Zomer 2013 Dld 8

Dessau

Op de fiets naar het 15 km stroomopwaarts liggende Dessau.



Historisch ingestelde mensen zullen zeggen, ha Dessau de geboorteplaats van Johan Willem Friso van Nassau.










Terwijl technici zullen zeggen, nee hier werden vroeger de Fokker vliegtuigen gebouwd.

Architecten zullen zeggen, ach nee hier staat het beroemde Bauhaus

 en kunstenaars roepen, Dessau daar woonden toch Paul KLee en Wassily Kadinsky in het beroemde Meisterhaus?

En ze hebben allemaal gelijk, geschiedenis, kunst, architectuur en WO II, het komt allemaal samen in Dessau.

De rit er naartoe is heftig en voert ons langs de flanken van de Elbe. Het blijft een gek idee om hier te fietsen, terwijl er 2 maanden hiervoor nog 2 meter water stond. Hier en daar is de kracht van het water nog duidelijk te zien.

De heftigheid bestaat eruit, dat sommige gedeelten onder het zand zitten en daardoor het fietsen lastig wordt. De bewegwijzering is ook nog niet weer geheel up to date. Maar hier en daar vragen levert vaak een enthousiast verhaal op "wie schon" het wel niet is gemaakt, dat pad vlak langs de Elbe.
Ik verdenk enkelen ervan dat ze eigenhandig hebben mee geholpen aan het weer begaanbaar maken van het pad.

Ook het centrum van Dessau is duidelijk in WO II gebombardeerd, want er staat weinig "oude" bebouwing meer.

Dan de kunst, ik weet niet of het Meisterhaus de scheppers van deze kunst hebben geïnspireerd, mijn smaak is het in ieder geval niet.

Ook als we het Meisterhaus betreden word ik lichtelijk onpasselijk, een penetrante geur of stank van Lisol beneemt mij de lust om verder te gaan.
Als we het pand ijlings verlaten komen we de echte kunstenaars tegen.

Gewapend met ezels en verfkwasten om een 'spetterende'show te verzorgen.

Vlak achter de camping staat een groot pakhuis met daarachter 2 enorme kranen, die de hele dag bezig zijn met het overzetten van containers en dergelijke. Het geluid duidt erop dat ze, zo nu en dan, een voorwerp uit de hoge kraan verliezen. Vanmorgen om 7 uur begon het feest en was het gedaan met onze nachtrust. Ik ga ervan uit, dat de economische malaise hun noopt om niet op zaterdag te werken, zodat wij op onze rustdag kunnen uitslapen.

                         En dan nog eentje voor onze dierenliefhebbers,

                                                  "wat voor beest is dit?"

Zomer 2013 Dld 7b

We hebben het verbruid bij onze camping mevrouw.  "Es ist nicht geststatted um zu waschen" En dat had Ali wel gedaan. Op de hand, dat nog wel.
We lopen nu beschaamd en met gebogen hoofd over de camping!
"When es kein wasmaschienen gibt ist es verboten" voegde ze ons nog fijntjes toe.

Regel is regel, ook in Duitsland.

Zomer 2013 Dld 7

Aken

Nee, niet het grote Aken maar Aken aan de Elbe. We zijn precies 50 km stroomopwaarts en staan op een plekje wat je het beste kan omschrijven als idyllisch.

Pal aan de Elbe en als je bedenkt dat hier 2 maanden terug 1.50 m water heeft gestaan verbaas je je over het herstellend vermogen van de natuur.

Behalve coniferen, die schijnen zeer slecht tegen rivierwater te kunnen, alles tot op 1.50 m hoogste is dood, of tot op die hoogte helemaal bruin. (zie foto)

Tijdens de weg hier naartoe worden we geconfronteerd met enorme omleidingen. Later horen we dat in de buurt van Aken a/d Elbe de dijken zijn doorgebroken en daardoor delen van de weg zijn weggespoeld.

                    Ook nu nog staan grote delen van het land onder water.

Kennelijk rekenen ze op een langdurige herstel periode, want we worden dwars door het land gestuurd langs een tijdelijk aangelegde asfalt weg.
Nu is dat laatste geen straf, want we zijn de afgelopen kilometers over die ouderwetse beton, beton, beton, betonplaten gekomen.

Dit roept bij mij herinneringen op aan de oude weg van Sneek naar Bolsward.
Tijdens de opleidingen van leerling gezel tot Gezel timmerman in Bolsward reden we 2 x per week met een mini over die weg. De vering van een mini is stug, heel stug en in zo'n koektrommel was het geluid overeenkomstig van wat we nu in de camper ook horen alles trilt, stampt en kraakt in een eentonig ritme van beton, beton, beton , beton. Raar genoeg geniet ik er wel van.

