed aan een “Chien”, oftewel een grote hond. Kijk, meer is niet nodig om mijn reisgenoot te overtuigen dat we wel elders gaan staan.

Maandag zijn wij aan de beurt, dus is dit een zondagje auto’s “kiekn” in plaats van brommers.

Het verkeer raast hier het stadje Aywaille binnen en iedere keer krijgen we een opsodemieter, omdat we zo dicht tegen de weg aan staan. Dus zoek ik vandaag een ander plekje. wat ik pal naast het frietkot “Friterie Chalet de Mims” vind.

Maar als de eigenaar komt vertelt hij in niet mis te verstane woorden dat “dit absoluut niet de bedoeling is”, want deze plek is voor zijn patatklanten. Hij legt uit dat die te beroerd zijn om ook maar 1 meter verder te lopen dan noodzakelijk. Verderop en niet anders, is zijn “demand”. Als ik hem brutaal vraag of wij bij hem aan de stroom kunnen komt het verbazingwekkende antwoord, “Bien sur!” maar natuurlijk.

Dus staan we nu geriefelijk aan het elektrisch en komt hij morgenochtend speciaal terug om de stekker te verwijderen. Vanmiddag kan ik daarom heerlijk Ajax-Feyenoord kijken.

Beaufays, Belgie

Huh, Inderdaad een beetje een vreemde plek… maar laat ik beginnen bij het begin.
“Half zeven”, roept mijn reisleidster als ik vraag hoe laat de wekker moet worden gezet. Want tegen alle gewoontes in vertrekken we dit jaar op een zaterdag. Ja, ik weet het “Stick to the plan”, maar er is maar één die beslist, nietwaar? We slapen in de camper, precies, we staan voor de deur, maar toch. Na “The Voice of Holland”installeren we ons in een steenkoude camper, ondanks dat we de kachel al een tijdje aan hebben. We liggen nog niet of er ontstaat kabaal achter de camper, maar voordat ik alle lichten uit heb, zijn de daders verdwenen. Vanmorgen blijken ze een container te hebben omgegooid. Dit doet de nachtrust geen goed en ik lig de halve nacht te “waken”.
‘s Morgens is het wit om ons heen en na het ontbijt vertrekken we richting Pont-a-Mousson.
Langzamerhand wordt het licht en ondanks de sneeuw op de linker weghelft wordt er driftig ingehaald.

Het gaat allemaal voorspoedig en na Hoogeveen is de sneeuw verdwenen.

De Waal is compleet buiten haar oevers getreden, maar levert wel een mooi plaatje op.
Tijdens een bezoek van Hans en Henny, die even verslag komen uitbrengen over hun eerste tocht met hun nieuwe camper, worden we attent gemaakt op het feit dat wij met iets meer dan 6 meter, absoluut niet dwars door Luik mogen. Maar TomTom is ijzerenheinig en alleen Sygic (ook een navigatie programma)  leidt ons “om” Luik.

We laten Luik dus links liggen en zien nog wel de gebouwen waar we altijd pal langs zijn gereden. Nu kost het ons 10 extra kilometers. Nog even zien we ons vertrouwde weggetje, pal langs de Maas (rechts op de foto).
Luik voorbij komen we onze eerste Ardennen “heuveltjes”tegen en bij de zoveelste bult horen we een droge plof. Het motorvermogen laat het afweten en ik zoek de eerste de beste afrit. De enige geruststelling is dat er geen rode lampjes gaan branden.
Eerst maar eens onze garage raadplegen. Die vermoedt dat er ergens bij de turbo een slang is afgeschoten. Wij bellen aansluitend de NKC die ons doorverbindt met de Alarmcentrale.

Terwijl de sneeuw gestaag naar beneden komt, is het nu wachten op een monteur of sleepdienst. Gelukkig is er in de kledingwinkel uitverkoop!

Er komt schot in de zaak?
Wordt vervolgd.

Straattaal

Heb ik toch nog een nieuw woord geleerd. Kech. Met dank aan het ondankbare liftende rappertje.

