Prora 1

Prora, Prora, ik hoor de hersenen van de geschiedkundigen onder ons kraken. “Waar ken ik dat ook alweer van?”  Het is ook de naam van een omstreden nazi-bouwproject uit de jaren 1930-1945 en dat sinds 1994 beschermd wordt als herdenkingsmonument, een zogenaamd “Denkmal” (vrij vertaald gedenkteken). Prora is een plaatsje op het Duitse eiland Rügen aan de baai Prorer Wiek, tussen Sassnitz en Binz.

Maar laat ik bij het begin van de dag beginnen. Vannacht dus op de parkeerplaats van de Netto geslapen. Nou ja, geslapen? Je bent toch meer op je qui-vive en slaapt heel licht. Ieder geluidje werkt als een alarm… en dat merken we ook aan onze buurtjes. Om 10 minuten voor negen wordt er op de deur geklopt. “We willen even afscheid nemen, want we gaan richting Nederland!” We wisten het al wel dat ze weggingen, maar als ze wegrijden komt het toch nog even “rauw” op ons dak.

Zo sta je nog saampjes, zo sta je alleen. Het kan verkeren!

Nadat de boodschappen zijn gedaan vertrekken ook wij, maar dan richting Prora. Wohnmobil Oase blijkt een grote maar toch intieme camperplek. Als we staan moet het afval nog weg, de plee geleegd en een bakje koffie gedronken. Nadat ik 2 uur met Support@Goose.nl in conclaaf ben en nog geen stap verder ben gekomen, geef ik er de brui aan. We stappen op de bus.

Tenminste, nadat de eerste, pal voor onze neus, is doorgereden en we een half uurtje moeten wachten. “We pakken de fiets!” opper ik, “Nee, dat is levensgevaarlijk”, meent mijn reisleidster. Als ik even later een foto van de situatie neem, blijkt wel waarom. Auto’s scheren vlak langs de fietser! Ik neem nog een tweede foto, maar daar is de dame in kwestie het niet mee eens. Die foto moet eraf!

Als we uitstappen valt het geoefende oog van mijn hoofd inkopen onmiddellijk op dit kleding-, annex schoenenwinkeltje. Ik settel mezelf in een stoel en wacht het passen en wisselen van diverse kledingstukken lijdzaam af. De mevrouw, die advies geeft, verstaat haar vak. Maar weinigen lopen de winkel uit zonder iets aan te schaffen.

Binz is mooi en gezellig druk, zoals we dat nog in onze herinnering hadden. Eigenlijk kun je hier uren rond drentelen, ware het niet dat je voeten beginnen te protesteren.

We zoeken de bushalte weer op, maar niet alvorens we een bod hebben gedaan op ons, hopelijk, toekomstige huis.

Later blijkt dat Villa Undine, het oudste huis van Binz is. Kennelijk zijn huizen alhier net als bij wijn, hoe ouder des te duurder. Dus moeten we nog even verder zoeken.

Of morgen hier nog even, aan de roulette tafel, ons financieel geluk wat bijspijkeren.

Putbus (Rügen)

Gisteravond krijgt Mink het bericht dat zijn buurman en vriend is overleden. Als hij na een forse wandeling, door de haven, terugkomt staat zijn besluit vast. “Ik ga terug!”, zo meldt hij, na overleg met Jikke, ons. Het is nog even afwachten wanneer, maar dat onze gezamenlijke reis tot een einde komt, staat vast. 

Vandaag gaat het nog richting Binz, op het schiereiland Rügen, om van daaruit nog even te genieten van de laatste mooi-weer dag.

We vertrekken om 10.00 uur en tot onze verbazing laten we de “grote” brug letterlijk en figuurlijk links liggen, want voor we het weten rijden we op Rügen.

Vlak voor Bergen stranden we op een wegafzetting.

Hierdoor belanden we op een smal, heel smal, weggetje. Om de 10 meter is het stoppen, tegenliggers laten passeren en weer een eindje rijden. Kilometers lang komen we geen bord “Umleitung” meer tegen, maar de vele tegenliggers duiden erop dat deze hetzelfde lot ondergaan, alleen in tegenovergestelde richting. In Putbus, alvorens we een park in worden gestuurd, vraag ik aan een “Ordnung-Beambte” wat hier allemaal aan de hand is. “Ironman” is het antwoord, maar we moeten doorrijden want het hoopt zich op. “Maar hoe komen we dan in Binz?”, vraag ik nog: “Gar Nicht”, “Heel Binz is afgesloten!” en Bergen dan? Dan moeten we weer de 15 kilometer lange en smalle weg terug, maar ook daar is het afgezet, DUS!