's Middags nog even op de fiets het dorp in, eigenlijk om bij de Lidl de bier voorraad aan te vullen. Ze hebben bij de Lidl een heerlijk witbiertje in plastic flesjes van een halve liter en dat voor € 0.35.
Het is een mooi dorpje, maar als we dat zo zeggen, worden we ernstig gecorrigeerd, het is een stad! Oke, sorry.
We ontdekken, in het stadje, een drukkerij die al in 15. Jahrhundert zijn werk hier deed en dat was vroeg.

   Op de afbeelding zien we duidelijk dat het hier gaat om de zgn. "blokdruk".

Even een stukje geschiedenis.
In de westerse wereld wordt de in Mainz geboren Johannes Gutenberg algemeen gezien als een meer waarschijnlijke uitvinder dan de Nederlander Laurens Janszoon Coster, hoewel zonder aanwijsbare reden. Maar het lijkt wel vast te staan dat in die tijd, rond 1450, de bevolking in het Oosten al bekend was met zowel blokdruk als letterdruk. Hoewel het daarmee in theorie mogelijk is, dat door de Europese 'uitvinders' de techniek uit het Oosten is overgenomen, kan dit niet meer worden bepaald.

En terwijl ik dit stukje zit te tikken, heerlijk in de schaduw van de luifel en genietend van mijn witbiertje, komen stroomafwaarts 4 mensen in een plastic bootje heel traag de rivier afzakken.

                         Wat kan het leven toch eenvoudig en mooi zijn.

Zomer 2013 Dld 6

Maagdenburg

Vandaag op de fiets langs de Elbe richting Mittellandkanaal met zijn Hohenwarthe sluis.
De rit voert door de zgn. uiterwaarden van de Elbe waar op 18 juni jl. het water dit gehele gebied heeft overstroomt.
Bij een normale waterstand kunnen de boeren het land normaal gebruiken, maar als de waterstand dusdanig hoog wordt dienen ze het land te verlaten.

Op 18 juni was dat het geval met als gevolg dat de gehele oogst van Gerst en Tarwe verloren was. De hoogste stand van het water is goed te zien aan de, door het water, meegesleurde stro etc.

Werkelijk op alle bomen langs de Elbe hangen meegesleurde takken e.d.

Onderweg komen we prachtige gebouwen tegen, die niet meer in gebruik zijn.

                Een oude spoorbrug wordt nog als Industrieel erfgoed bewaard

en een oude pont wordt weer in ere hersteld en helemaal weer opgekalefaterd.

Op een gegeven moment kruist het Mittellandkanaal de Elbe via een Aquaduct.

Het kanaal is over de Elbe heen gebouwd, omdat het zomers lastig is de Elbe te bevaren vanwege het lage waterpeil. Met dit kanaal kan men een minimale diepgang garanderen van 2.50 m

De sluis in het Mittellandkanaal bij  Hohenwarthe heeft een verval van 20 m













                                 
                                     Het was een mooie tocht van ruim 40 km.

Zomer 2013 Dld 5

Maagdenburg

Om 3 minuten voor 10 staat Peter Bergfeld voor onze deur om ons vandaag rond te leiden in Maagdenburg. We hebben hem gisteren gebeld 0152 29614120 om een afspraak te maken. Ali heeft een bord zien staan aan het begin van het havengebied en wij zijn altijd wel in voor een avontuur.
Ook voor Peter, want wij zijn zijn eerste 'Kunden' in het halve jaar dat het bord er staat. Als ik hem vertel dat Ali van kerken houdt, gaat hij los.
Nu heb ik een soort van geluk, want de van de 11 kerken zijn er maar zes weer opgebouwd. Maar dat houdt Peter niet tegen om ons uitgebreid over de overgebleven kerken te vertellen.



Na het beklimmen van de 80 meter hoge toren van de 'Johannes Kirche' krijgen we en prachtig uitzicht over geheel Maagdenburg.

Wat duidelijk wordt is dat in de Tweede Wereldoorlog het gehele centrum is platgegooid door de geallieerden en dat er geen gebouw ouder is dan uit 1950. Behalve dan de eerder genoemde kerken uit de 12e en 13e eeuw die voor een groot deel weer opgebouwd zijn.

