Stratford-upon-Avon 2

Laat ik maar met het eind beginnen.

 

Gisteren klaagt mijn kokkin over het feit, dat ze nauwelijks kan koken omdat we “veel te schuin staan”. Haar olie in de pan loopt naar één kant en dat kan natuurlijk niet. Dus als we terugkomen van een dag Stratford, moet eerst de voorkant omhoog, met behulp van de keggen. Als ik hem erop rijdt, zegt Ali, “Nu lijkt het wel of de band lek is”. Nou, het lijkt niet alleen zo, het is ook zo. Eerst maar eens vragen naar een garage in de buurt, maar teruggekomen bij de camper staat de band al helemaal plat, dus rijden is geen optie meer. Dan wordt het bellen met de NKC, die me door verwijst naar de alarm centrale, die vervolgens…….. Drie keer moet ik deze exercitie herhalen en na een uur heb ik contact met een Engelse mevrouw, met een Indiaas accent. Maar uiteindelijk komen we eruit en ze stuurt een monteur.

Als hij de reserve band eraf wil halen, ontbreekt daar een stuk gereedschap voor. Dan de band er maar af en mee voor reparatie, of een nieuwe band. Mink komt nog wel met een goeie tip. Als het het een nieuwe band wordt, dan moet de “Spare” (reserve) om het andere wiel, dus hebben we dat stuk gereedschap, wat hoogstwaarschijnlijk nog in Groningen ligt, ook nodig. De band gaat mee en morgen horen we wat het wordt.

Laat ik dan nu proberen deze Shakespeare dag onder woorden te brengen, na deze omissie.  Stratford-upon-Avon is een stad  in het Engelse graafschap Warwickshire. De plaats telt 23.680 inwoners. Stratford is wereldwijd bekend als geboorteplaats en plaats van overlijden van William Shakespeare.

De stad dateert uit de tijd van de Angelsaksen en was al in de Middeleeuwen een belangrijke marktplaats. De belangrijkste bron van inkomsten is het toerisme en dat gaan we merken Jaarlijks bezoeken ruim 2 miljoen mensen de stad omwille van de beroemdste inwoner ooit.  Langs de oever van de rivier staat het Royal Shakespeare Theatre, het theater van de wereldberoemde Royal Shakespeare Company.

Dit gezelschap heeft nog twee kleinere gebouwen in Stratford: de Swan, uitgevoerd zoals theaters eruit zagen in de tijd van koningin Elizabeth I, en The Courtyard theatre (voorheen The Other Place), een zogeheten 'black box theater', waar stukken worden opgevoerd met een minimum aan technische hulpmiddelen.

We twijfelen als we bij de toeristische attracties van de stad zijn, namelijk het geboortehuis van Shakespeare, Hall's Croft (waar zijn dochter Susanna heeft gewoond) en New Place, de plek waar Shakespeare zelf een huis bezat.

 

In de tuin staan twee vertolkers van Shakespeare’s stukken. Stel je even voor dat Shakespeare 38 toneelstukken schreef. Je kunt een stuk opnoemen en de dame en/of heer spelen dan het bekendste deel van dat stuk. Hoe langer je er naar kijkt en luistert, des te meer bewondering krijg je voor deze vertolkers van het uitgebreide werk.

Verder is er de Holy Trinity Church,

waar de toneelschrijver werd gedoopt en is begraven. Ook zijn vrouw ligt hier begraven.

Tussendoor bezoeken we nog een alleraardigste tearoom, waar we onze eerste “Scones” bestellen. Verrukkelijk zijn ze, om op te vreten en dat doen we dan ook, maar ze zijn heftig en na twee zit ik, tot de … vol. Maar Mink is geen liefhebber, dus laat hij er eentje staan, die we delen en dat is stom.

Mijn buik is vol, mijn hoofd leeg, want

When sorrows come, they come not single, but in battalions.

(Als zorgen komen, komen ze niet als enkelen, maar bij troepen tegelijk.)

