Aschaffenburg 1

Om even een idee  te geven waar dit ligt dan komt Frankfurt, Darmstadt en Wiesbaden in beeld, kortom we zijn in het westelijke deel van Bayern, hoewel Frankfurt dan net weer in Hessen ligt.  Bent U er nog?

We hebben over dit tripje van 60 km ruim 2 uur gedaan. Dit komt omdat we dwars door de heuvels zijn gekomen en door meer dan 20 rustieke en/of pittoreske dorpjes, waar maximaal 30 km/u gereden mag worden. Natuurlijk kunnen we kiezen om er binnen 45 min. te zijn.

       

Maar waar we nu langskomen is het werkelijk als in een ansichtkaart.

  

Tussen de dorpjes door liggen grote velden van bloeiend koolzaad, die door de zon verlicht, soms verblindend geel overkomen.

De camperplek is, als we aankomen, heerlijk rustig en ligt pal aan de rivier de Main. Maar na verloop van tijd stroomt ook deze plek vol.

Op het moment van telling ontdekken we op deze, redelijk kleine camperplek, minimaal 30 campers, hieronder is ook een camper-club uit Bayern, die met 10 clubleden hier een ontmoeting hebben om vervolgens de komende 10 dagen gezamenlijk rond te trekken. Dus morgen wordt het ietsje rustiger.

Het is hier mooi, heel mooi. Ali maakt op en rond de camperplek even een paar plaatsjes, die er mogen zijn en een goed beeld geven van de omgeving.

 

 

Door op de foto’s te klikken kunt U ze in een groter formaat bekijken.

Dat we hebben besloten om hier een paar dagen te blijven hoeft verder geen betoog.

Bad Soden-Salmunster

Een late Blog vandaag, maar de regelmatige lezer heeft daar zelf de reden al van ontdekt. Inderdaad, we zijn naar de sauna geweest en het Bad vooraan de naam verraadt dat al.. O’ja, ik moet even een paar foto's publiceren van de heenreis hier naartoe, anders heeft Ali vandaag de laatste foto’s gemaakt.

 

Maar het verhaal draait vandaag om 50 cent. Op veel camper plekken heb je elektra palen waar je 50 cent in moet doen en dan krijg je voor een bepaalde tijd stroom. Zo ook in Alsfeld, waar we na het bezoek aan het stadje uitrekenen hoeveel we voor de nacht nog nodig hebben aan stroom. Na lang twijfelen besluit ik 's avonds laat nog eens 50 cent in de automaat te gooien. Het geeft toch een rustig gevoel, dat niet midden in de nacht de stroom uitgaat, de diepvries ontdooit en al de vlees-vervangende artikelen in de prullenmand kunnen. De volgende ochtend, rond 11 uur, vertrekken we en tot mijn verbijstering zit er nog precies 50 cent in. En dat zijn dingen waar ik slecht mee kan omgaan en halverwege de trip naar Bad-Soden-Salmunster kan ik het niet laten een opmerking te maken. “Toch zonde van die 50 cent”. Ali barst in lachen uit. “Toen we daar aankwamen stond er nog 1.17 euro op, zeurpiet”

In Bad-Soden-Munster gooi ik nog snel even 50 cent in de Elektra paal en er komt 2 Kw (kilowatt) op te staan, dat is ruim voldoende voor de nacht, lijkt mij. Bij de balie van de sauna, wat overigens nog een aardige tippel is vanaf de camper, waar we ook de overnachting van de camper moeten betalen, vraagt de mevrouw: Wilt U ook “Elekra Muntzen?” Hoe bedoelt U.” Wel U kunt alleen elektra met munten krijgen” Ik, “Welnee,ik heb er 50 cent in gedaan en der kwam 2 KW op te staan”. De mevrouw houdt vol dat dat niet gaat, ik haal mijn schouders op. Zij pakt de telefoon. Nou, U heeft iets verkeerd gedaan, zegt ze even later. Ali schiet in de stress, want nu hebben we geen stroom en ontdooit alles. Ik herhaal de procedure, die ik heb gevolgd, de mevrouw pakt weer de telefoon.”Der Chef komt gleich” Voor de 3e keer leg ik de procedure uit. “Es ist nicht moglich” zegt de chef. Oke, maar wij hebben stroom voor 50 cent, wat normaal 1 euro kost.