Vanuit ons standpunt is goed te zien dat er in twee fases nieuw-bouw gepleegd is. Na 1945 tot rond 1990. Daarna na "de Wende" zijn er meer 'niet communistische' gebouwen ontstaan.





De Elbe is op 18 juni jl. buiten zijn oevers getreden, waardoor een groot deel van het havengebied onder water is komen te staan.

Hij vertelt daar zeer enthousiast over omdat het toen een enorm spektakel was en hij vanuit waar wij nu staan een prachtig uitzicht heeft gehad over de colonne brandweerwagens van soms wel 100 stuks.

Dit was een kunstwerk van de Maagdenburger Heinrich Apel.

(Peter Bergfeld laat mij, via een SMS, weten dat dit een kunstwerk "Fogelfusse" van Eberhard Rosdeutscher is.)

En dat er niet alleen  kunst in Nederland van hun sokkel wordt gezaagd maar ook in het keurige Duitsland bewijst deze foto.
Gisteren heb ik ook al een aantal werken van Heinrich Apel laten zien.

Nadat we weer zijn afgedaald gaan we richting de Dom van Maagdenburg.
We zijn zijn inmiddels 2 uur onderweg, wat het enthousiasme van Peter niet schijnt te dempen, dus eerst maar eens een heerlijke espresso bij de Italiaan.

                     Onderweg komen we een vreemdsoortig gebouw tegen.

Het blijkt van Oostenrijkse kunstenaar en architect Friedensreichs Hundertwasser te zijn.
Omdat ze Joods waren, was de Tweede Wereldoorlog  een moeilijke tijd voor Hundertwasser en zijn moeder Elsa. Ze vermeden vervolging door zich als christenen voor te doen, wat geloofwaardig was, aangezien Hundertwassers vader Katholiek was. Om onopgemerkt te blijven, werd hij lid van de Hitlerjugend. Als kind volgde Hundertwasser onderwijs aan de Montesorischool, waar zijn opmerkelijke werkwijze met kleuren destijds door de leraren werd opgemerkt. In 1943 werden 69 Joodse familieleden aan moederszijde door de Nazi's afgevoerd en omgebracht.

In de Dom overvalt ons de eenvoud van de bouw en worden we tegelijkertijd ook overvallen door een, tot vandaag voor ons onbekend fenomeen.

In een tentoonstelling in een zijbeuk van de Dom komen we het onderstaande
verhaal tegen.

Het Antisemitisme en de Kerk.

Maarten Luther, een Duitse theoloog en religieuze hervormer, startte de Protestantse Reformatie en scheidde zo een deel van het christendom voorgoed af van de Katholieke kerk.

                                                 Kerkhervormer Maarten Luther (1483-1546)

Dat is wat wij over Luther hebben geleerd. Maar deze Maarten Luther had ook een andere kant, hij was een Antisemiet van het zuiverste water.

 Protestantse christenen bewonderen Maarten Luther zo zeer dat hij als  patroonheilige van het geloof wordt gezien. Vaak wordt hij door christenen geciteerd, theologen schrijven boeken over hem en velen vernoemen hun kinderen naar hem, zoal Martin Luther King jr. bijvoorbeeld.

Deze Maarten Luther heeft het antisemitisme niet uitgevonden, maar hij heeft het in Europa tot een niet eerder vertoond peil verheven.

En wat is nu de shock die ons nu zo bezighoudt.

Maarten Luther pleitte voor de volgende 7 maatregelen die de overheid tegen de Joden zou moeten nemen: Let wel, dit was rond 1543:

• Steek synagogen en Joodse scholen in brand, en wat niet verbrandt, moet met modder worden bedekt.
• Verwoest de huizen van Joden, de Joden moeten in stallen wonen zoals zigeuners.
• Neem Joden hun gebedsboeken en andere heilige geschriften af.
• Verbied Joods religieus onderwijs.
• Neem sieraden en geld van de Joden af.
• Verbied Joden te reizen.
• Verplichte tewerkstelling van Joden.

Ergo;   In Mein Kampf noemde Hitler al Maarten Luther als een van de grootste hervormers. En net als Luther in de jaren 1543, agiteerde ook Hitler tegen de joden. Het nazi-plan voor de schepping van een Duitse Staatskerk was gebaseerd op de geest van Dr. Maarten Luther. Het eerste fysieke geweld tegen joden kwam op 9 -10 november 1938, de zogenoemde Kristallnacht, waarbij de Nazi's joden vermoordden, winkelruiten vernielden, en honderden synagogen verbrandden, precies zoals Luther destijds had voorgesteld.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog beriepen veel kerkelijke machthebbers in Duitsland zich op Luther om het vernietigingsbeleid tegen Joden te rechtvaardigen.

