Wismar 1

Met algemene stemmen wordt Wismar de volgende halteplaats.

Als we het stadje binnenrijden komt het in alle vriendelijkheid op je af. De havenstad Wismar ligt in de noordelijke Duitse deelstaat Mecklenburg-Voor-Pommeren. De stad ligt direct aan de Oostzee en is na Rostock de tweede Oostzeehaven van de deelstaat. De camperplaats ligt pal aan deze haven en zo genieten we nu  een tijdje van het sonore geluid van binnenvarende schepen.

Onder de nazi's in de dertiger jaren van de vorige eeuw kreeg Wismar een filiaal van de vliegtuigfabriek Dornier, die hier bommenwerpers ging bouwen. Dat maakte de stad, tijdens de Tweede Wereldoorlog, het doelwit van geallieerde bombardementen, die zware schade toebrachten aan de stad: de “Georgen Kirche” ging in vlammen op, evenals een kwart van de woonhuizen.

Hierdoor kenmerkt de binnenstad van Wismar zich door de zogenaamde “Façade bouw”. De voorgevels zijn als het ware voor een gebouw of woning “geplakt”.

Wat wel helemaal is (her)gebouwd is het prachtige  “Gemeindehaus”.

In het centrum van Wismar komen we dit levende standbeeld tegen. We staan een tijdje te kijken, want ze doet haar kunstje met verve. Zelfs zo goed dat een ijsje etende mevrouw, die ook al een tijdje staat te kijken, plotseling tot een ontdekking komt. “Die lebt ja echt!”.

De ene na de andere winkel wordt met een bezoek van ons vereerd en er wordt ruimschoots ingekocht. Na een vermoeiende middag kunnen we eindelijk terug naar de camper voor een biertje. Daar draait de goede warme sfeer om naar Siberische kou.

Mijn cateraar wil een biertje voor me inschenken, maar sloopt mijn geliefde glas. Dit betekent dat ik geen witbier meer kan drinken, want die moet je helemaal uitschenken in verband met het depot. Wat er dan gebeurd tart iedere, dus ook mijn voorstellingsvermogen. Terwijl ik hevig zit te mokken, loopt zij de de stad weer in en komt terug met…..

Een prachtig 0,5 l Weitzen glas. Voor de veiligheid koopt ze twee, “kan ik nog eens eentje breken………”

De sfeer knapt weer helemaal op, zelfs zodanig dat Jikke en Mink hun nieuwe inkopen komen showen.

Bad Segeberg 2

Dit zijn van de zondagen die ik koester, ondanks dat de tv programmering nog niet voorziet in WNL op Zondag en mijn grote vriend Harry Mens. We staan op een zeer vredige camping, tussen het groen en dat trekt ongenode bezoekers.

Datzelfde geldt ook voor het avontuur dat de dames beleven tijdens een wandeling over de camping. In een ietwat opgewonden staat komen ze terug bij de camper en voor ik erachter kan komen wat dan wel de aanleiding kan zijn van deze opwinding, komen ze langzaam tot bedaren. Langzaam komt het verhaal, van Jikke, naar buiten. “We hebben een naakte man gezien”. “Je bedoelt zeker Mink?” probeer ik het verhaal nog in normale proporties terug brengen, “Nee, nee, dan was ik toch niet zo opgewonden geraakt”. Dat punt moet ik haar nageven. Uiteindelijk blijkt ook nog eens dat alles draait om een onderbroek, die de man kennelijk in zijn hand zou hebben gehad, maar dat er verder niets te zien is geweest.

Na deze opwinding voel ik mezelf genoodzaakt vandaag maar voor “Geschirrspüler” te spelen, voordat er brokken van komen.

Dit alles komt mij ter ore als we genoeglijk van ons “aperitief van de dag” zitten te genieten en de dag wordt doorgenomen.

In het zonnetje is het heerlijk toeven, sterker, soms is het zelfs te warm en dat nodigt dan weer uit tot het nuttigen van een extra biertje.

Opeens krijgt Mink een briljant idee, “Zo’n konijn doet het vast en zeker goed op de barbecue”, waarop Jikke hem uitdaagt er eentje te gaan vangen. Hier staat Mink verdacht opgesteld om een exemplaar te verschalken. (hij staat er echt)

Morgen gaat het naar Wismar.

