Gisteravond bereiken ons berichten dat onze jongste kleinzoon met uitdrogingsverschijnselen, vanwege een hevige buikgriep, in het ziekenhuis is beland. Vanochtend lijkt het beter te gaan en mag hij weer naar huis. Toch overvalt je, bij dit soort berichten, een vreemd soort van machteloosheid en het besef dat je toch wel heel ver weg bent, ondanks Skype en WhattsApp.
Min of meer gerustgesteld vertrekken we na het ontbijt naar het Oceanografic in Valencia, dat als het grootste dolfinarium van Europa geldt. En het moet gezegd, het is fenomenaal en indrukwekkend. We bezorgen ons als eerste een mooie plek voor de show met de dolfijnen. Ik houd de foto’s een beetje kleiner, dan kunnen er wat meer getoond worden. (erop klikken en ze worden groter)
Het wordt hilarisch als er kinderen worden gevraagd voor een spel en die goed kunnen dansen. Een klas met 16 jarigen meldt zich luidruchtig, want er zijn 2 knapen die een zeer indrukwekkende Breakdance show weggeven. Ze zijn wel zo sportief om hun plaats af te staan aan 2 meisjes, als blijkt dat die de dolfijnen mogen aanraken.
En dan gaat het de diverse aquaria in. Een Mediterrane, een Tropisch, een Atactisch met pinguïns, diepzee, oceanisch, etc.
Het is indrukwekkend als een Beluga op je af komt zwemmen, of een haai vlak voor je neus opduikt.
Of een mens……….
Uren zwalken we door de diverse ruimtes en belanden in een soort tropisch woud met flamingo's en dergelijke.
O ja, even over die brug in Rotterdam, De Zwaan wordt ie daar geloof ik genoemd, nou daar kunnen ze hier ook wat mee.
Ali trakteert ook nog even op een bezoekje aan het de las Ciencias Museo, oftewel het Science Museum.
Op de terugweg nog even langs de Tuinen en bij de Carrefour nog wat boodschappen doen (let even op het complete biggetje) en je kunt mij wegdragen. Kennelijk ziet een Engelse dame bij de bushalte dat ook, “Do you want to sit down?” vraagt ze vol medelijden. Normaal zou ik vriendelijk geweigerd hebben, nu zie ik haar als de reddende engel.
