Benicassim 15

Het is Valentijnsdag, oftewel 14 februari, een uit Amerika overgewaaide onzin dag. Was het voor een paar jaar terug nog de gewoonte om iemand anoniem de liefde te verklaren, tegenwoordig wordt het anonieme sturen niet meer op prijs gesteld want stel je voor dat je de verkeerde toedicht jou lief te hebben.

Natuurlijk speelt, ook hier in Spanje, de middenstand hier op in en worden bloemen op en in allerlei vormen aangeboden.

En denk nu niet dat je als overwinteraar daar volledig buiten staat. Ook hier op de camping zijn er mensen die volledig uitpakken op het gebied van bloemen en planten.

Creativiteit op een overwinter camping heeft diverse vormen. Want stel je, in de winter, even die kortere dagen en dus langere avonden, voor. Dan moet je toch iets ‘om handen hebben’ nietwaar.

 

Wat je hier ziet zijn de creatieve uitspattingen met een zogenaamde ”petfles”. In Spanje kennen ze niet het statiegeld principe, wat inhoudt dat  al het plastic in de afvalbak terecht komt. Maar dan staat er wel een creatieve geest op die met een schaar en stanleymes zich op die flessen uitleeft.

 

 

De commerciëlen geven dan ook nog eens een cursus en bieden zelf hun knip-, snij- en plak-schepsels te koop aan. En zeg nu zelf, je wordt er op zo’n Valentijnsdag op slag vrolijk van, toch?

Benicassim 14

Op het verlanglijstje van Ali staat nog steeds de Via Verde (vía = spoor, verde = groen) of de groene weg. Deze voormalige spoorweg is een fietsroute pal langs de Middellandse zee.

Deze loopt van Benicassim naar het plaatsje Oropesa del Mar en is ongeveer 6 km lang. Een prachtige route, alleen is het ons al een aantal keer afgeraden omdat het eerste deel onbegaanbaar zou zijn.

Als je het niet onderzoekt zal je het ook nooit vinden, dus gaan we onderweg om in ieder geval via een omweg op de Via Verde te komen. Het eerste stuk zoeven de auto’s langs ons en het is bijzonder stijl, maar de Flyer fietsen bewijzen hun klasse. Buiten Benicassim is het even zoeken en op de gok nemen we rechts en komen pal, na het opgebroken deel, op de Via Verde.

 

De Torreta de Colomera en de Torreta de Cofret maakten onderdeel uit van de verdedigings linie uit de 15e eeuw.

En de 600 meter lange Tunel de la Corda bespaart ons een heleboel klim werk.

Het is werkelijk prachtig zo pal langs het water te fietsen en regelmatig moeten we even stoppen voor een geweldig uitzicht.

Vlak na de tunnel krijgen we een uitkijkje op de Puerto Deportivo, de jachthaven van Oropesa del Mar. In het stadje nemen we een kopje koffie. Met deze fietstocht komen we aardig aan het einde van de “Benicassim ToDoList”  van Ali en kunnen we plannen gaan maken om richting Valencia te trekken.

 

(o ja, welterusten Jikke).

Benicassim 13

Gisteren ontstaat het plan om, met de bus, naar Castellon te gaan. Maar als we wakker worden is het betrokken en dreigt er regen. Maar ja, “No guts no Glorie” en “Stick to the plan”, doet nog steeds opgeld bij ons en dus gaan we.

Ruim op tijd zijn we als we de bus al bij de halte zien staan. “Ai”, roept Ali “te laat”. Wat zou betekenen dat we 45 min. moeten wachten. De bus begint al te rijden en Ali neemt, via een afkorting, een sprint en begint naar de chauffeur te zwaaien. Ik heb het al opgegeven, maar dan zie ik de bus toch stoppen. Shit, nu moet ik ook nog rennen? Compleet buiten adem kom ik bij de bus aan, waarna de chauffeur ons begint uit te foeteren. “Dat hij hier niet mag stoppen” en “dat hij hier een bekeuring voor kan krijgen” etc. “Typisch macho gedrag” zo legt Ali mij uit. “Hij moet toch even laten merken hoeveel hij voor ons over heeft”.