Bad Segeberg 1

Zoals gezegd wandelen we gisteravond het stadje Gluckstadt in om Mink zijn verjaardag te vieren. Het eerste etablissement, met een zeer ruim dakterras, heeft weliswaar voldoende plaatsen, maar op de ene plek zijn de kussens kletsnat, op de andere plek mogen we niet zitten, “want er komt nog een groep van 20 mensen.” Tenminste, dat wordt ons onvriendelijk gemeld door een figuur die een emmer vol pruimen zit te pellen.

Bij “Zur Alten Mühle” hebben we meer geluk, hoewel we daar om 8 uur weg moeten zijn. Vreemd is wel dat de jarige job al het bestelde als laatste krijgt, waarbij zijn bier dusdanig laat komt dat er, bij hem, uitdrogingsverschijnselen beginnen te ontstaan, terwijl mijn bier staat te verschralen. Maar het voedsel uit deze “Gutbürgerliche Küche” is uitstekend.

Als we de eetgelegenheid verlaten en in de lucht kijken, lijkt het erop dat het einde der tijden wordt aangekondigd. Beangstigende wolkenpartijen, zo ik die nog nooit eerder heb gezien.

Vandaag gaat het verder naar een camping, omdat er in sommige huishoudens de kleding in “een hoek” kan worden “gezet” en nodig toe is aan een wasbeurt.

Bad Segeberg ligt nabij de westelijke rand van een heuvelland. Aan de westzijde wordt het grondgebied begrensd door de Trave. De Trave is een 124 kilometer lange stroom in de Duitse deelstaat Sleeswijk-Holstein, die uitmondt in de Lübecker Bocht van de Oostzee. Geologisch is het gebied rond Bad Segeberg bijzonder omdat het het enige karstgebied van Sleeswijk-Holstein is. Karst is de verzamelnaam van het verschijnsel ontstaan door water en kalksteen, of een daardoor gekenmerkt landschap. De grondverzakkingen in de buurt van de stad zijn daarvan een gevolg.Ook “De Kleine Segeberger See” is een ondergelopen grondverzakking.

Tegenover ons is een Duitse Eriba club neergestreken, met de meest uiteenlopende types van deze beroemde caravans. Let even, bij dit exemplaar, op de kleuren van de schoorsteen.

Gluckstadt

Vandaag viert Mink zijn achtenzestigste verjaardag. Als je het zo optikt is het een achtenswaardige leeftijd. Na het ontbijt brengen we aan zijn camperdeur een kortstondige aubade c.q. serenade, waarvan ik de indruk krijg dat gelijktijdig de buren ook gewekt worden.

Onderweg merken we dat de Hollanders ook onderweg zijn…… Ja mensen, deze foto vindt mijn fotografe zo leuk dat ik hem wel “moet” plaatsen, vandaar deze flauwe grap.

Vandaag gaat het onder water en over het water. De eerste via de Weser-tunnel, de tweede met de pont over de Elbe.

De “Elbfähre Wischhafen-Glückstadt wordt een aantal keren aangekondigd door TomTom als  “neem over ….. meter de Ferry”.  Drie ferry’s oversteken verder en drie kwartier later mogen wij oprijden en dicht op elkaar gepakt gaat het de Elbe over. In totaal neemt het een uur in beslag. Op de radio horen we dat er rond Hamburg een file staat, met 1 uur vertraging, onze alternatieve route, dus “No Swett”.

Veel water staat er niet, maar de kapitein zal wel weten wat hij doet. Even later trekt het water zich nog verder terug.

Nooit eerder hebben we meegemaakt dat, als we een stadje binnenrijden, wij een vuurtoren in beeld krijgen. In Gluckstadt is dat wel het geval. Let ook even op de dreigende wolkenpartij, die we even later ook op de camperplek zullen ontdekken.

Twee foto’s vanaf onze camperplek voor vannacht, met 5 minuten er tussen. De eerste met alleen nog dreigende wolken, de andere foto is gemaakt als de dreiging tot uitvoer wordt gebracht. De bui die over de rivier op ons afkomt is onmiskenbaar en dat wordt de camper in vluchten.

Zo dadelijk gaat het te voet richting stadje, om aldaar met een etentje de verjaardag van Mink te gaan vieren.

Harlesiel 2

Gistermiddag wandelen we naar Carolinensiel, om nog even wat “cultuur” op te snuiven. Carolinensiel werd in 1729 gesticht door George Albrecht van Oost-Friesland.