  Ik probeer zoeven nog eens 50 cent in de paal te gooien, jammer dat werkt dus echt niet meer.

Alsfeld

Alsfeld in Rotkappchenland gelegen in deelstaat Hessen. We zijn een paar jaar geleden ook in Hessen geweest en het blijft mooi. Overal zie je enorme velden met bloeiend koolzaad.

In Alsfeld staan maar liefst 400 Fachwerkhause en als je door die Altstadt loopt is het aaneenschakeling van mooie doorkijkjes.

Wat ons dan weer verbaast is dat hier gewoon auto’s doorheen racen. Voor deze foto hebben we 10 minuten moeten wachten om 1 foto zonder een auto te kunnen nemen. Tja zeg nou zelf, het leven van een Blogger gaat niet over rozen.

    

Van dit soort foto's kun je in dit stadje er 100 oftwel 400 maken.

Dan nog een verheugende mededeling; Onze kleinzoon is helemaal idolaat van de camper en vorige week heeft hij een nacht, samen met zijn grote broer,  in de camper mogen slapen. Dat werd een enorm feest en natuurlijk voor herhaling vatbaar. Grote broer mag in de zomervakantie een week mee in de camper hij ook,  maaaaarrrrrr dat moet je wel eerst op het potje. Tot voor kort was een gesprek over dit onderwerp niet aan meneer besteed. Hij ging over op een ander onderwerp, of negeerde de spreker volkomen.  “Want opa is, van t ’zomer,  niet van plan nog luiers te gaan verschonen”

Vanmorgen kregen we bericht dat meneer het al een week op het potje doet.

Opa, kom je al terug?

Frielendorf

We worden wakker door hevige regens en een harde wind, het is rond 8 uur, dus wij draaien ons nog een keer om en om 9 uur staan we op. Het is een vaste routine, stroom loskoppelen, die deze keer via de 40 meter haspel komt. Dat betekent een tijdje haspelen. Poten eronder weg en de oprijblokken verwijderen. Afvalwater- ton en toilet legen en terwijl ik nog even een rondje maak ontdek ik een enorme laag zand op de voorkant van de camper. De buurman kan mij vertellen dat dit zand uit Marokko is. Als ik een grap maak en vertel dat we dat echt wel hebben schoongemaakt, kijkt hij mij een beetje schaapachtig aan. Nee, het is de afgelopen dagen via de zuidenwind hier naartoe gewaaid. “Ach so” tja, wij waren vorig jaar in Marokko, vandaar “dem Spass”.

Volgens Ali moeten we naar Frielendorf, want daar is het mooi. Ze bedoelt dat daar een sauna is en het heerlijk sauna-weer is, bewolking en regen.

  Volgens de kaart rijden we een hele tijd op de “Fachwerkstrasse” en dat kun je merken aan de prachtige en grote vakwerk huizen, die we tijdens de rit tegenkomen. We hebben ‘vermijd snelwegen’ weer aanstaan en de weg voert ons door diverse mooie dorpjes. TomTom is gewillig, dat wil zeggen, tot aan het dorpje Frielendorf. We moeten linksaf en dan wordt het weggetje heel smal, ik bedoel heul smal. Als we dan ook nog een zandpad op moeten is het Ali genoeg, “we gaan terug”. Tom Tom pikt het weer soepeltjes op en laat ons de weg oversteken, waar we zojuist linksaf gingen en we rijden na 3 km  een dorp binnen. Met een prachtige bocht door het dorp, steken we even later weer de weg over……. en belanden we weer op precies hetzelfde weggetje als voorheen. “Terug”luid het commando naast me, maar eerst een beter adres ingeven. Wat ik ook ingeef, adres, coördinaten, NKC camperplaatsen, hij blijft ons het zandpad opsturen. We blijven de “grote”weg aanhouden, tot we een enorm bord zien van de camperplek. Het uitzicht op de camperplek is fenomenaal. Hoewel de harde wind, op deze berg, ons vanavond nog wel eens parten kan spelen.

De rails op de foto wordt niet meer gebruikt.