Staan we nu op een parkeerplaats, bij een Netto winkel en blijven hier de nacht over. Als we het stadje inwandelen komen we de Ironman deelnemers al tegen.

“Der Angela” ziet dat het goed is, hoewel de wielrenners daar geen oog voor hebben. Voor de niet sporters onder ons:

De Ironman is de naam van een serie wedstrijden van de klassieke langeafstanden. De wedstrijden binnen het ironmancircuit gaan altijd over de volgende klassieke afstanden: Zwemmen over 3,86 km, Wielrennen over 180,2 km Hardlopen over de marathonafstand (42,195 km).

Morgen gaan Jikke en Mink terug richting Nederland. Wij houden nog even ons originele plan vast en gaan nog naar Binz.

Stralsund

Half tien, het begint bijna een gewoonte te worden, lichten we de ankers. Maar na nog geen 1.000 meter wordt er halt gehouden, naast een Lidl. Als de inkopen zijn gedaan gaat het richting een camperplaats in Stralsund. Onderweg spot, mijn immer oplettende fotografe, toch nog een groep Kraanvogels en daarmee is haar dag gemaakt!

Stralsund ligt aan de Oostzee, maar wordt daar door het eiland Rügen, ons volgende doel, van afgeschermd. Het water tussen Stralsund en Rügen heet het Strelasund.

Over het Strelasund ligt in Stralsund een brug naar Rügen, waar we dus morgen overheen zullen moeten. Ik stel me een harde wind voor en dat voor een extra avontuur.

De stad was een van de eerste leden van de Hanze. Van de Hanzetijd getuigt een groot aantal historische bouwwerken in baksteen gotiek, waaronder het stadhuis en drie grote kerken:

De Marienkirche of Mariakerk, de Nicolaaskerk en de Jakobikerk. De binnenstad staat sinds 2002 op de Werelderfgoedlijst van de UNESCO en wordt sinds de Duitse hereniging grondig gerestaureerd.

Maar eerst maar eens een bakje koffie. Het etablissement heeft zeer bijzondere lampen laten fabriceren, die kennelijk nog betaald moeten worden, want onze broodjes met kaas zijn  gedeeld. Voor mij alleen de onderkant en voor Ali de bovenkant. Als we door de “Judenstrasse” lopen valt mijn oog op deze plakkaten in het trottoir, die herinneren aan de deportatie van de hier wonende joden.

Een kleine 10 jaar geleden waren we hier met onze nieuw gekochte camper om vakantie te vieren. Toentertijd was hier een camperplaats aangegeven, maar door de enorme drukte zijn we toen hiervandaan gevlucht. Want op dat moment, juli 2008, opende Angela Merkel dit Ozeaneum. Het toont vooral het zeeleven van de Noord- en de Oostzee. Gemiddeld trekt dit Ozeaneum een kleine miljoen bezoekers per jaar. Wij gaan vandaag ook naar binnen en genieten van dit schitterende en indrukwekkende museum. Hieronder een kleine neerslag van het gebodene.

Als we op het dak van het Ozeaneum even van de pinguïns genieten, vooral van de lucht van deze beesten, zien we de bui al hangen.

We krijgen dan ook in de volle laag, als we weer camperplaats waarts lopen.

Morgen richting Binz op het schiereiland Rügen.

NaturCamp Pruchten 2

Gistermiddag wandelen we nog “even” naar het Bodden. Zodra we het dijkje over zijn merken we dat er een stevige bries staat.

Het “skum” staat op het water en sommigen van ons verkiezen het om in de luwte van de bosjes te blijven.

Met deze wind is het natuurlijk heerlijk om te gaan Kitesurfen.

Dat gaat, met deze wind, als de brandweer. Voordat de fotografe het bevat is de jongeman alweer een eind weg.

