Benicasim 19

Terwijl de camping in een plotselinge mistdeken terecht komt, geeft de 22 jarige Esmee Visser schaatsles in PyeongChang.

Want met een sensationele rit heeft Esmee Visser de olympische titel veroverd op de vijf kilometer. Esmee, die in PyeongChang debuteert op de Olympische Spelen, is na Yvonne van Gennip pas de tweede Nederlandse die deze langste afstand bij de vrouwen wint.

Vorig jaar maakten we dit ook al mee toen we tijdens een fietstocht onderweg waren. Terwijl het ene moment de zon nog schijnt en er een lekkere temperatuur heerst, verandert dit plotsklaps in een natte koude lucht, waarbij alles “dichtslaat” door de mist.

Benicasim 18

Het belooft vandaag een mooie dag te worden, tenminste wat het weer betreft. Kennelijk heeft iedereen zijn of haar weer-app geraadpleegd, want er is een complete metamorfose ontstaan, qua kleding. De meest uiteenlopende outfits komen langs, waarvan een aantal mij verbazen. Strak opgerolde mouwtjes en broekjes wandelen voorbij. Dan plotseling ontdek ik de functie daarvan. Zo komen hun tattoos beter naar voren, want die hebben ze al een tijdlang verborgen moeten houden in verband met de lage temperaturen. Zoals Eva Jinek ooit zei, “If you've got it, flaunt it!” (als je ze hebt, show ze dan ook), maar bij haar ging het over andere “dingen”.

Dit is de dag van de de 10 kilometer van PyeongChang met de titanenstrijd Bergsma, Bloemen en Sven Kramer. Ik zit om 12.00 uur er helemaal klaar voor. In de laatste 3 ritten gaan de mannen los. Bergsma zet een mooie tijd neer, waarna Ted Jan Bloemen daar nog eens dunnetjes overheen gaat met 12.39,77 een nieuw Olympisch record.

 

Dan moet Sven aan de bak, zoals dat zo mooi heet, maar na 3 rondjes heb ik het al gezien. Dit gaat hij niet halen en na 3 kilometer laat hij de teugels vieren en rijdt plichtmatig zijn 25 rondjes uit.

  Ted Jan Bloemen is dan al aan het feesten en kan Sven niet anders dat de gouden medaille winnaar feliciteren.

Nooit zal Sven Kramer een Olympische medaille op de 10 kilometer meer halen. Mijn gedachten gaan terug naar 2010, waar een foutieve wissel en de daaropvolgende diskwalificatie hem deze titel kostte.

Wij stappen op de fiets om de opgebouwde adrenaline eruit te trappen. “Tot aan het vliegveld”, is de afspraak.

We pikken de route van de Spaanse Vuelta van vorig jaar op, om ons nog enigszins sportief bezig te wanen, maar echt van harte gaat het bij mij niet.

Bij het vliegveld ontdekken we een nieuwe camperplek, waar wel een stuk of 60 campers staan. Dit maakt ons nieuwsgierig of de alternatieve plek nu is verdwenen, dus fietsen we nog een eindje verder. Vorig jaar ontmoeten we daar mensen uit Harlingen, die altijd op vrije plekken staan. Maar deze plek blijkt nu opgeheven.

Maar bestaat de plek, vlak voor Castellion dan nog wel? Dus trappen we nog maar een eindje door.

Vlak voor het planetarium, vanuit Benicasim, blijkt de camperplek nog te bestaan. Hier is ook een mogelijkheid tot innemen van water en het lozen van de grijswatertank.

We keren om en ik meet, bij terugkomst, dat we toch nog even krap 22 kilometer hebben weggetrapt.

내일 보자! , oftewel “tot morgen”

Benicasim 17

Alweer de 17e dag hier in Benicasim en de tijd vliegt. Op schaatsgebied moeten we onze verwachtingen vandaag een beetje temperen, want de Japanse dames overheersen dit jaar de 1000 meter.

Maar na een werkelijk perfecte race in een nieuw olympisch- en baanrecord van 1.13,56 laat Jorien ter Mors de concurrentie ver achter zich.

Koekoek!!

Deze 14e februari oftewel Valentijnsdag gaan wij op zoek naar een lekker hartvormig toetje, om toch nog iets van Valentijn te maken. Onze Duitse achterbuurman komt met een enorme bos bloemen, voor zijn vrouw, aanzetten.

In het restaurant maken ze een speciaal Valentijns menu, waar je ook dubbel voor mag betalen. Kijk, als je dan toch geld uitgeeft kun je maar beter een voorbeeld nemen aan deze Franse dame, die haar man een prachtig speeltje cadeau doet.