De naam Albrecht kom je nog overal tegen. Visrestaurants, schepen en straatnamen, ze voeren allemaal de naam Albrecht.  Het dorp kreeg de naam van zijn vrouw, Sophia Carolina. Het naamdeel “ siel” verwijst, zoals bij de meeste kustplaatsen in Oost-Friesland, naar de spuisluis (in Noord-Nederland: zijl), waarbij het dorp ontstond.

Na de vele souvenirs winkels te hebben doorstaan,

belanden we in een, op de dijk gelegen, restaurantje. We bestellen koffie met de ons aangeprezen kwarktaart, maar dat gaat fout. De kwarktaart is namelijk op, dus krijgen we een droge cake met wat enkele mandarijnen uit blik daarin verwerkt. Kennelijk is de koffie ook bijna op, want dat smaakt naar slootwater. Gelukkig vindt mijn eega het wel te drinken. Als de dames inkopen gaan doen bij de Edeka, willen de heren een biertje bestellen. Mink wenkt de bediening, een wat oudere donkerharige vrouw.

Even later komt een andere dame, waarvan wij de indruk hebben dat ze al een paar drankjes op heeft, met de rekening. Nee, we willen een biertje, geeft Mink te kennen. “Die Nutte” kreunt de eveneens slaperig uitziende en op haar benen wankelende, mevrouw. Ze verfrommelt de rekening en sloft weer weg, ons beide in opperste verbazing achterlatend en zonder te vragen wat we dan voor bier willen. Geschokt vraag ik Mink, “Zei ze nu echt Nutte?” Nu heeft “Nutte” een aantal betekenissen waarvan ik de meest zachtaardige zal weergeven, namelijk “Totebel”. Daarbij vergeet ik maar even de synoniemen “Slet, Del, Lellebel, Huppelk.tje en Troela”, er zijn nog een paar, maar tja.. Na een tijdje komt ze de bestelling opnemen om weer, even later, met lege handen terug te keren. “Of ik gewoon bier wil”, Nou ja, gewoon? Hefe Weitzen, bitte”. Ja, dat weet ze al, maar met/of zonder alcohol?…… Met een tevreden glimlach om haar mond komt ze na een poos het bestelde brengen. Ik speur de omgeving af of er misschien ergens een verborgen camera staat opgesteld. Als ik een eerste slok van mijn Hefe Weitzen neem, proeft het alsof ik een slok uit een afwasteiltje neem. Dit café en ik, is een slecht huwelijk.

Maar genieten doen we sowieso, want we hebben “te gare” een mooi plekje bemachtigd.

Pal aan de Harle en met een fenomenaal uitzicht op de binnenkomende schepen.

Het weer is bij vlagen onstuimig te noemen, met regen en harde wind. Maar misschien maakt dat dit plekje nog wel “smoeker” (Fries „smûk”). Zo lekker weggedoken in onze knusse camper en plannen makend voor de komende dagen.

Harlesiel 1

Gisteravond kunnen we nog een beetje genieten van een zonsondergang. Herman, je geniet of je geniet niet. Klopt, maar het is een heel bescheiden zonsondergangetje en het is ook maar heel even.

Mijn fotografe is op haar qui-vieve en legt het voor het nageslacht haarscherp vast.

Vanmorgen worden we gewekt door het wekkertje met het deuntje “I am walking in the rain” en dat kan ik gelijk in  praktijk brengen, want het komt met bakken naar beneden.

Aangezien mijn enige taken het rijden van de camper en het legen van de kakdoos zijn, ben ik het bokje.

Stoere gemeentewerkers zijn alweer druk doende het strand een beter aanzicht te geven.

Rommel wordt opgeruimd, te diepe kuilen geëgaliseerd.

Dit alles voor de nieuwe gasten die vandaag niet zullen komen, behoudens de “diehards”, die hun tentje hebben laten staan.

Om 10.00 uur exact wordt het signaal voor vertrek gegeven om allereerst onze dorstige voertuigen te voeden. Gelukkig is het even heel rustig bij de pomp, maar als een “collega” zijn camper dusdanig neerzet dat er niemand verder meer gebruik van de overige 5 pompen kan maken, wordt het al snel een oploopje. Soms twijfel ik sterk aan de verstandelijke vermogens van mijn mede camperaars.