Bron: Hamlet (1600)

Stratford-upon-Avon 1

Rond half elf komen de beheerders nog even langs, want zij hebben een “Day off” en willen afscheid nemen. Wij pakken de boel verder in en vertrekken naar de Tesco in Stratford. Tesco is een grote winkelketen in Engeland, waar de diesel ook vaak goedkoper is. Tegelijkertijd kunnen we de grocery’s  nog aanvullen.

 

Het is een mooie rit langs een redelijk brede weg, die golvend door het landschap lijkt geweven. Hier zijn de bekende heggen langs de wegen nog normaal, terwijl in Nederland bijna alles al is gesneuveld.

Het begint een beetje “gewoon” te worden dat je in het landschap een verscholen kasteeltje kunt zien,

 

of typische Engelse huizen in een stadje of dorpje dat we passeren.

In Stratford beginnen de verkeersborden met “Crossing Horses” steeds vaker te verschijnen en dan is het geen wonder dat je ook de eerste ruiters langs de kant van de weg ziet rijden.

Want Stratford heeft namelijk een “Race Course”, wat wij in eerste instantie verwarren met een Circuit, maar het is toch echt voor paarden bedoeld. We staan nu ook pal voor de lege paardenboxen, met het uitzicht op het, nu nog, lege veld rondom “the course”. Het schijnt hier, in het Bank Holliday Weekend, afgeladen vol te staan. Desondanks weet ik plekjes tot en met het weekeinde te regelen, plus een 65+ korting van 2.50 pond/dag. Dat we voor stroom, omgerekend, ruim 4.00 euro/dag betalen is dan wel weer erg veel.

Morgen maar eens het stadje verkennen en de “High lights” bekijken, want in Stratford is een wel heel  beroemd iemand geboren “To be or not to be”.

Bourton on the Water 2

Bourton-on-the-Water, een groot dorp in Gloucestershire, in de Cotswolds. Het is bekend als het Venetië van de Cotswolds vanwege de Windrush rivier die door het dorp loopt en door bruggen overspannen wordt. Tot zover de beschrijving van het stadje.

Wij gaan het allemaal met eigen ogen aanschouwen, maar eerst zullen we een tippel van ruim 40 minuten moeten maken alvorens we in Bourton zijn.

Afgezien van de mooie uitzichten, is het een hele tippel, temeer omdat het dwars door de velden gaat en het soms even uitzoeken is waar het “pad” ligt, tussen alle koeienvlaaien door. Let even op de mooie schoentjes van Jikke. De campingbeheerder had ze al met verbijstering staan te bewonderen en haar gevraagd of ze wel wist waar ze langs moest en dat die schoenen er op terugweg wel anders uit zouden zien.

Drassig en “slippery mud” is ons deel en de vele “overstapjes” maken het er niet gemakkelijker op.

De camping beheerder waarschuwde ons al voor “The Bull”, maar als Mink het beest ook nog aanroept, zetten we het toch maar op een lopen tot we aan de “veilige” overstap komen.

Eindelijk bereiken we het stadje en de eerste aanblik is “niet verkeerd”. Het stadje blijkt een soort kruising tussen Hindeloopen en Giethoorn, maar met dit verschil dat er een rivier door het stadje loopt,

die wordt overspannen door diverse bruggetjes en het zijn nog bruggetjes van niks ook (de achterste b.v. heet “the Kingsbridge”). Trouwens voor deze foto heb ik een tijdje moeten wachten omdat een stel Japanners er een soort van foto reportage op aan het maken waren, met z’n tweetjes. Terwijl een Engelsman, die op een bankje een ijsje aan het eten is, mij berustend meldt “eventually they leave the bridge” “uiteindelijk zullen ze de brug verlaten”. Met die humor krijgt mijn geduld weer een enorme oppepper. Maar….als ik, op een gegeven moment, een eend in het water zie “staan” wordt mijn idylle wreed verstoord. De rivier is niet meer dan “enkeldiep”, dus ga ik op zoek naar een meer “ruiger” gedeelte.

Winkeltje, na winkeltje en allemaal proberen ze hun waar aan te prijzen,……… totdat….