Castellon ligt 15 kilometer zuidelijker dan Benicassim, ook aan de kust en 70 kilometer noordelijker dan Valencia. Castellon bestaat eigenlijk uit twee gedeelten: de stad en daarnaast, el Grau, de haven van Castellon, ook wel Porto Alhazar genoemd. Dit grote havengebied is vanuit Benicassim duidelijk te zien. Vanaf de haven is het, met de bus, nog een behoorlijk eind naar het centrum van Castellon.

We stappen uit bij het oude casinogebouw.

 

De beltoren “el Fadri”,  ligt even verderop (dit is ook het symbool van de stad).

Heerlijk relaxed kuierend door de stad stuiten we op het oude postkantoorgebouw van Castellon “Le Telegrafos”.

De gotische “Catedral de Santa Maria”,die we natuurlijk met een bezoek vereren. We maken weer veel teveel foto's om hier allemaal te plaatsen.

 

Maar als Ali een “verschijnsel” ontdekt, is de devotie compleet.

 

Ook is de oude markthal nog volop in gebruik en een bezoekje waard als je van verse producten houdt.

Hoewel, sommige producten liggen je wel heel  nadrukkelijk aan te gapen.

Dat er nog maar weinig winkels het loodje hebben gelegd komt misschien wel mede door Ali, die de Spaanse economie een boost geeft door de aanschaf van een paar nieuwe leren laarsjes van 15.95 Euro.

O ja die regen? We hebben zegge en schrijve 1 drup gehad.

Benicassim 12

Het is een dag die, qua weer, vaker voorkomt de laatste dagen. s ’Morgens is het betrokken, maar is de temperatuur de afgelopen nacht niet ver gedaald. Zo rond de 8 graden is niet gek voor deze tijd van het jaar. Later op de ochtend komt het zonnetje door en stijgt de temperatuur, in de schaduw, naar 14 graden. In de zon en uit de wind wordt het dan al gauw rond de 20 graden. Het opstaan gebeurt zo rond half tien en er wordt rustig ontbeten. Eigenlijk begint het leven op dit soort campings pas rond een uur of tien. Dan is het tijd voor de boodschappen, de Mercadona is 100 meter wandelen, dus ronduit ideaal.

De fietsen komen onder het kleed vandaan en er wordt een rondje gefietst. Een paar dagen geleden hebben we bij de VVV diverse fietstochten meegekregen. Wij kiezen ervoor  om de oever van de Middellandse zee aan te houden. Benicassim is rond de 10 km lang en met de Middellandse zee aan onze linkerkant en de villa’s aan de rechter is het een heerlijke tocht richting de haven.

Als je iets buiten het centrum komt wordt het aan de rechterkant een aaneenschakeling van appartementen en hotels. Nu voor het overgrote deel nog onbewoond.

Maar met deze adembenemende uitzichten stel ik mij voor dat het hier zomers heerlijk druk gaat worden.

 

Na 10 km houden we het voor gezien en pauzeren we in een restaurant langs het strand. Aan de juffrouw achter de bar is te merken dat het hier zomers internationaal toe gaat. Naast Spaans, spreekt ze Duits en Engels, maar als ik tegen Ali in het Nederlands zeg dat ik wel trek heb in een Espresso pikt ze dat, terwijl ze met andere klanten bezig is, ook op.

Met een licht briesje in de rug gaat het weer richting camping in Benicassim en in een heerlijk zonnetje duik ik weer in “Ventoux” van Bert Wagendorp.

Benicassim 11

Een ding moet ik Spanje nageven, het land krijgt Ali steeds vroeger aan de alcohol. Vroeger kon ik haar nog wel eens verleiden met een Nobeltje, een zoete likeur van het eiland Terschelling.

Vandaag is “Carmelitano, Bodegas y Destileras” aan de beurt.  Een destilleerderij in Benicassim, die in vroeger dagen door Karmalieter monniken werd gerund en waar ze ook nu nog op basis van ingenieuze combinaties van aromatische kruiden, zaden en wortels uit de Woestijn van Las Palmas likeuren vervaardigen.

We kopen een kaartje bij een mevrouw, die kennelijk, als ik naar haar omvang kijk, iets teveel van de likeurtjes heeft gesnoept en die ons ons ook gaat rondleiden. We krijgen een papier in de handen gedrukt met een Nederlandse tekst en ”vort met de geit”.