Ruim 19 kilometer hebben we vandaag voor de wielen liggen en TomTom voert ons gewillig naar Carolinensiel, dat een klein stukje landinwaarts van Harlesiel ligt. Herkenning alom, maar we rijden ons vast op een parkeerplaats. Aan de verkeerde kant van het water zien we de campers staan. Ook TomTom blijft hardnekkig melden dat “hier” de camperplek is.

Het navigatieapparaat laten we voor wat het is en op herinneringen en blind gokken kronkelen we ons door Harlesiel om aan de andere zijde van de dijk en het water te komen.

Het grote genieten kan bij hoogwater weer beginnen want dan gaan de bootjes heen en weer varen. Hoewel, iets minder regen wil ook wel helpen.

Bensersiel 2

Het voordeel van een plaats pal aan het strand is dat het strandleven de gehele dag aan je voorbij trekt. Het liefst zit ik op mijn stoeltje voor de camper en laat het gebeuren.

Maar soms is je expertise gewenst, want ook op een trip als deze moet de was worden gedaan. Nou, dat hoop je dan, want mijn wasvrouw, (ik ben bang dat deze benaming door de eindredactie zal worden geschrapt), kent vele soorten apparaten c.q. wasmachines en weet ze allemaal, ook zonder mijn “expertise”, te bedienen.

Een deel van de reispossy kiest ervoor om rond laagwater een wad wandeling te maken. Let wel, deze foto is extreem ingezoomd en ze wagen zich een t…g eind het wad op.

Op de terugweg staan de avonturiers, min of meer, hulpeloos op een krib want daarachter zak je tot aan je knieën in het slik en dat is toch wel een beetje beangstigend.

Het avontuur kent trouwens verschillende angstmomenten, getuige deze levensgevaarlijke krap die op hen afkomt.

Of hier nu een verloren dubbeltje-  of de afdruk van een gemaakte “keats”, teruggezocht wordt, dat vertelt het verhaal niet. Voor sommigen blijft dit een eerste “Wattwander” ervaring.

Je kunt je rustig, zo midden op het wad, veilig wanen getuige deze uitkijk.

Aan het eind van de middag gaan we nog even een drankje doen bij ”Segel Verein Harlebucht”, waar moeders nog even een moment uit het verleden vastlegt.

Ik hoor diverse lezers al mijmeren, “Verveel je jezelf niet stierlijk, zo’n hele dag op je stoel voor de camper zitten?”

Niet in het minst!!

Bensersiel 1

Alle Facebook vrienden weten het al, we staan op het strand van het “Wattenmeer” bij Bensersiel.

Het uitzicht is werkelijk fenomenaal, maar laat ik bij het begin van deze dag beginnen.

De koffie wordt gezamenlijk in onze camper genoten en dan gaat het aansluitend richting Strand- en Familiecamping Bensersiel. We melden ons aan, maar de plekken aan de zee zijn nog niet vrij, dus moeten we een paar uurtjes in het dorp doorbrengen.

En wat doe je in een paar verloren gewaande uurtjes, juist, je drinkt een kopje koffie in een plaatselijk restaurant. Als ik een bezoek aan het toilet maak is er niets aan de hand, totdat ik terug wil en 5 minuten voor deze deur sta te wachten. Uiteindelijk doe ik hem toch maar open. Na een uitgebreid winkelbezoek zijn sommigen van ons uitgeput en verkiezen een hazenslaapje in een strandstoel.

In de middag gaat het op de fiets naar Esens, de naam gevende gemeente van deze streek. Daar gaat de beer helemaal los. Als  het nieuwe vest geshowd moet worden, moet dat onherkenbaar gebeuren. Dus,”hier het nieuwe vest van Jikke”, maar of het dan nodig is je helemaal te gaan verstoppen, Tja… Gekheid mensen, we hebben grote lol.

We stuiten in onze omzwervingen in Esens op deze “Heinckels”, maar het blijken gewoon BMW’s te zijn, maar dan wel weer met een grappig nummerbord.

Het uitzicht, de rust van het strand en een extra wijntje. Dit alles resulteert in een bezoek aan een restaurant. Het is alweer bijna donker als we op de terugweg zijn en deze prachtige VW bus op het strand ontdekken. Een kort praatje met de eigenaar leert mij dat dit exemplaar ruim 50 jaar jong is. 1967, ik was zeventien jaar toen deze werd gebouwd.

Minstens zo romantisch zijn deze kleine kindertjes, die in het licht van twee moderne solar lichtjes nog een zandkasteel aan het bouwen zijn.

Soms valt het leven om de donder niet mee, toch?