Bovenstaande informatie hebben wij met verbijstering in de Dom van Maagdenburg staan lezen. In een gesprek met de aanwezige Pastor werd ons duidelijk dat deze kerk het nu tijd vindt om met de informatie naar buiten te komen. Op zijn aanwijzingen heb ik e.e.a. geverifieerd op internet.

Antisemitisme is dus van alle tijden!

Zomer 2013 Dld 4

Magdeburg

Zo het officieel in het Duits heet, in het Nederlands is het Maagdenburg.
Maagdelijk is het niet gebleven want in 1631 werd, na een lang beleg, de stad ingenomen door een zekere Johan Tsercleas, Graaf van Tilly.
Deze heer vond het nodig de stad in vlammen te laten opgaan, waarbij het grootste deel van de 30.000 inwoners het leven verloor.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de stad nogmaals vrijwel geheel verwoest. Na de de oorlog behoorde de stad van 1949-1990 tot de DDR (Oost Duitsland) en daardoor werd er maar weinig hersteld van het oorspronkelijke stadsbeeld.

O ja, de stad mogen we met de camper niet in, want op onze vooruit prijkt een Rood vignet met een code 2. In de stad mogen alleen Groene vignetten.

Wij staan op een prachtig plekje aan de Elbe en maken maar gelijk van de gelegenheid gebruik om een rondvaart te maken, met het bootje wat vlak voor ons ligt.

Van hieruit hebben we een mooi uitzicht op de Dom van Maagdenburg.

Denk niet dat de Dom het alleenrecht heeft, want op het kleine stukje dat wij varen staan maar liefst 4 kerken op een rij.

Na de rondvaart wandelen we de stad in en verliezen we onszelf in een enorm warenhuis het Allee Center. Het grootste winkelcentrum van Maagdenburg, waar maar geen eind aan lijkt te komen.

Op de terugweg komen we lang de Johannes kerk, waar ze van de ingang en de kerkdeur een aardig stukje werk hebben gemaakt.














Morgen huren we een persoonlijke gids om ons door het stadscentrum te voeren, want ondanks de verwoestingen valt hier nog genoeg te bekijken.

Zomer 2013 Dld 3

Arendsee

Vanmorgen gewekt door een lichte regen en tot onze verbazing zijn alle campers alweer vertrokken, op die camper na die midden in de nacht is aangekomen.
Onze plannen zijn om naar de Arendsee te gaan, om vervolgens de volgende dag naar Magdeburg te rijden. Omdat de regen maar aanhoudt besluiten we onderweg om door te rijden naar Magdeburg. 80 km voor Magdeburg stuiten we op een groot hek met een groot 'doodlopen' teken erop, die de verdere doorgang blokkeert. Dan maar naar Tangermunde, maar als we een 20 km verderop ook daar op een groot hek stuiten, zijn we er klaar mee. Het wordt weer Arendsee. Ali wijst mij er nog fijntjes op dat we onderweg ook nog even richting Havelberg zijn gereden, maar daar hield de Elbe oversteek ons tegen.
"Stick to the plan" het blijft een steekhoudend argument.
Voor alle duidelijkheid, de wegen die we rijden zijn werkelijk prachtig en gaan dwars door mooie natuurgebieden.
Herhaaldelijk komen we roze of rood geverfde 'tripods' langs de kant van de weg tegen. Bij navraag blijken dit zgn. Wild Unfalle te zijn, oftewel aanrijdingen met herten, wilde zwijnen  etc. te zijn. En het zijn er veel.

Midden in het veld komen we op een gegeven moment een deel van de oude "Muur" tegen, jammer dat er een rij auto's vlak achter ons rijden, anders waren we gestopt.
Even later, wederom midden in het open veld,  een ander vreemdsoortig staketsel. Wie het weet mag het zeggen. Wij denken een brug in aanbouw, waarvan, op een gegeven moment, de bouw gestaakt is.

En daarna komen we overduidelijk in het voormalige Oost Duitsland. De wegen worden beduidend slechter, zelfs zo slecht dat we bang zijn dat onze camper uit elkaar zal rammelen. Maar als we in een dorpje aankomen zien we waar het wegdek van gemaakt is, zgn. kinderhoofjes of kasseien genaamd, die je kan vinden in de wielerronde Parijs - Roubaix. Ik heb in het verre verleden eens een (klein) stukje op de fiets gereden op deze weg gereden, waarbij na 10 minuten je handen en polsen compleet verdoofd worden.