 

In iedere ruimte waar we komen roept ze nog even het nummer Un, Dos, waarna Ali van het papier de tekst oplepelt van de betreffende ruimte.

  

Tres, enorme vaten waar de diverse wijnen en likeuren staan te rijpen. Cuatro,

En bij Cinco staan we plotseling in de proeverij. In tegenstelling tot de haast die de dame bij de rondleiding aan de dag legt, neemt ze hier kennelijk alle tijd voor. We mogen opnoemen welke we willen proeven. Wij Nederlanders “bint zunnig” en dat dichten we ook heel snel anderen toe. Dus…. nemen we allebeide die met de meeste alcohol en wel 34%…..want ja, misschien krijgen we er maar eentje. “klatschinggg” die klapt er behoorlijk in, maar jongens wat is  die heerlijk. En het zijn niet van die kleine glaasjes. Ik doe rustig aan, maar Ali is alweer leeg. Ze vraagt welke we nu willen proeven. En zo gaat het nog even door. Ali heeft een “Groene Appel Likeur” te pakken en trekt, bij het proeven, een vies gezicht, net nu ik een foto maak.

In het winkeltje slaan we onze slag met de Carmelitano likeur, die van 34%, en een heerlijke Hazelnoten likeur en  opgewekt verlaten wij het pand.

Benicassim 10

Vandaag heb ik een beetje toegegeven aan het ziek zijn. Het is niks ernstigs, I hope, maar een beetje een griepje met vervelende bijwerkingen. Maar ik heb beloofd om wat meer foto's van onszelf te plaatsen en ontdekte een paar grappige opnames van de GoPro camera.

Dit is aan het begin van de trip naar Spanje, waar Ali bedenkt, “mijn hemel, wat moeten we nog een eind” .

Maar gelukkig komt er een geruststelling van de chauffeur.

“Ik geloof dat we iets vergeten zijn, we moeten terug”.

“Dit meent ze toch niet echt?”.

Zie je wel, het is een geintje.

Benicassim 9

Om 8 uur worden we gewekt door enorme knallen die uit het stadje komen. Nu hebben we de wekker op 8.15 uur gezet, dus is het geen ramp. Vandaag is de processie van de Heilige Agueda oftewel “Pilgrimage of Saint Agueda” . Maar het is koud, heel koud, het kwik is gedaald tot 3 graden, maar loopt langzaam op.

Op de fiets naar de Heilige Antonius kerk in Benicassim.

Na de dienst gaat het naar buiten, waar al een heleboel mensen klaar staan om mee te lopen in de processie.

Een ieder krijgt een witte doek aangeboden om zo herkenbaar te zijn als processie deelnemer. Zelfs Ali ontkomt niet aan die ‘markering’. 

Het is natuurlijk pas een echte processie als Maria ook meegaat.

 

Halverwege de processie wordt er halt gehouden en staan we op zondagmorgen om 10.00 uur, midden op straat, al aan de drank. Gelukkig is er ook voldoende cake om de alcohol een bodempje te geven.

Zelfs de fietsen raken tijdens deze processie in hoger sferen.

Ook de begeleidende muziek wordt steeds meer swingend al naar gelang de processie vordert.

Bij een altaar langs de kant van de weg zakt ons de alcohol en de moed in de schoenen als we zien welke berg we nog moeten beklimmen. Ook de muziek houdt het voor gezien en we sluiten ons daar bij aan. Ten slotte zijn al onze zonden ons zoeven al kwijt gescholden.

s’ Middags zitten we nog in een heerlijk zonnetje te genieten van de nieuwelingen die hun grote campers tussen de afscheidingsheggen proberen te wurmen.

Benicassim 8

Als we wakker worden is het frisjes en daar denken onze mede overwinteraars ook zo over. Op een een enkel Engels omaatje, in peignoir met haar toilettasje onder de arm, na lijkt de camping wel compleet uitgestorven. En dat rond de klok van tienen. Op Internet lees ik dat alle wegen rond de stad Groningen zijn afgesloten in verband met de gladheid. Geschaarde vrachtwagens en zelfs  de strooiwagen kan niet verder. Dit alles sluit naadloos aan op mijn ‘zielig’ ziekjes gevoel. Nu weet ik niet of hier sprake is van het zogenaamde Hypochonder effect, omdat ik ook heb gelezen dat de ‘griepprik’ niet helpt.

