Vollenhove 1

Ardoer Vakantiepark t’Akkertien in Vollenhove, een hele mond vol maar het mag genoemd en gezien worden. Nog nooit eerder kreeg ik, gratis, zo snel werkend internet. We worden zeer vriendelijk ontvangen, terwijl de receptie al dicht is. Voor ons wordt die weer open gedaan.

Even iets heel bijzonders: je kunt hier in een echte helikopter de nacht doorbrengen. Als je dan nog niet in hogere sferen komt, dan weet ik het ook niet meer.

Verder kun je ook, met je camper, “voor de slagboom” staan en dat kost je dan maar €9,- op een zeer goed verzorgd terrein.

Genoeg reclame.

Het is vandaag “roppig”, oftewel de wind gaat erg tekeer. Zeker als we langs de dijk van het Zwarte Meer rijden, moet de bijrijder de camperdeur vasthouden anders vliegt deze open.

Het wordt echt herfst en daar krijgen we in Nijverdal al de eerste voortekenen van, want de paddenstoelen vliegen de grond uit.

Vollenhove. Het wordt een stad genoemd omdat het in de Middeleeuwen stadsrechten kreeg. Het stadje heeft een zeer rijke geschiedenis, waar ik nog wel op terug zal komen.

Vanmiddag wandelen we even naar het stadje en dat is zeker de moeite waard.

Allereerst komen we langs een grote bloemen kwekerij, waar de meest uiteenlopende bloemen staan te bloeien. Hoofd-groenevingers weet te melden dat het hier gaat om de “bol” van de plant en dat de bloemen worden weggegooid. Voor ons leken is dit altijd een onwezenlijk idee.

De palingkwekerij kan op de onverdeelde aandacht van Mink rekenen, die als gefascineerd in de bak met gladde aalen blijft kijken. We wandelen het prachtige stadje door, genieten van het schoons wat ons geboden wordt, wat de dames op hun beurt inspireert om hun garderobe aan te vullen.

Ik sluit, voor vandaag, af met het pittoreske haventje van Vollenhove.

Ooit werd hier de Vollenhoven Bol voor het eerst te water gelaten. Deze prachtige platbodem werd ooit ontworpen als zeilend visserschip voor de toenmalige Zuiderzee.

Om die vissers te eren eten we nog een heerlijke kibbeling bij de Firma Konter.

Nijverdal 7

Vandaag gaat het naar de firma Obelink in Winterswijk.

Obelink is een gigantisch grote firma, die gespecialiseerd is in vrijetijd zaken. Caravan- en camper benodigdheden, tenten, of wat je maar kan bedenken.

Als we aankomen worden we direct al geconfronteerd met een wegomlegging, waarvan de reden al snel duidelijk wordt. Terwijl vrijetijd gigant “de Vrijbuiter” in Roden failliet is verklaard, zo is Obelink fors aan het uitbreiden. Nu is het afzetgebied van deze firma “ietsje” groter, want hier komen grote aantallen Duitsers hun inkopen doen.

Wij zijn op zoek naar een opblaasbare voortent aan de camper. Dit om ons woongenot, tijdens ons verblijf in Spanje, te verhogen. Echter, de tent die we willen is uitverkocht, dus moeten we, tot eind van de maand, op een nieuwe levering wachten.

Om te voorkomen dat je als een blind paard door de enorme hallen gaat lopen rennen, kun je natuurlijk ook eerst even, op je laptop, naar de koopjes op zoek gaan. De WiFi is hier tenslotte gratis en je kunt tegelijkertijd het thuisfront vertellen dat je het nog enorm naar de zin hebt.

Nijverdal 6

Het is vandaag een heugelijke dag, want we gaan naar de zangeres Maan, die hier in Nijverdal op gaat treden.

Maan was al te zien in Ahoy, de Afas-Live en zo ongeveer elke andere grote zaal in Nederland, nadat ze The Voice of Holland heeft gewonnen. Maar om even voor vijf, is het nog dood katoen in de feestzaal, dus eerst maar even een rondje door het centrum van Nijverdal, want dit is de laatste dag van “Bruisend Nijverdal”.

Het is één en al gezelligheid, waar zelfs de orgelman niet aan mag ontbreken.

Het is en blijft een kunstzinnig centrum met moderne gebouwen. Zelfs de afdekking van een goot, wordt gedicht met een deel van de afbeelding uit de vlag van Nijverdal, die in stalen platen is gefreesd.