 

 

Een droom

Ik word wakker en open rustig mijn ogen, voor me zie ik een sprookjesachtig meertje, de weerspiegeling in het zacht golvend water is de ene keer een donkere regenwolk afgewisseld met het flikkeren van het zonlicht. Het riet wiegt zachtjes op een lieflijk briesje. De uitgebotte pluimen van de lisdodden (doerebouten) staan statig in de wind. Aan de overkant van het meertje zit een zwaan op haar nest zit te broeden. De mannetjeszwaan zwemt parmantig rond het nest om zo iedere indringer op een afstand te houden.

Het is geen droom, maar het uitzicht vanuit de rustruimte van de sauna, waar we vanmiddag hebben genoten.

Holzminden 6

Ons bezoek aan Holzminden loopt op haar einde en daarvoor zijn een paar handelingen nodig. We zijn nu een week onderweg en natuurlijk moet er dan nodig een was worden gedraaid. Temeer er hier geen woekerprijzen worden gevraagd voor het gebruik van de wasmachine en droger. Waar overal ruim 5 euro voor 1 was en 5 euro voor een droger wordt gevraagd hanteert Wilfried andere prijzen, per nacht 7,50 euro, of met een 10 rittenkaart 6 euro en voor een wasbeurt 2 euro en droger ook 2 euro. Dus vandaag wappert er voor de camper een aantal keer de droogmolen vol met was.

.

Op loopafstand is hier een Edeka en wordt de voorraad nog even aangevuld, want je weet immers nooit waar je morgen terecht komt.

Na een week begint ook de behoefte te groeien om te weten hoe het met het thuisfront  gaat, dus wordt gisteravond een poging gedaan een Skype contact te leggen. Dit mislukt, maar voor vanavond is een afspraak gemaakt om even contact te hebben. Wat de kleinkinderen betreft die hebben  zelf gezorgd voor een soort van herdenkingsplekje. Hun foto’s en tekeningen, met daarbij hun verhaaltjes, komen we ieder dag tegen.

 

Morgen weer op pad en wordt Holzminden weer een aangename herinnering waar wij, maar zeker ik graag terugkom(en).

Holzminden 5

Holzminden bevalt ons, dat is wel duidelijk. Vandaag, zondag, is er een zgn. Kukenfest, we denken in het kader van Oster oftewel Pasen.

We worden al vroeg opmerkzaam gemaakt op deze feestdag, want met brullende motoren komen regelmatig bootjes van de THW oftewel “Technische Hilfs Werke” voorbij scheuren. Eerst leeg, later met bezoekers van het Kukenfest. Vlak voor onze neus wordt er gekeerd.

Pasen is wel een dingetje voor Duitsers, alle winkels, die vandaag zijn geopend, zijn versierd met grote takken gevuld met met fel gekleurde paaseieren. Die takken kom je overal tegen, ook op de camping staan bakken met paaseieren.

 

Het is vreselijk druk en als we eindelijk een leeg tafeltje gevonden hebben bij onze favoriete IJssalon voor de onontbeerlijke portie Spaghetti ijs, worden we bijna onmiddellijk aangesproken “gehen Sie weg?”,  ‘Nein wir sitzen gerade’'.  Ali heeft hiervoor een speciale tactiek, het lijkt alsof ze de vragensteller niet hoort en/of ziet en dat werkt. Er ontstaan nog net niet gevechten om een aangetroffen leeg tafeltje. Ook willen mensen op de nog lege stoel aan ons tafeltje plaats nemen. Die lege stoel is dan ook snel van ons tafeltje  verdwenen. In het zonnetje is het genieten, ook van de langs ons tafeltje paraderende menigte.

Ook ontdekken we een nieuwe geurpaal nr. 8, maar deze keer moeten we hard nadenken over welke geur “Salbol”, een heilige geur uit de bijbel, is.

Als we onze neus in de geurpaal steken wordt het snel duidelijk ‘Kaneel’ schijnt een Bijbelse geur te zijn.

Wat is er dan mooier om na deze hectische drukte de rust op te zoeken in een eenvoudige maar mooie Lutherse kerk.

Holzminden 4

Het wordt druk op de camperplaats langs de Weser, zo druk dat onze buurman niet begrijpt waar al die Wohnmobillen blijven. En hij kan het weten, want hij komt hier al 10 jaar, zegt ie. Ali gaat op onderzoek uit en ontdekt dat nu ook het grasveld, helemaal achteraan in gebruik is genomen.