Ik ben er bij als ze hem de sleutels overhandigt…. Hoewel, nu ben ik wel een beetje aan het “Halbe’ren” en is dit eigenlijk de “Halbe waarheid”.

Sorry, ik kon het even niet laten!

Benicasim 16

Nog maar nauwelijks weer uit het zwembad, wat overigens de temperatuur van ijs begint te bereiken, kunnen we ons opmaken voor de Koningsmijl voor heren. Het wordt weer een spannende aangelegenheid.

Ontlading bij Kjeld Nuis na het behalen van de Gouden medaille in PyeongChang op de 1500 meter.

Patrick Roest, die als opvolger van Sven Kramer wordt gezien, pakt verrassend zilver.

Op de, nog steeds, volle camping is een ware volksverhuizing gaande. Sommige campers mogen een paar nachtjes op de campinglaan doorbrengen, zolang het verwijderen van de bomen duurt.

De Nederlandse ACSI en hun Engelse evenknie, maken voor de komende dagen hun programma’s bekend. Je moet die oudjes toch een beetje bezighouden en voorkomen dat ze gaan pruttelen. In de omgeving van het toilet, waar ze elkaar in ieder geval treffen, kun je de morrende geluiden al waarnemen betreffende de heersende temperaturen. “Wij houden het hier wel voor gezien, we verkassen naar Altea”, zijn teksten van ontevreden camperaars. Nu houdt het in Altea ook niet over, maar die 2 graden extra pikken ze dan wel mooi weer even mee.

Gisteren probeer ik onze Duitse buurman te helpen met het uitrichten van zijn satelliet schotel, wat hij overigens in opdracht van zijn vrouw moet doen. Het chagrijn spat ervan af. Al klungelend met een mobieltje doet hij twee pogingen en geeft het dan, al vloekend, op. Ik weet niet of mijn aanwezigheid een positieve bijdrage heeft geleverd, want als ik hem, voor de tweede keer, een vraag stel krijg ik als antwoord: “Welches Teil im ersten Antwort haben Sie nicht begriffen” (welk deel van mijn eerste antwoord begreep U niet?). Poeh, nog nooit kreeg ik zo’n antwoord van een Duitser. Daarna begint hij te jeremiëren (jammeren) over de “te kleine” plaatsen, de “te krappe” douches en het slechte weer. Hij heeft het duidelijk niet naar zijn zin. Ik zoek maar een veilig heenkomen.

Dan hebben deze Engelsen het beter voorelkaar met hun 1.40 m grote schotel hebben die gegarandeerd ontvangst. Voor morgen, Valentijnsdag, hebben ze hier ook een aanbod van prachtige zelfgemaakte kaarten. Hoewel ik denk dat het nu ietsje te laat is om nog te versturen.

De komende dagen lopen de temperaturen langzaam op naar de 20 graden.

Benicasim 15

Terwijl de regen zachtjes op dak van de camper druppelt, druppelen hier op de campertafel een paar traantjes als Ireen Wüst goud wint op de 1500 meter in PyeongChang.

Nog nooit heb ik zoveel spanning gevoeld bij een schaatswedstrijd, als die van vanmiddag. Ireen Wüst verovert bij haar vierde Winterspelen op rij een gouden medaille op een individuele afstand, haar vijfde goud in totaal. Ze is de enige schaatsster met tien olympische medailles.

Zo, dat moest er even uit.

Vanmorgen wandelt mijn fotografe over de camping en ontdekt dat nu alle dennenbomen geveld gaan worden en komt ze met een complete fotoreportage terug.

Deze grote bomen, aan weerzijden van de laan, worden dus allemaal verwijderd.

Denk nou niet dat de bomen hier op deze wijze groeien. Dit zijn namelijk de boompjes, die op de plaats van de weggehaalde bomen komen.

Niet alleen de bomen worden gesnoeid, ook bosschages rondom de chalets worden verwijderd en vervangen door hele kleine boompjes. Het gaat er hier kaal uitzien.

Nu eerst maar even afwinden, met een wandeling naar de Lidl.

Benicasim 14

Om 8 uur laat ik de wekker afgaan, om maar niets te hoeven missen van de 5 km in PyeongChang. Lekker in bed liggend, terwijl de camper op temperatuur komt, want ja, we hebben ook een TV bij ons bed. Maar als we zien dat Sven pas om kwart voor tien rijdt, wordt eerst van het ontbijt genoten.

“Sven Kramer amplía su leyenda con otro oro en 5000 metros” zal Mundo Deportivo, een Spaanse krant, rond 10.00 uur melden.

Oftewel: “Sven Kramer breidt zijn legende uit met nog eens goud op 5000 meter”. Hij wordt de eerste man die drie opeenvolgende Olympische gouden partijen wint in hetzelfde evenement in deze sport. Dat ook nog eens in een nieuw Olympisch record van 6: 09.76.