Wij spoeden ons nogmaals naar het optreden, maar horen daar dat het nog een uurtje gaat duren. We zoeken een mooie plek, vlak voor de PA en wachten rustig af. Nou, rustig is niet het juiste woord. Uit de luidsprekers komt een oor tergend lawaai, wat je soms door merg en been gaat. Na een tijdje is het niet meer te harden en verlaten wij het feestgedruis.

We zullen het nu echt moeten accepteren, we worden een dagje ouder. Nu maar hopen dat mevr. De Steenwinkel ons niet al te erg zal missen.

Nijverdal 5

Vandaag is het inkopen doen en rijden we naar het centrum van Nijverdal. Ik heb mijn zinnen al een hele tijd gezet op zo’n bandje voor om mijn pols.

Mijn oog valt op dit prachtige exemplaar, ach ja, een kinderhand… enz.…

Maar voordat we de AH opzoeken, gaat het nog even naar de markt. Ik verbaas me over de vele bezoekjes aan schoenwinkels en zie daar de reden niet voor. Op de markt wordt er tussen de 3-kwart broeken “gesneupt”, waarbij we vergezeld worden door een oudere dame, die overal een extra klinker uitspreekt. Zoals Ilse de Lange laatst vertelde dat ze nu in het Gooi woont, maar dan wel het Gooi met 3 ooo’s. “Leuke broekn”, zegt ze, “maar ze hebben maar één maaat.” Daarop reageert de eigenaresse van de marktkraam met “Het is stretch, dus het past iedereen en als het wat strak zit, doe je er een leuke trui overheen”. Het Twentse accent klinkt als muziek in mijn oren. De oude dame begint tussen de truien te snuffelen, als ze opeens zegt. “Ai, misschien heb ik al zoiets, eerst maar even thuis in de kast kijken.” Tja” antwoord ik haar,” deed mijn vrouw dat maar wat vaker in haar schoenenkast” .

Hoi.FM, een onderdeel van de lokale RTV Reggestreek, is vandaag ook op locatie en maken er een leuke show van.

Inkopen bij de AH is op zaterdag altijd een feest, werkelijk alle karretjes zijn in gebruik, drukte genoeg dus.

Als we terug bij de camper zijn, begrijp ik ineens de drang naar een nieuw paar schoenen. Mevrouw neemt vandaag, inofficieel afscheid nemen van haar rector, dhr. Zipper, die de rits voor de laatste maal dichttrekt. Daar horen een paar hoge hakjes bij! Flauwekul, van mijn kant natuurlijk, maar ik vind het een leuk verhaal.

Het persoonlijke afscheid vindt plaats in Bistro de Oale Stè, in Nijverdal, dicht bij de woonplaats van de rector.

Gelukkig houden ze het bij een kopje koffie met gebak.

Maar dat wordt later ruimschoots ingehaald bij de buurtjes, terwijl Pake met de kleindochter aan de telefoon zit, hebben de dames lol.

Nijverdal 4

Aan het begin van de ochtend lijkt het erop dat we de dag in de camper moeten doorbrengen. Met bakken komt de regen naar beneden en als het even droog lijkt, komen de druppen nog via de bomen op ons dak. Tegen het middaguur klaart het op en breekt, zo nu en dan, de zon door.

Een deel van ons stapt op de fiets om het Canadees Kerkhof te bezoeken, zo rond de 7 kilometer richting Holten. Nu heb ik al een aantal doelen in mijn fietsnavigatie gezet en dit is er één van.

Via de Holterweg, de Sprokkelweg en de Nijverdalseweg is het, zoals gezegd, 7,6 kilometer. Maar Hoofd-navigatie, die toch echt bij de padvinderij heeft gezeten, ziet kans mijn dure navi te “overrulen” en “IJzeren Hennie’s” haar eigen weg te kiezen met als gevolg dat we ruim 2 kilometer omrijden.

De Canadese begraafplaats Holterberg is een van de grootste militaire begraafplaatsen in Nederland.

 

Nu nog steeds is de begraafplaats op de Holterberg, die sinds 2004 deel uitmaakt van het Nationaal Park Sallandse Heuvelrug, een stukje Canadees grondgebied. Op deze Canadese begraafplaats hebben naast 1355 Canadezen ook 36 Britten, 2 Australiërs en 1 Belg hun laatste rustplaats.

Het blijft, iedere keer weer, indrukwekkend om zoveel graven te zien van jonge mannen die voor onze vrijheid hebben gestreden en daarbij zijn omgekomen.

Opdat wij nooit vergeten!