Tussen de dorpen is het geasfalteerd, maar dan met een 1 cm dun laagje.

Wat ons verder opvalt zijn de uitgebreide korenvelden, die bijna overal maar gedeeltelijk geoogst zijn. Vaak een stuk aan de kant en soms een stuk uit het midden. Het is een vreemd gezicht, die halve geoogste velden.

Wat minstens zo vreemd is, zijn de onnozel geparkeerde campers op paadjes die het bos in gaan. We zien er een aantal staan en om eerlijk te zijn vinden wij het maar asociaal, om je camper op deze manier te parkeren.

Bij de campingbaas uit ik mijn verwondering en verbazing over dit fenomeen.
Ik kan niet goed een omschrijving geven van de uitdrukking op de man zijn gezicht, heet heeft iets tussen medelijden en schaamte als hij mij duidelijk maakt dat in die campers dames op mij zitten te wachten.

Morgen met een omweg toch nog naar Magdeburg.

Zomer 2013 Dld 2

Gisteren dus een rustdag in Dotlingen.
Het blijft heerlijk om helemaal niets te hoeven of te moeten en dan een rustdag in te lassen. In Dotlingen ligt de camping waar we al jaren komen, mede omdat er een geweldig restaurant aan de ingang van de camping staat. Voor mij geldt al vanaf het begin maar 1 gerecht en wel de Achsbacher Pfanne en ieder keer moet Ali lachen als ik het bestel. Ik maak me sterk als ik niets tegen de eigenaar/kelner zeg, hij dit gerecht gaat brengen. Vorig jaar wist hij bij voorbaat wat we wilden drinken, "ein Trockener Weiswein und einem Hefe Weitzen"
Vanmorgen, voor vertrek, weer het bekende ritueeel; ontbijt, stroomkabel opruimen en toilet cassette legen.

Aangekomen bij het gebouwtje van het chemisch toilet begint een Duitse dame haar cassette te legen en met verbijstering sta ik toe te kijken. Na de eerste leging wordt de cassette gevuld met afwasmiddel, de dop gaat erop en er wordt uitgebreid geschud, de dop gaat eraf en het deksel en de cassette wordt uitgebreid, met de slang uitgespoeld.
Normaal is dit al meer dan voldoende, echter, deze dame herhaald dit uitgebreide ritueel 3 maal. Als halverwege deze handelingen een derde cassetteleger zich in de rij aansluit en een blik naar binnen werpt, krijgt de vrouw last van schaamte "Es dauert nog ein wenig" en gaat door met haar bijna ziekelijke schoonmaakdrift.
De derde kijkt naar mijn T-shirt en zegt "Radio TV Noord, ist das einem piratenzender?" Ik zeg; "nein nicht gans, es ist vergleigbar mit dem NDR"
De houding van de man verandert als door de bliksem getroffen en hijrobeert z'n gezicht te redden door te zeggen "Aber Hilversum, das ware doch einem piratenzender, doch?" Ik; "Ja sicher, aber mit subside von der regierung"
De dame is 'fertig' en ik kan mijn cassette legen.

We gaan met 'vermijd snelwegen' richting Walsrode en doen 2 uur over 100 km, maar het is een prachtige weg langs de Lunerburger Heide.

Walsrode
is een plaats in de deelstaat Nedersaksen, in het 'Landkreis' Heidekreis. Niet een erg grote stad en telt krap 24.000 inwoners. Het is een zgn. 'Selbstandige'gemeinde.

Het heeft de grootste Vogelpark van de wereld en dat gaan we merken.

De favoriet van Ali, deze moest kost wat kost ook op de blog.

 De mooiste bloemen staan in de Tropische tuinen, waarvan er meerdere zijn.

 Deze jongeman bleef heel geduldig poseren als een volleerd model.

 En dit wordt de prijsvraag van de week;    Wat is dit voor een vogel?

antwoorden via hermandevisser@gmail.com (ook voor ander commentaar)

 Hier 1 van de vele roofvogels in het enorm grote park.

Flamingo's mogen natuurlijk niet ontbreken. 

Tijdens een zgn. vliegshow, waarvan we al enkele hebben gezien, werden we verrast door de afloop van de show, op commando vlogen achtereenvolgens een enorme zwerm Flamingo's over, daarna een zwerm veelkleurige vogels waar ik de naam van vergeten ben, hierna een zwerm papegaaien.