Even over gisteravond:

Er dreigt een mooie, heel mooie zonsondergang te komen en Ali staat al klaar met haar fototoestel. En het resultaat mag er wezen. De zonsondergangen schijnen zo bijzonder te zijn dat zelfs Google ze gebruikt op hun pagina.

Alleen die van Ali zijn mooier omdat op die van haar geen elektriciteit masten zijn te zien.

 

Op diverse campings voor overwinteraars ontstaan vaak initiatieven vanuit de “bewoners” zelf.

 

Hier is een soort bibliotheek ontstaan. Heb je een blad gekocht en heb je het uit? Wel prik het in de “for everyone”  brievenbus en je maakt er een ander blij mee. Wij Nederlanders halen er natuurlijk alleen iets weg, bijvoorbeeld de Libelle, maar stoppen dan dezelfde terug. Als enig commentaar kun je  horen, “wat een vreemde Libelle zeg”.

Ik zie een paar verzoekjes om meer foto’s  van ons zelf in actie binnenkomen. Ik beloof beterschap.

Benicassim 7

We zijn nu een week in Benicassim, dus de hoogste tijd om een bezoekje aan de plaatselijke “Office de Toerismo”  oftewel  VVV te brengen. Nu kan ik alle brochures, fiets- en wandelroutes op een tafel leggen, maar dan is de tafel niet groot genoeg. Kortom, de informatie die we krijgen is uitgebreid en wordt op een zeer vriendelijke manier aan ons uitgelegd. Dan zijn er ook nog de plaatselijke bezienswaardigheden die aan bod komen. 

De plaats ligt aan de oostkust van de Spanje oftewel de “ Costa del Azahar”  aan de Middellandse Zee en is een kustplaats met stranden, omgeven door bergen en een aangenaam klimaat met veel zonne-uren.

Rondom Benicassim liggen vele sinaasappel-, mandarijnen- en citroenplantages en richting het binnenland de bergen in olijvenplantages en dennenbomen.

Benicassim bestaat uit drie delen nl., het dorp zelf, de villa's, bungalows en appartementen richting zee en stranden en het natuurgebied "el Desierto de las Palmas". Ca. twaalf km verwijderd van Benicassim ligt de grote plaats Castellón de la Plana.

Benicassim is al lange tijd een vakantieoord voor de Spanjaarden geweest en heden ten dage nog steeds. Sinds eind 19e eeuw kwamen hier mensen uit Madrid, Valencia en Castellón al naar toe vanwege de natuur, de zandstranden en de rust.

Aan de boulevard van Benicassim zijn de oude villa's nog te vinden, ik heb al een aantal op de blog geplaatst.

Vandaag de dag is Benicassim voor de Spanjaarden nog steeds een geliefd vakantieoord in het voorjaar, de zomer en het najaar. Veel Spanjaarden hebben hier dan ook hun eigen vakantiewoning. Over het algemeen komen in Benicassim weinig buitenlanders hun vakantie doorbrengen. Wat eigenlijk vreemd is want Benicassim kent een heel erg aangenaam klimaat. Tevens is hier dan ook de mogelijkheid tot overwinteren.

Men spreekt hier in de  Comunidad Valenciana  twee verschillende talen nl. Spaans (Castellano) en Valenciaans. Daarom wordt Benicasim soms met 1 s geschreven en soms met 2. Nu begrijp ik ook waarom ik sommige mensen wel en sommigen niet versta.

Op de terugweg van het VVV komen we langs de Torre de la Vincente, die onderdeel uitmaakte van de in de 16e eeuw gebouwde 18 gelijkvormige uitkijk torens,  die bedoeld waren om de bevolking te waarschuwen voor piraten.

Grappig is dat aan de overkant een oudere heer in z’n T-shirtje op het balkon van zijn appartement zit te genieten van het uitzicht op de toren en mij omdat ik me in allerlei bochten wring om een mooie opname te maken. Opvallend is ook dat mensen rustig blijven staan totdat ik klaar ben met fotograferen.