Nijverdal 3

Gewekt worden door de regen, geeft mij altijd een knus gevoel en dan draai ik me nog eens lekker om. De regen blijft aanhouden, waardoor ik een beetje begin te grasduinen in de geschiedenis van de plek waar we staan.

De naam Nijverdal is een samenvoeging van Nijver(heid), komend uit de Thuisnijverheid en (Regge)dal. De Regge was de naam van het vroegere waterschap.

Nijverdal is de enige plaats in Nederland waar (tevergeefs) naar goud gedolven is. Er is begin 20e eeuw hiervoor zelfs een officiële concessie afgegeven voor het delven van goud.

Als wij gisteren het dorp inrijden, om boodschappen te doen en in het centrum aankomen, valt het mij op dat er veel “nieuwbouw” is gepleegd. Grote rijen galerijwoningen, die vooral de Grotestraat “sieren”. Het verbaast me, dat in deze landelijke omgeving, zo weinig authentieke woningen staan, zeker in het centrum. Wat blijkt, Nijverdal werd tijdens het eind van de Tweede Wereldoorlog gebombardeerd door de geallieerden. De Duitse Wehrmacht had zich gevestigd in Nijverdal en daar wou men, doormiddel van dit bombardement, een eind aanmaken. Hierdoor werd het centrum van Nijverdal deels verwoest.

Doordat de Duitse Wehrmacht in het dorp zat zijn in de oorlog de meesten, uit de kleine Joodse gemeenschap, naar Auschwitz en Sobibor gedeporteerd.

Gisteravond worden we getrakteerd op een concert van uilen en aan het geluid te oordelen denken we aan een steenuil.

Nou hoor ik jullie denken, heb jij nu ook al verstand van vogels? Nee, dat niet direct, maar dit geluid is zo duidelijk anders dan het oehoe, oehoe van een “normale” uil, dat zelfs mijn bedgenoot het omschrijft als een huilend kind.

Nu worden we toch al verwend met de vogels om ons heen.

Zo is het Roodborstje bijna “kind aan huis”

en heeft Hoofd-ornitholoog zelfs een Boomklever gespot. Ik moet haar maar op haar mooie blauwe ogen geloven, want ik heb hem, of haar, gemist.

Nijverdal 2

Pake en Beppe zijn met de trein naar Franeker, waar ze de auto ophalen om naar hun kleinzoon in Groningen te gaan. Wij stappen op de fiets om inkopen te gaan doen in Nijverdal. De Lidl en de Albert Heijn worden vereerd met een bezoek van ons. Met de fietstassen afgeladen komen weer bij de camper aan. Nauwelijks bijgekomen komt de opdracht van Hoofd-activiteiten om nog een “stukje” te gaan fietsen. De route wordt uitgezet en daarmee wordt duidelijk dat de rit ons ruim 20 kilometer over en langs de heide zal voeren.

Het moet gezegd, het is een prachtige tocht. Maar er moet mij iets van het hart. De fietspaden zijn smal en bestrooid met grit. Ondanks dat komen de meeste “wielrijders” over als professionele “wielrenners”, op hun elektrisch ondersteunde fiets. Met het verzet op de hoogste stand en tegelijktijdig op de sterkste ondersteuning, stuiven ze over de grindpaadjes. “Met de dood in de ogen” komen ze op je af, zoals ik dat vaak cynisch noem, en “hopen” er goed voorbij te komen. Andersom gebeurt natuurlijk ook. Gezapig fietsende oudjes, blijven IJzeren Heinig naast elkaar rijden, waarbij bellen geen enkele zin heeft. Kennelijk staan hun wederzijdse gehoorapparaten op “stil”, om ook maar niet het gezever van de partner aan te hoeven horen.

Als we op de Palthe weg rijden duikt, vanuit het niets, dit beeld op. Een prachtig gezicht, dit puur witte gebouw tussen het groen en paars van respectievelijk bos en heide. Het blijkt “De Sprengenberg” te zijn en het is een “normaal” huis op de heuvel Sprengenberg in Haarle (gemeente Hellendoorn). Het is gebouwd in de jaren 1898-1910 in opdracht van A.A.W. van Wulfften Palthe. Het huis wordt in Salland ook wel de Palthe-toren genoemd.

Plotseling verspert dit gevaarte onze weg. Hij blijkt gemaaid gras af te leveren en ik word nieuwsgierig hoe ze dat eruit krijgen. Nou dat is niet echt spannend. Een enorme schuif, binnen in de laadruimte, schuift langzaam de lading naar achteren. Het laatste stukje haalt de chauffeur eruit door achteruit te rijden en dan hard te remmen.