Werkelijk indrukwekkend, op de onze vraag hoe ze het spul weer terugkrijgen antwoordde de parkwachter nonchalant, "das braucht Zeit"

Zomer 2013 Dld 1

Even een korte terugblik van de afgelopen dagen.

Het plan was om, nadat we met eerst Romy en daarna Kyra in Gasselte op "de Lente van Drenthe" hebben gestaan, door te reizen naar Duitsland.
Thuis nog even een was doen en hup, weg waren we weer.
Hoe anders zal het lopen.

Allereerst houdt de wasmachine er plotseling mee op en alles wijst erop dat de pomp het tijdelijke leven met het eeuwige heeft verruild. Dus worden we gedwongen een nieuwe aan te schaffen. Maar terwijl we in de winkel naar een nieuw model uitkijken, stel ik de verkoper nog een aantal vragen. De koop wordt uitgesteld en de wasmachine thuis nog eens op de kop gezet en wat blijkt, hij is verstopt en na wat peuteren en blazen in de afvoer, hebben we 600 euro uitgespaard.

Nu is Ali haar fiets aan de beurt om naar te kijken. In Gasselte, na een regenbui, was die er ook mee gestopt. Echter onze fietsenmaker komt pas dinsdag weer terug van een vakantieperiode. Dat wordt dus wachten op zijn expertise die een dag later luidt, "Uw motor is stuk en er moet een nieuwe op" Kassa!!! is de eerste reaktie, ware het niet dat we bij aanschaf een extra verzekering hebben afgesloten. Pfft, ook hier komen we dus goed weg.

Woensdag, de fiets is klaar en we kunnen weg.
Via Bunde (dld) om inkopen te doen en een Duitse Simkaart aan te schaffen.
Dit laatste heeft nogal wat voeten in de aarde.
Laten we zeggen dat men al doende leert.
Na Bunde toch nog even langs Bad Nieuweschans, omdat we berichten ontvangen die ons een beetje ongerust maken.
Al met al wordt het een zeer genoeglijke avond en nacht.

De eerste rit gaat via Oldenburg waar een grote Hymer dealer zit (spreek uit als Humer). Het achterluikscharnier, ja een mooi scrabble woord, is gebroken en moet gemaakt worden anders dreigt het luik eruit te vallen.
"Sie durfen gerne vorbei kommen, aber nemen sie viel Zeit mit" luidt het antwoord op mijn Email, waar ik vraag naar de mogelijkheden.
Dat belooft niet veel goeds, maar de praktijk is dat, na aankomst, binnen 15 minuten het nieuwe scharnier op het luik zit.

"De mens lijdt het meest aan het lijden dat hij vreest".

Kom als Hymer-eigenaar in een grote Hymer-winkel en het voelt als een
"Kid in a Candy store" jawel, het lijkt wel een snoepwinkel.
Na het bevredigen van deze primaire behoeftes besluiten we naar 'onze' camping in Dotlingen te gaan.

Morgen is een dag van rust en zaterdag gaan we zachtjes richting Sachsen Anhalt.

Memory Lane

“Laten we deze 14 dagen naar Friesland gaan” zei Ali een paar weken geleden, toen we tussen de dagen met de kleinkinderen door 2 weken moesten overbruggen. Dit omdat het ene kleinkind vroeg en de anderen laat met ons mee kunnen.
Zo begint een trip door “Memory Lane”.

Appelscha


Het heeft zo´n vertrouwde klank dat je mag verwachten dat ik wel dingen zal herkennen.Niets is minder waar, terwijl de rit ernaar toe weer wel herinneringen oproept.De radiotoren van Smilde waar ik nog, vlak voor het instorten, in de top heb gezeten.En dat met oud radio technici, die verhalen opdissen uit de goeie oude tijd.Of de boerderij waar door de familie Hendriks, in de schuur, een complete woning werd gebouwd.In Appelscha is een pretpark waar we met de Familie de Vries ooit zijn geweest.Kevin was 4 jaar en mocht in de autootjes, die eigenlijk te groot voor hem waren.Na een hoop geworstel, van Kevin, stapt Opa de Vries de baan op en neemt plaats op het autootje, dat voor kinderen tot 6 jaar is bedoeld. Zo rijdt hij een aantal rondjes met Kevin over de baan. Verbazing maakt zich van ons meester. Pa, die nooit iets tegen de regels ook maar zou overwegen, zit hier op een autootje voor kleine kinderen.Bij navraag komt als antwoord “Ik kan dat kind toch niet laten modderen”.