Er vormt zich zelfs een dubbele rij wat, wederom volgens de buurman, nog nooit eerder is voorgekomen. We geloven hem maar op zijn blauwe ogen.

De lucht betrekt en dat is voor Ali het sein om een wandeling te maken, stroomafwaarts die Weser entlang.

                                                                       

“Es wird etwas diesig” , zo de Duitsers zeggen, maar we zetten door, of beter gezegd, Ali zet door en ik volg. Op de wandeling om het stadje ontdekken we weer een geur-paal en aan het nummer te zien zijn er minstens 9. Maar ik denk niet dat we, bij dit bezoek aan Holzminden, ze alle 9 zullen ontdekken.

Wat we wel ontdekken, is een fenomeen dat wij nog niet eerder hebben gezien n.l. een openbare boeken uitleen kiosk.        

Heb je zin in lezen dan neem je er een boek uit, eventueel zet je weer een eigen boek uitgelezen boek terug. Wat opvalt is, dat de afdeling “Kinderboeken” half vol is. Kennelijk wordt hier door kinderen veel gelezen of voorgelezen.

Ik vraag me af of zoiets ook in Nederland zou kunnen of zal het boekenkastje aan de Paashaas worden geofferd middels een paasvuur?

Kennelijk wordt er in dit soort stadjes veel aan cultuur behoud gedaan, want overal zijn bordjes aangebracht over de achtergrond van een gebouw of huis.

 

Bijvoorbeeld dit huisje uit 1754 in de zgn. Stochwerkbauweise . Vroeger werd een ”Einhaus” huisje gebouwd met maar 1 ruimte waarin alles gebeurde. Hieruit heeft zich het zgn. “ Dielehaus” ontwikkeld, waar meerdere ruimtes werden gebouwd. Deze huizen met meerdere ruimtes werden voor koopmannen en handwerkers gebouwd. Speciale aandacht wordt voor de “Biedenmeier Tur” gevraagd. Het leuke is , nu we er op letten, dat we veel meer van dit soort deuren tegenkomen.

Dat het niet altijd goud is wat er blinkt, mag het volgende plaatje vertellen.

In dit huis is geen enkele deur of raam te ontdekken. Ook aan de zijkant of achterkant is geen enkele opening te zien, alles wat je ziet  is geschilderd.

Ook dit is cultuur.

Holzminden 3

Gisteren krijg ik een bijzonder tafereel aan de overkant van de Weser te zien. In een soort van ganzenpas komen 7 jonge dames aangewandeld, die allemaal een kinderwagen voortduwen. Nu heb ik best wel eens vrouwen achter een kinderwagen gezien, maar 7 achterelkaar prikkelt mijn fantasie: hoe zoiets bij elkaar komt. Ik zal jullie die fantasieën besparen, omdat even verderop de dames stoppen. Ik denk in mijn onschuld die gaan samen picknicken, maar wat schetst mijn verbazing als de kleding uitgaat en de dames in aerobic pakjes allerlei oefeningen achter de kinderwagen gaan staan doen.

Vanmiddag ben ik een beetje aan het knoeien met de satelliet ontvanger en kom langs RTVNoord, waar een knulletje een verhaal houdt over een achteruit filmende persoon wat een nieuwe rage zou gaan worden. “Het klinkt het een beetje saai, maar het is een echte ‘MINDFUCK’ is zijn commentaar. Soms ben je blij dat je jezelf niet (meer) hoeft te identificeren met een bedrijf. Ik kan mij dan ook niet voorstellen dat zoiets 2 jaar geleden zou zijn gebeurd, zonder dat daar gevolgen aan verbonden zouden worden. Of word ik te oud voor zo’n “modern” bedrijf?

De wandeling naar het stadje is altijd weer een genoegen, niet op de laatste plaats omdat ze hier heerlijk Spaghetti-ijs verkopen.

Een bord vol ijs, dat door een soort zeef is geperst waardoor het op spaghetti lijkt. De tomatensaus is aardbeiensaus en de geraspte kaas zijn chocolade snippers. Binnenin zit een grote bult met ongezoete slagroom verstopt, welke een beetje gaat bevriezen. Het is een traktatie van jewelste.

Natuurlijk moet Ali een kledingwinkel van binnen bekijken en ik neem de gelegenheid te baat een vreemd soort paaltje te onderzoeken.

