Plau am See 1

8 uur gaat de wekker en het is nog droog. Altijd lekker als de verwachting heftiger is en je de plee- en watertank nog moet legen. Als we om precies 9 uur wegrijden melden zich de eerste druppels op het raam.

Op de Duitse radio wordt melding gemaakt van windkrachten, aan de kust, variërend van 10 tot 12 beaufort, dat is ruim 110 km per uur. We zijn blij dat we nu over de Rügenbrug rijden, nu het nog een beetje rustig is.

Met nog een laatste, regenachtige, blik op Stralsund rijden we het vasteland weer op.

Mijn fotografe hoor ik regelmatig gilletjes slaken “Hertjes!!”, maar de ene keer zijn het de levende exemplaren, zoals hier op de foto (zoekplaatje). Een andere keer worden ze alleen aangeduid door middel van een waarschuwingsbord. Ik besluit deze uitingen, voor de rest van de rit, maar te negeren.

Plau am See is een gemeente in de deelstaat Mecklenburg-Voor-Pommeren. Het is een, door de staat erkend, luchtkuuroord. Tevens is het een watersportplaats met jachthaven.

Ons uitzicht, vanaf ons plekje, is weer fenomenaal, al is het een beetje regenachtig.

Nog even over de naam van de camping “Zuruf”, waarbij ik met mijn boerenkool Duits denk dat dit zoiets is als “iemand iets toeroepen”.

Maar het blijkt, bij nader onderzoek, de naam van de “engte” van de “Plauer See” te zijn, waar de camping aan ligt. Aan de overkant is, door de regen heen, Zislow te zien.

We staan hier tussen de hoge bomen, waar we nog juist satelliet ontvangst hebben. Kortom, een ideale plek om 2 nachten te schuilen voor de storm.

Prora 2

Als mijn reisgenote terugkomt van het douchen, maakt ze mij attent op een gek geluid, dat van buiten schijnt te komen. Ik lig nog wat te soezen, maar als ik beter luister, merk ik dat het van de fietsen is. Het is een licht klagelijk geluid, dat vanonder het kleed komt. Nu is het zo dat ze al een aantal dagen daar niet onder vandaan zijn geweest en daar komt vandaag verandering in. Op de fiets, via Prora, naar Binz.

Begin jaren dertig begint Adolf Hitler met de bouw van een gigantisch vakantieparadijs in Prora. Het is één van de projecten van de “Kraft durch Freude” organisatie, dat ervan uitging dat als je de arbeiders een goede vakantie bood, ze harder gingen werken. Maar het imposante gebouw komt nooit helemaal af. Investeerders hebben nu besloten het project voort te zetten en het vakantieparadijs van het naziregime alsnog af te maken, tot onvrede van veel Duitsers. Zij zijn de herinnering aan het nazitijdperk liever kwijt dan rijk.

Als we Binz binnenrijden, roept hoofd inkopen, dat we even moeten stoppen bij het winkeltje van gisteren. Ze heeft daar haar geldbuideltje, dat ze soms om haar pols draagt, verloren. Zowaar, het buideltje, met geld en al, ligt in de vensterbank al klaar. Als we even later de fietsen een veilig plekje geven, komt de handtas in aanraking met de vette fietsketting. De hele boel, haar tas, de hagelnieuwe broek, haar jasje, alles zit onder de zwarte vettroep. Dus die tas gaat linearecta de prullenmand in, onder hevig protest van de eigenaresse. Of het is heel goed gespeeld, want een aantal seconden later zegt ze, “Moet ik zo maar even een nieuwe tas kopen”, tja, vrouwen…..

Het is en blijft een leuk stadje en dat vinden meerdere mensen met ons.

Als we langs de zee wandelen ontdekken we langs de hele boulevard dit soort beeldjes, ze zijn werkelijk om op te vreten, hoewel?

Het lijkt mijn fotografe leuk om een overzichtsfoto, van de camperplek, vanaf het hoger gelegen terras te maken.