Aansluitend en tijdens de koffie genieten we nog even van de medaille uitreiking van de 3000 meter dames en Sjinkie Knegt voor zijn 1500 meter Shorttrack zilver en de dag kan niet meer stuk.

Het belooft vandaag lekker weer te worden, dus nemen we ons voor om even naar Oropesa te fietsen.

Vlak voordat we de “Via Verde” (groene weg) op willen fietsen worden we tegengehouden. Politie en aanverwante belangrijke mensen melden ons dat we uiterst ‘links’ moeten houden.

Wat blijkt, er is een Cross Country rit aan de gang en daarbij is het, toch al smalle, fietspad in tweeën gedeeld doormiddel van gekleurde pionnen. Maar als van de andere kant ook nog eens groepen ‘normale’ club wielrenners, die hun oefenrondjes draaien, uit tegenovergestelde richting aankomen, wordt het een stuk minder gezellig.

Maar de uitzichten blijven prachtig en het is en blijft genieten deze route te rijden, ondanks de hordes wielrenners. Het gekke is dat de crossers, die in de wedstrijd zitten, accepteren dat ook anderen gebruik maken van de route, terwijl de wielrenners hun plek al schreeuwend opeisen.

In Oropesa is de weg ook in tweeën gedeeld en dat levert toch wel een probleempje op, als een ambulance een gewonde renner, langs de smalle weg, naar het ziekenhuis moet brengen.

Intussen geniet vrouwlief van het prachtige uitzicht en gaat de hectiek volledig aan haar voorbij.

Benicasim 13

Rond half drie vannacht besluit mijn lichaam dat alles het lijf dient te verlaten. Om het niet al te plastisch uit te drukken, vechten “alle” ingangen en uitgangen om voorrang, maar dan ook regelmatig tegelijkertijd. Incluis de diverse vissoorten, die ik gisteravond, in het restaurant, heb genuttigd. Na twee uur hebben alle onwenselijke stoffen het lichaam verlaten en kan ik de boel opruimen. Natuurlijk is inmiddels mijn Hoofd verzorging wakker geworden en heeft haar elektronisch leesboek ter hand genomen, om haar geest iets af te leiden van de geluiden die ze vlak naast zich hoort. Ze heeft heel veel voor mij over, maar als ik op het bed geluiden hoor die er op duiden dat ook zij zich maar beter richting toilet kan spoeden laat dat mij geen keus om het opruimen zelf maar ter hand te nemen.

Om half tien dient als eerste een wasmachine te worden geconfisqueerd (bezet houden) omdat niet alle kleding en kleedjes ongeschonden uit de nachtelijke strijd zijn gekomen. Om even na tienen zit ik, nog wat slapjes, klaar voor de eerste ritten van onze Nederlanders schaatsers in PyeongChang.

Het gonst op de camping, want er is een Valentijns markt en dat mag je niet laten lopen!? Maar na korte tijd komt Hoofd inkoop er alweer van terug. “Voor het grootste deel allemaal meuk”, is haar niet mis te verstane oordeel. Maar ze is vergeten foto’s te nemen en gaat weer “even” terug.

Laat je Ega nooit in gesprek komen met verkopers van ‘meuk’, want ze gaat onherroepelijk voor de bijl. Deze twee kettinkjes vullen, vanaf nu, de reeds goedgevulde sieradenkluis aan.

Enthousiasme kan de verkopers niet worden ontzegd en de altijd aanwezige plastic flessenkunst ontbreekt ook dit jaar niet.

Olympisch goud voor Achtereekte op de 3000 meter, zilver voor Wust en brons voor De Jong, dat noem je een “Clean Sweep”.

Benicasim 12

Gisteravond, terwijl Hoofd voeding de maaltijd aan het bereiden is, lijkt het alsof de wereld in brand staat. Aangezien Hoofd voeding ook Hoofd fotografie is, laat deze alles vallen om als de wiedeweerga het fototoestel te grijpen en naar buiten te snellen om deze opname te maken.

Vandaag komt de temperatuur nauwelijks boven de 10 graden, maar zoals onze Engelse buurvrouw zegt; “No rain, no wind, its a beautiful day, isnt it?” alsof ze bang is dat ik het niet met haar eens ben.

Terwijl de Olympische vlam wordt ontstoken in PyeongChang (vertaald: Vrede en Voorspoed) rijden hier de vrachtwagens af en aan.

Afgeladen met Dennenbomen, die van de camperplekken worden verwijderd. Nu was het één grote ellende om daar met je camper onder te staan. Zelf na 1 dag zit onze camper al onder de harsspetters. Een kleverige massa, waar alle vuil aan blijft hangen.