Jikke en Mink een “substituut”voor mijn Janny’s ontdekken. Het zijn niet dezelfde, maar ze kunnen er “for the time being” voor doorgaan en mijn dag is weer goed.

O ja, Ali is nog een half uur bezig om de drek van onze kleren en  schoenen te krijgen.

Het was, nog steeds, loeiend druk in Bourton-on-the-Water.  De drukte heeft te maken met de Bank Holidays, de nationale vrije dagen in het Verenigd Koninkrijk en Ierland. De naam is ontleend aan de gewoonte van de “Bank of England” om geen zaken te doen op sommige religieuze feestdagen. Tot 1834 waren het ruim dertig dagen waarop de bank gesloten was, daarna werd het aantal teruggebracht tot vier: 1 mei, 1 november, Goede Vrijdag en Kerstmis. In 1871 introduceerde John Lubbock wetgeving waarin vier dagen in het jaar voor het eerst tot “Bank Holiday” werden verklaard. Hierbij werden Engeland en Schotland verschillend behandeld, omdat de Schotse traditie daar andere dagen hoger waardeerde. De nieuwe vrije dagen heetten nog lang “St. Lubbocks Day”. De “bank holidays” zijn een instituut in Groot-Brittanniē.

Dit betekent eveneens dat de komende dagen alle camping afgeladen vol zullen staan en bovendien ruim 10 pond per nacht duurder gaan worden.

Bourton on the Water 1

Voor mij is het nu nog even onduidelijk waar we staan, maar als de dames terug zijn van het inchecken worden we wijzer. Het blijkt hetzelfde stadje te zijn, maar op Field Barn Park. Om elf uur beginnen we aan onze tocht van wel 30 km, wat nog wel enige voeten in de aarde heeft. Mijn bijrijder c.q. navigator wil perse weten waar de route langs gaat. Ze heeft een broertje dood aan smalle wegen en die zijn hier ruim voor handen. Dus op naar Bourton on the Water, waar we 3 mogelijkheden hebben om de nacht door te brengen.

 

De wegen zijn hier prima berijdbaar, dus de sfeer in ons voertuig is opperbest.

De uitzichten navenant, dus is het genieten.

Het wordt helemaal smullen als we een aantal Classic cars tegenkomen en natuurlijk pakt mijn fotografe de mooiste in de rij.

Als we Bourton o/t Water binnen rijden wordt het mij zwaar te moede. Langs de weg staan enorme rijen auto’s geparkeerd en lopen drommen mensen het stadje binnen. Als we op de camperplaats aankomen staat het, ook daar, mudje vol. Zelfs op de speciale camper plekken, want ook Engelsen hebben soms moeite borden te lezen en gaat, ook hier, de hoffelijkheid langzaam naar de knoppen. Als dan ook nog blijkt dat het ruim 21 pond per dag gaat kosten en er alleen een openbaar toilet is, geen stroom en/of Wi-Fi, is het pleit snel beslecht. De dames wandelen naar de Tourist Information en laten de oudere dame een aantal campings bellen. Bij de 4e hebben ze beet want er zijn nog net 2 plekken vrij, maar dan dienen de dames wel mee te helpen bij het maaien van de “pitch” en dat beloven ze.

“In the middle off nowhere” en na een aantal onverantwoordelijke capriolen met wenden en keren, op deze smalle weggetjes, komen we op een modder en puin weg en hobbelen we zo de Field Barn Park camping op. De beheerder komt hijgend aanrennen met de vraag “waar de dames bleven, want nu heeft hij zelf moeten maaien”. In de stromende regen wijst hij ons de, keurig gemaaide, plek waar we mogen staan voor de komende twee/drie nachten.

Charlbury 2

Nog even over de ontvangst, gisteren, op deze Cotswold View camping. De receptie is een minuscuul hokje, waar ook nog een aantal artikelen te koop zijn, dat dus ook door moet gaan voor een winkel(tje). Terwijl ik grappend op de achtergrond blijf, tijdens het inchecken, komt een tweede dame het hokje binnen. Ze kijkt het tafereel eens aan en vraagt droogjes aan Jikke, “of ze mij, tijdens het uitgaan, vaak thuislaten”. Met andere woorden, “Eigenlijk kun je hem er niet bij hebben”. Even later, voor wat vragen over de WiFi, komt er een Duitser binnen en begint een heel verhaal in het Duits. De mevrouw beantwoordt regelmatig het verhaal van de Duitse meneer. Als hij weg is vraag ik, “Spreekt U ook Duits?” “No”, antwoordt de dame droogjes, I didn't understand a word he was saying”. 