Ik mag eerlijk bekennen dat ik, bij thuiskomst, even languit moet want het licht gaat, bij mij, bijna uit!

Een koele Hefe Weitzen doet wonderen.

Nijverdal 1

Gisteravond maak ik nog even een mooi plaatje van de brug bij de camperplek en ontdek ook nog een foto die ik gistermiddag tijdens onze fietstocht maak.

Voor mij een duidelijk voorbeeld van Duitse “Grundlichkeit”. Kijk, zo’n bord zal best wel belangrijk zijn, maar zou ook op een enkele paal wel blijven staan. Om nu een dergelijke constructie daarvoor te bouwen is, op z’n zachts gezegd: “ein bisschen übertrieben”.

Oh ja, dit soort kevertjes. Honderden cirkelen er om de camper. Als je je hoofd iets naar rechts draait, zie je een Indianen-masker op zijn rug staan.

De nacht bracht niet veel goeds, naast het onweer en hevige regen. Het was weer “Kiete en puie tugeliek” en na dat laatste konden we weer rustig gaan slapen.

Maar goed, we zijn dus terug in Nederland en al vroeg worden we op de hoogte gebracht, dat we daar naar onderweg zijn.

Camping De Noetselerberg, volgens Hoofd-navigatie zijn we hier eerder geweest, maar dat is aan mij voorbij gegaan. Ongetwijfeld zal het lampje, één dezer dagen, wel weer gaan oplichten.

Na wat aanvang perikelen, ik vind het nodig om de aardige juffrouw aan de balie, via de telefoon, niet al te vriendelijk te benaderen als we bij de aangewezen plek komen. Maar wij blijken verkeerd te staan, op deze immens grote camping. Als we de juiste plek vinden, maak ik haar toch echt mijn oprechte excuses, want het is een prachtige plek. Gelukkig aanvaardt ze die met een brede lach.

Een prachtige plek, met dit uitzicht, ik zeg een week!

Tja, en dan komt Hoofd-fotografie met dit kiekje op de proppen. Laten we zeggen dat de afgelopen nacht een zware wissel op mij heeft getrokken en de uitgezakte houding daar het gevolg van is.

Hörstel

Het doel is de  Wohnmobilstellplatz Postdamm /Lazarusbrücke am Dortmund-Ems-Kanal in 48477 Hörstel-Riesenbeck.

Een hele mond vol, maar de eigenlijke camperplek staat gewoon in Riesenbeck, met dit uitzicht op het Dortmund-Ems-Kanal.

Het uitzicht is uitstekend. Totdat er een enorm vrachtschip, pal voor onze neus, afmeert. Stel je even voor, een redelijk rustige plek, met voor je neus een constant draaiend aggregaat voor de benodigde stroom. Maar, gelukkig voor ons, vertrekt het schip weer.

  

Onderweg maak Hoofd-fotografie deze opname van “Het Kaiser Wilhelm Denkmal”. Dit is een monument, in de Duitse deelstaat Nordrhein-Westfalen, ter ere van keizer Wilhelm I van Duitsland. Jaren geleden hebben we een aantal maal overwogen er naartoe te fietsen, we zijn er nooit toe gekomen.

Ongeveer op deze hoogte nemen we ook afscheid van de Weser (Vergeef haar de reflecties in het raam).

Als alles is geïnstalleerd, komen de fietsen van de camper en rijden we een heel stuk langs het kanaal.

Bij deze “uitspanning” nemen we een kleine pauze en besluiten, na ruim 8 kilometer, weer om te keren. Dit soort “rustpunten” staan er meer langs het kanaal. Ik stel me voor dat dit de luxe uitvoering is van de “leugenbankjes”, die je in veel havenplaatsen ziet. Oude, gepensioneerde, schippers komen hier bijeen om hun sterke verhalen uit te wisselen.

Dan nog even een sterk verhaal van mijn kant. Al maanden wil onze satelliet ontvanger niet meer goed uitrichten op de Astra 3. Nu zijn we in de buurt van Rijssen, waar BM-Sat hun winkel heeft en de Ten Haaft Oyster vertegenwoordigd.

Ik denk, “ik waag er een telefoontje aan om een afspraak te regelen”. 24 september kunnen we terecht. Als John Jannink, die ik aan de telefoon krijg, hoort dat we dan waarschijnlijk uit Groningen moeten komen, helpt hij mij via de telefoon en stuurt ook de nieuwe software op. Mijn installatie werkt weer als vanouds!

Hierbij nogmaals, Hulde aan BM-Sat in Rijssen.