Vandaag heeft de wind van gisteren haar bestelling afgeleverd, in de vorm van buien. Hoewel buien, volgens Mink is het dan ook soms droog. Vandaag zijn dit dergelijke korte periodes, dat je volgens hem gewoon van regen kan spreken. Als je het mij vraagt is er aan hem een weerkundige verloren gegaan. Wij besteden deze dag met het misbruiken van de uitstekende WiFi verbinding op de camping. Al een tijdje hebben we niet onze favoriete HBO series kunnen bekijken, dat halen we vandaag met verve in.

Morgen gaat het richting Stralsund.

NaturCamp Pruchten 1

Rond half tien rijden we de Hafen Stellplatz van Wismar af. Dit vergt een krappe timing, want het “Entsorgen” vindt pal voor de uitgang plaats en je kunt er dan niet langs. Dus als je pech hebt moet je een kwartier wachten tot de campers, voor je, hun toilet hebben geleegd en/of water hebben getankt. Dwars door het nauwe Wismar wil onze “Navi” ons sturen, maar een ferme bijrijdster “overruled” het apparaat.

Via, de al in verval rakende buitenwijken, gaat het naar de hoofdweg, richting Rostock. Maar tijdens het chauffeuren gaat het niet goed met Uw scribent. Zweten en duizeligheid bevordert niet de veiligheid van de inzittenden en het overige wegverkeer.

 

Hoewel het absoluut niet haar hobby is, om de logge camper door het verkeer te loodsen, neem mijn “stoere chick” toch het stuur over. Zonder brokken komen we in Pruchten aan en dat is knap, want het is jaren geleden dat ze “het ding” heeft bestuurd.

Pruchten is een gemeente in de deelstaat Mecklenburg-Voor-Pommeren. “Naturcamp Pruchten” ligt pal aan de Bodstedter Bodden. Deze lagune staat bekend om zijn grote aantallen kraanvogels, die hier eind september verzamelen voor de tocht naar het zuiden.

De Bodstedter Bodden is een lagune.(Een Bodden is een vlak baaiachtig kustwater). De rietkustlijn vormt een lieflijk landschap. Hierdoor zijn de dorpen aan deze kust populaire toeristische bestemmingen.

Naturcamp Pruchten ligt in een natuurgebied, dus er zijn wat regeltjes waar je je als gast aan moet houden. De receptie is prachtig, maar als ik even later het toiletgebouw bezoek, val ik toch even stil.

Als je binnenstapt wordt je begroet door marmeren vloeren en wanden. Bovendien staat er een prachtige plant. Het plafond bestaat uit een verlichte dia, die overvliegende kraanvogels toont. Ook op het toilet wordt je getrakteerd op een uitzicht. Nu maar hopen dat de heren hierdoor hun richtingsgevoel niet kwijtraken, want dan zit ik in het vervolg op een natte bril, die overigens tergend langzaam naar beneden zakt.

Nu  ik het toch over tergend langzaam heb, wat te denken van deze combinatie. Een Pipo wagen uit 2007, met daarvoor een veel oudere Hanomag diesel trekker. Ze komen uit Lippe in Nord-Rhein-Westfalen, zeg maar ter hoogte van Almelo, dat is nog een lekker eindje rijden ook.

Wismar 3

Gistermiddag is een nieuwe bestemming uitgekozen en is het plan om rond 10 uur te vertrekken. Tot precies 9 uur hebben we stroom, doordat de storing van gisteren onze timing in de war heeft gebracht. Dus dat wordt in een half uurtje thee - en koffie zetten, want tegenwoordig doen moderne camperaars dit elektrisch. Niet meer het ouderwetse keteltje op het gasstel en wachten tot het fluitje gaat. Want, die stroom hebben we al betaald en het gas is van onszelf en als we 50 cent kunnen uitsparen….. Kleine vermogens worden uitgegeven aan de voertuigen en tripjes, maar “zuunig” blijven we.

Maar oké, de regen komt met bakken uit de hemel en dat levert paniek op. Paniek?, zullen de meeste lezers zeggen, waarom in ’s goden naam, een beetje regen kan toch geen kwaad? Dit behoeft inderdaad enige uitleg.