Het plan voor vandaag is Blenheim Palace, waar we op de heenweg vlak lang reden. Blenheim Palace staat in Woodstock, wat vaak wordt verward met het befaamde Woodstock muziekfestival dat van 15 tot en met 18 augustus 1969 gehouden werd in de Amerikaanse plaats Bethl, op een weiland in de buurt van Woodstock. Er zijn twee opties, als het hard regent gaan we met de camper van Mink en Jikke. Is het droog dan gaan we met de bus. Dat laatste houdt in dat we een eind naar het dorp moeten lopen. Het is droog, dus pakken we de bus.

 

Het blijkt een dubbeldekker te zijn en ik speer onmiddellijk naar boven. We kunnen zowaar vooraan zitten, wat niet door iedereen wordt geapprecieerd. Het is ook een vreemd gevoel, zo hoog tussen de huizen te zitten en het gevoel te hebben tegen alles en iedereen aan te rijden. De heuvel af, met 5 mile/h geeft ook wel een “aparte” sensatie, “to put it mildly”.

Blenheim Palace is een groot woonpaleis in Woodstock, in het Engels Oxfordshire. Het is gebouwd voor John Churchill, de eerste hertog van Marlborough, tijdens de regering van koningin Anne. Dit als beloning voor zijn militaire verdiensten, in het bijzonder voor de overwinning in de Slag bij Blenheim op 13 augustus 1704. Een nakomeling van John Churchill is Winston Churchill, die ook werd geboren in Blenheim Palace in Woodstock. Churchill is een van de bekendste staatslieden van de 20ste eeuw. Voor zijn aantreden als premier op zijn 64e had hij al een lange en wisselvallige carrière achter de rug, waarin hij twee maal van politieke partij wisselde.

 

Het kasteel is een imposant gebouw, met een misschien nog wel imposanter interieur. Zaal na zaal wandelen we doo,r die allemaal zijn afgeladen met gebruiksartikelen door de eeuwen heen.

 

Naast allerlei kledingstukken hangt er ook een quasi modern kledingstuk, wat je niet direct bij Winston Churchill zou verwachten. Tegelijktijdig werpt dit ook een geheel ander licht op de “ontdekking” van Roy Donders en zijn huis pak.

Want er is maar één die recht heeft op de uitvinding van dat kledingstuk, namelijk Winston “the man” himself.

Na het “rechter” deel van het kasteel, moeten we ook nog de “linker” kant met een bezoek vereren. Dit blijkt een, min of meer, interactieve c.q. virtuele rondgang van “Het niet vertelde verhaal”. Een hofdame vertelt ons, vanaf een scherm, de geheime intriges, die op het kasteel speelden. Ik zal U de details besparen, omwille van de kuisheid van deze blog en het feit dat het niet echt aan mij besteed is.

Ik raak vermoeid en dat bevordert niet mijn acceptatie vermogen. Zo zie ik in de “giftshop” alleen maar goedbedoelde rommel liggen en verheug mij inmiddels op de terugweg in de “dubbeldekker” .

Nu eens kijken of we overeenstemming kunnen bereiken , de plannen zijn Bourton on the Waterr, 20 km verderop…..