De Potten

Na mooie fietstochten in er rond Appelscha door de bossen, de zandduinen en over de heide, volgen de “Potten”, eigenlijk heb ik nog nooit wat gehad met de Potten.Wij gingen in mijn jeugd naar het paviljoen om te zwemmen of later naar het Starteiland.Nu pas ontdekt ik dat het Starteiland het Kolmerland heet en dat dat dienst doet als starteiland voor de zeilwedstrijden..De eerste schrik is de prijs van 1 nachtje op “de Potten” staan en nee, dit is geen roep om sponsoring, alleen dat we nog nooit € 38.50 per nacht hebben betaald.

O ja, op het schiereiland Rugen in Duitsland, waar een disco en sauna, tot de mogelijkheden behoorden, betaalden we enkele jaren geleden € 35,= voor een nachtje in onze eigen camper.
Maar de omgeving van de Potten maakt veel goed. Een prachtige fietstocht maken we richting Irnsum en langs de oevers van het Prinses Margriet kanaal, vlak langs Terherne, weer terug naar de Potten.
 
Oké, het is warm, heel warm, maar wat brengt het allemaal mooie herinneringen terug. ”Mar wat is der een 'zoat' veranderd. Je komme egt op plekken, die kenst gewoan net weer!”.

Bij de Albert Heijn, aan de Middelzeelaan, boodschappen gedaan en als we uit de winkel stappen, overvalt mij een herinnering.
Als 'jonkje' werkte ik bij Friso, die daar de huizen aan de Middelzeelaan heeft gezet.
Die met die schuine zijkanten, die dwars op de Middelzeelaan staan, daar waren we aan het werk op de vlierringvloer. Over de Middelzeelaan fietst een blond meisje,
Opeens schalt er een fluit, wordt gevolgd door een schreeuw, “He, even N......en niet?” vanaf het dak. Het meisje keert haar fiets, zet deze tegen de steiger, klimt de ladder omhoog en vraagt,
“Doen we het hier of komst even met”
De knaap in kwestie vlucht met het schaamrood op de kaken naar een andere woning en is hier nog weken mee gepest.
De uitspraak “He, Har even.....” was genoeg om hem te laten ontploffen in een, “houw dien hasses”


Na de Potten wordt het Eernewoude.

Eernewoude is voor mij bootjes omdat we nog regelmatig, eigenlijk met al onze boten, hier zijn geweest. Ik herinner me nog een concert van Andre Rieu, dat op het water werd gehouden.
Zeilen was er hier vaak niet bij, maar het uitgaan was des te leuker. En om eerlijk te zijn keken we altijd wel een beetje meewarig naar die mensjes op de campings als we weer langs de camping ``het Wiid`` voeren.
Nu staan we er zelf en wat genieten we. Zeker als ik besluit om een sloep te gaan huren en daarmee naar de eerste wedstrijd van het Skûtsjesilen te gaan, die in Grouw wordt gehouden.
Ik moet weer even een bekentenis doen: Mensen in sloepen “is niet ons volk”.
Ze varen te hard, hebben geen idee van de regels en drinken vaak, terwijl ze aan het varen zijn.
Maar wat heb ik genoten van het varen in zo'n prachtige Maril 6.25 sloep van € 40.000,=.
“ Nofelik “met een pilske onder handbereik rustig tuffend door de Friese maren.
Aanleggen bij een grote sleper en heerlijk van het Skûtsjesilen genieten.

Dit jaar geen Klaas Jansma en Sippy Tichelaar maar met Gjalt de Jong met Geartsje de Vries.
Ach, je went overal aan nietwaar.