Op de eerste foto is de in-/uitgang van de camperplek  te zien. Op de tweede foto een deel van de 145 plaatsen tellende camperplekken. Ziet U het boompje rechtsvoor? Daar staan wij…… achter!

Altijd leuk, je eigen camper op de foto te hebben, nietwaar?

Prora 1

Prora, Prora, ik hoor de hersenen van de geschiedkundigen onder ons kraken. “Waar ken ik dat ook alweer van?”  Het is ook de naam van een omstreden nazi-bouwproject uit de jaren 1930-1945 en dat sinds 1994 beschermd wordt als herdenkingsmonument, een zogenaamd “Denkmal” (vrij vertaald gedenkteken). Prora is een plaatsje op het Duitse eiland Rügen aan de baai Prorer Wiek, tussen Sassnitz en Binz.

Maar laat ik bij het begin van de dag beginnen. Vannacht dus op de parkeerplaats van de Netto geslapen. Nou ja, geslapen? Je bent toch meer op je qui-vive en slaapt heel licht. Ieder geluidje werkt als een alarm… en dat merken we ook aan onze buurtjes. Om 10 minuten voor negen wordt er op de deur geklopt. “We willen even afscheid nemen, want we gaan richting Nederland!” We wisten het al wel dat ze weggingen, maar als ze wegrijden komt het toch nog even “rauw” op ons dak.

Zo sta je nog saampjes, zo sta je alleen. Het kan verkeren!

Nadat de boodschappen zijn gedaan vertrekken ook wij, maar dan richting Prora. Wohnmobil Oase blijkt een grote maar toch intieme camperplek. Als we staan moet het afval nog weg, de plee geleegd en een bakje koffie gedronken. Nadat ik 2 uur met Support@Goose.nl in conclaaf ben en nog geen stap verder ben gekomen, geef ik er de brui aan. We stappen op de bus.

Tenminste, nadat de eerste, pal voor onze neus, is doorgereden en we een half uurtje moeten wachten. “We pakken de fiets!” opper ik, “Nee, dat is levensgevaarlijk”, meent mijn reisleidster. Als ik even later een foto van de situatie neem, blijkt wel waarom. Auto’s scheren vlak langs de fietser! Ik neem nog een tweede foto, maar daar is de dame in kwestie het niet mee eens. Die foto moet eraf!

Als we uitstappen valt het geoefende oog van mijn hoofd inkopen onmiddellijk op dit kleding-, annex schoenenwinkeltje. Ik settel mezelf in een stoel en wacht het passen en wisselen van diverse kledingstukken lijdzaam af. De mevrouw, die advies geeft, verstaat haar vak. Maar weinigen lopen de winkel uit zonder iets aan te schaffen.

Binz is mooi en gezellig druk, zoals we dat nog in onze herinnering hadden. Eigenlijk kun je hier uren rond drentelen, ware het niet dat je voeten beginnen te protesteren.

We zoeken de bushalte weer op, maar niet alvorens we een bod hebben gedaan op ons, hopelijk, toekomstige huis.

Later blijkt dat Villa Undine, het oudste huis van Binz is. Kennelijk zijn huizen alhier net als bij wijn, hoe ouder des te duurder. Dus moeten we nog even verder zoeken.

Of morgen hier nog even, aan de roulette tafel, ons financieel geluk wat bijspijkeren.

Putbus (Rügen)

Gisteravond krijgt Mink het bericht dat zijn buurman en vriend is overleden. Als hij na een forse wandeling, door de haven, terugkomt staat zijn besluit vast. “Ik ga terug!”, zo meldt hij, na overleg met Jikke, ons. Het is nog even afwachten wanneer, maar dat onze gezamenlijke reis tot een einde komt, staat vast. 

Vandaag gaat het nog richting Binz, op het schiereiland Rügen, om van daaruit nog even te genieten van de laatste mooi-weer dag.

We vertrekken om 10.00 uur en tot onze verbazing laten we de “grote” brug letterlijk en figuurlijk links liggen, want voor we het weten rijden we op Rügen.