Eerst wordt de boom omgezaagd, terwijl hij in een kraan hangt, dan wordt hij van zijn kruin ontdaan om later de wortels te verwijderen.

Wel worden er nieuwe bomen geplaatst, want in de zomerperiode wordt het hier bloedje heet en is een beetje schaduw heel welkom.

Benicasim 11

Of het water in het zwembad wordt iedere dag iets frisser, of mijn verstand speelt een spelletje met mij. Nu is het wel zo dat we een kwartier te vroeg zijn waardoor het water nog niet geheel is opgewarmd… maar goed, frisjes blijft het.

Vandaag wandelen we naar het stadje om centjes uit de muur te halen, want zonder ‘pegelementen’ kom je natuurlijk nergens. Het plan is om bij de ‘Chinees’ een windscherm te scoren,  eentje die heel stevig staat in verband met de harde wind.

Nu we toch zo lekker in de buurt zijn vindt Hoofd geestelijke verzorging het nodig om ook nog even een kijkje in de kerk te nemen. Steeds meer mensen melden zich en dat betekent dat er een dienst op handen is. H.g.v. is zo enthousiast dat ik het idee krijg, dat ze de dienst wil bijwonen. Maar ja, wanneer begint dat feest en hoe lang gaat dat duren? Genoeg vragen om mij te doen besluiten het geheel aan mij voorbij te laten gaan. We wandelen terug, richting Chinees…… totdat we een markt in het oog krijgen.

Dit soort kraampjes heeft toch een ongelooflijke aantrekkingskracht op dames, die daar met z’n allen heerlijk in lopen te graaien. Het kost natuurlijk ook niks, maar de kwaliteit is dan ook overeenkomstig de prijs.

De markt is langer dan ik ingeschat heb en aan het einde blijkt ook nog eens dat er 2 markten evenwijdig aan elkaar lopen. Tja, zo kom ik wel op 5000 stappen op een dag.

Op sommige momenten wordt de verleiding mij zelfs te groot en schaf ik me bijna een paar van deze schattige pantoffels aan. Jammer, ze hebben mijn maat niet, ondanks wat het bordje zegt “Todas las tallas” (alle maten).

Op naar de Chinees, maar ondanks het enorme aanbod, hebben ze geen 挡风玻璃 oftewel Dang feng boli oftewel windscherm.

Aangezien er zon wordt verwacht wordt de biervoorraad aangevuld bij de Lidl. Natuurlijk moet er ook nog hier en daar wat voedsel worden gekocht, maar dat is bijzaak.

Benicasim 10

Terwijl rukwinden de camper laten schudden, dien ik mij klaar te maken om ons bezoek aan Castellion in te halen. Dit keer is mijn reisleidster onverbiddelijk, vandaag gaat het door!

De gevoelstemperatuur is min 1, maar of dit bij mij fysiek, dan wel geestelijk is, is niet duidelijk. Goed ingepakt, alsof het de Elfstedentocht betreft staan we, natuurlijk weer veel te vroeg, bij de bushalte. Ik word dan altijd een beetje onrustig en dat gaat pas over als zich bij de bushalte ook een “local” meldt. Want de trouwe lezer kent het verhaal van de 1e mei, toen we 1 1/2 uur, voor niks, bij een halte in Portugal hebben gestaan. Mijn redactrice zegt dat ik overdrijf. Ik zeg dat je een verhaal soms iets smeuïger mag maken.

Zie ik hier nu de hand van god, die aan het kaatsen is geweest, of zie ik ze vliegen. Het blijft een gegeven dat Castellion vol staat met kunst.

Zie ik nu in de Castelló Cathedral, dat hier de moderne kunstuiting ook heeft toegeslagen, of heb ik de vorige keer niet goed opgelet?

De techniek heeft het in ieder geval overgenomen wat betreft het “kaarsje branden”. Voor 20 ct. kun je hier een elektriek “kaarslampje” laten branden.

Als we de kerk uitlopen hoor ik mijn begeleidster zeggen, “Goh, staat hij ook weer, is ie dan nog niet klaar?” Niet direct in de gaten hebbende wie of wat ze bedoelt, vraag ik “Hoezo?” Het geval wil, dat in het kleine halletje vier verschillende mensen zich staan te verdringen om voor ons de deuren open te doen, in de hoop dat wij iets in hun bekertje zullen gooien. Ik vermoed dat ze daarop duidt. “Nee man, die schilder!”

Lekker op tijd pikken we de bus weer richting Benicasim en ondanks de donkere wolken, wordt de temperatuur stilaan aangenamer en stijgt die weer naar de dubbele cijfers.

Ondertussen weerspiegelen de palmbomen aan het strand zich in de plassen, van de vele regen, van de afgelopen dagen.