Holzminden ‘duftstad’ = geurstad. Op verschillende plaatsen in het stadje staan dergelijke palen met een specifieke geur.  Door het rechter deksel op te tillen is het mogelijk deze geur naar hartenlust op te snuiven.

We zullen morgen eens een tour langs deze paaltjes gaan maken.

Holzminden 2

Sluit de ogen voor een paar momenten en stel jezelf voor aan de rand van een vredig stromend riviertje en een  uitzicht wat vergelijkbaar is met een ansichtkaart “groeten uit….”.

Nu is de verbeelding vaak sterker dan de werkelijkheid maar toch. Dit is de plek waar ik mijn hart aan heb verpand.  Terwijl ik dit schrijf heeft zich aan de overkant van de rivier een onverlaat geïnstalleerd, die op een elektronisch orgeltje de meest platte “feestmuziek” produceert. Hilarisch is het wel, om te zien hoe al die pensionado’s  geërgerd rond hun campertje lopen en schande spreken van deze “hun cultuur en rust” verstorende barbaar. Ik heb het al eens eerder gememoreerd, het lijkt een cultuurtje onder camperaars te zijn, je vreselijk te ergeren aan hun niet aangepaste omgeving. Oppassen voor verval dus.

Wij huren een E-bike en ja, die hebben we ook thuis staan, maar we besloten deze niet mee te nemen. In Turkije is het lastig om te fietsen en schijnen automobilisten niet gewend te zijn aan fietsers op de weg. Komt nog eens bij, dat de fietsen de gehele reis achterop de camper staan en daardoor ook nog eens de achteruitrijcamera geblokkeerd wordt.  Oohh, even genieten van een statig stroomafwaarts zwemmende zwarte zwaan.

De tocht brengt ons via Corvey, waar we al eerder waren,  met onder meer een kloosterkerk, crypte, slot en bibliotheek naar Hoxter. We drinken bij het ‘Schloss Corvey”  cappuccino met ‘Kirsch mit Rabarber Cake’  en ‘Apfelstrudel mit Sahne und Eis’.

Als ik achteraf bij de brengmevrouw meldt, dat bij mij het ‘Eis’ ontbrak is ze hevig verontwaardigd. “Dat hoort er ook niet bij” zegt ze pinnig. Als ik haar de kaart laat zien, heb ik het idee dat zelfs haar geblondeerde haar een rode kleur aanneemt. “Ich mach das immer so”. Nog nooit klachten gehad!  “Tja, maar wij zijn Hollanders”, brengt bij haar weer een wrang lachje naar boven.

Van Corvey gaat het naar Höxter, dit plaatsje heeft een historisch centrum met een nog grotendeels middeleeuwse structuur.

Onder de vele vakwerkhuizen zijn er enkele in de stijl van de Weser-renaissance. Deze kun je bijna niet missen als je door het stadje wandelt.

 

  

Op de terugweg schieten we nog een paar mooie plaatjes van de omgeving.

 

Morgen inkopen doen bij de Edeka  op loopafstand.

Holzminden 1

We zijn weer terug op een voor mij bijzondere plek namelijk Holzminden. Een grote camperplek met veel “dauercampers”, die er soms maanden staan. 4 jaar geleden stonden we hier ook en het geeft mij een thuisgevoel, dat ik op weinig plekken heb.

Maar laat ik eerst even teruggaan naar gisteren. s’ Avonds maken we nog een mooie wandeling langs het Dortmunder Ems Kanaal. Het geeft altijd een gevoel van rust, zo langs het water te slenteren. In Greven zijn, op korte afstand, een viertal bruggen, waarvan er nog 2 in gebruik zijn. De andere 2 zijn in een deplorabele staat en ik zou daar niet meer overheen durven. Plotseling kunnen we niet verder omdat het pad langs het kanaal met een hek is afgesloten. Rechts van ons zien we een zeer oude brug, waar nog een watertje onderdoor stroomt.

We dalen de dijk af om zo via die mooie oude brug weer terug naar de Marina te lopen, waar onze camperplek aan verbonden is. Als we beneden zijn ontdekken we dat we onder een aquaduct staan, waar de schepen overheen varen. Het watertje schijnt nergens op uit te komen.