Vlak voor Bergen stranden we op een wegafzetting.

Hierdoor belanden we op een smal, heel smal, weggetje. Om de 10 meter is het stoppen, tegenliggers laten passeren en weer een eindje rijden. Kilometers lang komen we geen bord “Umleitung” meer tegen, maar de vele tegenliggers duiden erop dat deze hetzelfde lot ondergaan, alleen in tegenovergestelde richting. In Putbus, alvorens we een park in worden gestuurd, vraag ik aan een “Ordnung-Beambte” wat hier allemaal aan de hand is. “Ironman” is het antwoord, maar we moeten doorrijden want het hoopt zich op. “Maar hoe komen we dan in Binz?”, vraag ik nog: “Gar Nicht”, “Heel Binz is afgesloten!” en Bergen dan? Dan moeten we weer de 15 kilometer lange en smalle weg terug, maar ook daar is het afgezet, DUS!

Staan we nu op een parkeerplaats, bij een Netto winkel en blijven hier de nacht over. Als we het stadje inwandelen komen we de Ironman deelnemers al tegen.

“Der Angela” ziet dat het goed is, hoewel de wielrenners daar geen oog voor hebben. Voor de niet sporters onder ons:

De Ironman is de naam van een serie wedstrijden van de klassieke langeafstanden. De wedstrijden binnen het ironmancircuit gaan altijd over de volgende klassieke afstanden: Zwemmen over 3,86 km, Wielrennen over 180,2 km Hardlopen over de marathonafstand (42,195 km).

Morgen gaan Jikke en Mink terug richting Nederland. Wij houden nog even ons originele plan vast en gaan nog naar Binz.

Stralsund

Half tien, het begint bijna een gewoonte te worden, lichten we de ankers. Maar na nog geen 1.000 meter wordt er halt gehouden, naast een Lidl. Als de inkopen zijn gedaan gaat het richting een camperplaats in Stralsund. Onderweg spot, mijn immer oplettende fotografe, toch nog een groep Kraanvogels en daarmee is haar dag gemaakt!

Stralsund ligt aan de Oostzee, maar wordt daar door het eiland Rügen, ons volgende doel, van afgeschermd. Het water tussen Stralsund en Rügen heet het Strelasund.

Over het Strelasund ligt in Stralsund een brug naar Rügen, waar we dus morgen overheen zullen moeten. Ik stel me een harde wind voor en dat voor een extra avontuur.

De stad was een van de eerste leden van de Hanze. Van de Hanzetijd getuigt een groot aantal historische bouwwerken in baksteen gotiek, waaronder het stadhuis en drie grote kerken:

De Marienkirche of Mariakerk, de Nicolaaskerk en de Jakobikerk. De binnenstad staat sinds 2002 op de Werelderfgoedlijst van de UNESCO en wordt sinds de Duitse hereniging grondig gerestaureerd.

Maar eerst maar eens een bakje koffie. Het etablissement heeft zeer bijzondere lampen laten fabriceren, die kennelijk nog betaald moeten worden, want onze broodjes met kaas zijn  gedeeld. Voor mij alleen de onderkant en voor Ali de bovenkant. Als we door de “Judenstrasse” lopen valt mijn oog op deze plakkaten in het trottoir, die herinneren aan de deportatie van de hier wonende joden.

Een kleine 10 jaar geleden waren we hier met onze nieuw gekochte camper om vakantie te vieren. Toentertijd was hier een camperplaats aangegeven, maar door de enorme drukte zijn we toen hiervandaan gevlucht. Want op dat moment, juli 2008, opende Angela Merkel dit Ozeaneum. Het toont vooral het zeeleven van de Noord- en de Oostzee. Gemiddeld trekt dit Ozeaneum een kleine miljoen bezoekers per jaar. Wij gaan vandaag ook naar binnen en genieten van dit schitterende en indrukwekkende museum. Hieronder een kleine neerslag van het gebodene.