Veel regen en campings met een grasondergrond is een duidelijke mismatch voor wat betreft campers. We hebben daar enige ervaring mee. Nu helpt het ook niet als ik, de vorige avond als grap, aangeef dat we wel eens niet meer weg kunnen komen als we daar eenmaal staan. Ik krijg als opdracht: “Vraag, aan de overkant, maar of we nog een dag langer blijven en leg ook even uit waarom en gooi, bij een ja, gelijk deze € 2,- in de automaat voor stroom”. Het voorstel wordt met een kennelijke opluchting aanvaard, dus mag ik in de stromende regen de stroompaal bijvullen. Later krijg ik te horen dat ik beter een uur had kunnen wachten, zodat we morgen iets meer tijd voor de koffie hebben. Tja, opdracht is opdracht, nietwaar.

Gistermiddag komen we in Wismar dit tafereel tegen. Twaalf Oosters uitziende mensen lopen met zes dekbedden over straat. Tja, dan gaat mijn fantasie op de loop! Het zijn zes stelletjes die bij elkaar slapen en ergens hier in een hotel onderdak hebben gevonden, maar het nogal koud hebben gehad. Of de Oosterse huidjes zijn te gevoelig voor die ruwe dekens in het hotel, of ze zijn allergisch en zijn dit anti allergische dekbedden, maar dan zijn ze de hoezen vergeten. (eindredactie en censuur laten enkele andere hersenspinsels sneuvelen)

Kortom…… het is wel duidelijk dat ik bij een regenachtige dag om inspiratie zit te schreeuwen.

Wismar 2

Je kunt je voorbereiden op een rustige dag, maar neem van mij aan, het loopt altijd anders. Zo stelde ik me voor om vandaag rustig aan te beginnen en als de dames het niet zouden kunnen laten, nog even een bezoekje aan het stadje te brengen.

Dat laatste gebeurt en als eerste belanden we in de “Hospitalkirche zum Heiligen Geist”. Van buiten een beetje vervallen kerkje, maar van binnen prachtig, in al haar eenvoud. De kerk was een ziekenhuiskerk waarin de zieken en behoeftigen werden verzorgd en onderhouden.

De rond 1326 gebouwde kerk heeft een compleet houten dak, is prachtig beschilderd en heeft sterk Noorse invloeden.

Hier een detail van één van de schilderingen, wat de Ark van Noah voorstelt.

Het plafond zakt diep door, waarbij je zou denken dat de balken eronder als steun dienen. Niets is minder waar. Die balken dienen ervoor het naar buiten vallen van de muren te voorkomen.

Dat bleek niet voldoende, dus zijn ook extra steunberen aan de buitenkant geplaatst.

Vervolgens gaat het naar de Sint Marienkirche. Deze kerk werd in de nacht van 14 op 15 april 1945, tijdens een Geallieerd luchtbombardement op Wismar, grotendeels vernietigd. Alleen de toren bleef overeind. Tegenwoordig symboliseren lage stenen muurtjes het schip en dit zal worden herbouwd.

Of dat nog gaat gebeuren met deze gereconstrueerde Tretmühle”, waar vroeger zware stenen mee naar boven werden getild, is nog maar de vraag.

Je kunt nog de toren in, om daar een 3D film van deze verbouwing te bekijken.

De benen worden moe, dus wordt er gekozen om een rondtoer door Wismar te gaan maken. “Alleen in een onthoofde bus” is één van de eisen.  We stappen op de Markt in. Daar worden we hartelijk welkom geheten door de “tourleider”, een “grappige Duitser” ja, die bestaan echt. Binnen de kortste keren vliegen de grappen over Hollanders door de bus.

Maar als een fors geschapen dame rennend oversteekt en daarbij nogal wat deining bij zichzelf veroorzaakt, komt het volgende verhaal door de speaker. “Vroeger dienden dames, die pas bevallen waren, als min of voedster voor rijkere gezinnen.

Ze boden tegen betaling hun diensten aan, maar dat moest natuurlijk wel getest worden. (De foto is door mij genomen, dus die straat bestaat echt).

Terug op de camperplaats is de elektriciteit uitgevallen, dus eerst vragen bij de buren. De eerste heeft zonnecollectoren, de tweede ook, de derde heeft later geld bijgevuld, dus daar kom ik niet verder mee. Eerst maar een Euro bijgegooid en Hopla, de boel werkt weer. Toch maar even vragen bij de receptie. Met tegenzin krijg ik de ingeworpen € 3,= terug. Het blijkt dat in de hele stad de stroom, heel even, is uitgevallen en daarmee  zijn alle elektriciteitspalen in de war geraakt.