St. Nicolaasga 

is de volgende stap en ik moet zeggen, een zeer genoeglijke omgeving met een misschien nog genoeglijker camping, die op het landgoed Eysingastate ligt.In eerste instantie rijden we het landgoed voorbij omdat we het niet als een camping herkennen en komen in Langweer terecht. Ook niet slecht, maar de plaatselijke camperplaats is niet wat wij zoeken en de coördinaten worden in de navigatie geklopt en de reis gaat retour St.Nyk.Even krijgen we de neiging om lang het haventje van St. Nicolaasga te rijden om nog even naar ons laatste bootje, de Fisker, te kijken, maar iets houdt ons tegen.Het gemis van bezienswaardigheden in de omgeving wordt opgevangen door de relaxte sfeer op de camping. Een enorme zwemplas werkt als een magneet op mensen uit de wijde omgeving, die allemaal na afloop een heerlijke douche nemen. Met als gevolg dat er 's avonds geen warm water meer is. Grote paniek en de dames ontdekken dat de heren minder frequent douchen, dus daar is nog warm water. E.e.a. levert hilarische taferelen op waarbij de excuses heen en weer vliegen.
Misschien typerend voor de sfeer; na heerlijk te hebben gegeten in het restaurant, vergeet ik mijn Note II telefoon. Dit is een redelijk modern apparaat en zeer gewild bij de jeugd.Na ruim 2 uur terug bij de camper..@#%## waar is mijn Note II. Op de stoel in het restaurant!!Ik sprint terug, maar vindt de telefoon niet meer op de betreffende stoel. Natuurlijk is ie weg.Beschaamd spreek ik de serveerster aan, die ons ook heeft verzorgd. “Jazeker”, is het bijna vanzelfsprekende antwoord, “die is gevonden, een Samsung Galaxy toch? Die ligt bij de bar”En jawel, een 21 jarige jongeman heeft hem gevonden en aan de bar afgegeven!
We kunnen jammeren om de verloederende omgangsvormen, maar dit werpt een ander licht.


De Wite Burch in Bakhuizen.


Jarenlang hebben wij in mijn jeugd als gezin de vakanties gevierd op deze camping. De eerste jaren was dat op de WigWam in Oudemirdum en ik weet niet om welke reden we op we op een gegeven moment zijn verhuisd naar een camping in Bakhuizen.Bij aankomst treffen we de “oude Wierda” en de verhalen komen los!Hier stond de boerderij, waar ook de recreatie nog in zat en hou heette dat “huske ok” alweer? “De Eekhoorn!” Ja, die kon hij zich nog herinneren, dat moet zo'n 50 jaar terug zijn.“Ik heb het hout, voor het bouwen van het huisje, nog uit Rijs gehaald met paard en wagen”Maar we hebben ook een jaar in de “Kippenhokken” gezeten, “waren dat echte kippenhokken?” vraagt Ali. “Ja, maar we hadden ze wel goed schoongemaakt hoor!” “En die kippenhokken, hadden meer ruimte dan de andere huisjes” vervolgt hij.“Goh en ik reed hier vaak op een Belgische knol”“Ja, d'as een mooi verhaal, die huurde mijn vader, die trouwens net is overleden op 95 jarige leeftijd, in de zomer in de polder om hier te verhuren aan boeren. En soms had hij er 1 over en die stalde hij dan hier op de camping”
“Maar ik mocht daar zo op rijden?” vroeg ik, “Ja die dingen waren zo mak als wat”.

De volgende dag op de fiets naar camping de WigWam, de weg ernaartoe herken ik onmiddellijk, maar op de camping was er geen enkel punt van herkenning.Terwijl we op de camping rond fietsen komen we iemand tegen die op de camping is geboren.
Het huisje “Aida” waar we toentertijd in zaten kende hij nog wel, maar daar staat nu een loods.Voor de rest is het naar de zijkanten uitgebreid, omdat het achterland, ook na 18 jaar strijd, niet gebruikt mocht worden. Ook niet toen het in een storm helemaal plat is gewaaid.

Vandaag een fietstocht langs de Galamadammen en het Aquaduct voor het eerst benut.

Jaren terug, vroeg onze zeilvriend Henk ons, hem nu eindelijk eens Friesland te laten zien.
Vanaf het IJselmeer via de Morra richting de Fluessen stuiten we op de middagsluiting van de brug bij de Galamadammen. Verschillende pogingen om te ankeren in de weke grond bij de wal mislukken door de rondvarende schepen die ons steeds weer lostrekken.Eindelijk gaat de brug op groen en het hele spul stuift op de brug af, of ze nou als eerste aan zijn gekomen of als laatste. We wachten het gewoel een beetje af en sluiten aan.Aangekomen bij de brug stokt de doorvoer en raakt de zaak geheel verstopt.Als we na een tijdje weer kunnen doorvaren, ontdekken we de reden van het oponthoud.In een Valk zit een man met een enorme strohoed relaxt aan zijn pijp lurkend en laveert, tegen de stroom in en zonder wind, richting de brug. Of de tegemoet komende boten, wel of niet, stuurboordwal varen, heeft voor deze 'zeiler' geen enkele betekenis.“Welkom in Friesland, Henk” roep ik over de marifoon. Een betekenisvolle “Tjonge” als antwoord.


Kortom, deze 14 dagen zijn een zalving voor de ziel geweest en
 hebben weer prachtige herinneringen opnieuw tot leven gebracht.