Nu wil het geval dat ik de afgelopen week in de omgeving van een 14jarige puber, mijn kleindochter, heb mogen verkeren. Toen ik haar vroeg wat zij van het voorval vond, haalde ze ongeïnteresseerd haar schouders op. “Daar is toch niks mis mee?” was het ontluisterende antwoord. “Daar is alles mis mee” probeerde ik nog te redden, wat er te redden was. “Die meiden worden voor hoer uitgemaakt, terwijl ze hem uit de brand helpen, dat kan toch niet?”, “Dat moeten hun weten!”… Met dit antwoord was ik volledig uit het veld geslagen en staakte de discussie voor dat moment.

Nu zijn vrouwen in straattaal al langer de pineut. Synoniemen te over, die niet allemaal even flatteus zijn. Maar het schijnt te wennen, ook bij de dames. Ooit hoorde ik op een terras hoe een paar studenten een serveerster een “sleepslet” noemden. Ze verblikte of verbloosde niet. Ook een vrouwelijke medestudent werd betiteld als “gleuf”, waarbij ik bijkans, van kwaadheid, uit mijn vel sprong.

Toen ik, later op de dag, mijn kleindochter er nog eens naar vroeg, meldde zij mij, dat ook op haar school meisjes met Kech werden aangesproken. Gelukkig zijn op deze school dit soort uitingen snel de kop ingedrukt. Het zal hopelijk nog wel even duren voor het woord Kech is ingeburgerd, want als het maar vaak genoeg wordt gebezigd, zal het op den duur steeds meer van z’n beledigende lompheid verliezen. Want zo werkt het: toen rappers vrouwen jaren geleden betitelden als ’bitches’, zorgde dat ook voor ophef. Nu zijn er vrouwen die elkaar high fiven en „Let’s go bitches!” tegen elkaar roepen voor ze de C&A of de Primarkt ingaan…

Zo heeft straattaal ook wel leuke synoniemen en kunnen we het nieuws ook wat opfleuren. Mooiboy Camiel Eurlings is een papfles want hij gaf pakkies aan z’n flappie en gaat nu loesoe bij het IOC.

Da’s fakking skir ouwe. Jeweettochzelluf!

Het nieuwe jaar

Het jaar is nog maar net begonnen als ik de volgende mail op mijn telefoon ontvang.

“Beste Herman de Visser,

Je ontvangt deze mail omdat je een laptop van HP bij Coolblue hebt besteld. Vanmorgen heeft HP bekendgemaakt dat sommige laptops brandgevaarlijke batterijen hebben.”

Op mijn telefoon klik ik een “link” aan en lees: “Verwijder onmiddellijk de accu van Uw Laptop, zet de laptop NIET aan…. enzovoort enzovoort..

Maar de accu van mijn mooie laptop kan niet verwijderd worden. Wel kan ik ook een programmatje downloaden, om de batterij te testen. MAAR DAAR DIENT DE LAPTOP VOOR AANGEZET WORDEN, mijne heren, want EXE bestanden draaien niet echt lekker op een Android telefoon.

Kijk, dat het oude jaar onstuimig en ontvlambaar eindige was al vervelend genoeg. Maar dat mijn laptop ook nog eens licht ontvlambaar bleek te zijn…..Daar zit ik dan op Schiermonnikoog met een laptop die niet aan mag, op het gevaar af dat hij in brand vliegt. Heb je nog geen zogenaamd WritersBlock ontwikkel je er wel eentje. Krijg ik binnen 14 dagen een nieuwe c.q. andere laptop, het is maar de vraag. De camper staat alweer onrustig snuivend en stampvoetend op stal, onrustig omdat we binnen veertien dagen alweer vertrekken richting het warme zuiden.

Het feit, lieve lezers en lezeressen, dat U dit leest betekent al dat ik de stoute schoenen heb aangetrokken. Met bonzend hart druk ik de aan-knop in. Het opstarten duurt veel langer dan normaal, wat mijn bloeddruk niet ten goede komt. Dan blijkt de WiFi verbinding niet optimaal te zijn en in gedachten zie ik al rook uit de laptop omhoog kringelen.

De 860 Kilobite lijkt per bitje op mijn apparaat te komen. Ik start het programma op……

Een enorm groene vink verschijnt er op het scherm. Geen teruggeroepen batterij ontdekt!

Pff Lappie mag mee op reis.

Oh, voor ik het in alle “Turmoil” vergeet, allemaal een gelukkig nieuwjaar.