Als we op het dak van het Ozeaneum even van de pinguïns genieten, vooral van de lucht van deze beesten, zien we de bui al hangen.

We krijgen dan ook in de volle laag, als we weer camperplaats waarts lopen.

Morgen richting Binz op het schiereiland Rügen.

NaturCamp Pruchten 2

Gistermiddag wandelen we nog “even” naar het Bodden. Zodra we het dijkje over zijn merken we dat er een stevige bries staat.

Het “skum” staat op het water en sommigen van ons verkiezen het om in de luwte van de bosjes te blijven.

Met deze wind is het natuurlijk heerlijk om te gaan Kitesurfen.

Dat gaat, met deze wind, als de brandweer. Voordat de fotografe het bevat is de jongeman alweer een eind weg.

Vandaag heeft de wind van gisteren haar bestelling afgeleverd, in de vorm van buien. Hoewel buien, volgens Mink is het dan ook soms droog. Vandaag zijn dit dergelijke korte periodes, dat je volgens hem gewoon van regen kan spreken. Als je het mij vraagt is er aan hem een weerkundige verloren gegaan. Wij besteden deze dag met het misbruiken van de uitstekende WiFi verbinding op de camping. Al een tijdje hebben we niet onze favoriete HBO series kunnen bekijken, dat halen we vandaag met verve in.

Morgen gaat het richting Stralsund.

NaturCamp Pruchten 1

Rond half tien rijden we de Hafen Stellplatz van Wismar af. Dit vergt een krappe timing, want het “Entsorgen” vindt pal voor de uitgang plaats en je kunt er dan niet langs. Dus als je pech hebt moet je een kwartier wachten tot de campers, voor je, hun toilet hebben geleegd en/of water hebben getankt. Dwars door het nauwe Wismar wil onze “Navi” ons sturen, maar een ferme bijrijdster “overruled” het apparaat.

Via, de al in verval rakende buitenwijken, gaat het naar de hoofdweg, richting Rostock. Maar tijdens het chauffeuren gaat het niet goed met Uw scribent. Zweten en duizeligheid bevordert niet de veiligheid van de inzittenden en het overige wegverkeer.

 

Hoewel het absoluut niet haar hobby is, om de logge camper door het verkeer te loodsen, neem mijn “stoere chick” toch het stuur over. Zonder brokken komen we in Pruchten aan en dat is knap, want het is jaren geleden dat ze “het ding” heeft bestuurd.

Pruchten is een gemeente in de deelstaat Mecklenburg-Voor-Pommeren. “Naturcamp Pruchten” ligt pal aan de Bodstedter Bodden. Deze lagune staat bekend om zijn grote aantallen kraanvogels, die hier eind september verzamelen voor de tocht naar het zuiden.

De Bodstedter Bodden is een lagune.(Een Bodden is een vlak baaiachtig kustwater). De rietkustlijn vormt een lieflijk landschap. Hierdoor zijn de dorpen aan deze kust populaire toeristische bestemmingen.

Naturcamp Pruchten ligt in een natuurgebied, dus er zijn wat regeltjes waar je je als gast aan moet houden. De receptie is prachtig, maar als ik even later het toiletgebouw bezoek, val ik toch even stil.

Als je binnenstapt wordt je begroet door marmeren vloeren en wanden. Bovendien staat er een prachtige plant. Het plafond bestaat uit een verlichte dia, die overvliegende kraanvogels toont. Ook op het toilet wordt je getrakteerd op een uitzicht. Nu maar hopen dat de heren hierdoor hun richtingsgevoel niet kwijtraken, want dan zit ik in het vervolg op een natte bril, die overigens tergend langzaam naar beneden zakt.

Nu  ik het toch over tergend langzaam heb, wat te denken van deze combinatie. Een Pipo wagen uit 2007, met daarvoor een veel oudere Hanomag diesel trekker. Ze komen uit Lippe in Nord-Rhein-Westfalen, zeg maar ter hoogte van Almelo, dat is nog een lekker eindje rijden ook.