Nog een beetje piekerend over hoe een en ander ooit in elkaar heeft gezeten wandelen we langs de oude brug weer steil omhoog. De puzzel wordt nog ingewikkelder als we ontdekken dat die ‘brug’ niet een brug maar ook een aquaduct is. Nu zijn we het spoor helemaal bijster. Als we verderop ook nog eens een soort water reinigings installatie ontdekken en het ‘oude’ kanaal op niets uitkomt wordt onze geest overvraagt en geven we de puzzel op.

    

In Nederland zouden we dit uitroepen tot een “Industrieel erfgoed” en hier een subsidie voor aanvragen ‘ter behoud van’.

Dat deze Marina annex Camperplek goed ‘gepflecht’ word kun je wel zien aan het weggetje dat leidt naar de jachthaven. Langs de kant van de weg staan overal narcissen geplant en om te voorkomen dat camperaars te ver naast de weg rijden zijn overal paaltjes in de grond geslagen.

Die paaltjes op hun beurt zijn weer, op de kopse kant, afgedekt met een stukje dakleer ter voorkoming van natregenen. Ik kan het niet helpen, maar ik houd van deze ‘Deutsche Grundlichkeit’

Morgen meer over ‘Mein Zu Hause’ Holzminden.

1 April, de eerste dag.

We zijn onderweg, dat wil zeggen dat we Nederland hebben verlaten en op onze 1e camperplek staan.

Maar eerst maar even over de vele reacties op mijn mail, die ik een paar dagen geleden heb verzonden, want het moet gezegd dat het hartverwarmend is om zoveel lieve en goede wensen mee te mogen krijgen op onze reis. Als het aan ons ligt gaan we ze allemaal inlossen  Voorzichtig zijn “Veel plezier” “Geniet ervan” enz. etc.

Ook de vele vragen die er in diverse mails zijn gesteld worden beantwoord, niet in dit verhaaltje, maar in een persoonlijk mailtje.

Het is goed om weer onderweg te zijn, iets waarin bij ons allebeide ons hart ligt. Niet om ‘weg’ te zijn, maar om nieuwe dingen te ontdekken, of het nu om mensen of om andere culturen gaat. 

De laatste dag in Nederland brengen we door  bij onze kleinzoon Milan die vandaag zijn  9e verjaardag viert. We vieren het op een zonnige zondag  (30 maart) en het is een waarlijk feest. Lekker fikkie stoken en dan met kleverige handen de marshmallow van je stokje peuteren om die vervolgens in je mond te proppen.

Hierna nog een heerlijke barbecue met patatjes en veel ketchup.

Natuurlijk moet er nog even een foto gemaakt van alle 5 kleinkinderen, eigenlijk een uniek moment.

Ter afsluiting mag er, met broertje Noah, in de camper worden geslapen. Doorgedraaid en donderjagende roept hij op een gegeven moment, “ik moet dit even kwijt”.  Als dan, na het tandenpoetsen, ook nog Cola en koekjes op tafel komen is het feest compleet. Het blijft nog lang onrustig in de camper.

 

We staan nu in Greven, pal aan het  ‘Dortmunder Ems Kanaal’ oftewel het DEK. Een prachtige plek en het is genieten van de voorbij varende bootjes. Nu is bootjes een  únderstatement’ stel je een schip voor van ruim 80 meter (meet het maar eens uit) en je hebt een idee.

O ja die mevrouw is Ali in inactieve houding. 

Nu wil het geval dat er even verderop een versmalling in het kanaal zit en dat de schepen pal voor onze neus moeten afremmen als er “GegenFarht” is. Overdag is dit wel een leuke belevenis als je de schippers op het laatste moment het spul in zn’ achteruit ziet gooien en uit alle macht aan de kant proberen te komen om zo het andere schip te laten passeren.                              

Hoeveel anders beleef ik dit als dit midden in de nacht gebeurt. Het gevoel bekruipt mij s´nachts menigmaal dat de betreffende schipper een stuurfoutje maakt en zijn boeg pal in ons mooie campertje tracht te boren.  Ik haal s´ochtend dan ook opgelucht adem als ik zie dat de neus van het Hymertje er nog aan zit. Als ik deze nachtmerrie deel met mijn begripsvolle medereiziger krijg ik een `stel je niet aan` te horen.

Nogmaals, ik ben blij weer onderweg te zijn.