Charlbury 1

Niets zo veranderlijk dan…….. Het plan voor vandaag is om naar Bourton on the Water te gaan en daar is iedereen op voorbereid. Half elf staat het startsein op ingesteld, dus kan ik nog heerlijk even genieten van de Nederlandse Volleybal dames, die Italië, met 3-0, van de vloer vegen op het OKT (Olympisch Kwalificatie Toernooi). Maar er broedt iets in de camper, al kan ik daar niet geheel de vinger op leggen. Dan komt de spreekwoordelijke aap uit de mouw van Ali, ze heeft een “ander” plan en als Ali een ander plan heeft, kun je maar beter luisteren. Met veel omhalen en omwegen komt het eruit “Het is beter om….. eerst naar een camping in Charlbury te gaan, want… en dan volgt een hele uiteenzetting. Het snijdt hout, dus rijden we vandaag geen 73 kilometers, maar het worden er maar 51 km.

Door lieflijke stadjes en glooiende wegen.

Langs schitterend gelegen pubs, met welluidende namen als “The Black Prince” of “The Red Lion” en “The Duke”.

Golvend langs weelderige bossen,

of wuivende koolzaad velden. Als we de laan naar de camping opdraaien, worden we verwelkomd door een zee aan boterbloemen.

Daarin vredig grazende pony’s en paarden…. Ik zeg een week, maar we boeken eerst voor 2 nachten.

Mijn humeur is tot een minimum gedaald, Ali molt mijn “Janny”, er is een hoekje uit.

Wallingford 4

De wekker gaat om exact 8 uur, maar dat heeft geen enkel nut want dit is een dag waarbij we geen activiteiten ontplooien voor half elf, zo luidt de afspraak. Rustig ontbijten en eens, eveneens rustig, overleggen met de overburen. Nu heeft mijn reisgenoot een, bijna ongezonde, fascinatie met de televisieserie Midsummer Murders. Het is haar ter ore gekomen dat in Dorchester de “Dorchester Abbey” staat, waar een aantal opnames hebben plaatsgevonden. Dus uw scribent is veroordeeld tot een fietstocht richting Dorchester.

Het moet gezegd, het is een avontuurlijke, maar prachtige fietstocht, dwars door de velden. Eerst volgen we nog een redelijk geciviliseerde weg. Dan via groene velden met boterbloemen, eindigt het in een modderig en eng smal paadje geflankeerd door fluitenkruid, waar ik geen foto’s durf te maken.

Vlak voor we weer de bewoonde wereld in rijden stuiten we op een, tja wat is het eigenlijk. Laat ik het maar omschrijven als een keet waar allerlei goederen aan de man worden gebracht. Het begint met koffie, maar allengs komt een langvormig uithangbord tevoorschijn met de meest uiteenlopende artikelen. Eieren, Chutney, Cake of gekke stickers met vreemde teksten. Hoe langer ik met de man klets, des te uitgebreider zijn assortiment wordt. Na een tijdje komt het zelfs tot het uitwisselen van elkaars lichamelijke klachten, het moet toch niet gekker worden. De koffie is niet te drinken, maar de dames hebben de tijd van hun leven, met de oude baas, als ze naar zijn schuur verdwijnen. Hij laat hen “zijn kuikentjes” zien, ja, ja….

Even verderop ligt de, in 1140 gestichte abdij,  Abbey. Na wat te zijn rondgelopen, loop ik ook de vrouwelijke priester tegen het lijf. Een ontzettend aardige mevrouw die mij honderduit vertelt over de geschiedenis en de overblijfselen van de Abdij en de kerk. Ze sleept me mee naar de “Cloister Gallery” in een zijbeuk van de kerk, waar ook opnames van “Midsummer Murders” hebben plaatsgevonden.

 

“Master Class” heet de aflevering waarin o.a. een priester wordt vermoord in de Abbey Church, maar de opnames mochten niet in de kerk worden gemaakt, dat vond men niet “apropriate” oftewel gepast. Dus bedachten de filmakers om de scene maar na te bouwen in de “Cloister Gallery”.

Het doopfond stamt nog uit de begintijd van het ontstaan van de kerk en wel rond 1180. Als ik even zit uit te puffen, naast een plekje waar kinderen met Playmobil kunnen spelen, valt mijn oog op een paar graftombes in de vloer. Een ervan vind ik toch wel heel opmerkelijk en wel die van “Sarah Fletcher”. Deze vrouw overleed in 1799 aan “excessive sensibility” oftewel “overmatige gevoeligheid”.